First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 25 : บทที่ 24 รักแรกของฉัน...รักที่สุดเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 มิ.ย. 58

24

รักแรกของฉัน...รักที่สุดเลย

อากาศร้อนของเมืองไทย บ้านหลังใหญ่ และประตูรั้วที่ฉันคุ้นเคย ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ต่อหน้ามันแล้ว

ต่อไปนี้ฉันไม่ต้องไปแอ๊บเสียงแมน  ไม่ต้องใส่เสื้อมิดชิดพันหน้าอกให้มันรำคาญใจ ไม่ต้องมีรูมเมทแชร์ห้องกับคนอื่น...เย้ แต่ไม่ยักจะดีใจเลยแฮะ

ติ่ง ต่องง~

คิดถึงบ้านหลังนี้กับคุณแม่เหมือนกันแฮะ... สงสัยจะเหนื่อยจากการเดินทางแบบกะทันหัน ดันไปนึกถึงหน้าของตาบ้านั่นซ้อนขึ้นมาซะได้  พอๆๆ ฉันเป็นคนหนีจากเขาออกมาเองนะยะ อย่าลืมสิ!

ป้าศรี(คนใช้ในบ้าน) เดินมากำลังจะเปิดประตูรั้วให้ฉันแต่พอเห็นหน้าฉันก็ทำหน้ายังกับเจอผีหลอก=__=;

คะ..คุณหนู!! คุณหนูกลับมาแล้วค่ะคุณผู้หญิง!”

สะ..สวัสดีค่ะป้าศรี

สวัสดีจ้ะ แต่ทำไมคุณหนูจะกลับมาบ้านทั้งทีถึงไม่แจ้งให้ป้ารู้ล่วงหน้าบ้างเลย ป้าจะได้ส่งคนไปรับที่สนามบิน

ไม่ต้องหรอกค่ะๆ พอดีว่าหนูกลับแบบกะทันหันไปหน่อย แหะๆ^^;”

“…อ้าว  ไอริน! ลูกกลับมาแล้วเหรอ?!”

ค่ะ คุณแม่…”

คุณแม่ที่ได้ยินเสียงตะโกนมาจากหน้าบ้านเลยเดินออกมาดู พอคุณแม่เห็นฉันก็ตกใจไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็กลับมาเป็นสีหน้าปกติ  ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะว่าคุณแม่ทำหน้าเหมือนรู้ว่าฉันกำลังจะกลับมาบ้านในไม่ช้า

สบายดีมั้ยไอริน แม่คิดถึงหนูที่สุดเลยนะ

สบายดีค่ะ คิดถึงคุณแม่ที่สุดเหมือนกานนน

กลับมาคนเดียวเหรอลูกแล้วผู้ชายคนนั้น...อุ๊ย

ฮือออ

ฉันโผเข้ากอดคุณแม่เต็มแรงก่อนจะปล่อยร้องไห้โฮออกมา เหนื่อยกับเรื่องที่เก็บไว้คนเดียวมานานมากเกินไปแล้ว เรื่องตลกที่ไม่ขำมักจะเกิดกับฉันตลอดเวลา ขอกลับไปเป็นไอรินที่วันๆเอาแต่ทำตัวไร้สาระคนเดิมยังดีซะกว่า  ฮืออ~

 

หลายวันต่อมา

คุณแม่ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องรักแรกอีกและไม่ถามอะไรกับฉันต่อทั้งนั้น  หลังจากที่ฉันร้องไห้อย่างหนักเหมือนเด็กน้อยไม่ได้ของเล่น

บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปจนรู้สึกได้ เสียงพูดคุยขบขันในห้องอาหารได้หายไป ฉันนั่งตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูก แถมสิ่งที่ประหลาดที่สุดก็คือคุณแม่ที่โทรศัพท์หาใครไม่รู้ตลอดเวลา ลองถามดูครั้งหนึ่งก็บอกว่าคุยกับคุณพ่อที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ แต่มันจะบ่อยเกินไปแล้วมั้งง ในหนึ่งนาทีบนโต๊ะกินข้าวคุณแม่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูประมาณหกรอบอ่ะคิดดู-_-;

