First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 24 : บทที่ 23 Oki special (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มิ.ย. 58

23

Oki

แฮ่ก แฮ่กๆ

ยัยบ้านั่นหายตัวไปอยู่ที่ไหนแล้วเนี่ย! ก็ว่าอยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้นักเรียนชายในห้องของผมพอเห็นผมปุ๊บก็วิ่งมารุมถามเรื่องผู้หญิงในรูปที่ติดอยู่บนบอร์ด ผมวิ่งหาตัวยัยบ้ายูกิตั้งแต่เช้าทั้งในห้องเรียนของยัยนั่นแล้วก็ที่หอพัก วิ่งตามหาเกือบทุกที่ที่ยัยบ้านั่นจะไปก็ไม่เจอ จนต้องบากหน้าขอให้ไอ้โฮชิช่วยหาอีกแรง ยังไงซะสองคนก็ดีกว่าคนเดียว  แต่มีมันก็เหมือนไม่มีนั่นแหละ ตอนนี้ก็เลยเวลาเรียนไปตั้งสองคาบแล้วด้วย เวลาความลับแตกแทนที่ยัยนั่นจะวิ่งมาหาผมแต่กลายเป็นผมต้องวิ่งหาตัวเธอแทน สุดท้ายไม่มีที่จะไปหาต่อจนต้องมาหยุดพักกันที่โรงยิม

เฮ้ย...แกน่ะ  ทำไมแค่ผู้หญิงคนเดียวถึงหาไม่เจอวะ

ดูมันพูดเข้า ถ้าไม่ติดที่มันยังมีประโยชน์อยู่คงต้องต่อยขอบคุณไปสักหมัดสองหมัด

ถ้าหาเจอฉันคงไม่บากหน้าไปขอให้แกช่วยหาหรอกว้อย

พูดงี้กับพี่ชายที่กำลังช่วยหาคนรักให้อยู่มันจะดีเหรอไอ้น้องชาย สมองไม่ได้มีไว้อยู่ในหัวให้ขี้เลื้อยมันขึ้นนะโว้ย คิดสิว่ายูกิจะไปที่ไหนหรือกับใครได้อีกบ้าง

อืม...กับใครงั้นเหรอ ถ้าความลับแตกยัยนั่นไม่ได้มาหาผม...อ้อ! รู้แล้ว

แสดงหน้าโง่ๆออกมาแกนึกออกแล้วใช่มะ

มีพี่ชายที่คอยด่าทุกอิริยาบถ ผมขอไม่มียังดีซะกว่า เวลานี้ผมไม่ว่างมาเถียงกับมันหรอก ยอมปล่อยไปวันนึงจะพูดอะไรก็พูดเหอะ ไอ้พี่ชายหน้าปลาดุกเอ้ย!

เออ คงจะไปอยู่กับไอ้รักแรกนั่น

น่าสงสารจังนะถูกแย่งตำแหน่งไปไม่พอ ผู้หญิงยังวิ่งไปหาคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวจริง อุ๊บ! ฮะๆๆๆ

ยังมีเวลามาหัวเราะคนอื่นได้หน้าตาชื่นบานอีกนะไอ้พี่ปลาดุก ขอสาปแช่งล่วงหน้าว่าถ้ามันมีคนที่รักเมื่อไหร่ขอให้รักนั้นไม่สมหวัง! ไม่ดีกว่า...ถ้ามันกระทบกลับมาหาผมคงไม่ดี เอาเป็น...ขอให้มันเจอแฟนหน้าตาเหมือนปลาดุกแบบมันก็แล้วกัน  เอ้ย! มันใช่เวลามาสาปแช่งคนอื่นเหรอฟะ!

