First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 26 : ตอนพิเศษ เรื่องราวการผจญภัยของฉันและเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 มิ.ย. 58

 ตอนพิเศษ

เรื่องราวการผจญภัยของฉันและเขา

ย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อน

          ‘คุณแม่~’

          ‘ว่าไงจ๊ะไอริน

          ‘เราอยู่ที่หนายยอ่ะ

          ‘บ้านของคุณยายจ้ะ

          ‘หนูเบื่อจังเลยย เมื่อไหร่เราจะได้กลับบ้านเราอ่ะ

          ‘คุณยายท่านไม่สบาย แม่คงต้องอยู่ดูแลอีกสักพักเลย

          ‘หนูเบื่อๆๆๆ

          ‘ถ้าหนูเบื่อที่จะต้องมานั่งเฝ้าคุณยายในบ้าน หนูจะออกไปวิ่งเล่นข้างนอกก็ได้นะจ๊ะ แม่อนุญาต

          ‘งั้นหนูไปวิ่งเล่นข้างนอกนะ*O*’

          ‘จ้ะ แต่อย่าไปเล่นไหนไกลนะไอริน!’

          คุณแม่ตะโกนให้ฉันที่กำลังวิ่งออกจากตัวบ้านไปยังสวนหลังบ้าน

เพราะคุณยายไม่สบาย พวกเราพ่อแม่ลูกจึงต้องมาเยี่ยมไข้ดูแลคุณยายที่ต่างจังหวัด  จะให้เด็กอายุสิบขวบอย่างฉันไปดูแลคุณยายก็คงทำอะไรไม่ได้มาก ฉันขอออกมาสูดอากาศของต่างจังหวัด วิ่งเล่นข้างนอกยังจะดีกว่า~

อ๊ะ! คุณกระต่าย! เข้ามาได้ไงอ่ะ! หยุดน้า

ตึก ตึก ตึก ตึก~

แต่เนื่องจากว่าฉันยังเด็กและขี้หลงขี้ลืมไปบ้าง มันจึงทำให้ฉันหลงทางเข้าซะแล้ว!

เอ๋เมื่อกี้ฉันยังวิ่งเล่นอยู่แค่สวนหลังบ้านนี่นา แต่จู่ๆก็มีคุณกระต่ายวิ่งมาจากไหนไม่รู้ ฉันก็เลยวิ่งตามมันไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่นี่ ที่ที่มีแต่ต้นไม้ใหญ่ๆและใบหญ้า ทุกๆอย่างที่ฉันเห็นมีแต่สีเขียวว

ทำไมถึงไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยล่ะ  อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวนะ คุณกระต่ายหายไปไหนแล้ว

ฉันนั่งลงกอดเข่าด้วยความกลัว ตัวฉันสั่น จากนั้นก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง

 คุณแม่ ช่วยหนูด้วยฮืออออ

เอ๊ะใครนั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ!’

‘…?’

จู่ๆเด็กผู้ชายรุ่นเดียวกับฉันที่ทั้งตัวเปื้อนดินมอมแมมในมือขวาเขาถือตาข่ายจับแมลงก็โผล่มาจากหลังต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลแล้วกำลังเดินมาหาฉัน  ผมสีสวยจังผมสีน้ำตาลอ่อนของเขากำลังโดนแสงแดดส่องมาทำให้มันดูสวยขึ้นไปอีกแต่เขาไม่ใช่แม่ของฉันนี่นา ฮือออ

เขายืนมองฉันได้สักพักเขาก็ย่อตัวลงมานั่งยองๆอยู่ตรงหน้าฉัน

เฮ้! เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่าน่ะ!’

ปละเปล่า  ฮือออ

อ้าว! แล้วร้องไห้ทำไมเนี่ย

ฉันหลงทางฉันกลับไปหาคุณแม่ไม่ได้แล้ว  ฮืออ

ก็แค่หลงทาง

นายจะพาฉันกลับไปเหรอ

จะไปทำได้ไงเพราะฉันก็หลงทางมาเหมือนกัน

ฮืออ ดันมาเจอเด็กหลงทางเหมือนกันอีก ไอรินอยากกลับบ้านนนTOT

นายไม่กลัวเหรอ

กลัวอะไร

กลัวว่าจะไม่ได้กลับไปบ้านอีกไง  ฮืออ

ไม่กลัว

ฮือออ

เลิกร้องไห้ได้แล้ว!’

