[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 39 : ซวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

ซวย

     "พวกเราจะฆ่าพวกมันให้หมด และพาทุกคนไปสู่หมู่บ้านมนุษย์"

     โอลิเวอร์ ชายผมสีขาวเหลือบแดง หัวหน้ากลุ่มพูดเจตจำนงของพวกพ้องให้เอ็มม่าฟัง

     พวกเขาถูกส่งมาจากแกรนวัลเลย์(GV) หนึ่งในสี่ฟาร์มระดับสูง เพื่อมาเล่นเกมแห่งความลับนี้

     เกมที่สนุกกับการล่า รอเติมเสบียงให้กับอาหารที่เสียไป

     ปีศาจมอบอาวุธหรือที่พวกมันพูดว่า 'ของเล่น' กับพวกเขา เพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะฆ่าพวกมันได้

     มีเด็กหลายคนที่ไม่สามารถแบกรับเรื่องนี้ได้ ก่อนเข้าใจสถานการณ์ของที่นี่ พวกเขาก็ตายยังไม่แม้แต่จะได้จับอาวุธลุกขึ้นสู้

     ถึงเวลาที่ต้องปฏิวัติแล้ว

     "พวกเราอยากให้เธอช่วย คนที่รู้ถึงความจริงที่กล้าเผชิญหน้ากับมัน"

     เอ็มม่ามองมือของโอลิเวอร์ที่ถูกยืนออกมา

     สุดท้ายต้องฆ่ากันจริงๆหรอ?

     ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้อีกแล้วหรอ?

     "เข้าใจแล้ว"

     เอ็มม่าสะบัดหัวไล่ความสับสนทิ้ง สิ่งสำคัญคือการทำลายที่นี่

     "พวกนายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"

     เรื่องโรงเพาะพันธ์ุ ปีศาจ โลกภายนอก..ถึงจะยังเข้าใจผิดเรื่องหมู่บ้านมนุษย์ แต่ถ้าไม่ใช่ผู้หลบหนี แล้วรู้ได้ไง?

     "มีใครบางคนบอกพวกเราน่ะ"

     "ใครบางคน?"

     "ใช่ พวกเราเป็นตัวแทนของเขา" แซ็ค ชายผิวสีแทน เขามีแผลเป็นบนใบหน้า

     "เขาเป็นผู้ใหญ่คนเดียวที่นี่" พีพี ชายผิวสีแทนอีกคน เขามีแว่นตากลมข้างซ้าย

     "การคงอยู่ของเขาเป็นความลับนะ" จิลเลียน สาวร่างเล็กแสนร่าเริง เธอมีหมวกไหมพรมน่ารักบนหัว

     "ไม่มีใครรู้ นอกจากเรา" พอลล่า สาวร่างสูง ดูเข้าถึงยาก เธอมีผ้าพันคอปิดตั้งแต่ปากถึงคอ

     "บอกแล้วไง มีใครบางคนที่ฉันอยากให้พบ" ไวโอเล็ต คนที่พบเอ็มม่าคนแรก เธอมีผมสั้นเหมือนผู้ชาย

     แอ๊ด

     เสียงประตูถูกเปิดออก ปรากฎร่างของชายคนหนึ่งที่ใช้ไม้เท้าค้ำเดินเข้ามา

     ผู้ใหญ่ในผ้าคลุมหนา บาดแผลบนใบหน้าและแขนที่หายไป ทำให้รู้ว่าเขาค่อนข้างมีประสบการณ์

     "ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อลูคัส"

     ..เอ๋?


     `หุบปากไปซะลูคัส!`


     เขายังไม่ตาย

     เพื่อนของชายไร้นาม!