ฮ่ะๆๆ ..ปวดท้อง..จังวุ้ย ฮ่าๆๆๆ

ถ้าเป็นไปได้ขอเชิญแกขำจนท้องแตกตายไปเลยยิ่งดีนะพี่ชาย

“..อ้าว เฮ้ย!..รอแปปดิ..จะไปช่วย..หา..ฮะๆๆ

เสียงปนหัวเราะของมันบอกได้เลยว่าคงหัวเราะจนท้องแข็งแบบสุดๆทำเอาผมหงุดหงิดขึ้นมาจนอยากจะยกขาถีบมันให้หงายหลังหัวถิ่มไปกับพื้นแล้วเชิญหัวเราะต่อได้ตามสบายให้มันจบๆ

ผมวิ่งออกมาจากโรงยิม  ปล่อยให้ไอ้โฮชิหัวเราะต่อไป แล้วตรงไปที่ห้องเรียนของยัยยูกิอีกรอบ ทำไมผมไม่เอะใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ไปหาที่ห้องเรียนของยัยนั่นนะว่าตอนนั้นทาเครุมันก็ไม่อยู่ในห้องด้วย  พอลองถามคนในห้องก็ไม่รู้กันสักคน หายไปไหนกันวะโธ่เว้ย!!

ครืด~

แฮ่ก แฮ่กๆๆ

ผมหอบจากการวิ่งจากโรงยิมกลับมาที่ห้องของยัยนั่นอีกครั้ง พอเงยหน้าขึ้นมาก็ไม่เจอยัยยูกิตัวดีที่มักจะได้นั่งตำแหน่งหลังห้องอยู่ตลอด ตอนนี้โต๊ะตัวนั้นกลับว่างเปล่าไม่มีทั้งกระเป๋าและคน แต่โชคยังพอเข้าข้างผมอยู่บ้างที่กุญแจสำคัญอย่างทาเครุยังนั่งอยู่ในห้อง แล้วก็คุณครูสุดโหดประจำวิชาภาษาอังกฤษที่สอนอยู่กำลังมองหน้าผมด้วยสายตาที่เหมือนจะบอกว่า กลับห้องเรียนของตัวเองไปซะ!’

ขอโทษครับครู แต่ผมมีเรื่องจะคุยกับ...”

มาเพื่อคุยกับฉันใช่มั้ยล่ะ กำลังรอให้มาหาอยู่พอดี

ทาเครุลุกขึ้นทั้งๆที่ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคแล้วเดินออกมาอย่างไม่แคร์สายตาของครูที่จ้องอย่างเอาเป็นเอาตายเลยสักนิด

ทั้งสองคนตอนนี้มันยังอยู่ในชั่วโมงเรียนนะคะ-_-+”

ถ้าผมขอไปเข้าห้องน้ำคงจะว่าอะไรไม่ได้แล้วนะครับ  แกก็ด้วย ตามมาได้ละ

เออๆ

ผมเดินตามหลัง(ไอ้)ทาเครุไป อุตส่าห์วิ่งมาดักรอประตูหน้ามันดันเดินออกไปทางประตูหลังห้องซะงั้น

ทาเครุเอามือล้วงกระเป๋าแล้วเดินนำผมไปซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้ว่ามันจะพาผมไปคุยที่ไหน  ชีวิตผมจะเจอคนไม่กวนบาทาสักคนมั้ยฟะ ไหนจะไอ้โฮชิแล้วดันมาเจอ(ไอ้)ทาเครุเห็นตัวเล็กๆหน้าหวานแต่ที่ไหนได้ ตัวคนเดียวไปสู้ชนะแก๊งอันธพาลที่พอเห็นผู้ชาย(ที่ดูเหมือน)ไม่มีทางสู้จะชอบขู่ยืมเงินแต่ดันไปหาเรื่องกับ(ไอ้)ทาเครุเข้า ตอนนี้พวกมันเลยได้นอนโรงบาลเรียงตัวกันยกแผง

ฉันเพิ่งแยกกับยูกิมาแล้วก็ขอโทษด้วยที่รักษาสัญญาไม่ได้ เห็นแล้วน่าสมเพชเลยบอกไปหมดเปลือกแล้ว ส่วนสร้อยเส้นนั้นก็ให้ยูกิไปแล้วด้วยเพราะเธอเป็นคนขอเอง

“…แกไปบอกยัยนั่นว่าฉันเป็นเจ้าของสร้อยแล้วเหรอ!”  ผมเผลอตะโกนจนเสียงดังลั่นไปทั้งชั้นเรียน

ตามนั้นแหละ

แล้วยัยนั่นตอนนี้อยู่ที่ไหน?!”

ไม่รู้โว้ย ให้สร้อยแล้วก็จบ เห็นบอกว่าจะลาออกจากที่นี่แล้วกลับไทยเฮ้ย เดี๋ยวดิ!”

