[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 40 : เด็กพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

เด็กพิเศษ

     ฮืมม~

     ฮืมมม~

     ฮืมมมม~

     ทำไรดี
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
     น่าเบื่อ!

     แก๊งๆ

     ฉันแกว่งตัวเองไปมา ทำให้โซ่ที่พันอยู่ที่ข้อมือเกิดเสียงกระทบกัน

     ตอนนี้ฉันอยู่ที่คฤหาสน์ของขุนนางบายอน

     ฟังไม่ผิดค่ะทุกคน

     คฤหาสน์ของปีศาจบ้าเลือดนั่นน่ะ

     ถ้าอยากรู้ว่าฉันมาได้ไง ก็บอกได้เลยว่าฉันประมาทเกินไป

     ใครจะไปคิดว่าเลวิสกับบายอนจะมาด้วยกันล่ะ

     ..ฉันจำได้ว่าพวกเขาไม่ได้สนิทกันนะ หรือฉันอ่านข้ามรึเปล่า..ไม่นะ มั่นใจว่าอ่านครบทุกตัวอักษรยันปกหลังนี่นา

     ฉันยอมถูกจับมา เพราะถ้าขัดขืนแล้วเผลอทำร้ายพวกเขาเข้า มีหวังได้ทำลายเนื้อเรื่องสุดมันส์กันพอดี

     ตอนนี้ก็ได้แต่รออยู่ในห้องแปลกๆที่เหมือนห้องทดลองนี่เท่านั้น

     ถูกเลวิสโยนลงพื้นไม่ใยดี แถมโดนบายอนล่ามโซ่อีก ไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

     ถามว่าทำไมไม่ทำลายโซ่ทิ้งและแหกห้องหนีออกมา? เพราะทำไม่ได้ไง ทำได้ฉันทำไปนานแล้ว ห้องนี้มีรหัสให้กรอก ส่วนโซ่เหมือนทำขึ้นเพื่อกักขังปีศาจที่แข็งแกร่ง ทั้งหนักทั้งใหญ่ แค่ยกพวกมันขึ้นก็กินแรงไปมากพอสมควร

     ฉันไม่มีจุดยืนอีกต่อไป ฝั่งเรย์คิดว่าฉันอยู่กับเอ็มม่า ส่วนฝั่งเอ็มม่าคิดว่าฉันอยู่กับเรย์ เป็นสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง แต่มันไม่ได้ย้ำแย่อะไร

     พวกเขาจับฉันมาเป็นๆ ไม่คิดฆ่าฉันทิ้งเร็วๆนี้หรอก

     "แย่จัง หลับไม่ลงเลย"

     คืนนี้ควรเป็นคืนที่หลับเต็มอิ่ม เพราะวันพรุ่งนี้เป็นศึกเครียดแท้ๆ ดันโดนจับมาก่อนแล้วจะทำไงดีล่ะ

     ตึง

     คิดจบไม่ทันไร ปีศาจหลายตัวพร้อมอุปกรณ์หลายอย่างก็เข้ามาในห้องนี้ จากชุดของพวกเขาคงเป็นหมอไม่ก็นักวิจัยของที่นี่

     ฮืม..แปลกๆนะว่าไม

     "..พวกคุณจะทำอะไร"

     ฉันมองพวกเขาที่ขมักเขม้นกับบางสิ่ง พอถามก็ไม่มีใครหันมาตอบ ฉันเลยได้แต่กวาดสายตามองหาข้อมูลแทน

     ตึก ตึก

     จู่ๆปีศาจหนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามาใกล้ฉัน และในมือถือเข็มฉีดยาเตรียมมาด้วย

     "เดี๋ยวก่อน! หยุด! จะทำอะไร!?"

     ฉันดิ้นสุดขีด กัดฟันรีบยกโซ่ไม่สนความหนักของมัน วิ่งหนีพร้อมถีบมือแหลมคมที่มีเข็มฉีดยาออกไปไกลๆ

     เอามันออกไป!

     ฉันกลัวเข็ม!

     "จับเธอไว้!"

