[Fic B.A.P] S A K U R A [LoUp ft. ChanBang]

ตอนที่ 16 : Final Chapter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.พ. 60

Final Chapter

 

 

 

           

          ไม่ว่าจะมองไปทางไหนรอบกายของผมก็มีแต่สีขาว สายตาของผมมองตามหมากรุกที่คนตรงหน้าจับให้มันเคลื่อนที่ไปตามตาราง

 

          “ตาลูกเดินแล้ว”

 

          ผมเคลื่อนตัวหมากในกระดานแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน ชายหนุ่มวัยกลางคนสบตาผมแล้วยิ้มออกมา นี่คงเป็นโลกที่อยู่ในความฝันของผม โลกที่มี คุณพ่ออยู่ พ่อแท้ๆที่ให้ผมขี่หลังเล่นบ่อยๆตอนที่ยังเป็นเด็ก...

 

          “รุกฆาต”

          “ผมแพ้คุณพ่ออีกแล้ว”

 

          ไม่ว่าจะกี่กระดานผมก็ชนะท่านไม่ได้เลยสักครั้ง นี่เราเล่นกันมากี่กระดานแล้วนะ ผมจำได้ว่าตัวเองเล่นหมากรุกแพ้คุณพ่อซ้ำไปซ้ำมา พอจบกระดานก็เริ่มเล่นใหม่อีกครั้ง วนเวียนไปโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งเล่นหมากรุกกับคุณพ่ออยู่แบบนี้นานแค่ไหน...

 

          “มันคงถึงเวลาที่ลูกต้องไปแล้วล่ะ”

          “แต่ผมยังอยากเล่นหมากรุกกับคุณพ่ออยู่นี่ครับ

 

          ผมยังไม่อยากตื่นเลย ถ้าตื่นแล้วผมคงไม่ได้เจอคุณพ่ออีก ผมคิดถึงท่านมากจริงๆ...

 

          “มีคนที่รอลูกอยู่นะ”

          “รอ?

          “ใช่แล้วล่ะ ทุกคนกำลังรอลูกอยู่”

          ...

          “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของลูกหรอกนะ”

 

          พอคุณพ่อพูดจบร่างของท่านก็ค่อยๆไกลห่างออกไป แขนของผมยื่นไปข้างหน้าพยายามเอื้อมมือไขว่คว้าร่างสูงนั้นไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จ แล้วความมืดก็ได้ปกคลุมพื้นที่สีขาวจนผมมองไม่เห็นอะไร

 

            ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

            “เหลือเชื่อ! หัวใจของเขากลับมาเต้นแล้ว!

            “ไม่น่าเชื่อเลย ทั้งๆที่หัวใจหยุดเต้นไปนานขนาดนั้น”

 

            พวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ... เหมือนใบหน้าของผมมีอะไรบางอย่างครอบอยู่เลย ผมได้ยินเสียงหายใจของตัวเองดังก้องอยู่ในหู

 

            เปลือกตาของผมค่อยๆเปิดออกช้าๆ แสงไฟที่สว่างจ้าทำให้ผมต้องหรี่ตาลง

 

            “พระเจ้า! เขาลืมตา!

 

            ผมถูกคนที่แต่งตัวด้วยชุดสีเขียวคล้ายกับคุณหมอที่อยู่ในโรงพยาบาลรุมมอง พวกเขาพูดอะไรที่ผมฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

            เปลือกตาของผมค่อยๆปิดลงอีกครั้งเมื่อดวงตาไม่สามารถต่อสู้กับแสงไฟที่สว่างมากเกินไป...

 

 

 

 

 

            กลิ่นหอมอ่อนๆลอยมาปะทะเข้าที่จมูก ผมจำกลิ่นนี้ได้ดี กลิ่นของดอกไม้ที่บานในช่วงฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นของดอกซากุระ

 

            ภาพแรกที่ผมเห็นหลังจากที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือเพดานสีขาว พอหันไปมองด้านข้างผมก็เห็นดอกไม้ที่ผมชอบปักอยู่ในแจกันแก้วสีใส นี่คงเป็นที่มาของกลิ่นหอมที่ทำให้ผมต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อมองหามัน

 

            พอเลื่อนสายตาลงมาอีกหน่อยก็เห็นคนที่คุ้นเคยยืนกอดกัน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพ่อกับคุณแม่ต้องร้องไห้ด้วยนะ...

