[Fic B.A.P] S A K U R A [LoUp ft. ChanBang]

ตอนที่ 17 : Side stories ChanBang : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 มิ.ย. 60

Side stories

Kim Himchan x Bang Yongguk

 

Chapter 1




            Stories of Kim Himchan

 

            ไอดอลสาวแสนสวยที่กำลังร้องเพลงและเต้นอยู่บนเวทีดูโดดเด่นกว่าเด็กผู้หญิงในโรงเรียนที่ผมเคยพบ พวกเธอน่ารักและมีความสามารถมากมาย หัวใจของผมตกเป็นของพวกเธอตั้งแต่ซิงเกิ้ลอัลบั้มแรกออก


            “อัตจัง!!!


            โบกแท่งไฟสีเขียวที่อยู่ในมือให้เป็นไปตามจังหวะเพลง ตะโกนชื่อคนที่ชอบออกมาดังๆ หวังให้เธอได้ยิน แค่นี้ชีวิตของผมก็คอมพลีสแล้ว


            ผมชื่อคิมฮิมชานเป็นคนเกาหลีที่เกิดและโตในประเทศญี่ปุ่น พ่อและแม่ของผมเป็นคนเกาหลีแท้ๆ พวกเขารวยพอที่จะซื้อที่ดินและตั้งรกรากอยู่ต่างแดนโดยที่ไม่กลับไปประเทศบ้านเกิดของตัวเอง


            ตอนนี้ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย ถึงบ้านจะมีฐานะที่ค่อนข้างดีแต่ผมก็ขี้เกียจนั่งรถไปเรียนในเมืองใหญ่ เลยเลือกเรียนโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในเขตที่ตัวเองอยู่ งานอดิเรกของผมคือการสนับสนุนไอดอลสาวที่สุดแสนจะน่ารัก เงินค่าขนมเลยมักหมดไปกับอัลบั้มเพลงและบัตรคอนเสิร์ตซะส่วนใหญ่


            “ขอบคุณที่มาชมการแสดงของพวกเราในวันนี้นะคะ!!!


            เด็กสาวบนเวทีจับมือกันแล้วโค้งให้กับผู้ที่มาชม การแสดงคอนเสิร์ตวันนี้ได้สิ้นสุดลง พวกเธอมอบความสุขให้กับผู้คนที่มาดูผ่านเสียงเพลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ


            ผู้คนต่างหลั่งไหลออกมาจากสถานที่จัดคอนเสิร์ต ผมเดินออกมานอกโดมและหยุดยืนอยู่บนลานกว้าง กลีบดอกไม้สีชมพูถูกสายลมพัดพามาจากที่ไหนสักที่ อีกไม่นานก็จะเปิดภาคเรียนใหม่แล้ว ที่ห้องเรียนใหม่จะได้เจอกับคนที่ชอบอะไรเหมือนๆกันมั้ยนะ...


            ผมอยากเจอคนที่คุยกับผมรู้เรื่องในเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ มันน่าสนุกจะตายถ้าได้พูดคุยกันว่าเมื่อวานไอดอลที่เราชอบไปออกรายการทีวีอะไรมา แต่คนพวกนี้หาตัวยากชะมัด


            “ครับ ผมกำลังจะกลับบ้าน”


            เสียงคุยโทรศัพท์ดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ผมยืนอยู่ ผมเลยมองไปทางเจ้าของเสียงพูดนั้น เด็กผู้ชายตัวผอมสูงมีโทรศัพท์ฝาพับสีขาวแนบอยู่ที่หู ดวงตาเรียวคมและดูดุดันหันมาทางผมก่อนจะเดินเลยร่างของผมไป


            อ่า ผมจำเขาได้ เด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเกาหลี ที่เรียนอยู่ห้องข้างๆกันเมื่อปีที่แล้ว...





 

            “ได้อยู่ห้องเดียวกับนายอีกแล้ว!