คุณแม่คะ-__-”

วะ...ว่าไงจ้ะ ไอรินลูกรัก^^;;”

คุณแม่เลิกจิ้มๆกดๆหน้าจอโทรศัพท์แล้วเงยหน้าหันมาพูดกับฉันแทน

โทรหาใครอยู่เหรอคะเห็นนั่งกดเบอร์ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว

กะ..ก็คุณพ่อไงจ้ะ แม่จะไปโทรหาใครนอกจากคุณพ่อของเราล่ะ

เหรอคะ...เฮ้อ ช่างมันเถอะ งั้นหนูขอขึ้นห้องก่อนนะคะ

อ๋อ...ได้จ้ะ^O^”

ฉันรู้สึกได้ว่าทุกคนในบ้านกำลังทำตัวแปลกๆตั้งแต่ฉันกลับมาที่นี่ เหมือนพร้อมใจกันซึมเศร้าตามฉันกันหมด เห็นฉันกลับมาคนเดียวแต่กลายเป็นหมาหงอยกันทั้งบ้าน นี่แค่ฉันคนเดียวก็หงอยจะตายอยู่แล้วอย่าทำให้มันต้องหงอยไปมากกว่านี้เลยยยT^T

ฉันเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องนอนของตัวเองที่แสนจะคุ้นเคย กระโดดเข้าหาเตียงสีขาวกับผ้าห่มสีชมพูลายเจ้าหญิงดิสนีย์ที่ชื่นชอบมาตั้งแต่ยังเด็ก  มันน่าจะดีกว่านี้ถ้าฉันกลับมาอย่างแฮปปี้...ฉันคงจะกรี๊ดบ้านแตกไปแล้ว  เฮ้อ ไหงเรื่องมันถึงกลับกันไปหมดเลยนะ

โฮฮฮ~ ฮือออ~

...คิดถึงจัง

...อยากเห็นหน้าด้วย

แต่มันก็คงเป็นได้แค่ฝัน ในมือฉันมีแต่สร้อยรูปพระจันทร์อย่างเดียว  ส่วนตุ๊กตาน้องแมวตัวนั้นฉันทำใจเก็บมันมาด้วยไม่ได้จริงๆนั่นแหละ... แค่เห็นก็ทำให้นึกถึงเดตวันนั้น...รวมถึงจูบวันนั้น  ถ้าเกิดเอามันกลับมาด้วย ฉันต้องบิน(เอ่อ ฉันหมายถึงนั่งเครื่องบินน่ะนะ) กลับไปหาเขาแน่ๆเลย แต่สุดท้ายฉันก็ไม่ได้เอามันมาด้วยแล้วทำไมถึงยังคิดถึงจนอยากบินไปหาได้ถึงขนาดนี้

พอนึกย้อนกลับไปตอนที่ได้รู้ความจริง  ฉันก็รีบทำเรื่องลาออกแล้วกลับไทยมาโดยไม่ได้บอกลาโอกิสักคำ  ไม่ใช่ว่าฉันโกรธ รับไม่ได้หรือว่ารังเกียจที่รักแรกเป็นเขานะเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย แต่ฉันเองนั่นแหละที่ผิด ฉันแค่ต้องการเวลามาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นมากมายกับฉันในไม่กี่เดือนที่ผ่านมาก็แค่นั้นเอง

...คนที่สมควรโกรธคือฉันที่หนีความจริงมาต่างหาก  ฮืออออ~

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

คุณหนูขา~ มีคนมาหาคุณหนูค่ะ

ใครกันที่บังอาจมาขัดอารมณ์ดราม่าของฉันT^T  อุตส่าห์จะปล่อยโฮออกมารอบสุดท้ายแล้วเชียวนะ ฟืดดด~

ใครอ่ะ

ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่บอกว่าจะเจอคุณหนูให้ได้ คือ...ตอนนี้เขามารออยู่หน้าห้องคุณหนูแล้วนะคะ...”

หา?!! ขะ...ขอเวลาแป๊บนึงนะ!”