     สิ้นเสียงของปีศาจที่พึ่งโดนฉันถีบไป ไม่นานพรรคพวกมันก็เข้ามารุมร้อมฉันไว้ พอพวกเขาให้สัญาญาณจะกระโจนมาจับตัวฉัน ฉันก็ออกแรงเหวี่ยงโซ่กันพวกเขาให้กระเด็นไป

     ตึงงๆๆ!

     "อั้ก"

     "โอ๊ย!"

     "ข้างในเสียงดังอะไร!?"

     แกพลาดมากที่เข้ามา

     ปีศาจที่มีหน้าที่คุมประตูจากข้างนอกเปิดประตูเข้ามา ฉันใช้โซ่กระแทรกไปหาเพื่อเปิดทาง แต่จนแล้วจนรอดฉันก็ต้องหยุดหนี เพราะมีเลวิสขวางทางอยู่

     ฉันอยากต่อรองกับพวกเขาเหลือเกิน จะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ไม่ขอเข็มเด็ดขาด รู้ไม มันเล็กนิดเดียวแต่มันน่ากลัวมาก!

     ตึง! หมับ!

     เลวิสไม่พูดให้เสียเวลา เขาปิดประตูเสียงดังและจับโซ่ลากฉันให้ไปอยู่ที่เดิม แต่ฉันไม่ยอมหรอก!

     "ฉันยอมแล้ว! ขอแค่ไม่เอาเข็ม! นะ! นะ!"

     "....."

     เฮียก็ตอบอะไรบางสิ!

     เลวิสไม่แม้แค่จะลอบมองฉันหรือให้ความสนใจเสียงโวยวาย เขาหยิบเข็มฉีดยาขึ้น และแทงมันลงมาที่แขนฉัน

     "อ้ากก!!"

     ไอ้บ้า! แกใส่เต็มแรงแขนฉันเกือบหัก! เลือดฉันไหลหมดแล้ว!

     "อ๊ะ"

     จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเบลอ หัวเริ่มมึนจนต้องหลับตา ร่างกายถูกหยุด ขยับไม่ได้ ยาที่ฉีดมาออกฤทธิ์เร็วชะมัด

     พอหลับตาลง ฉันก็มาอยู่ในร่างของใครบางคน ฉันขยับร่างกายไม่ได้เลย นอกจากมองเห็นทุกอย่างจากมุมมองเจ้าของร่าง

     เธอหรือเขาอยู่ในโหล่แก้วใส มีน้ำสีเขียวอ่อนล้อมตัวเธอ และมีสายระโยงระยางตามแขนขาและใบหน้าเต็มไปหมด ดูก็รู้ว่าเจ้าของร่างถูกทดลองอยู่

     "ร่างกายไม่เสียหาย ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีครับ"

     "ดี ทำต่อไป"

     "ครับ"

     ฉันเห็นปีศาจสองตัวคุยกัน จากที่เห็นมีบายอนและปีศาจนักวิจัย พวกเขามองฉัน และฉันมองพวกเขา

     -----ซ่า-----

     ภาพถูกตัด คราวนี้เจ้าของร่างถูกพาออกมาจากโหล่แก้ว ผมยาวปกหน้าสีดำไม่ได้เป็นอุปสรรคในการมองเห็น เธอหรือเขาค่อยๆเงยหน้าขึ้น สิ่งที่เห็นคือปีศาจใส่หมวกทรงสูง หรือเลวิสนั่นเอง

     "เธอต้องมากับฉัน"

     อย่างน้อยข้อมูลที่รู้แล้วคือเจ้าของร่างนี้เป็นเด็กผู้หญิง เธอไม่ขยับไปไหน เอาแต่มองเลวิสอย่างเหม่อลอย ให้ฉันเดา เพราะเธออยู่แต่ในโหล่แก้ว คงไม่เข้าใจการใช้ชีวิตข้างนอก จนถึงการพูดคุยกับผู้อื่น

     "ไม่เข้าใจที่ฉันพูด?"

     "อ่อนแอจริง"

     เฮีย! กรุณาใช้ตาและสมองให้เป็นประโยชน์ด้วย!