            เสียงหวานตะโกนใส่หน้าผม ซาโต้ จูรินะคือเด็กผู้หญิงแถวบ้านที่เป็นเพื่อนกับผมมาตั้งแต่เด็ก เรียนโรงเดียวกันมาตลอด อยู่ห้องเดียวกันก็บ่อย เห็นกันจนเบื่อหน้าเลยล่ะ


            “ใช่ว่าฉันอยากอยู่ห้องเดียวกับเธอสักหน่อย เบื่อหน้าจะแย่แล้ว”


            พูดให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหงุดหงิดเล่น ยัยบ้าจูรินะทำท่าฟึดฟัดแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ส่วนผมก็แอบหัวเราะอย่างสะใจ


            “หลีกทางหน่อย”


            ผมหลบทางให้เจ้าของโต๊ะตัวจริงมานั่ง ไม่คิดเลยว่าเขาคนนี้จะอยู่ห้องเดียวกันกับผม เด็กผู้ชายตัวผอมสูงเจ้าของดวงตาที่แสนดุดัน บังยงกุก


            “สวัสดีฉันชื่อฮิมชานนะ คิมฮิมชาน”

            “อื้ม”


            คนที่นั่งประจำโต๊ะเรียนดูไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่ เจ้าตัวเอาแต่เปิดหน้าหนังสือที่อยู่บนโต๊ะจนผมชักรู้สึกหงุดหงิดที่โดนเมิน


            “สัปดาห์ที่แล้วฉันเห็นนายที่โตเกียวโดม”


            ยงกุกชะงักมือที่กำลังเปิดหนังสือแล้วหันมามองผม ใบหน้าของเขาดูมีเสน่ห์มากเลยทีเดียว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเด็กผู้หญิงที่นี่ถึงปลื้มเขานัก


            “ฉันไปดูคอนเสิร์ตมา”

            “นายเป็นโอตะเหรอ?


            คนที่นั่งอยู่กับโต๊ะเอียงคอถามผม เด็กผู้ชายตัวสูงกับไอ้ท่าทางที่มันดูคาวาอินี่มันอะไรกัน ดูไม่เข้ากันสุดๆ


            “ใช่ นายก็ด้วยใช่มั้ย?

            “อื้ม”


            ผมยิ้มออกมานิดๆเมื่อเจอคนประเภทเดียวกัน รู้สึกว่าอยากที่จะรู้จักให้มากกว่านี้


            “นาย*โอชิใคร?” (*โอชิก็คือคนที่เราคอยสนับสนุนนั่นเอง)


            เอ่ยถามอีกคนด้วยความรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ


            “ยูโกะ ฉันโอชิ โอชิมะ ยูโกะ แล้วนายล่ะ”


            คนตรงหน้าตอบผมกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ผมมองว่ามันก็น่ารักดี


            “อัตจัง”


            ผมตอบยงกุกไปก่อนจะตามด้วยประโยคที่ทำให้อีกคนแทบอยากจะกระโดดถีบผม


            “อัตจังน่ะเป็นที่หนึ่ง ยังไงยูโกะก็ไม่มีวันชนะหรอก”


            การกวนประสาทคนอื่นมันเป็นงานถนัดของผม จนบางทีก็ลืมตัวว่าเราเพิ่งรู้จักกัน ไอดอลใครใครก็รักล่ะนะ รู้สึกอยากตบปากตัวเองชะมัด


            “โอ๊ย!!


            ผมร้องลั่นเมื่อโดนอีกคนขว้างหนังสือใส่หัว จริงๆผมก็ชอบไอดอลสาวทุกคนที่อยู่ในวงแหละ แต่แค่อยากแกล้งคนตรงหน้าเล่นเฉยๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะโกรธผมจริงจังไปซะแล้ว


            “ครั้งหน้ายูโกะจังชนะแน่คอยดู!

 





            เพิ่งเปิดเทอมมาผมก็สร้างศัตรูได้แล้วหนึ่งคน วันก่อนผมกวนประสาทบังยงกุกไป พอเจอหน้ากันต้องประทุษร้ายกันตลอด


            “นายไปแกล้งอะไรเด็กแลกเปลี่ยนนั่นใช่ป่ะ เขาดูไม่ถูกชะตากับนายสุดๆ”

            “ไม่ได้แกล้งสักหน่อย เธอเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย”


            ผมบอกกับจูรินะที่กำลังซักไซร้หาความจริงจากผมสุดชีวิต ร่างบางกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะเรียนของผมอย่างไม่มีความเกรงใจ


            “นายมันเป็นคนไม่ดีไง!

            “เธอมันคนชอบใส่ร้ายคนอื่น”

            “โอ๊ย!!