อะไรกันเนี่ยย ฉันแทบจะไม่มีเพื่อนที่ไหนเลยนะ?! เพราะย้ายโรงเรียนบ่อยเกือบทุกเทอม  ตายแล้วว เสื้อผ้าตอนนี้ที่ใส่อยู่มีแค่กางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อยืดแขนยาวลายทางสลับสีขาวดำแล้วก็มีเสื้อคลุมบางๆสีขาวสวมทับ จะให้มาแต่งใหม่ก็ดูท่าจะไม่ทัน ผมก็ไม่เป๊ะแล้วยังมีคราบน้ำตาที่เพิ่งแห้งไปสดๆร้อนๆอีก อ้ากกกก เอาวะ! ไปเจอสภาพนี้นี่แหละ! คุณหนูไอรินขอไม่แปลงโฉมสักวันคงไม่เป็นไรหรอกU_U

แอ๊ด~

“…ใครมาหาเหรอ?”

กะ...ก็คนที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันไงคะคุณหนู

ฉันแง้มประตูออกมาพร้อมกับเอาตาส่องดู แต่พอบอกว่าคนที่มาหายืนอยู่ข้างหลังฉันก็เผลอเปิดประตูกว้างขึ้นก่อนจะชะเง้อคอมองหาคนข้างหลัง ฉันก็เจอกับผู้ชายที่มีเหงื่อท่วมตัวกำลังยืนก้มหน้าหอบอยู่ข้างหลังคนรับใช้ที่มีอายุพอๆกับฉัน  ผมของเขาเป็นสีน้ำตาลคาราเมล...ความสูงกับรูปร่างแบบนั้นในมือของเขามีตุ๊กตาแมวสีชมพู...เห้ยยยยย!!

ฉันรีบชักประตูปิดด้วยความเร็วบวกกับความตกใจแต่ก็ไม่ทันการ เพราะมีมือใหญ่ยิ่งกว่าพุ่งมาดันประตูเอาไว้ แรงของผู้หญิงจะไปสู้แรงของผู้ชายได้ยังไง สุดท้ายฉันก็ได้เห็นหน้าของคนที่มาหาฉันเต็มๆสองลูกกะตาแถมยังเห็นในระยะใกล้ด้วย โอกิ...เขามาหาฉันถึงที่นี่ได้ยังไง!

ปล่อยนะ!! ที่นี่มันบ้านฉันแล้วนี่ก็ห้องฉันปล่อยมือออกจากประตูเดี๋ยวนี้นะ!...เห้ยย

โอกิดันมาด้วยแรงที่เพิ่มมากขึ้นจนฉันต้านไม่ไหวจนต้องผละออกจากประตู  เขาเลยถือโอกาสนี้เข้ามาอยู่ในห้องฉันสำเร็จ

เรามีเรื่องต้องคุยกัน... ผมขออนุญาติเข้าห้องลูกสาวของคุณแม่นะครับ

เชิญเลยจ้ะ อย่าให้ลูกคนนี้หนีไปที่ไหนได้อีกนะ วันนี้ลูกแม่จะได้มีแฟนกับเขาสักที

คุณแม่คะ!!”

คุณแม่ที่มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้อนุญาติให้ผู้ชายเข้าห้องนอนลูกสาวตัวเอง!! เอ่อแล้วตอนนี้คุณแม่ก็กำลังยืนโบกมือบ๊ายบายให้ฉันอยู่หน้าห้อง ไม่พอนะคะท่านผู้อ่าน...คนใช้ในบ้านฉันทั้งหมดที่มีเล่นมาโผล่อยู่หลังคุณแม่แล้วพร้อมใจกันโบกมือบ๊ายบายฉันยกใหญ่ อ๊ายยย นี่มันเรื่องอะร๊ายยย!?

โชคดีนะค้าคุณหนูของพวกเรา v(^O^)v”

ม่ายยยยยย!”

