[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 23 : 8-7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    28 ก.พ. 63


 


 

“ตกลงคุณมีอะไรถึงให้ฉันขึ้นมากับคุณด้วย” ฉันถามเจ้าของห้องที่กำลังนั่งมองหน้าฉันอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก


 

“แป๊บเดียว ล้างหน้าก่อน” ว่าแล้วเธอก็หายเข้าห้องน้ำไปนานสองนาน


 

ส่วนฉันก็นั่งรอเธอและสำรวจรอบห้องไปพลาง ๆ เมื่อเช้าที่เข้ามาฉันไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะมัวแต่ปิดปากห้ามไม่ให้เธอร้องดังลั่นไปกว่านี้ จะว่าไปห้องเธอมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำยาปรับอากาศ ห้องจัดเป็นระเบียบเรียบร้อยดูสะอาดตา...


 

ซึ่งผิดกับห้องฉันมากถึงมากที่สุด ฉันเลยไม่เคยรับแขกที่ไหนให้มานั่งพักในห้องเลยสักรายยกเว้นกองฟางเพื่อนของฉัน ซึ่งฉันก็โดนเธอบ่นจนหูชาอยู่บ่อย ๆ


 

แต่ทำไงได้ล่ะคนมันขี้เกียจ จัดไปเดี๋ยวก็รกเหมือนเดิม แถมเป็นระเบียบเกินฉันก็จะหาของไม่เจออีก


 

พอมองไปที่กำแพงห้องมีรูปบานใหญ่แขวนตกแต่งอย่างสวยงาม ซึ่งในภาพก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเจ้าของห้องนั่นแหละ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่รูปเจ้าของห้องเต็มไปหมด


 

ปากแดง จื่อปาก ทำหน้าตาเย้ายวน คิดว่าเซ็กซี่นักรึไง! ดูอีกภาพสิแบ๊วใสดูไม่มีพิษมีภัย แต่อย่ามาเจอคลุกคลีกับตัวจริงแล้วกัน ยิ่งกว่าถูกไฟเผา


 

ในระหว่างที่กำลังนั่งวิเคราะห์ เน้นว่าวิเคราะห์ ถึงความจริงจะวิจารณ์ก็เถอะ กันตาก็เดินออกมาพร้อมใบหน้าที่ไม่มีอะไรแต่งแต้มสีสัน


 

หน้าเธอเนียนเต่ง ผิวเอิบอิ่มไม่เหมือนคนแต่งหน้าหนามาตลอด ปรกติส่วนมากคนที่แต่งหน้าจัดแล้วโชว์หน้าสด อย่างน้อยต้องดูซีด ๆ ใต้ตาคล้ำบ้างเป็นธรรมดา แต่นี่ใสธรรมชาติมาก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะสวยแบบนี้


 

“มองหน้าหาอะไร มานี่” กันตาเธอฉันให้ไปใกล้ตรงที่เธอกำลังนั่ง


 

ฉันขอถอนคำพูดแล้วกันที่บอกว่าเธอสวย ถอนทุกอย่างเลยที่ชมไปเมื่อตะกี้ พอเสียงเปล่งออกมาจากเธอเท่านั้นหมดแล้วความสวยใสน่ารักที่ชมไป ฉันแค่หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะก็เท่านั้น


 

กันตายื่นหลอดเล็ก ๆ ให้ ฉันรับมันมาไว้ในมือและอ่านชื่อบนหลอดนั้นว่าเธอเอาอะไรมาให้ฉัน


 

“ลบรอยแผลเป็น... เอามาให้ฉันทำไม ฉันไม่ได้มีแผลสักหน่อย”


 

“ทาให้หน่อย ฉันว่ารอยมันยังชัดอยู่เลย ใช่ไหม ดูสิ” เธอชี้แผลตัวเองแถวบริเวณหน้าผาก


 

“จางแล้ว” ฉันมองแว็บเดียวแล้วตอบกลับ


 

“ดูดี ๆ เข้ามาใกล้ ๆ มองผ่าน ๆ จะไปเห็นอะไร”


 

“ใช่ไง คนอื่นเขาก็มองผ่าน ๆ”


 

“แต่ฉันไม่ ฉันเห็นมันทุกวัน ดูมันทุกวันและฉันไม่โอเค...เร็ว!” กันตาฉุดมือฉัน ทำให้เซเข้าหาเธอนิดหน่อย


 

“เบา ๆ สิ แขนจะหลุด ทาก็ทา เอ๊ะแล้วเรื่องแค่นี้ทำไมต้องเรียกฉันด้วย ทาเองก็น่าจะได้” ฉันบ่นไปเปิดฝาหลอดยาไป


 

“ก็เคยลองทาเองแล้ว มันเมื่อย เอาเวลานวดคลึงไปนอนให้หายเมื่อยดีกว่า เลยให้เธอทำให้ไง ง่ายกว่าเยอะ”


 

“ให้ฉันเมื่อยแทนว่างั้น”


 

“เปล่าซะหน่อย เธออาจจะไม่เมื่อยเหมือนฉันก็ได้ ... ตรงนี้เห็นไหม นี่ นี่” เธอชี้เน้นย้ำ


 

อย่างนี้ก็ได้เหรอ แกล้งผลักหัวโขกกำแพงดีไหมเนี่ย อุ๊ยไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวเอ๋อแล้วจะลำบากตัวเอง


 

“เห็นแล้วน่า ตาไม่ได้บอด อยู่เฉย ๆ” ฉันบอกกันตาก่อนเพ่งไปยังจุดที่จะทา ฉันนวดคลึงอยู่ประมาณสามนาทีเห็นจะได้ก่อนจะหยุด