รินจะร้องจนกว่าจะมีคนมาช่วย ฮืออ

เธอชื่อรินเหรอ

ป่าวว ชื่อไอรินต่างหากก

ฉันชื่อลีอาร์

ยังไม่ได้ถามเลยย

‘=__=;’

เด็กผู้ชายที่ชื่อลีอาร์ถึงกับไปต่อไม่เป็นกับคำพูดกระแทกหน้าของฉัน  เห็นแบบนั้นแล้วมันเลยทำให้ฉันเลิกร้องไห้แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแทน

ฮ่าๆ หน้านายตลกเนอะ

ไม่เห็นจะตลกเลยสักนิด  มีแต่คนบอกฉันมาว่าฉันหล่อตั้งแต่ยังเด็ก

ลีอาร์หลงตัวเองจัง

‘=[]=;;’

‘(‘_’)‘

เธอเป็นคนแรกเลยที่พูดกับฉันแบบนี้=_=;’

ฉันก็พูดกับคนอื่นแบบนี้ครั้งแรกเหมือนกันน

เฮ้อ เราไปหาทางออกกันเถอะ

อาโดนเขาเปลี่ยนเรื่องหนีซะแล้วสิ

อื้อ

เขาลุกขึ้นก่อนแล้วส่งมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือตาข่ายจับแมลงมาตรงหน้าฉันเอ๋?

อะไรเหรอ?’

จับมือไง จะได้ไม่หลงกัน

จะดีเหรอ?’

ดีสิ เร็วๆ

อ่าก็ได้

ฉันยื่นมือไปจับตอบมือของลีอาร์แล้วดันตัวลุกขึ้นตาม  เราเป็นแค่เด็กสิบขวบคงหาทางออกไม่ได้ง่ายๆแน่เลย

ห้ามปล่อยมือเด็ดขาดนะ เข้าใจมั้ย

อื้อ!’

เราเดินจับมือกันไปเรื่อยๆ แล้วต่างคนต่างเริ่มคุยเกี่ยวกับเรื่องของตัวเองจนรู้สึกเหมือนว่าเราสนิทกันเร็วมากก แถมตอนนี้ยังเหมือนได้ผจญภัยในป่านี่ไปด้วยเลย ฉันเริ่มไม่มีความรู้สึกกลัวแล้วสิ^O^

‘…แล้วก็นะ ฉันเคยเอาแมลงสาบปลอมไปไว้ในรองเท้าเพื่อนด้วย

โหลีอาร์ใจร้ายอ่ะ

เอาน่า เพื่อนผู้ชายก็แกล้งกันอย่างนี้ล่ะ

น่าสนุกจังน้าพวกผู้ชายเนี่ย ผิดกับพวกเพื่อนผู้หญิงของฉันลิบลับเลย

น่าอิจฉา~ ฉันน่ะนะอยากจะเล่นอะไรที่ผู้ชายชอบเล่นกันบ้างจัง

งั้น…’

‘…?’

รู้แล้ว! นี่ไง!’

ลีอาร์ชูตาข่ายจับแมลงให้ฉันดู แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีนั่นแหละ

ตาข่ายเหรอ?’

มาจับแมลงกัน!’

เอ๋?! รินไม่ชอบแมลงอ่ะ มันน่าขนลุกจะตายไป

พวกผู้ชายในห้องเวลาเจอป่าก็ต้องเล่นจับแมลงนะ ไม่อยากลองหน่อยเหรอ

อืมนิดนึงก็ได้

พอเขาได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มหันไปมองรอบๆแล้วรีบชี้ไปที่ผีเสื้อปีกสีฟ้าสดที่กำลังบินอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเรายืนอยู่  ว้าวว สวยจังง*O*

เราจะไปจับผีเสื้อตัวนั้นกัน!’

สงสารมันออกนะ บินอยู่ในป่าแบบนั้นก็สวยดีแท้ๆ

จับได้แล้วก็ปล่อย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า

อ๋ออื้ม! ไปจับกัน!’

ผีเสื้อตัวนั้นค่อยๆบินลงไปเกาะใบไม้ที่พื้นแถวๆนั้น  เราสองคนก็เลยค่อยๆย่องเข้าไปใกล้มันทีละนิดและ

          ‘เตรียมตัวกระโดดนะ

          ‘เอ๋?!’