ปัง~

ประตูที่เป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวถูกปิดลง... โอเค  ใครก็ได้ช่วยเรียกโคนันมาที ฉันจะตายในห้องปิดตายนี้แล้ววววTTOTT

ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ

อะ..อะ..ออกไป! เพราะฉันไม่อยากเจอนายเลย!”  ...อยากเจอมาก ทำไมแค่นี้ถึงพูดไม่ได้นะฉันเนี่ยYOY

แน่ใจเหรอว่าไม่อยากเจอ  แล้วคราบน้ำตาตรงแก้มนั่นน่ะไม่ใช่เพราะฉันหรอกเหรอJ

ไม่ใช่! ฉันเดินไปเตะโดนขาเตียงมันเลยเจ็บแล้วร้องไห้ต่างหาก  อย่ามั่ว”   ยัยบ้า! พูดอะไรออกป๊ายยยย

เหรอฉันเอาไอ้ตัวนี้มาคืน ตัวนี้มันเล็กเกินไปสำหรับฉัน มันกอดไม่ถนัดจะมาขอเปลี่ยนตัว

ฉันมีแค่ตัวเดียว ไม่มีให้นายเปลี่ยนหรอก! เพราะงั้นช่วยกลับไป…”

ไม่มีที่ไหน แล้วที่ยืนอยู่หน้าฉันตอนนี้ล่ะ...”

เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น จากนั้นก็วางตุ๊กตาแมวสีชมพูแป๋วนั่นนอนแอ้งแม้งไว้บนเตียง

ฉันเริ่มเดินถอยหลังไปเรื่อยๆโดยอัตโนมัติ...

จะทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้นะ!”

ฉันถอยอีกก้าว

เฮ้ย! ระวังข้างหลัง!”

ลื่นนน~

ชึบบบ~

ฉันถอยจนไปเตะเข้ากับถังขยะขนาดเล็กสีชมพูที่ถูกวางไว้เกือบกลางห้อง  เท่าที่จำได้ฉันเป็นคนเตะมันมาตรงนี้เมื่อตอนเช้า-_-;

ฉันเกือบต้องลื่นล้มก้นจ้ำเป้าอยู่กับพื้นแต่โชคดีที่โอกิพุ่งตัวมาคว้าเอวฉันทัน  ไม่สิ... ตอนนี้ฉันไม่ใช่ยูกิเขาเองก็ไม่ใช่โอกิด้วย เขาชื่ออะไรนะรักแรกของฉันชื่ออะไรนึกให้ออกเร็วๆเข้าสิไอริน

เฮ้...เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า   คำนี้... รู้สึกคุ้นหูจัง เหมือนเคยได้ยินมาจากที่ไหนหว่า

เฮ้! เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่าน่ะ!  เสียงของเด็กผู้ชายเมื่อหกปีก่อนแล่นเข้ามาในหัว  ใช่แล้ว! ตอนที่เจอกันครั้งแรกเขาเข้ามาถามฉันที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ท่ามกลางหญ้าที่สะบัดพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนๆ

จำได้แล้ว! ฉันจำได้หมดแล้ว!O_O

“...ไม่..ไม่เจ็บ

ก็ดีแล้ว

ชึบ~

หวา…”

เขาเปลี่ยนจากการโอบที่เอวเป็นดันหลังฉันเข้าไปกอด... ร่างกายของผู้ชายทั้งแข็งแรงและอบอุ่นคือเรื่องจริงสินะ  พอได้ลองกอด ได้เห็นหน้าก็รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที... ฉันคง

จะรักผู้ชายคนนี้เข้าจังๆแล้วสิเนี่ย

“...อย่าอยู่ๆก็หายตัวไปเหมือนเมื่อหกปีก่อนแบบนี้อีกนะ มันใจหายนะยัยบ้า

เรื่องนั้นฉันขอโทษ  นาย..คือ..ปล่อยฉันก่อนได้มั้ย ฉันจะหายใจไม่ออกเอา

ไม่ปล่อย  ฉันไม่ปล่อยเธอให้หนีไปไหนอีกแล้ว

ไม่พูดเปล่าเขายังรัดเอวฉันแน่นขึ้นไปอีก ที่พูดว่าหายใจไม่ออกคราวแรกอันนั้นมันน่าอายก็เลยอ้างเหตุผลให้เขาปล่อย แต่คราวนี้ฉันจะหายใจไม่ออกจริงๆ  แอ่กก จะสำลักความสุขเข้าไปเต็มหัวใจอยู่แล้ววว