     "อย่าเสียเวลา ลุกขึ้นซะ"

     -----ซ่า-----

     "ฆ่ามัน"

     ...เฮีย

     ฉันอยากว้ากอัดหน้าไอ้ปีศาจอำมหิตนี้จัง

     เด็กชายมีแผลฉกรรจ์บนไหล่ซ้ายคือเป้าหมายของคำสั่งเลวิส เด็กสาวมองมีดในมือสลับกับเด็กชายผู้โชคร้าย และการตัดสินใจของเธอก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง

     "...ไม่"

     "ทำไม?"

     "..."

     ฉัวะ!

     คลุกๆๆ

     เมื่อเด็กสาวไม่ตอบ เลวิสจึงปลิดชีพเด็กชายแทน ศีรษะเล็กกลิ้งไปกับพื้นหยุดบริเวณเท้าเด็กสาว เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนตามพื้น รวมถึงร่างกาย และใบหน้าของเธอ

     "ห้ามมีคราวหน้าอีก"

     "..."

     ฉันไม่หวังอะไรกับเฮียแกแล้ว ขอเอาใจช่วยเด็กคนนี้ดีกว่า

     -----ซ่า-----

     "แฮ่กๆ"

     "แค่กๆ หนีได้แล้วหรอ?"

     เสียงสองชีวิตข้างกายเด็กสาวดังขึ้น ฉันกระพริบตาถี่ๆ เพื่อดูปีศาจเหนื่อยหอบทั้งสองชัดๆ

     มุซิก้า! ซองจู!

     ตอนนี้พวกเราอยู่ในถ้ำ จากประโยคก่อนหน้าและอาการของทั้งสอง คงเป็นตอนที่พวกเขาหลบหนีแน่เลย

     "ขอบคุณที่ช่วยนะ"

     "เธอเป็นใคร?"

     "..."

     มุซิก้าขอบคุณจากใจ ซองจูถามหวาดระแวง พวกเขาดูเด็กกว่าครั้งล่าสุดที่พบกัน เห็นแล้วขัดตาจริง

     "ช่วยเราทำไม"

     เด็กสาวไม่ตอบ เธอนั่งลงรื้อของจากกระเป๋า ไม่สนใจปีศาจทั้งสองที่เธอพึ่งช่วยมา

     "ขอบคุณ"

     "มุซิก้า! ในนั้นอาจมียาพิษ!"

     เด็กสาวส่งน้ำดื่มให้มุซิก้า เธอรับมันมาแล้วยิ้มกว้าง โดยมีซองจูยืนอยู่ข้างหลังทำหน้าตกใจกับความใจง่ายของเธอ

     "เด็กคนนี้ไม่ทำหรอก เธอใจดีมาก"

     "เธอคิดน้อยเกินไป!"

     ควับ!

     ซองจูปฏิเสธเต็มที่ เขาขว้าแก้วจากมือมุซิก้าขว้างไปทางอื่น เด็กสาวมองตามแก้วที่แตกออกนิ่ง

     ดูไปดูมา นิสัยเด็กคนนี้เหมือนฉันมากเลย

     "ซองจู!"

     "ฉันทำเพื่อเธอนะ!"

     ด้วยความที่ชอบคู่นี้อยู่แล้ว พอเห็นฉากนี้เข้าไปก็แอบขำเล็กน้อย พวกเขาน่ารักจัง แต่มุซิก้าตอนโกรธน่ากลัวกว่าที่คิดแฮะ

     "งั้นฉันจะลองมันก่อน"

     ซองจูเดินเข้ามาใกล้เด็กสาว ยื่นมือออกมาข้างหน้าเธอ รอแก้วถูกเติมน้ำส่งให้ตน

     เด็กสาวปฎิบัติตามอย่างว่าง่าย เธอหาแก้วใหม่ในกระเป๋าและเทน้ำใส่ ยกมือขึ้นส่งแก้วให้อีกฝ่าย

     ควับ!

     แต่จังหวะสุดท้าย เธอกลับยกแก้วขึ้นดื่มเองเอาดื้อๆซะงั้น ฉันแอบได้ยินเสียงหน้าแตกจากซองจูด้วย

     ฉันรู้แล้ว! ซองจูติดนิสัยนี้จากใคร!!