     "เธอมีปากกาใช่ไม เรามาคุยกันเรื่องมิเนอร์ว่ากัน"

     "ค่ะ"

     "พวกเราออกไปก่อนแล้วกัน"

     "ขอบใจ"

     โอลิเวอร์ลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมคนอื่นๆ เพื่อให้เอ็มม่ากับลูคัสคุยกับสะดวกขึ้น

     "ทำอะไรรอดีล่ะ" นิเกิล ชายตัวเล็ก เขามีหมวกหนังนักบินบนหัว

     "รอเฉยๆก็พอ" โซเนีย สาวแว่นผมทวิลเทล เธอมีกระบนใบหน้า

     "ไม่เอาน่า~ น่าเบื้อพอดี" แซนดี้ ชายผมตั้งฟู เขามีกิ๊บติดผมหลายอันบนผม

     "อีกไม่นานพวกเราจะหนีจากที่นี่ได้แล้ว"

     โอลิเวอร์เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในที่แห่งนี้ พวกพ้องที่หายไปทีละคน เขายังจดจำได้ดี

     แผนนี้ต้องสำเร็จ พวกเราจะทำลายที่นี่ และพาทุกคนออกไปจากที่เลวร้ายนี้

     "ว้ากกกก!!"

     "เกิดอะไรขึ้น!"

     "เสียงจากด้านบน!"

     บรรยากาศสุดซึ้งหายไป โอลิเวอร์ที่มองดูดาวบนท้องฟ้าเบิกตากว้าง เมื่อเห็นใครบางคนตกลงมาหาเขาพอดี

     พุ่บ!

     ร่างเล็กของเด็กสาวผมสีดำตกลงมา ดีที่โอลิเวอร์คว้าไว้ทัน ไม่งั้นเธอคนนี้คงบาดเจ็บไปแล้ว

     "..." คุโระ

     "..." โอลิเวอร์

     """""...""""" คนอื่นๆ

     "..ฮ่าๆ ขอโทษและขอบคุณนะ..แต่ช่วยวางฉันลงที"

     ฉันเกาหัวแก้เขิน แล้วขอให้โอลิเวอร์วางฉันลง

     "อ๊ะ! โทษที" โอลิเวอร์

     "..เธอเป็นใคร?" พอลล่า

     "ชุดเหมือนเอ็มม่า" แซ็ค

     "เธอน่ารักจัง!" จิลเลียน

     "เป็นเพื่อนเอ็มม่าหรอ?" ไวโอเล็ต

     "เกรซฟิลล์คนที่สอง" แซนดี้

     "เอ็มม่าอยู่ข้างในนะ" พีพี

     "ตกลงมาจากฟ้าได้ไง!?" นิกเกิล

     "ต้องถามว่าไปทำอะไรบนนั้นมากกว่านะ" โซเนีย

     คนทั้งเก้าที่ฉันรู้จักดีพูดสวนกันขึ้นพร้อมกัน ฉันไม่รู้จะตอบคำถามใครดี จึงเลือกอธิบายแทน

     "ขอบคุณสำหรับข้อมูล สวัสดี ฉันคุโระ มาจากเกรซฟิลล์พร้อมเอ็มม่า..พอดีฉันเข้าไปไม่ได้ เลยหาช่องหรือหน้าต่างน่ะ"

     "อดัม?" ไวโอเล็ต

     "เพราะอดัมนี่เอง" โซเนีย

     "ฮ่าๆ เธอบ้าบิ่นมาก!" จิลเลียน

     "บาดเจ็บตรงไหนไม?" พอลล่า

     "ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วง"

     ดีจริงที่พวกเขาออกมา ฉันจะได้ไปเสียเวลาปีนหาทางเข้าแบบนี้

     คิดแล้วอายนิดหน่อย..พลาดท่าตกลงมาได้ไงกัน

     "..เธอรู้ได้ไงว่าเอ็มม่าอยู่ที่นี่?"

     โอลิเวอร์จ้องเขม็งจับผิดฉัน ไม่คิดว่าเขาจะฉลาดนะเนี่ย!