            ผมร้องขึ้นมาเมื่อโดนยัยปีศาจบิดหู


            “แบร่!


            ยัยบ้าจูรินะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ผมแล้วกระโดดลงจากโต๊ะ วิ่งไปหาอีกคนที่ไม่ชอบขี้หน้าผม คงจะไปซักไซร้ให้ยงกุกตอบนั่นแหละ


            สองคนนั้นดูคุยกันสนุก เดี๋ยวหัวเราะบ้างยิ้มบ้าง จนรู้สึกหงุดหงิด ยงกุกที่ชอบแยกเขี้ยวใส่ผมดูมุ้งมิ้งขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าจูรินะ มันชักแปลกๆแฮะ

           





            ผมเก็บความรู้สึกสงสัยไว้ในใจ พอเลิกเรียนก็เดินมารอรถที่จะมารับหน้าโรงเรียน จูรินะหน้าตาน่ารักก็จริงแต่นิสัยโคตรน่ากลัวเป็นบ้า เด็กแลกเปลี่ยนนั่นคงไม่ได้หลงเสน่ห์ของเธอหรอกมั้ง...


            “กลับด้วยกันมั้ย?


            เอ่ยถามจูรินะที่เดินตามออกมา บ้านเราอยู่ทางเดียวกันมันก็ไม่เดือดร้อนอะไรถ้าผมจะให้คนขับรถแวะไปส่งเธอ


            “ไม่ล่ะ ฉันจะไปซื้อของให้แม่ด้วย”

            “งั้นกลับดีๆล่ะ”

            “ขอบใจย่ะ!


            ร่างบางกระโดดกอดคอผมแล้ววิ่งไปที่ป้ายรถโดยสาร ให้ตายสิ ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด


            “นายกับเธอเป็นแฟนกันเหรอ?

            “ฆ่าฉันเถอะถ้าเป็นแบบนั้น”


            ผมตอบยงกุกที่ไม่รู้เดินมาหยุดอยู่ข้างๆผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ใบหน้าเรียวยิ้มขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำตอบของผม


            “นายชอบเธอเหรอ?


            ยงกุกแก้มขึ้นสีทันทีที่ผมถามคำถามนั้นออกไป หมอนี่เดาง่ายกว่าข้อสอบกลางภาคอีก


            “ใช่ ฉันชอบเธอ”

            “....

            “จะว่าอะไรมั้ยถ้าฉันจะขอเป็นเพื่อนกับพวกนาย”

            “ฉันไม่ช่วยนายจีบยัยนั่นหรอกนะ”

            “....

            “แต่จะยอมเป็นเพื่อนให้ก็ได้ ยง-กุก-คุง


            ผมพูดแหย่คนที่ยืนอยู่ข้างๆให้รู้สึกโมโหเล่น จะว่าไงดีล่ะ ผมคิดว่าเวลายงกุกทำหน้าหงุดหงิดแล้วมันดูตลกดี ผมชอบมองคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของอีกคน


            “ฉันโครตไม่ชอบขี้หน้านายเลยว่ะ”

 

           

           

           

           

           

           มาต่อตอนพิเศษกับชานบังค่ะ อิ

          คาแรคเตอร์ของคู่นี้แตกต่างจากคู่ที่แล้วอย่างสิ้นเชิง พี่ฮิมเป็นคนกวนๆส่วนพี่บังเป็นคนซึนๆ 

          ไอดอลสาวในเรื่องคือวง AKB48 ยุคแรกๆเลยค่ะ 55555 

          ไม่รู้ว่าจะชอบกันมั้ย โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยค่ะ.__.

          คุยกับเราได้ที่ @Bangxx2

          อ่านแล้วเป็นไงคอมเม้นบอกเราได้นะ หรือ #ซากุระโล่ออบ

          ขอบคุณทุกคนที่หลงมาอ่านนะคะ เยิ้บๆ

      

           

                       

 

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #58 _likiji (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:10
    หูยยยยยยย น่ารัก
    ไม่คิดว่าจะมีต่อภาคพิเศษชานบังให้ด้วย
    ฮิมชานทำไมขี้แกล้งแบบนี้อ่ะ
    นิสัยไม่ดีเดี๋ยวตีเลย
    #58
    0