[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 21 : 8-5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    21 ก.พ. 63


 


 

“น้องตาเข้าฉากเลยครับ ถ่ายคู่กับพระเอกของเราก่อนเลยแล้วกัน” ตากล้องที่กำลังถ่ายภาพโปรโมทพระเอกอยู่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนางเอกของเรื่องโผล่มาให้เห็นพอดี จากนั้นกันตาก็เข้าฉากไปทำหน้าของตัวเอง


 

ฉันเพิ่งสังเกตว่าพี่เชนทร์เป็นพระเอกเรื่องนี้แฮะ นึกแล้วก็อิจกองฟางที่มีพี่ชายหล่อ แถมเป็นพระเอกแนวหน้า


 

หลังจากที่กันตาถ่ายภาพโปรโมทละครเดี่ยว กับพระเอกและหมู่เสร็จแล้วเธอก็นั่งพักตรงที่ถูกจัดเตรียมไว้ หันซ้ายหันขวาเพื่อหาใบข้าวและใช้สายตาจิกมอง


 

“เอาน้ำมาให้หน่อยสิ กรุณารู้หน้าที่ด้วย”


 

“อยู่ตรงไหนล่ะ” ฉันมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นเลยถาม


 

“นี่ไง” เธอชี้ข้างตัว


 

ฉันลุกขึ้นยืน เพราะเธอนั่งบังมันอยู่และก็พบโต๊ะตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ตั้งอยู่ไม่ห่างกันตามากนัก แต่ก็เอื้อมมือไปหยิบไม่ถึง


 

“มันวางอยู่ข้างตัวคุณเลยนะนั้น....ขี้เกียจขนาดนี้อีกหน่อยคงเป็นง่อย” ประโยคหลังฉันบ่นอุบอิบ


 

“ได้ยิน! เอามาเถอะน่าบ่นจัง ฉันทำงานเหนื่อย ๆ นั่งได้ที่แล้วไม่อยากลุก ร้อน! เอาพัดลมมาด้วย” และก็บ่นยาวต่อเนื่อง


 

ใครกันแน่ที่บ่น


 

ฉันเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะ มองหากระบอกน้ำที่แปะชื่อของกันตาไว้ ขวดสีชมพูลายพิกเล็ต


 

แบ๊วไม่เข้ากับหน้าร้าย ๆ ของเธอเลยสักนิด


 

“ไหนพัดลม ร้อนจะแย่อยู่แล้ว เห็นไหมว่าเหงื่อไหล” เธอบ่นต่อก่อนจะซับหน้า


 

“ไม่มี” พัดลมอะไร? พัดลมเพดาน พัดลมตั้งโต๊ะหรือแบบไอน้ำ


 

“เธอไม่ได้เตรียมมาเหรอ ได้ไง!” กันตาหันขวับ ขมวดคิ้ว


 

“พัดลมอะไร มันใหญ่ใครจะหิ้วมา”


 

“ฉันหมายถึงพัดลมพกพา อันเล็ก ๆ ชาร์จแบต นี่เธอคิดถึงพัดลมบ้านเหรอ บ้า!! ใครจะพก เคยเห็นไหม เดี๋ยวฉันพาไปเปิดหูเปิดตา เอาไหม”


 

“ฉันก็แค่ลืมชั่วขณะ ไม่เห็นต้องประชดประชันกันขนาดนี้เลย เอาลมนี้ไปแล้วกัน” ว่าจบฉันก็ย่อตัวลงให้ได้ระดับก่อนจะพ่นลมออกมาจากปาก


 

“เย็นไหม” ฉันถามต่อ


 

“ดี ว่าแต่เอามาจาก... อี๋!!”


 

เธอกันมาถามก็พบว่าฉันกำลังเป่าลมจากปากใส่หน้า และจากนั้นใช้มือผลักฉันออกห่าง


 

“ลมธรรมชาติไง ผลิตโดยข้าวเอง” ฉันยืดอกภูมิใจ


 

“จะเอาแบบนี้ใช่ไหม” กันตาลุกพรวด จับแขนฉันไว้สองข้างพร้อมกับเป่าลมเอาคืน


 

“นี่คุณหยุดเลยนะ”


 

“ไม่!”


 

“ฉันเป่าแต่ลม ไม่ได้มีน้ำลายกระเด็นออกมาแบบนี้” ฉันพูดไปด้วยพยายามเอาหน้าออกห่าง


 

“สองคนนี้เล่นอะไรกัน” คเชนทร์ที่เพิ่งถ่ายคิวของตัวเองเสร็จทักขึ้น


 

“ก็ดูยัยนี่สิเชนทร์ มาเป่าลมใส่ตา เหม็นจะแย่” เธอฟ้อง


 

“พี่เชนทร์ก็ดูยัยนี่สิคะ เนี่ยหลักฐานยังคาให้เห็นอยู่เลย”


 

“ทั้งคู่นั่นแหละ แยก ๆ” คเชนทร์เข้ามาห้าม ดึงกันตาและใบข้าวออกห่างจากกัน “ทะเลาะกันแล้วทำไมไม่อยู่ห่าง ๆ กัน”


 

“ข้าวเป็นผู้จัดการค่ะ”


 

“แกเนี่ยนะข้าว”


 

“ตาก็ไม่ได้อยากได้ผู้จัดการหรอก ตาบอกแล้วว่าดูแลตัวเองได้ แต่ทางนั้นไม่ยอมอย่างเดียว” เธอกอดอกหน้ายู่


 

“ตาไปก่อนนะเชนทร์ อยากลับไปพักแล้ว”


 

“โอเค ๆ ไว้เจอกันวันถ่ายนะ”


 

“อือ”


 

“ข้าวก็ไปก่อนนะพี่ ไว้เจอกัน” ฉันบอกพี่คเชนทร์และบอกกันตาว่า “ฉันไปรอคุณที่รถ”


 

“ตามใจ”


 

ฉันแปลกใจเล็กน้อยที่เธอพูดอย่างนี้ ปกติน่าจะให้ฉันเดินตามเผื่อถือของหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่พอเธอพูดขึ้นมาอีกรอบฉันก็หายสงสัยวับไปกับตา


 

“เปิดแอร์ทิ้งไว้ด้วย ขึ้นรถจะได้เย็นเลย”


 

คนอย่างกันตาน่ะเหรอจะไม่นึกถึงตัวเอง


 

“เจ้าค่ะ!” เดี๋ยวก็แอบหนี ทิ้งไว้ที่กองซะหรอก สั่งมากจริง!


 

“ไม่ได้ด่าฉันในใจใช่ไหม” ก่อนกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัว กันตาหันมาถาม


 

“จะบ้าเหรอ คุณคิดมาก รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะ”


 

รู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดอะไรหรือว่าเธอจะมีจิตสัมผัส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #19 nutcrackerrr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 15:12
    ตลกจัดอย่างชอบ
    #19
    0
  2. #14 nvphrneawmukda (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:08

    จิตสำผัสอันแรงกล้า
    #14
    0