ขอถามตรงๆ เธอผิดหวังที่เป็นฉันใช่มั้ยถึงได้หนีหายมา ถ้าเธอตอบว่าใช่ฉันจะหายไปจากชีวิตเธอทันที

ไม่ใช่! ฉันจะผิดหวังได้ยังไงก็นายเป็นคนที่ฉันชอบนะก็บอกไปแล้วว่าฉันชอบโอกิแล้วยิ่งเป็นคนเดียวกับรักแรกมันก็ยิ่งดีไม่ใช่รึไง หัดคิดซะบ้างสิ!...เอ่อ...”

เขายังคงกอดฉันแน่นเหมือนเดิมแต่หูของเขาเริ่มมีสีแดงระเรื่อเกิดขึ้นแถมยังเอามือข้างหนึ่งมากดหัวไม่ให้ฉันมอง...นี่เขาเขินเหรอเนี่ย?

ละ..แล้วนาย... ชอบฉันรึเปล่า

บ้าไปแล้วถ้าไม่ชอบจะตามมาหาถึงนี่เหรอ////

ฉันรักลีอาร์นะ

ฉันพลิกเกมส์บ้างจากที่ฉันโดนจู่โจมจับกอดอยู่ฝ่ายเดียว ฉันออกแรงผลักเข้าที่อกของเขาตอนที่กำลังเขิน  ร่างกายของเขาตอนนี้อ่อนปวกเปียก ผลักง่ายจังแฮะจนเขาต้องถอยหลังไปตั้งสามก้าวแน่ะ ฉันสูดหายใจลึกๆใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวไม่แพ้กัน ฉันหันไปสบตากับเขาแล้วเผยยิ้มก่อนจะเดินตามไปประชิดตัวจากนั้นก็ดึงปกคอเสื้อของเขาลงมา...

แล้วริมฝีปากของเราก็แตะกัน นี่เป็นจูบที่ฉันยินดีเป็นครั้งแรกแล้วคนที่เริ่มนั่นคือฉัน เขาอึ้งไปชั่วขณะกับการจู่โจมแบบสุดๆของฉัน หลังจากได้สติเขาก็ตอบรับได้ดี จูบที่บรรเลงอย่างยาวนานมันทั้งหวานและชวนละลาย เมื่อความโหยหาเริ่มเพิ่มขึ้นจนเราสองคนต้องรีบผละออกจากกันก่อนที่จะต้านทานกับมันไม่ไหว

รักเหมือนกัน...ไอริน” 

อย่าพูดอะไรแบบนั้นตอนที่กำลังสบตากันอยู่สิมันเขิน!

สะ..สร้อยนี้ห้ามทำหายอีกนะ////

ฉันหยิบสร้อยรูปพระจันทรออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วสวมให้เขาอย่างเขินๆ พอนึกถึงจูบเมื่อกี้ทีไรเป็นต้องหน้าแดงขึ้นมาอีกแล้ว////

ไม่ยอมให้หายอีกหรอก  ไอรินคบกับฉันนะ

L

ทำไมทำหน้าอย่างนั้น อย่าเพิ่งขัดอารมณ์กันสิ=__=”

ฉันไม่คบกับนายหรอก

“!!!”

นายพูดไม่ถูก เคยพูดเอาไว้เองแท้ๆ ถ้าลืมล่ะก็ฉันไม่ให้อภัยหรอกนะL

เฮ้อ เธอเนี่ยนะ... ฉันขอเอาใหม่

“…”

เขาถอยหลังไปสามก้าวจนเกือบจะติดประตูก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้าฉันทำท่าวางก้าม  ทำท่าเดียวกับเมื่อหกปีก่อนอย่างกับแกะ  เห็นแล้วน่าขำชะมัด  ตัวก็ใหญ่ขึ้น เสียงก็ทุ้มขึ้น มีความเปลี่ยนแปลงไปตั้งหลายอย่างแต่สุดท้ายเราก็ได้เจอกันแล้วนะ

ตอนนี้เราได้เจอกันอีกครั้งแล้ว เธอต้องมาเป็นแฟนฉันซะ!