 

            “จงออบ... คุณคะ ลูกฟื้นแล้ว ฮือออ”

 

            เสียงสะอื้นของคุณแม่ทำให้ผมอยากยื่นมือออกไปเพื่อช่วยปลอบ แต่ว่าตอนนี้ร่างกายของผมขยับไม่ได้เลย นี่ผมหลับไปนานแค่ไหนกัน...

 

            “อะ.. แอ่กๆ”

 

            ผมพยายามที่จะเปล่งเสียงออกมา ลำคอที่แห้งผากทำให้ผมรู้สึกแสบไปหมด คุณพ่อที่เห็นผมไอเลยรีบหยิบขวดน้ำมาเทใส่แก้วให้ดื่ม

 

            “ขะ..ขอบคุณ...คะ...ครับ...

 

           พอผมดื่มน้ำเสร็จคุณพ่อก็นำแก้วไปเก็บ คุณแม่ที่ยังคงสะอื้นไม่หยุดได้กระโจนเข้ามากอดร่างของผม...

 

            “ขอบคุณพระเจ้า...ขอบคุณจริงๆ”

 

            สายตาของผมเลื่อนไปมองอีกคนที่ยื่นอยู่ในห้อง ใบหน้าของร่างสูงปราศจากซึ่งน้ำตา มีเพียงรอยยิ้มบางๆที่ประดับอยู่บนใบหน้า และดวงตาแดงก่ำเพราะกำลังพยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

 

            เซโล่มักจะทำตัวให้เข้มแข็งอยู่เสมอ แต่ผมรู้ว่าเขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้ใคร...    

 

 

 

 

 

 

            เพราะร่างกายไม่ได้ถูกใช้งานมานานกล้ามเนื้อเลยอ่อนแรง คุณหมอบอกให้ผมทำกายภาพบำบัด ไม่นานเดี๋ยวก็กลับมาเคลื่อนไหวได้เหมือนเดิม ตั้งแต่เหตุการณ์รถคว่ำครั้งนั้นผมคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้วซะอีก ไม่คิดว่าจะต้องมานอนอยู่ในโรงพยาบาลนานขนาดนี้

 

            คุณแม่บอกว่าเซโล่แวะมาเยี่ยมผมเกือบทุกวัน ดอกซากุระที่อยู่ในแจกันแก้วสีใสเซโล่ก็เป็นคนนำมันมา เพราะคิดว่าผมจะต้องชอบมัน...

 

            “ได้เวลาทานข้าวแล้วจงออบ”

 

            เตียงนอนของผมถูกปรับให้ตั้งขึ้นเล็กน้อย เซโล่ถือชามใส่ข้าวต้มมานั่งข้างๆเตียง มือเรียวบจับช้อนให้มาจ่อที่ริมฝีปากของผม

 

            “ฉันเป่าให้แล้ว ไม่ร้อนหรอก”

 

            ผมค่อยๆงับช้อนนั้นเบาๆก่อนจะเคี้ยวอาหารแล้วกลืนลงท้อง เซโล่แวะเข้ามาดูแลผมทุกวัน ดูแลดีกว่าพยาบาลของที่นี่อีก

 

            “นายไม่เบื่อบ้างเหรอ ที่ต้องมาคอยดูแลฉันแบบนี้น่ะ”

            “ฉันจะเบื่อคนที่ฉันชอบได้ไงล่ะ”

 

            เซโล่พูดแล้วยิ้มออกมา ผมเลยรีบหันหน้าเพื่อหลบสายตา

 

            ตึกตัก ตึกตัก

 

            หัวใจของผมโดนจู่โจมซะแล้ว

 

 

 

 

 

            ผ่านไปสองสัปดาห์คุณหมออนุญาตให้ผมกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ เซโล่เลยขอที่จะดูแลผมต่อ คุณพ่อกับคุณแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร พวกท่านเองก็ค่อนข้างที่จะเอ็นดูเซโล่อยู่ไม่น้อย