 

“หยุดทำไม ต่อสิ”


 

“เมื่อย ขอนั่งก่อน” ว่าแล้วฉันก็นั่งลงบนโซฟาข้างคนขี้บ่นเอาแต่ใจ


 

“ฉันไม่ได้บังคับให้ยืนนะ ไม่เกี่ยว” กันตารีบพูดปกป้องตัวเอง


 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร”


 

“หันมาทางนี้นี่” ฉันจับตัวเธอให้หันมาตรงกับฉัน จะได้สะดวก ๆ


 

ฉันนวดไปสักพัก คนตรงก็เริ่มหัวโยกไปข้างหลังบ้าง ด้านข้างบ้าง


 

“สบายจนเคลิ้มหลับเลยนะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนประคองหน้าเธอให้อยู่นิ่ง ๆ เพื่อที่จะนวดต่อ


 

รอบนี้รอบสุดท้ายแล้วกันใกล้ถึงเวลานัดกับกนกแล้ว


 

ระหว่างที่กำลังใช้สมาธิอยู่นั้นสายตาฉันก็ดันไม่อยู่นิ่ง ดันเพ่งความสนใจสำรวจใบหน้าคนตรงหน้าฉันแทน


 

ตึกตัก...ตึกตัก


 

ฉันหยุดชะงักทันทีด้วยความรู้สึกแปลก ๆ หรือเป็นเพราะวันนี้ฉันอาจจะตากแดดตากลมนานเกินไปก็ได้


 

รีบไปทำงานสุดท้ายของวันให้เสร็จแล้วกัน จะได้กลับไปนอนพักยาว ๆ


 

“คุณ! ตื่น! ฉันจะไปแล้วนะ”


 

“ห๊ะ...เสร็จแล้วเหรอ” กันตาถามตาปรือ


 

“อือ เสร็จแล้ว”


 

“พรุ่งนี้ต่อนะ จนกว่ารอยจะหาย” เธอพูดหน้าตาเฉย ไม่คิดบ้างรึไงว่าฉันต้องไปทำอย่างอื่นบ้าง


 

และฉันก็ไม่ได้รับปาก


 

“ไม่รู้ ดูก่อนว่าว่างไหม”


 

“มาล็อกห้องสิ” ฉันบอกเธอในขณะที่ตัวฉันอยู่กึ่งในห้องและนอกห้อง


 

“ออกไปเลย ประตูมันล็อกอัตโนมัติอยู่แล้ว ... สงสัยฉันคงต้องพาเธอไปเปิดหูเปิดตาจริง ๆ แล้วสิ”


 

แขวะตั้งแต่เช้ายันเย็น!


 

“พรุ่งนี้จะไปโรง’ บาลกี่โมงก็บอกแล้วกัน รีบบอกก่อนฉันนอนล่ะอย่าดึก” ฉันขัดไว้ กลัวว่าเธอนึกออกตอนตีสองก็จะโทรมาตอนที่นึกขึ้นได้


 

หลังจากที่ฉันออกจากคอนโดของกันตาก็ขับรถตรงไปยังสถานที่จัดงานที่พี่มานัทไปโชว์ตัวทันที


 

แต่แล้วไปได้เพียงครึ่งทางรถของฉันก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวช้าลงและดับสนิท สตาร์ทเท่าไหร่ก็ไม่ยอมติด


 

“สวัสดีค่ะ อู่ซ่อมรถใช่ไหมคะ พอดีว่ารถฉันเสียอยู่ตรง XXX ค่ะ”


 

หลังจากฉันโทรบอกช่างซ่อมเสร็จก็โทรหากนกต่อ


 

[ว่าไง ใกล้ถึงยัง]


 

“จะโทรมาบอกว่ารถฉันเสีย ต้องรอช่างอะ กลัวไปไม่ทัน”


 

[เวรกรรม มาเสียอะไรตอนนี้]


 

“ถ้าไปทันจะไปนะ”


 

[เห้ย ถ้าไม่ทันจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลุยเดี่ยวเอง]


 

“โอเคเพื่อน งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะอัปเดตคุณยิหวากับผู้จัดการยัยกันตาให้นะ”


 

[ดี! ขอรูป ขอคลิปด้วยจะเป็นพระคุณมาก]


 

“เออถ้าได้ จะจัดให้หรอก แค่นี้แหละ”


 

ฉันวางสายจากกนกไปสักพักช่างก็มาถึง ตรวจเช็กรถคร่าว ๆ


 

“เป็นยังไงบ้างคะ ซ่อมเร็วไหม”


 

“นานเลยครับ ไม่ค่อยเช็กรถเอาเข้าศูนย์ใช่ไหมเนี่ย น้ำมันเครื่องก็จะหมด เครื่องเกือบพัง ผมดู ๆ แล้วน่าจะมีหลายสาเหตุอยู่”


 

“แฮ่ะค่ะ งั้นตามสบายเลยนะคะ” ฉันยื่นกุญแจรถให้ช่างและปล่อยให้เขาลากกลับอู่ไป


 

“ครับ เสร็จแล้วเดี๋ยวโทรตามให้ไปเอาที่อู่นะครับ”


 

กว่าช่างจะมา กว่าจะเช็กอาการก็นานพอสมควร ป่านนี้งานคงวายหมดแล้ว ฉันจึงเรียกแท็กซี่กลับคอนโดตัวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #15 athit-sun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:09

    รอความคืบหน้าของคู่นี้อยู่ อยากรู้ว่าใครจะตกหลุมรักก่อน
    #15
    0