ตะวันชิงพลบ - พงษ์สิทธิ์ คำภีร์
" ไดอารี่แห่งความคิดถึง "
ในวันที่เงียบเหงา หากได้อยู่กับตัวเองเพียงลำพัง
เราก็จะคิดทบทวนถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมา และกำลัง
ดำเนินอยู่ สิ่งที่ได้พานพบทำให้หัวใจที่ไม่นิ่งเท่า
ที่ควร กลับได้สงบลงได้ ทำไมนะเมื่อไม่นานมานี้
มีเเต่เรื่องราวหลากหลาย และช่างดำเนินไปอย่าง
รวดเร็วนัก ใครจะเป็นเหมือนกับเราบ้างใหม
ทั้งสุข ทั้งทุกข์ก็มีบ้างแต่อันหลังนี้น้อยนิด แล้วมัน
ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันจะทำอะไรต่อไปในวันพรุ่ง
นั่งคิดไป บอกตัวเองว่า บางครั้งการที่เราอยู่แบบ
เงียบ ๆ มานาน ก็ดีอย่างหนึ่ง คือได้ทำอะไร ได้มอง
โลกภายนอกที่เป็นไปรอบข้าง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใช้
ชีวิตครบครัวอย่างที่ควรจะเป็นตามช่วงอายุ และเวลา
แต่นั่น มันไม่ได้สำคัญเท่ากับ เราต้องใช้เวลาที่มีนี้
ทำอะไรก็ได้ ให้ดี ที่ดี และไม่เดือดร้อนใคร มัน
เป็นการเลือกการเดินทางของชีวิตเราเอง ยังคงมี
ผู้คนให้ได้พบเจอและ ค้นหาสิ่งที่ดีอยู่อีกมากมาย
แต่สิ่งใดกันที่จะลงตัวเหมือนในโฆษณากาแฟ แหะ ๆ
ก็ไม่มีเน๊าะ อยากเขียนอะไร แต่ก็ยังไม่ค่อยเเข็งแรง
แม้บางครั้ง พยายามก็ใช่ว่าจะทำได้ หากสังขารไม่เที่ยง
น่าน ! ในที่สุดก็มาเข้าทางวัด อีกแล้วครับทั่น แต่ไม่
มีปัญหา ความชอบคือการนั่งพิมพ์ บรรยาย แค่เพียง
เจ้าโดเรม่อนตัวเดียว (โน้ตบุ๊ค) กับหัวใจติดปีกดวงนี้
ก็พอใจแล้ว หากว่าตะวันยังขึ้นทางตะวันออกของขอบฟ้า
สักวันฉันก็จะได้พบเจอกับแสงแห่งศรัทธา ที่ปรารถนานั้น
หวังว่าสิ่งที่ทำดีมาตลอดนี้ จะทำให้ตัวเองมีความสุขกับ
ทุกสิ่ง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเล็กน้อยเพียงใด ทุกวันนี้ก็สุขดีค่ะ
เพราะว่าการทำสิ่งที่ดีมาตลอด และความเศร้าก็มีบ้าง
ในบางช่วงของชีวิต โดยรวมแล้วเป็นความทุกข์ที่มีระยะ
เวลาสั้น และน้อยมาก เศร้าหน่ะเพราะความคิดถึง
วันนี้ยังเรียนทำเว็ป ก็ไม่ได้หวังว่าจะทำอะไรมากมายนัก
เพียงอยากสร้างไว้เขียน และก็เขียน ก็เท่านั้นเองหล่ะ
จะไม่อเมซิ่ง ไม่หรอกนะ เพราะเราไม่มีเวลามานั่งดู
และทำอะไรเกินตัว ก็อยากอยู่กับความฝัน อยากสร้าง
สิ่งที่เรียกว่าฝันให้สำเร็จ วันนี้ก็ฝันว่าทำได้แล้วหล่ะ หุ หุ
อันที่จริงเราก็ทำได้หล่ะนะ แต่มันมีรายระเอียดปลีกย่อย
อีกมากมายนัก ที่ต้องเรียนรู้ คนอยากจะเขียน คนชอบเขียน
ใช่ว่าทำเว็ปเป็นแล้วจะมาเช่าพื้นที่แล้วนั่งเขียนเลย ยาก !
เพราะรู้ดีว่าปัญหาย่อมมี หากเกิดปัญหา อันนี้แก้ไขไม่เป็น
ด้วยปัญญาเท่าหางอึ่ง ต้องเรียนรู้กันต่อไป เข้าใจและรอเวลา
คิดถึงจัง คิดถึงการเดินทาง คิดถึงเพื่อน ๆ คิดถึงอะไรอีก
หลายอย่าง แล้วคนที่เขาอยู่กับครอบครัวคงทำงานกัน ทำ
หน้าที่กัน อย่างสนุกสนานมันฮา ทุกข์บ้าง สุขบ้าง อืม !
ว่าแล้วก็อยากไปดูแฮ่ะ พี่เราก็มีสามหนุ่มสามมุม ซนเป็น
ลิง ทั่นก็ทำงานตัวเป็นเกรียว พักบ้าง เข้าสังคมบ่อย เป็น
การดำเนินชีวิตตามแบบฉบับชาวตจว. แต่ออกหน่วยกัน
ออกงานสังคมท้องถิ่นตามเรื่องราว จะว่าไปเขาทำหน้าที่
เยอะเหมือนกันหล่ะ กองทุนหมู่บ้านเอย อสม. ตำรวจบ้าน
กลุ่มแม่บ้าน ฮ่ะ ๆ สนุกกันใหญ่ กับหน้าที่เพื่อสังคมที่เขา
ชอบ แต่ก็ไม่แปลก สังคมแบบพึ่งพา ก็ตามเรื่อง รวม ๆ
แล้วสังคมชนบทนี่ เหนียวแน่น และพึ่งพาจริง ๆ นะ ฉันไป
ทีไร ก็จะได้เจอกลุ่มคนเหล่านี้ และเข้าไปแจม ก็เป็นอีกแบบ
นี่หล่ะรสชาติของชีวิต ถึงเราจะมีเวลาเท่ากันทุกคน แต่ว่า
การใช้ชีวิตเราช่างต่างกันนัก " และฉันจะใช้เวลาที่มีนี้ให้
มีค่า และคุ้มค่าที่สุด เพราะไม่แน่หรอกว่า จะมีเวลาให้
ได้ทำเช่นนี้อีกเมื่อไหร่กัน เพราะฉะนั้นไม่ประมาท ดี "
ขอบคุณพี่ค่ะ
ความคิดเห็น