     -----ซ่า-----

     เดี๋ยวก่อนนะ..

     ฉันอยากยกมือขยี้ตาตัวเองสักล้านรอบ เพราะสิ่งที่เห็นมันเหนือความคาดหมายเกินไป

     เลวิสเดินจากไปทิ้งเด็กสาวไว้คนเดียว

     เยี่ยมม! เท่านี้เธอก็เป็นอิสระ! ยินดีด้วยยัยหนู

     ถ้าฉันมีร่างกายคงกระโดดโลดเต้นเป็นลิงไปแล้วล่ะ

     "เธอเป็นเด็กใหม่หรอ?"

     "..."

     "..ตามฉันมาสิ"

     ผู้หญิงผิวสีแทนอายุราวสิบปีเดินมาหาเด็กสาว เธอมองเด็กสาวอย่างพิจารณา ก่อนที่จะจับมือแล้วพาเดินไปด้วยกัน

     เดินมาเรื่อยๆ ทุกอย่างดูคุ้นตาแปลกๆ

     บ้านหลากสีหลายหลัง ทางเดินเหมือนเคยเดินมาก่อน และป้ายต้อนรับใหญ่ๆ อืมๆ ทุกอย่างดูคล้ายกันไปหมดเลยนะ

     และฉันคิดไม่ผิด ที่นี่คือโกลดี้พอน

     อ้ากกกก! เฮียทำอะไรรร!!! ปล่อยเด็กสาวตัวเล็กมาคนเดียวที่นี่ทำไมมม!!?

     ไม่นานเด็กคนนี้ต้องเจอกับการล่าที่น่ากลัว แต่ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ ได้แต่ด่าเลวิสกับกีดร้องเนี่ย

     น่าสงสัย เลวิสปล่อยเด็กคนนี้มาทำอะไร? เขามีเป้าหมายอะไรกันแน่?

     ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

     -----ซ่า-----

     (เสียงเพลง)

     "ทุกคนหาที่ซ่อน!"

     เมื่อเพลงเริ่ม ผู้หญิงที่เจอกันครั้งก่อนตะโกนบอกทุกคน เด็กแต่ละคนวิ่งหนีสุดกำลัง ทุกคนต่างต้องการรอดชีวิต แต่ยังไงวันนี้ก็ต้องมีคนตาย ผู้ถูกล่าต้องตายอย่างเดียว

     "อย่ายืนเฉยสิ! มาทางนี้!"

     ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาฉุดเด็กสาวให้วิ่งไปพร้อมกัน ฉันรู้เลยว่าเจตนาผู้หญิงคนนี้ดีแค่ไหน ถ้ามีใครเดือดร้อนเธอต้องเข้าไปช่วยแน่

     เด็กสาววิ่งตามคนอายุมากกว่าอย่างว่าง่าย เธอก้มมองมือที่ใหญ่กว่ากอบกุมมือของเธอนิ่ง

     "อ้ากก!"

     "ช่วยด้วย!"

     "ฉันยังไม่อยากตาย!"

     "..."

     "..พวกเขากำลังแย่"

     เด็กสาวมองผู้หญิงข้างกายที่มีใบหน้ากังวลและแววตาไม่เป็นสุขอย่างเห็นได้ชัด เด็กสาวมองรอบป่าทั่วๆ และกระตุกแขนเสื้อคนอายุมากกว่าให้มองตามนิ้วเล็กที่ชี้ออกไป

     "อะไรหรอ? อ๊ะ! นั่นมัน!"

     พวกเธอวิ่งไปที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง พอแหวกหญ้าออกไป สิ่งที่อยู่หลังหญ้าพวกนี้คือทางลับนั่นเอง

     ตาดีมากยัยหนู! ฉันตกใจมากเลยที่มองเห็นเหมือนฉัน!

     "เธอหลบในนี้ก่อน ห้ามออกไปไหนนะ"

     ตึง!

     เธอคนนั้นว่าจบก็ปิดประตูและวิ่งออกไปทันที

     "..."

