[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 22 : 8-6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    25 ก.พ. 63


 


 

ในระหว่างที่ฉันกำลังรอกันตามาที่รถอยู่นั้น จึงหยิบสมุดตารางงานของเธอที่ขึ้นมาดูงานของวันพรุ่งนี้


 

ก็เธอเล่นป่าวประกาศบอกนักข่าวไปว่าพรุ่งนี้จะไปเยี่ยมคุณยิหวาและพี่อ้อมใจที่โรงพยาบาล พรุ่งนี้เช้าคงมีนักข่าวจำนวนหนึ่งไปดักรอเอาข่าวแน่นอน และถ้ากันตาติดงานและไม่ได้ไปคงซวย


 

ฉันกำลังใช้นิ้วไล่เพื่อหาวันที่ก็มีเสียงเคาะกระจกดังขึ้น กันตากลับมาแล้ว ฉันจึงปลดล็อก


 

“เปิดช้าอีกนิดฉันโดนแดดเผาไหม้แล้ว ... โอ๊ยเย็นสบายดีจัง” เธอสูดลมแอร์


 

“สรุปร้อนหรือเย็น”


 

“เมื่อกี้ร้อน แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ... แล้วดูไร” เธอมองสมุดในมือฉัน


 

“ดูตารางงานคุณไง เล่นไปบอกนักข่าวว่าพรุ่งนี้เคลียร์งานจะไปเยี่ยมคุณยิหวากับพี่อ้อมใจ พูดมาได้ไ...ง”


 

ฉันทันได้พูดจับประโยค กันตาก็แทรกขึ้นและรีบแย่งสมุดไปไว้ที่ตักตัวเอง ถ้าเธอเป็นลูกฉันนะจะจับตีให้ก้นลายเลย


 

“จริงด้วย ไหนดูซิ ฉันรับงานไว้รึเปล่า” กันตารีบไล่ดูตารางงานของตนก่อนจะถอดหายใจยาว ๆ “โชคดีที่ว่าง”


 

“วันหลังก็อย่าพูดอะไรส่ง ๆ ไปก่อน เผื่อไม่มีโชคเหมือนคราวนี้จะแย่เอา”


 

“พูดมาก กลับ!” เธอยื่นสมุดส่งคืน หลังจากนั้นเธอก็หยิบสเปรย์บางอย่างขึ้นมาฉีดทั่วรถ แล้วตามด้วยล้างมือด้วยเจลแอลกอฮอล์ ฉันเริ่มชินตากับการที่หันไปหาเธอทีไรในมือกำลังถือเจลแทบตลอด


 

ฉันรับสมุดตารางงานมาเก็บลงกระเป๋าผ้าและออกรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดของกันตา


 

“ชอบยัยนั่นเหรอ” อยู่ ๆ กันตาก็ถามขึ้นแบบไม่มมีประเด็นอะไร


 

“ยัยนั่น? ใครกัน”


 

“นินิว” เธอพูดชื่อบุคคลที่สามอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก


 

“ใครให้คุณเรียกเขาว่ายัยนั่นกัน น้องนินิวพูดเป็นไหม” ฉันออกตัวปกป้อง เป็นแฟนคลับที่ดีไหมล่ะ


 

“อี๋ ขนลุก ไม่พูดหรอก” เธอเปะปาก


 

“คุณนี่หาเรื่องไม่ชอบคนอื่นไปทั่วเลยเนาะ นินิวเขาน่ารักจะตายไป ใจดีก็ใจดี สวยอีกต่างหาก” ฉันพูดถึงไปก็ยิ้มไป


 

“เธออยู่ฝั่งฉันห้ามชมยัยนั่น ทำไมคนถึงชอบยัยนั่นกันฉันล่ะไม่เข้าใจ ทำไมคนอื่นที่ชอบมันถึงโง่กันจัง!”


 

“ก็คุณอันธพาลไง ส่วนนินิวเขานางฟ้า ต่างกันจะตาย”


 

“ฉันพูดถึงขนาดนี้แล้วเธอยังตีความที่ฉันบอกไม่ออกอีกเหรอ โง่!”


 

“จิ๊! ถ้าพูดอีกรอบฉันไม่คุยกับคุณแล้วนะ” ฉันเริ่มหงุดหงิด มาว่าดาราของฉันไม่พอ ยังมาว่าฉันอีก


 

“โง่ โง่ โง่ โง่” แล้วกันตาก็พูดใส่รัว ๆ ยั่วประสาทผู้จัดการ


 

ฉันเงียบกริบไม่พูดอะไรตามที่ได้กล่าวออกไปจนถึงคอนโดของเธอ ฉันลงจากรถไปเปิดประตูตามหน้าที่และไม่พูดอะไรอีกเลย


 

“อย่าเพิ่งกลับ ขึ้นห้องไปกับฉันก่อน”


 

“...” ฉันทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่กันตาพูดออกมา เดินอ้อมจะไปขึ้นรถ


 

“ก็ได้ ๆ ขอโทษ หายกัน” กันตาฉุดอีกฝ่ายไว้


 

“...”


 

“ฉันขอโทษแล้วไง จะเอาไรอีก”


 

“ขอแบบจริงใจกว่านี้ไม่ได้เหรอ” ฉันตีหน้าเข้มพูดเสียงเรียบ ความจริงฉันหายโกรธตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว ฉันไม่ได้โกรธเธอมากเท่าไหร่เพราะตั้งแต่ทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กันตาได้ไม่กี่วันก็รู้ว่ายัยนี้พูดไม่คิดแถมยังปากไม่ดีแบบไม่รู้ตัวเองอีกด้วย


 

“ขอ...โทษ” เธอก้มหน้า เสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน


 

“อะไรนะ ว่าไรนะ ไม่ชัด”


 

“ขอ...โทษ” ก็ยังเบาอยู่ดีแต่ก็ดังขึ้นกว่าเดิม


 

“มองหน้ากันด้วย เผื่อคุณแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ไปด้วย”


 

กันตาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จ้องเข้ามาในนัยน์ตาฉัน “ขอโทษ”


 

ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกผิดมากและนี่เป็นคำที่จริงใจที่สุดที่ได้ยิน


 

“ก็แค่นี้แหละ” ว่าจบฉันก็จูงมือเธอเข้าตึกไป และเธอเดินคอตกตามหลังฉันต้อย ๆ


 

ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นเธอในมุมแบบนี้ หงอยกับเขาเป็นด้วยเหมือนกัน นึกว่าจะปากกล้าอย่างเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น