     "ถามเด็กแถวนี้น่ะ"

     ฉันตอบไป แน่นอนว่าต้องโกหก จะบอกได้ไงล่ะว่าทะลุมาจากโลกอื่น พูดไปคงถูกพาไปโรงบาล ไม่สิ ที่นี่ไม่มีนิเนอะ

     "รอก่อนนะ ตอนนี้เอ็มม่าไม่ว่าง" โซเนีย

     "ฉันรู้แล้ว! จะทำอะไรรอดี!"

     จิลเลียนตาเป็นประกายแล้วลากฉันไปห้องหนึ่งด้วยรอยยิ้มน่ากลัว

     รู้สึกลางไม่ดีชอบกล


     ทางด้านเอ็มม่า เธอเข้าอุโมงค์ลับพร้อมลูคัส ชั้นล่างมีประตูที่ต้องเปิดด้วยปากกา พอเปิดเข้าไปพวกเขาก็พบห้องควบคุมที่นี่ และมีประตูอีกบานที่พาพวกเขามาพบโกลดี้พอนด์อย่างแท้จริง

     น้ำสีทองรายล้อมบ้านหลังเล็กให้ลอยอยู่ใจกลางของที่แห่งนี้

     พอเดินผ่าน้ำเข้าไปหาบ้านหลังเล็กที่ลอยอยู่ก็ไม่มีหยดน้ำเกาะให้เปียกแม้แต่น้อย

     เอ็มม่าเปิดประตูแล้วเข้าไป ตรงหน้าของพวกเขามีลิฟต์ และโทรศัพท์ที่ค่อนข้างเก่า เธอลองใช้ปากกาเสียบไปที่รู มีเสียงดังของลิฟท์ดังขึ้นและมีอักษรแจ้งเตือนว่า

     FAILURE (ถูกระงับ)

     ความหวังเดียวที่จะพาไปสู่โลกมนุษย์ถูกพังทลาย

     แต่ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

     "ฉันวิลเลียม มิเนอร์ว่า"

     พอเอ็มม่ายกหูโทรศัพท์ขึ้น เป็นเสียงมิเนอร์ว่าที่ตอบกลับมา

     แต่น่าเสียดาย เพราะเป็นเสียงที่ถูกบันทึกไว้

     "ก่อนอื่นฉันต้องขอโทษอย่างสุดซึ้ง..ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ปีไหน แต่ลิฟต์คงหยุดไปแล้ว"

     ลิฟต์ใช้งานไม่ได้ เส้นทางถูกปิด มันไม่ทำงานอีกแล้ว

     "ฉันประมาทเองที่เชื่อใจคนทรยศ..ขอโทษด้วย"

     น้ำเสียงเศร้าแสนเจ็บปวดของเขาพร่ำขอโทษ เพราะไม่สามารถช่วยเหลือเด็กๆจากสิ่งเลวร้ายได้

     ชื่อจริงของมิเนอร์ว่าคือ ฮาเมส ราทรี เขาเป็นลูกหลานของตระกูลที่ทำพันธสัญญา และเป็นหัวหน้าตระกูลรุ่นที่สามสิบห้า

     พันธสัญญาที่ตระกูลแบกรับไว้จากรุ่นสู่รุ่น มันเป็นหน้าที่ของพวกเขาในการปรองดองทั้งสองโลก

     เพื่อประโยชน์ของโลกมนุษย์ จึงมีปศุสัตว์มนุษย์ที่ถูกบังคับให้เสียสละในหนึ่งพันปีก่อน เพื่อรักษาสัญญาไว้

     เขาไม่ได้ทอดทิ้งหน้าที่ แต่เขาทนดูไม่ไหวแล้ว

     นั่นทำให้เขาตัดสินใจแทรกแซงอีกโลก ส่งรหัสลับในหนังสือให้โรงเพาะพันธุ์ โดยใช้นามแฝงว่า วิลเลียม มิเนอร์ว่า