ขอบคุณ!”

ผมรีบลงบันไดของอาคารเรียนเพื่อกลับไปยังหอพัก

ลิฟต์อะไรไม่รงไม่รอมันแล้ว  วิ่งขึ้นบันไดทันใจกว่าเยอะ! แต่พอเปิดประตูเข้ามาในห้อง ผมถึงกับต้องอึ้งไปชั่วขณะ...

ดูท่าจะไม่ทัน... ในตู้ไม่มีเสื้อผ้าของยัยนั่นเหลืออยู่สักชิ้น ข้าวของเกินกว่าครึ่งห้องที่ไม่ใช่ของผมถูกเก็บไปจนเกลี้ยง  ที่ยังเหลืออยู่ก็มีแต่...ตุ๊กตาแมวสีชมพูที่ผมเคยคีบมันขึ้นมาให้ยัยนั่นจากเครื่องคีบตุ๊กตาตอนไปเดตกันครั้งแรกกับโน๊ตแผ่นนึงที่ถูกวางไว้โดยมีตุ๊กตาแมวทับไว้เพื่อไม่ให้มันปลิวหาย โดยมีข้อความในกระดาษโน๊ตว่า

 

อึ้งเหมือนกันนะเนี่ย คนที่ฉันเพิ่งสารภาพรักไปเป็นคนเดียวกับรักแรก ทั้งๆที่เราเจอกันตั้งแต่วันแรกที่ฉันเข้ามาในโรงเรียนนี้แถมยังบังเอิญเป็นรูมเมทของตัวเอง  ฉันยังไม่รู้ตัวอีก โง่จังเลยเนอะ  รู้สึกว่าเริ่มเขียนเยอะเกินไปแล้วล่ะ  ขอบใจสำหรับทุกเรื่องมากๆเลยนะ คงต้องบอกว่าลาก่อน '

ปล. ฝากตุ๊กตาตัวนี้ไว้กับนายด้วยนะ หวังว่าจะได้เจอกันอีกคุณรักแรกตัวจริง      

ไอริน

 

คิดเหรอว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆอย่างที่เธอคิดไว้น่ะ  ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม ฉันก็จะไปหาเธอให้เจอ บอกแล้วไงว่าจะไม่ยอมแยกกับเธออีกเด็ดขาด เตรียมใจไว้ให้ดีที่ไทยเราได้เจอกันแน่!! ไอริน!

 

 

อีกด้านหนึ่ง

"ฮ่าๆ สะใจจริงๆ"

คุณพี่ชายหน้าปลาดุกยังคงหัวเราะแบบไม่มีทีท่าว่าเขาจะหยุด เขารู้สึกสะใจน้องชายต่างสายเลือดมากกว่าครั้งก่อนๆ

"เห็นแก่ความพยายามมาตลอดหกปี  เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะเป็นกามเทพสื่อรักชั่วคราวให้เองไอ้น้องชาย"

เขายิ้มแหยๆก่อนจะเดินออกจากโรงยิมที่เขาใช้เวลาหัวเราะอยู่ในนั้นตั้งนานสองนานแล้วกดโทรศัพท์หาน้องชายสุดรักและน่าสมเพชในคราวเดียวกัน

"ไง เจอยูกิยัง?"

"วางล่ะนะ"

"เห้ยยย ฉันกะจะลองช่วยแกสักครั้งในชีวิตเลยนะว้อยย  หัดสำนึกบ้าง!"

"คนอย่างแกจะรู้อะไร  ช่วยอะไรไม่ได้ก็อยู่เงียบๆไปไม่มีใครว่า"

"งั้นขอถามอะไรอย่าง แกรู้บ้านของยูกิที่ไทยรึไง"

"…ไม่"

"ถ้าแกไม่รู้แล้วทำไมยูกิถึงมาเรียนที่นี่ได้ แล้วยังรู้ว่าแกเองก็เข้าเรียนที่นี่จริงมั้ยย  น้องรัก"   เขากัดฟันพูดใส่ปลายสาย

"...แกกำลังจะบอกอะไรฉัน"

"เวลาขอร้องคนอื่นเขาทำกันยังไงนะ~"

"อย่ามาลีลา! แกไปรู้อะไรมา!"