          ‘กระโดด!’

          ลีอาร์พาฉันกระโดดแล้วจากนั้นเราก็ถลาลงไปกับพื้นหญ้าและใบไม้ที่ร่วงลงมาจากต้นไม้  ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผีเสื้อเลยมันบินหนีหายไปแล้วอ่าT^T

          ‘พลาดแฮะ

          เขาพูดขณะที่เรายังคงนอนราบอยู่กับพื้นและมือยังจับกันไว้แน่น

          กระโปรงของรินเปื้อนหมดแล้วว

          ‘มันก็ต้องมีเปื้อนบ้างแหละน่า

          ‘เหรอคิก

          ‘ขำอะไรน่ะ=_=’

          ‘ขำสภาพตอนนี้ของเราไง

          ‘ครั้งแรกเลยล่ะสิ

          ‘ช่ายยย

          ‘แล้วสนุกมั้ย

          ‘สนุกสิ ไปจับต่อกันเถอะ>_<’

          แล้วหลังจากนั้นเราก็วิ่งไล่จับแมลงกันอีกยาวจนใกล้เวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินก็มีหมาตัวใหญ่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเราสองคนแต่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าตามันแปลกๆ

          ‘ออกไปนะ!’

          ‘ลีอาร์…’

          ‘ไม่ต้องห่วง ฉันจะปกป้องเธอเอง!’

          ‘ไม่ใช่อย่างนั้น…’

          ‘แง่งงงง

          ‘บอกให้ออกไปไงเล่า!’

          ลีอาร์จับมือฉันแน่นกว่าเก่าแต่ฉันสังเกตเห็นขาทั้งสองข้างของเขากำลังสั่นด้วยความหวาดกลัว

          ‘ลีอาร์..คือ...’

          ‘อะไรของเธอนักหนาเนี่ย!’

          ‘แค่จะบอกว่าหมาตัวนั้นคือเพื่อนของฉันเองน่ะ…’

          ‘หะ?’

          ‘มันเป็นหมาที่คุณยายของฉันเลี้ยงไว้น่ะ แล้วที่มันขู่ก็เพราะไม่คุ้นหน้านายล่ะมั้งนะ

          ‘อะไรกันเฮ้อ’  ลีอาร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

          ไอริน! ไอรินอยู่ที่ไหนน่ะ ได้ยินแล้วตอบแม่กลับมาด้วยนะ!’

          ฉันได้ยินเสียงของคุณแม่กำลังตะโกนเรียกฉันO_O

          ‘ชื่อเธอนิ แม่เธอคงมารับแล้วล่ะ ตะโกนตอบกลับไปสิ

          อะอื้ม  คุณแม่คะ!! หนูอยู่ตรงนี้ค่ะ!’

          ‘ไอริน!’

          เงาของคุณแม่ค่อยๆใกล้เข้ามา เมื่อคุณแม่เห็นฉันก็รีบโผเข้ากอดแน่น ฉันก็เลยยืนนิ่งทำตัวไม่ถูก

          ปลอดภัยดีใช่มั้ยไอริน

          ‘ค่ะ

          ‘เฮ้อ โล่งอกไปที

          คุณแม่ค่อยๆคลายอ้อมกอดแล้วหันไปทักทายลีอาร์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆฉัน  สภาพของเรามอมแมมพอๆกันเลยแฮะ^-^

          นี่ใครเหรอจ๊ะไอริน แนะนำให้แม่รู้จักหน่อยสิ

          ‘เขาชื่อลีอาร์เป็นเพื่อนสนิทของหนูที่เพิ่งเจอกันในป่าค่ะ

          ‘สวัสดีครับคุณน้า

          ลีอาร์ยกมือขึ้นไหว้คุณแม่ของฉันตามมารยาท

          สวัสดีจ้ะ สนใจมาเป็นแฟนไอรินมั้ยเอ่ย^^’

          ‘คุณแม่! / ครับ?’