     พูดอะไรบ้างก็ได้นะ ฉันเริ่มกลัวเจ้าของร่างแล้วสิ

     เด็กสาวเอาแต่จ้องมือของตัวเองเขม็ง ขยับมือเล็กไปมาเหมือนขาดอะไรบางอย่าง

     ตึง

     ไม่ต่างจากที่คิดเท่าไร เด็กสาวเปิดประตูออกมาและปิดมันลง เธอค่อยๆก้าวเดินผ่านศพเด็กคนแล้วคนเล่า น่าแปลกที่เธอไม่มีความตื่นตระหนกหรือความหวาดกลัวเกิดขึ้นในจิตใจ

     เด็กคนนี้น่าจะเด็กกว่าฉัน แต่ด้านชาพอกันเลย

     "!! เธอมาทำอะไร!? ฉันบอกให้ซ่อนไง!"

     ผู้หญิงผิวสีแทนแบกผู้ชายคนหนึ่งที่มีเลือดไหลท่วมตัว โดยเฉพาะบริเวณแขนขวาที่หายไป เขาบาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่ได้รับการรักษา ไม่นานเขาต้องตายแน่

     "..ไปหลบ...ที่เดิม"

     เด็กสาวยอมพูดคุยออกมา เธอใช้เสียงเอื่อยไม่เข้ากับสถานการณ์กล่าว ทำให้คนทั้งสองตกใจเล็กน้อย

     "ถ้าพูดได้ก็พูดแต่แรกสิ! รีบตามมาเร็ว!"

     พวกเขาวิ่งไปด้วยกัน เด็กสาวเห็นว่าช้าเกินไปในการวิ่งหนี เธอจึงช่วยประคองชายแขนขาดอีกแรง

     "ขอบใจ"

     !!!

     ลูคัส!

     ก็ว่าอยู่ ทำไมคุ้น!

     แสดงว่าเด็กคนนี้หน้าคล้ายฉัน แถมอยู่ที่นี่ก่อนพวกเรามาสิบสามปี เกิดอะไรขึ้นกับเธอล่ะ เธอจะตายตอนนี้หรอ

     แต่ไม่มีอะไรน่าสงสัยไปกว่าความทรงจำพวกนี้อีก ทำไมฉันถึงเห็นล่ะ

     "เปล่าประโยชน์"

     ปีศาจในชุดคลุมสีดำนั่นคุ้นตาดีนะ

     เลวิสถือแขนของลูคัสเดินเข้ามาใกล้พวกเรา ระยะห่างระหว่างพวกเราลดลงจนน่าใจหาย

     ฟิ้ววว!!

     มีดบินถูกหวดไปอย่างรุนแรงจนฉันมองตามไม่ทัน มันถูกปาไปอย่างแม่นยำที่ดวงตาของเลวิส

     ฉึก!

     น่าเสียดาย สิ่งที่ถูกแทงคือแขนขวาของลูคัส เลวิสใช้สิ่งนั้นยกขึ้นป้องกันตัวเองก่อน

     บ้าไปแล้ว การโจมตีเมื่อกี้เร็วกว่าของฉันตั้งเยอะเลยนะ

     "ยอมสู้ซะทีนะ"

     "วิ่ง"

     "พูดอะไรของเธอ!?"

     "บอกว่าให้วิ่งไง"

     เสียงเย็นที่ไม่เคยได้ยินจากเด็กคนนี้ดังขึ้น รู้ได้ทันทีว่าเธอจริงจังมากแค่ไหน

     "ชิ! อย่าตายล่ะ"

     ตึกกๆๆ

     "ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

     เลวิสหายตัวไปอย่างรวดเร็วจากระยะสายตาของเด็กสาว เขาปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้าผู้หญิงผิวสีแทนกับลูคัส เขาเหวี่ยงแขนเป็นวงกว้าง เพื่อฆ่าเหยื่อตรงหน้า แต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อคือเจ้าของร่างที่ฉันมาอยู่วิ่งเข้าไปช่วยพวกเขาทัน

     พึบ!

     แคว๊ก!