     "ถึงจะเป็นกลยุทธ์ที่บกพร่อง แม้จะมีเพียงเด็กไม่กี่คนที่พบมัน..แต่ฉันก็ยังอยากหาที่ปลอดภัยให้พวกเธอ"

     หมู่บ้านที่เขาสร้างขึ้นที่ A08-63 คือสถานที่ที่สร้างเพื่อเหล่าเด็กๆ แต่ตอนนี้มันไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

     "บันทึกนี้อัดไว้เมื่อ 20 มีนาคม 2031 ตอนที่พวกเธอได้ฟัง ฉันอาจตายไปแล้ว"

     "ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ยังไม่แพ้"

     มิเนอร์ว่าไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ฝั่งเรา

     และลิฟต์นี้ไม่ใช่เส้นทางเดียวที่ไปโลกมนุษย์เช่นกัน

     "มันอันตรายมาก แต่ก็มีทางหนีนับไม่ถ้วน เช่น ข้างในโรงเพาะพันธุ์คุณภาพสูงทั้งสี่แห่ง"

     เกรซฟิลล์เฮาส์(GF) กลอรี่เบล(GB) แกรนวัลเลย์(GV) กู๊ดวิลล์ริดจ์(GR)

     "เลือกอนาคตที่เธอหวังให้มันเป็น"

     ถ้าต้องการหลบหนี เขาจะส่งผู้สนับสนุนมาช่วย

     แต่ถ้าต้องการจบเรื่องโหดร้ายนี้ เพื่อไม่ให้มีใครต้องเจ็บปวดอีกล่ะก็

     "ทำลายมันซะ"

     "ลุกขึ้นมาต่อต้าน แต่ทั้งสองโลกจะกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน"

     "เลือกมัน ฉันจะไม่หยุดพวกเธอ"


     จะอยู่อย่างลับๆแล้วหลบหนี หรือจะรวมปศุสัตว์มนุษย์แล้วก่อสงคราม

     "..ถ้าไม่มีตัวเลือกที่ต้องการ ขอให้มองหากำแพงทั้งเจ็ด"

     มิเนอร์ว่าสร้างโอกาส สร้างทางเลือกให้พวกเรา เขาต้องการให้เรากำหนดอนาคตของเราเอง

     "ขอแสดงความยินดีที่มาได้ไกลขนาดนี้"

     น้ำเสียงรู้สึกผิดหายไป ถ้ามิเนอร์ว่ายืนอยู่ตรงนี้ คงได้เห็นรอยยิ้มกว้างแห่งความยินดีที่ถูกส่งมาให้

     "..ฉันอยากได้ยินเสียงของพวกเธอ ฉันอยากเห็นหน้าทุกคนมาก"

     จงคว้าแสงสว่างมาด้วยมือของพวกเธอเอง

     มีชีวิตอยู่ซะ

     "หวังว่าจะทำได้สำเร็จนะ"

     บันทึกจบลงพร้อมคำอวยพรสุดท้าย


     ทางด้านคุโระ

     "คุโระ! เธอดูดีมากเลย!"

     จิลเลียนกระโดดไปมา มองผลงานตัวเองอย่างดีอกดีใจ

     "ดูดีทุกชุด แต่ฉันชอบชุดนี้จัง" โซเนีย

     "ใช้ได้เลย...ฉันต้องลองไว้ผมบ้าง" ไวโอเล็ต

     "ชุดนี้เหมาะกับเธอมาก" พอลล่า

     ดีที่ล้างตัวในน้ำจากลำธารก่อน เลยไม่รู้สึกคันเนื้อคันตัวอะไร

     ฉันถูกแปลงโฉมใหม่

     ผู้หญิงกับเสื้อผ้านี่อยู่คู่กันจริงๆ

     ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบแต่งตัวนะ แต่ไม่ได้แต่งนานแล้วไง แถมอายุเรียกป้าได้ ฉันเลยลืมความรู้สึกพวกนี้ไปหมดแล้ว