"พูดแบบนี้กับพี่ชาย งั้นก็...บ๊ายบายย~"

"เดี๋ยว!! เอ่อ..ไอ้พี่ ไม่ๆๆ พ่ะ..พี่โฮชิ แก..เอ้ย พี่ไปรู้อะไรมา"

แค่คิดหน้าตาของน้องชายเวลาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน   คุณพี่ชายถึงกับต้องกลั้นหัวเราะไว้จนน้ำตาเล็ด

"คิก..ค่าตอบแทนล่ะ"

"อยากให้ทำอะไรก็บอกมาจะสนองให้หมดเลย!"

"ดีมาก ฉันอัดเสียงไว้เรียบร้อย เข้าเรื่องเลยนะ ฉันรู้จักกับแม่ของยูกิที่อยู่ที่ไทยมาตั้งแต่เมื่อหกปีก่อนเพราะแม่ของฉันดันสนิทกับแม่ของหล่อน แล้วฉันก็ดันไปรู้เรื่องสัญญาของแกกับยูกิเข้า ฉันก็เลยกลายเป็นคนส่งข่าวให้แม่ของยูกิรู้ว่าแกเรียนที่ไหนหรือจะสรุปง่ายๆฉันเป็นคนสงเคราะห์ปูทางให้พวกแกสองคนมาเจอกันไง"

“…แล้วไงต่อ

เพราะฉันรู้จักกับแม่ของยูกิ  เรื่องง่ายๆแค่ที่อยู่ทำไมจะหามาไม่ได้

แกรู้ด้วยเหรอ?! งั้นขอด่วนเลย!”

ได้...ถ้าแกไม่ลืมที่แกสัญญาไว้กับฉัน แกกลับมาเมื่อไหร่ต้องกลายเป็นทาสฉันทั้งเทอมนะโว้ยย ฮ่ะๆๆ

เออ ไม่ลืม!”

เดี๋ยวส่งที่อยู่ไปให้ แค่นี้แหละ

เออ

ปลายสายวางไปแล้ว จากนั้นไม่นานเขาก็ได้รับที่อยู่บ้านของยูกิที่ไทย โฮชิพี่ชายแสนดีที่โทรไปถามแม่ของเธอมาให้เพียงแค่ห้านาทีแลกกับการที่ให้น้องชายมาเป็นทาสรับใช้ตลอดจนจบเทอม ที่เหลือในตอนนี้คุณพี่ชายก็ทำได้แค่รอ... เขารอลุ้นใจแทบขาดเลยทีเดียว

 

 

กลับมาอีกด้าน


[Oki]

     "คิดไม่ถึงว่าไอ้พี่เฮงซวยนั่นจะเป็นคนรู้เรื่องแล้วจัดการเรื่องทั้งหมด ขยะแขยงที่เรียกว่าพี่โฮชิชะมัด  แหวะๆๆ"

แน่นอนผมวางสายมันไปแล้ว มันเป็นเรื่องที่เซอร์ไพรส์มากที่มันฉลาดกว่าผมในเรื่องนี้ แต่ผมก็ต้องขอบคุณมันเป็นอย่างสูงที่ประทานที่อยู่ของยัยนั่นมาให้ผมล่ะนะ

ผมรีบเก็บข้าวของที่จำเป็นของตัวเองใส่กระเป๋า   รีบทำเรื่องลาพักกลับประเทศไทยไปสองอาทิตย์เต็มๆแล้วจะมาเรียนชดใช้ให้ทีหลัง ซึ่ง ผอ. ก็ยอมตกลงแต่โดยดี

ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้มันยังคารังคาซังแน่! เรื่องนี้มันต้องจบอย่างชัดเจนกันไปเลยถึงจะถูก

หึ...เตรียมตัวเตรียมใจไว้พร้อมหรือยัง ยัยไอริน... 


@@@@@


BB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #12 CCharmmy (@charissa-en) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 15:50
    ติดตามอยู่นะค้าาา 
    #12
    1
    • #12-1 nozomiimook (@nozomiimook) (จากตอนที่ 24)
      4 มิถุนายน 2558 / 18:30
      ขอบคุณมากกกกค่าา><
      #12-1