     เสียงเสื้อผ้าข้างหลังของเด็กสาวขาด ยังดีที่ไม่ทำให้เธอบาดเจ็บจนเลือดไหล และการโจมตีต่อมาก็เข้ามาทันที ไม่ให้ใครได้หยุดพักหายใจ

     เลวิสง้างมือขึ้นสูง เตรียมใช้เล็บเฉือนศีรษะเหยื่ออย่างที่ชอบทำ

     พึบ!

     ฉึกกก!

     "...วิ่ง"

     เล็บแหลมคมทั้งห้าแทงเข้ามาในร่างของเด็กสาวตัวเล็ก เธอไม่ได้มองบาดแผลตัวเองหรือส่งเสียงร้องเจ็บปวด สิ่งที่เธอมองมีแค่คนทั้งสองที่เธอพยายามช่วยเท่านั้น

     "วิ่งไป!!"

     พวกเขายอมวิ่งหนีตามคำพูดของเด็กสาวแต่โดยดี มีลูคัสหันหลังกลับมามองเล็กน้อยด้วยสีหน้าเจ็บปวด

     ฉึก!

     "..เข้ามาขวางทำไม?"

     "..."

     เลวิสดึงมือตัวเองออกมา เขามองเด็กสาวนิ่งไม่รู้สึกผิดอะไร

     "นั่นสินะ ฉันถามทำไม ในเมื่อเธอไม่เคยตอบคำถามนี้"

     เลวิสหันหลังให้เด็กสาว เธอยกมือกุมบาดแผล และหอบหายใจถี่ เลือดสีแดงสดไหลออกมานองบนพื้นจนเป็นแอ่งเล็กๆ

     "...เพราะไม่อยากให้ตาย..ล่ะมั้ง"

     ตึง

     เด็กสาวพูดจบก็ลงไปนอนกองกับพื้นสีแดง เธอหายใจรวยรินและกดฟันข่มความเจ็บปวดไม่ให้ร้องออกมา และภาพสุดท้ายที่เห็นคือปีศาจอำมหิตเดินเข้ามาใกล้

     "ทำไมต้องเป็นแบบนี้นะ"

     เขาว่าด้วยน้ำเสียงสมเพช แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงคิดว่าเขาพูดกับตัวเองกันนะ

     -----ซ่า-----

     ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายหนักอึ่งเหมือนถูกแรงบางอย่างกดทับเอาไว้

     นี่ร่างฉันหรอ?

     "ตื่นได้แล้ว"

     เสียงของใครบางคนดังขึ้น ฉันอยากลืมตาดูเจ้าของเสียง แต่เปลือกตาไม่ยอมขยับตามสมองที่สั่งการแทบตายแม้แต่น้อย

     ความรู้สึกต่อมาคือร่างถูกอุ้มช้อนขึ้นสูง และเสียงกระซิบข้างหูที่ดังขึ้นแผ่วเบา

     "คงไม่เหงาใช่ไหม มารับแล้วนะ"

     จะว่าไปแล้ว นี่เสียงเฮียนิ..กลิ่นเลือดอีก พึ่งไปฆ่าคนมาแน่ๆ

     "..ขอโทษนะที่มาช้า"

     ฉันหยุดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมด ตั้งใจฟังน้ำเสียงทะเล้นที่พยายามปรับให้ดูธรรมชาติที่สุด

     "อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ.."

     หยดน้ำตกกระทบข้างแก้ม แขนที่อุ้มฉันอยู่สั่นสะท้านอย่างที่ไม่ควรเป็น

     ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้ดี แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก

     "ขอร้องล่ะ..."

     ...จำได้แล้ว ฉันเคยฝันเห็น..ตอนอยู่ที่เกรซฟิลล์

     "ลืมตาได้แล้วคุโระ"

     พึบ!