     เห็นพวกเธอมีความสุขดี ฉันเลยอยู่นิ่งๆให้สนุกกันต่อไป

     ส่วนผู้ชายรับเคราะห์ขนเสื้อผ้ามาให้ฉันลองไปหลายกอง

     ฉันอดคิดถึงฝั่งเอ็มม่าไม่ได้ ตอนนี้เธอกับลูคัสคงได้รับรู้ความจริงที่น่าตกใจแล้ว

     แม้จะทำให้ตนตกอยู่ในอันตราย แต่ยังเลือกที่จะช่วยเหลือเด็กๆที่ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้า หรือรู้จัก

     ขอบคุณคุณมิเนอร์ว่า ที่ทำเพื่อพวกเขามากขนาดนี้

     แอ๊ด

     "เสร็จแล้-- คุโระ!!"

     เอ็มม่าเปิดประตูออกมาเป็นคนแรก พอเห็นฉันที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ก็พุ่งกระโดดใส่ จนฉันเกือบหงายหลัง

     "ขอบคุณนะ"

     เอ็มม่าขอบคุณเพื่อนในอ้อมกอด คุโระไม่มีทางถูกจับง่ายๆ มีแต่ตั้งใจมาหาเธอโดยตรงเท่านั้น

     "ไม่หรอก เดี๋ยวเรย์กับลุงจะมาทีหลังนะ"

     ฉันกอดตอบเอ็มม่า พอหายคิดถึงแล้ว เธอก็ผละออกแล้วมองฉันชัดๆด้วยดวงตาเบิกกว้าง

     "..คุโระ"

     "ฮ่าๆ"

     ฉันหัวเราะแห้งๆตอบเอ็มม่า

      เสื้อที่ฉันใส่เป็นฮูดไม่มีแขนสีขาว แถวๆเอวเป็นแถบสีดำเหลือบเหลือง กระโปรงสีดำปลายเหลืองสั้นจนเห็นต้นขา แขนเล็กมีปลอกต้นแขนสีเดียวกับกระโปรง ที่มือมีถุงมือสีขาวปลายเหลือง ส่วนขามีถุงน่องยาวสีดำ และรองเท้าสีเหลืองง่ายต่อการเคลื่อนไหว

     ดาบที่เก็บได้ถูกเห็นเข้า เพราะจิลเลียนรื้อกระเป๋าอย่างสนุกมือ พวกมันเลยเหน็บอยู่ที่เอวฉันด้วย

     จะว่าไงดี ขนาดเห็นตัวเองในกระจก ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย

     "ฉันว่าเธอต้องใช่นี่"

     เอ็มม่าล้วงมือหาอะไรสักอย่างในกระเป๋า พอได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็เดินมาข้างหลังฉัน

     "เสร็จแล้ว~"

     เอ็มม่ายิ้มกว้างให้ฉัน ฉันลองมองตัวเองในกระจบอีกครั้ง

     "ฉันเห็นว่ามันยาวแล้ว เลยคิดว่ามัดไว้ก็ดีอีกแบบ"

     ลืมสังเกตไปเลยว่าผมของฉันยาวขึ้นจนมัดเป็นจุกเล็กๆได้

     "ขอบคุณนะ"

     ฉันยิ้มกว้างให้เอ็มม่า แบบนี้ยิ่งสะดวก อืม~ ดูเท่ขึ้นยังไงไม่รู้แฮะ

     ตึก!

     "ลูคัส!"

     แซ็คที่อยู่ใกล้ลูคัสที่สุด รีบเดินไปประคองลูคัส เพราะเห็นว่าเขาจะล้มลง

     "ฉันไม่เป็นไร..ปล่อยฉันก่อน"

     ลูคัสใช้ไม้เท้าค้ำตัวเองให้มั่นคง และมองฉันไม่ละสายตา

     ทุกคนพากันเงียบ และมองฉันเช่นกัน

     ช้าก่อน มองฉันทำไม?