ด้วยความยินดีค่ะ

สิ้นเสียงของฉันเท่านั้นแหละ

เย้!! คุณหนูของเรามีแฟนแล้วววว

อย่างนี้มันต้องฉลองนะครับคุณผู้หญิงง

ลูกสาวฉันไม่ต้องครองสถานะโสดสิบหกปีแล้วว ใช่ๆ งานนี้มันต้องฉลองง

เสียงครึกครื้นดังขึ้นมาจากอีกฝากนึงของประตูคาดว่าคงจะกระโดดโลดเต้นกันอยู่ ดีใจยิ่งกว่าฉันอีกมั้งเนี่ยย แต่ไม่มีทางหรอกฉันเองก็อยากกระโดดโลดเต้นไม่ต่างกัน>O<

จุ๊บ~

ฉันเอามือขึ้นไปโอบรอบคอเขาให้ก้มลงมาตามแรงกดที่มือของฉันก่อนจะหอมเข้าที่แก้มเขาแบบไม่ให้ทันตั้งตัวกันเลยทีเดียว

ธะ..เธอนี่มัน..ยะ..ยัยบ้า!////

ฮี่ฮี่ :P”

เดี๋ยวก็เอาคืนซะหรอก!///

กล้าเหรอ~ แก้มนายแดงใหญ่แล้วน้า

ดะ..เดี๋ยวเหอะ!”

          ลีอาร์แยกเขี้ยวทำท่าเหมือนจะงับหัวใส่เพราะโดนฉันแหย่ ฉันแลบลิ้นแล้ววิ่งหนีไปหลบอยู่ที่อีกฝากของเตียง เราวิ่งไล่กันเหมือนเด็กอยู่ภายในห้องของฉัน เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังมาจากข้างนอกของพวกคุณแม่ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกสนุกเข้าไปใหญ่

นายมักจะเป็นคนแรกของฉันเสมอ  ทั้งเดตแรก จูบแรกหรือแม้แต่รักแรกก็เป็นนายแล้วยังเป็นคนที่ฉันรักและหวงมากที่สุดเป็นคนแรกด้วย รักนะตาบ้า!


แล้วคุณล่ะ... คุณลองหันกลับมามองคนใกล้ตัวของคุณแล้วหรือยัง  ไม่แน่นะเขาอาจจะเป็นคนที่คุณกำลังตามหาอยู่ก็ได้เหมือนกับเรื่องของฉันไง :)


@@@@@



สวัสดีค่ะ บทนี้คือตอนจบแล้วนะคะ แต่ว่าเดี๋ยวจะมีบทส่งท้ายตามมาอัพให้อ่านกันอีกค่าา

แล้วก็..ไม่แน่อาจจะมีภาคพิเศษของพระนางของเรามาให้อ่านกันค่ะ

เร็วจัง เรื่องนี้จะจบลงแล้วว ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่อ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ

จะไม่ขอพูดอะไรให้ยืดยาวว แค่อยากบอกว่า... รออ่านบทส่งท้ายกับตอนพิเศษ(ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่นะคะ)กันด้วยน้าา ขอบคุณมากกค่าาา^^




BB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #14 supatrabuaban (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 15:04
    สู้ๆนะคะ>< ชอบมากคะ สนุกมากก รอติดตามผลงานเรื่องต่อไปอยู่นะคะะ
    #14
    1
    • #14-1 nozomiimook(จากตอนที่ 25)
      6 มิถุนายน 2558 / 15:16
      ขอบคุณมากค่าา ดีใจที่ชอบนะคะ ผลงานเรื่องต่อไปคงอีกนานเลยเพราะการบ้านค่อนข้างเยอะแล้วต้องเตรียมตัวสอบด้วยแต่ดีใจมากๆๆเลยค่ะ ถ้ามีผลงานชิ้นต่อไปก็ขอฝากตัวด้วยน้า>O<
      #14-1