 

            ตอนนี้ร่างกายของผมพอที่จะขยับได้บ้างแล้ว แต่ยังไม่สามารถที่จะเดินไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเอง ผมมาอาศัยอยู่บ้านของเซโล่ได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ที่นี่ดูร่มรื่นและสงบ แอบรู้สึกเกรงใจเซโล่อยู่เหมือนกันที่ต้องคอยอาบน้ำให้ผม

 

            “บก. โทรมาบอกว่านิยายของฉันขายดีมากเลยล่ะ”

 

            ร่างสูงเข็นวีลแชร์ที่ผมนั่งอยู่ให้เคลื่อนที่ไปตามทางลาด

 

            “ดีใจด้วยนะ”

 

            ที่ความฝันของนายเป็นจริงสักที

 

            ส่วนความฝันของผมคงต้องพับเก็บแล้วล่ะ... ถึงจะรู้สึกเจ็บใจ แต่ว่า...มันอาจจะมีทางเดินอีกทางที่เหมาะกับคนอย่างผมก็ได้

 

            “รุ่นพี่จูรินะแต่งงานแล้วนะ เธอสวยมากๆเลยล่ะ”

            “งั้นฉันคงต้องส่งจดหมายไปแสดงความยินดีกับรุ่นพี่ย้อนหลังซะแล้ว”

            “รุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานก็เลิกทะเลาะกันแล้วนะ”

            “พวกเขาคงเป็นผู้ใหญ่ที่เท่มากๆเลยใช่มั้ย?

            “ก็คงงั้น”

 

            ป่านนี้พวกรุ่นพี่จะเป็นอย่างไรบ้างนะ พวกรุ่นน้องในชมรมก็เหมือนกัน คิดถึงจังเลยนะช่วงเวลาเก่าๆเนี่ย... เจ้าสองคนนั้นเองต้องกำลังเปร่งประกายอยู่ที่ไหนสักที่แน่

 

            ล้อของวีลแชร์หยุดชะงักที่หน้ารั้วโรงเรียนมัธยมที่ผมเคยเรียน สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี

 

            “คิดถึงจังเลยเนอะ”

            “รู้มั้ยว่าฉันเห็นนายครั้งแรกที่ใต้ต้นซากุระนี้”

            “....

            “ตอนนั้นนายได้ยื่นมือออกไปรองรับกลีบดอกไม้ที่กำลังร่วงลงมา...

 

            สายตาของผมมองไปที่ต้นซากุระที่ตอนนี้ดอกของมันกำลังร่วงจนใกล้จะหมดต้นแล้ว เซโล่ดันวีลแชร์ให้ล้อหมุนไปข้างหน้า

 

            “แต่ฉันเจอนายครั้งแรกที่ห้องเรียนล่ะ”

 

            ผมบอกกับร่างสูงที่พาผมมาหยุดอยู่ที่ใต้ต้นซากุระ คำสัญญาในวันนั้นเป็นจริงแล้วนะ เราสองคนได้เจอกันอีกครั้งในฤดูใบไม้ผลิ...

 

            “ตอนได้ข่าวว่านายนอนอยู่โรงพยาบาลฉันเสียใจมากเลยนะ...

            “....

            “ฉันเอาแต่คิดว่าถ้าตอนนั้น ก่อนเราแยกจากกันถ้าได้บอกรักนายก็คงดี...

 

            นั่นสินะ... เพราะเราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าลมหายใจของเราจะถูกช่วงชิงไปตอนไหน... วันนี้เลยต้องทำในสิ่งที่ต้องการให้มากที่สุด...เมื่อวานเป็นสิ่งที่เราย้อนให้กลับคืนมาไม่ได้... วันเวลามีแต่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าไม่มีวันหวนกลับ...

 

            “ฉันชอบนายนะจงออบ ชอบมาโดยตลอด”

            “ฉันก็ชอบนายเหมือนกันเซโล่”

            “ขอบคุณนะ...ขอบคุณจริงๆ...