     ที่ไหนอีกล่ะ

     ฉันลืมตาขึ้นได้แล้ว แต่สถานที่นี่ไม่ใช่ห้องทดลองที่เดิม

     "สวัสดี เราพึ่งพบกันสินะ"

     สิ่งมีชีวิตตัวเล็กลอยอยู่เบื้องหน้าห่างไปไม่ไกลเรียกสายตาฉันจากที่โลงกว้างเงาสะท้อนเห็นตัวเองบนพื้นได้เป็นอย่างดี

     ฉัน...มาที่นี่แบบโคตรผิดวิธีสุดๆ

     "ฉันพาเธอมาเอง"

     ปีศาจตัวเล็กลอยเข้ามาใกล้ฉัน ฉันเคยเห็นเขาในมังงะ ชื่อของเขาเป็นตัวอักษรประหลาดและสิ่งที่แทนตัวเขาได้คงเป็น

     "ท่านผู้นั้น?"

     "ใช่ ฉันเอง"

     ฉันว่าเจอเลวิสกับบายอนก็แย่แล้วนะ นี่ต้องเจอปีศาจผู้เหนือพันธสัญญาอีกหรอ!

     "เธอไม่อยากรู้หรอ?"

     "ตอบมาก็ดีค่ะ"

     ฉันส่งยิ้มแห้งให้เขา เรื่องชักจะเลยเถิดไม่เหมือนเดิมทุกที ฉันเป็นแค่คนหลงมาผิดโลกเองนะ แต่ดันมีบทให้อะไรไม่รู้เต็มไปหมด

     "คิดว่าไงล่ะ กับความทรงจำที่ได้เห็น"

     "บอกอะไรไม่ได้ เพราะยังเห็นไม่ครบค่ะ"

     ภาพตัดๆหายๆ แถมยังข้ามอีก สิ่งที่เห็นเป็นแค่มุมมองของเด็กผู้หญิงคนนั้น และไอ้ประโยครู้สึกผิดของเลวิสยิ่งทำให้ฉันไม่กล้าสรุปอะไร

     "ฉลาดกว่าที่คิดนะ"

     อ้าว ฉันดูโง่ขนาดนั้นเลย?

     "ถ้าฉันบอกว่าเธอไม่ใช่คนหลุดโลกล่ะ"

     "ฮ่าๆ คุณจะบอกว่าคุณสร้างเด็กคนนั้นขึ้น เพื่อความสนุกของตัวเอง แต่ดันมีเหตุการณ์บ้างอย่างเกิดขึ้น ทำให้เด็กคนนั้นจำชาติก่อนตัวเองได้หรอ?"

     เขาเป็นปีศาจรักสนุกไม่คิดถึงความรู้สึกใคร ฉันเลยได้ข้อสรุปแบบนี้ แต่ให้ตายเถอะ ฉันว่าฉันเพ้ออีกล่ะ คิดได้ไงเนี่ย ยังไงมันก็เหนือความคาดหมายเกินไป

     "คิดได้นิ"

     "หรอ? หมายความว่..."

     หะ

     ช้าก่อน ฉันขอนอกเวลาคิดกับตัวเองหน่อย

     "ในเมื่อเธอรู้แล้ว ฉันก็ขอไปล่ะ"

     "เดี๋ยว! ขอเวล--"

     เสียงของฉันขาดห้วง พื้นที่เหยียบอยู่กลับหายไปดึงร่างของฉันให้ตกลง ความรู้สึกต่อมาคือสัมผัสเปียกชื้นของน้ำ และร่างกายที่ขยับได้ตามใจตัวเอง

     ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ต้องตกใจ ฉันอยู่ในน้ำสีเขียวอ่อนและหินใสไร้สี แต่พวกมันไม่ได้ทำให้ฉันตกใจเท่ากับจุดกำเนิดของหินใสไร้สีคือกลางอกของฉันเอง

     อะไรว่ะเนี่ย!!?

     ไม่มีเครื่องช่วยหายใจด้วยซ้ำ ฉันดันหายใจในนี้ได้อีก เรื่องมันจะหลุดเกินไปแล้วนะ!

     ฉันจ้องเขม็งไปที่ตราสัญลักษณ์บางอย่างที่ติดอยู่บนเครื่องอะไรสักอย่างที่พวกปีศาจเตรียมมา

     เดี๋ยวก่อนนะ..เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

     ..นี่มัน

     โปรเจ็คแลมบ์ด้า

     เยี่ยมไปเลย ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจอะไรทั้งสิ้น

     พอๆ หยุดคิดไปก่อน สิ่งแรกที่ต้องทำคือต้องออกไปจากที่นี่

     พึบ! ครึกก!! ตูมม!