          ‘ฮ่ะๆ น้าแค่ถามไปงั้นๆแหละ เผื่อจะสนใจ^^’

          ‘สนใจครับ

          ‘เอ๋?!////

          ฉันรีบหันขวับไปหาลีอาร์ที่ตอบออกมาได้หน้าตาเฉย

          โห ใจกล้านะเรา^O^’  คุณแม่พูด

          ดะเดี๋ยวสิลีอาร์! เราเพิ่งได้เจอกันแค่วันเดียวเองนะ

          ‘วันเดียวแล้วไงก็รักไปแล้ว

          ‘ลีอาร์!>////<’

          ‘งั้นมาสัญญากันไว้ก่อนมั้ย  ตอนนี้พวกหนูยังเด็กรอให้โตขึ้นมาอีกนิดก่อนค่อยมาเป็นแฟนกันจริงจัง ดีมั้ยเอ่ย?’  คะคุณแม่!!

          ‘ตามนั้นก็ได้ครับคุณน้า

          ‘เอ๋?!’

          ‘เอาอะไรเป็นของแทนคำสัญญาดีน้า…’  คุณแม่คะTOT

          ‘งั้นเอาอันนี้ดีมั้ยครับ

          ลีอาร์หยิบสร้อยจี้รูปดาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อให้ฉันกับคุณแม่ดู  เอ๊ะจะว่าไปที่คอของลีอาร์ก็มีสร้อยที่คล้ายๆกันสวมอยู่ด้วย

          ดีเลยจ้ะ สร้อยคู่พอดีเลย  โรแมนติกสุดๆ

          ‘หันหลังมาสิ

          ลีอาร์หันมาพูดกับฉันที่ยอมแพ้ราบคาบไปแล้ว  แงง ไม่มีใครคิดจะฟังฉันเลยT^T

          ‘ก็ได้

          ฉันหันหลังตามที่เขาบอก  พอลีอาร์สวมสร้อยให้ฉันเสร็จเขาก็ยืนทำท่าวางก้ามแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้าฉันเฉยเลย=O=

          ‘อะไรอ่ะ…’

          ‘ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้งเธอต้องมาเป็นแฟนฉันซะ!’

          ‘หา?!’

          ‘สัญญาเป็นอันเสร็จสิ้นแล้ว  ไอรินอย่าลืมสัญญานี้เด็ดขาดเลยนะลูก>_<’

          ‘เอ๋?!’

          …

          วันต่อมา

          แทนที่วันนี้เราจะได้วิ่งเล่นกันอีกครั้งแต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะเมื่อคืนคุณยายมีอาการหนักขึ้นกว่าเดิมทำให้พวกเราพ่อแม่ลูกและคุณยายต้องย้ายไปที่โรงพยาบาลในตัวเมืองแล้วหลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านคุณยายอีกเลยเราคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะลีอาร์  ขอโทษนะ

          …

          ..

          “เฮ้ เหม่อไปไหนของเธอน่ะ

          “…”

          “นี่! เดี๋ยวก็จูบซะหรอก

          “ห๊ะ?!O_O”

          โหนี่ฉันนั่งคิดเรื่องวันเก่าๆจนไอติมละลายหมดแล้วเหรอเนี่ย!

          “ฉันมีเวลาแค่สองอาทิตย์เองนะที่จะได้อยู่ไทย อย่าเหม่อไปคิดเรื่องอื่นระหว่างมาเดตเซ่=_=”

          “ก็คิดเรื่องของเรานั่นแหละ

          “เรื่องเมื่อหกปีก่อนน่ะเหรอ

          “ใช่ ตลกมากๆเลยที่เราได้เจอกันอีกครั้ง

          “เป็นรักแท้ของกันและกันไง

          “กล้าพูดเนอะ อายบ้างมั้ยนั่น

          “อายดิ ฮ่าๆ

          “-_-////

          อย่าบอกนะว่านี่แฟนใครเขาเป็นแฟนฉันเองแหละ  ฮ่าๆ


@@@@@


สวัสดีค่ะ บทนี้บอกเลยว่านั่งแต่งแบบไม่คิดจะทำการบ้านกันเลยทีเดียวว

บทนี้เป็นบทน่ารักๆใสๆของพระนางของเราเมื่อหกปีก่อนค่ะ

เป็นบทย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อนแล้ววกกลับมาปัจจุบัน หวังว่าจะไม่สับสนกันน้า

ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ^^ อยากให้แก้ไขตรงไหนบอกกันได้เลยนะคะ


BB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น