            “....

            “ขอบคุณที่นายฟื้นขึ้นมา...

 

            ร่างสูงโน้มตัวมากอดร่างของผมไว้จากข้างหลัง หยดน้ำอุ่นๆได้ไหลลงมากระทบกับไหล่ของผม เสียงสะอื่นเบาๆดังกลบเสียงของสายลม...

 

            เซโล่กำลังร้องไห้อยู่...’

 

            ผมเอื้อมมือไปลูบศีรษะของคนที่อยู่ข้างหลังเบาๆเพื่อเป็นการปลอบโยน

 

            “ฉันอยู่ตรงนี้แล้วเซโล่...

            “....

            “จะไม่ทิ้งนายไปไหนอีกแล้ว...

 

 

The end

 

 

 

 

 

            เย้! ในที่สุดเรื่องนี้ก็ดำเนินมาถึงตอนจบ /ปาดน้ำตา อยากลงตอนจบมานานแล้ว555555

            ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ ฮือออ

            เรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องแรกที่เราเขียนจบ ถึงมันจะยังออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่เรื่องหน้าต้องดีกว่านี้แน่นอน!

            ยังมีตอนพิเศษลงให้อ่านอีกนะคะ อย่าเพิ่งจากกันไปไหน อิอิ

            อ่านแล้วเป็นไงคอมเม้นบอกเราได้นะ หรือที่ #ซากุระโล่ออบ

 

            พูดคุยกับเราได้ที่ทวิตเตอร์ @Bangxx2

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #57 _likiji (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:06
    โอ้ยน้ำตาจะไหล
    รับรู้ได้ถึงความรักที่มั่นคงของเซโล่
    ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
    ก็ยังคงชอบและคอยมอบความรักให้จงออบอยู่เสมอ
    ดูเหมือนกับว่ามันเป็นความรักที่บริสุทธิ์มากๆ
    ขอบคุณที่จงออบฟื้นขึ้นมา
    และความในใจของทั้งสองคนก็ได้เชื่อมโยงกันจริงๆ สักที
    อุปสรรคที่ผ่านมานานนับปีก็สลายไปแล้ว เย้
    ยินดีด้วยนะคะ ไรท์เตอร์เก่งมากเลย
    เราชอบภาษาที่เขียนมากๆ สั้นไปนิดแต่ก็ได้ใจความ
    แล้วก็กินใจสำหรับเรา
    น้ำตาจะไหลไม่ใช่เพราะว่าเสียใจ
    แต่อ่านแล้วมันซึ้ง แง
    อยากอ่านต่อนะจริงๆ แล้ว...
    อยากรู้...ว่าจงออบเลือกที่จะทำอะไรต่อจากนี้
    ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆ แบบนี้ให้อ่านนะคะ
    ชอบมากจริงๆ
    #57
    0
  2. #46 Cakecasss (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 21:58
    ดีใจน้ำตาไหล นึกว่าจะไม่แฮปปี้เอนดิ้งซะแล้ว จริงๆเท่าที่อ่านมา ก็สื่อเรื่องราวได้ดีนะคะ แต่แค่บางฉากรายละเอียดมันน้อยไปนิดนึง อย่างเช่นตอนจบการศึกษา แต่ก็สนุกดีเป็นการเล่าเรื่องราวย้อนไปย้อนมาที่ปะติดปะต่อฉากแล้วทำให้อ่านไม่งง ถือว่าอธิบายได้ดีมาก บางฉากก็ทำให้มีอารมณ์ร่วม ขอบคุณที่แต่งให้อ่านจนจบนะคะ
    #46
    1
    • #46-1 Once upon a time(จากตอนที่ 16)
      23 มกราคม 2560 / 22:05
      ขอบคุณสำหรับคำติชมนะคะ เรากลัวคนอ่านจะเบื่อถ้าเขียนฉากของจงออบซ้ำกับเซโล่เลยตัดออก เราจะพยายามปรับปรุงการเขียนให้ดีขึ้นค่ะ และขอบคุณที่ติดตามมาตลอดจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ ฮือออ /กอดแน่นนน
      #46-1