     ฉันเหวี่ยงแขนส่งแรงกระแทรกเข้าไปที่หินเปลือกนอก มันส่งเสียงแตก และไม่นานมันก็กระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ฉันออกมาตามรูที่ถูกเจาะพร้อมน้ำสีเขียวอ่อน

     "จับเธอไว้!"

     ครั้งก่อนคงเป็นบทเรียนพวกมันแล้ว ครั้งนี้เลยมีปีศาจพร้อมอาวุธหลายตัวรับมือทุกสถานการณ์

     ไม่มีโซ่หนักไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน ไม่มีดีกว่าเยอะ เพราะฉันจะได้เคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น

     พึบ!

     ทวนแหลมพุ่งเข้าหาฉันจากหลายทิศทาง ฉันกระโดดขึ้นและเหยียบไปที่หัวปีศาจตัวหนึ่ง เพื่อดีดตัวขึ้นสูงไปหน้าต่างกระจกบานเล็ก

     เพร้ง!

     "เธอหนีไปแล้ว!"

     "รีบจับกลับมา!"

     "ประตูไม่เปิด!"

     "สวิตซ์เสีย!"

     คิดว่าจับฉันง่ายหรอ? ก่อนทดลองช่วยค้นอาวุธในตัวฉันให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง? อย่าเห็นว่าฉันเป็นเด็กแล้วประมาทได้นะ

     ฉันหนีออกมาได้อย่างสวยงาม แต่พอเห็นพระอาทิตย์เหนือศีรษะแล้วก็ต้องคิดหนัก การล่าเริ่มขึ้นแล้ว ทุกคนจะเป็นยังไงบ้างนะ

     "อ๊ะ!"

     พอวิ่งไปได้ไม่นาน ความทรงจำของเด็กคนนั้นก็เข้ามาในหัวฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชัดเจนกว่าครั้งแรกมาก เพราะเหมือนได้นั่งดูหนังเรื่องยาวตั้งแต่แรกจนจบในเวลาเสี้ยววินาที

     ...เป็นอย่างนี้นี่เอง

ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

# อิมเมจเด็กผู้หญิงคนนั้น

--------------
อย่างแรกเลยขอโทษนะคะที่มาช้ามาก เป็นความผิดไรท์เองค่ะ ลบๆแก้ๆหลายครั้ง คือไม่รู้จะเอาอะไรขึ้นมาก่อน นั่งอ่านทวนหลายทีแบบ ไม่เอาๆ แก้ใหม่ๆ หลายรอบวนไป จนเป็นตอนนี้ค่ะ555+ อาจจะเพราะต้อง(ตัด)จบแล้ว ไรท์เลยกังวลมากเกินไป55

ซองจูกวนคุโระเพราะใคร คงรู้แล้วสินะค่ะ55

ส่วนความฝันที่คุโระบอกว่าเคยเห็น อยู่ตอนที่16ค่ะ ไปย้อนอ่านได้สำหรับคนที่ลืมนะคะ

ขอแก้วันลงนิยายนะคะ พบตอนใหม่วันอาทิตย์ค่ะ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #204 miyochan (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 08:42

    สนุกมากกกกก
    #204
    0
  2. #203 黒花火 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 12:23

    UwU รอตอนต่อปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย...
    #203
    0
  3. #202 ท่านชายเย็นตาโฟ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 03:18
    สนุกแท้
    #202
    0
  4. #201 SaikoKirito (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 21:39

    คิดไปเองรึเปล่าว่าเฮียแกอาจจะเป็นพ่อน้องก็ได้//มโนหนักมาก
    #201
    0
  5. #200 [Shiro-san] (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 19:03
    แย่จังใกล้จบแล้ว:-;
    #200
    0
  6. #199 -นานาชิ- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 18:56

    โอ้ยยย ชอบบบ กว่าตอนต่อไปจะมาลงแดงก่อนแน่ฉัน5555
    #199
    0