     ตึก ตึก

     ลูคัสค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ฉัน ดวงตาของเขาสะท้อนใครบางคนอยู่ในนั้น

     "เธอ...คุโระใช่ไม?"

     "ค่ะ"

     คำถามเหมือนไม่ต้องการรู้ว่าฉันชื่ออะไร แต่เขาถามเพื่อต้องการแน่ใจอะไรบ้างอย่าง

     "...อายุเท่าไรแล้ว"

     "..สิบสองค่ะ"

     ฉันไม่เข้าใจ เขาถามคำถามนี้ทำไม

     "..เธอเหมือนกับคนที่ฉันรู้จักมาก"

     หะ

     เขาว่าไงนะ!

     "คล้ายกันมาก ต่างกันแค่นิสัยกับสีตา..เธอคนนั้นเป็นคนเงียบๆน่ะ"

     เป็นคนเงียบๆเหมือนฉันเมื่อก่อนน่ะหรอ

     อย่างนี้ก็เหมือนกันเลยสิ

     "เธอชื่ออะไรคะ?"

     เริ่มอยากรู้แล้วสิ กับมุซิก้าก็ทีหนึ่ง ใครกันนะที่เหมือนฉันมากขนาดนี้ 

     "เป็นหนึ่งในคนที่ช่วยฉันไว้เมื่อสิบสามปีก่อน เธอชื่---เดี๋ยวก่อน!"

     ลูคัสเห็นดาบที่เอวฉันก็ทำหน้าเหมือนพึ่งนึกเรื่องสำคัญออก เขารีบเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นด้วยสายตากังวลอย่างปิดไม่มิด

     "มีชื่อของเธออยู่ที่หลังใช่ไม!?"

     เขารู้ได้ไง

     ฉันมองลูคัสอย่างตกใจ อะไรกัน ทุกอย่างดูซับซ้อนไปหมดจนฉันตามไม่ทัน

     "..ค่ะ"

     พอฉันตอบ ลูคัสก็หน้าถอดสีและยกมือกุมขมับ ฉันเห็นท่าไม่ดีเลยช่วยประคองเขา

     "..คุโระ เธอมีอีกรหัสหรอ?"

     ฉันหันหน้าไปพยักหน้าให้เอ็มม่า

     "คุณเป็นอะไรหรอเปล่าคะ?"

     ฉันถามลูคัสอย่างเป็นห่วง เขาดูคิดกับสิ่งที่หนักหนายากจะพูดออกมา

     "ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเธอ"

     "ช่วยอธิบายมากกว่านี้ด้วยค่ะ"

     "ไม่มีเวลาแล้ว หาที่ซ่อนก็เปล่าประโยชน์ เธอต้องหนีจากที่นี่ซะ!"

     ลูคัสบีบแขนฉันแน่น แววตาเขาหวาดกลัวต่ออะไรบางอย่าง ถามตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร เขาสติหลุดไปแล้ว

     "ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว"

     คนอื่นเข้ามาประคองลูคัส ส่วนฉันเก็บกระเป๋าและเดินออกจากที่นี่

     "คุโระ! มันผิดปกติ ฉันคิดว่าเขาต้องเข้าใจผิดแน่ๆ"

     เอ็มม่าวิ่งมาหาฉันที่เดินออกจากหอกังหันลม

     "ฉันจะใช้ทางลับของปีศาจที่จับฉันมา เธออยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่านะ"

     ดูก็รู้ว่าเธอไม่ยอมรับ และอยากมากับฉัน แต่ให้เอ็มม่าออกไปข้างนอกด้วยก็ไม่เป็นไปตามเนื้อเรื่องพอดี

     "แต่--"

     "ฉันไม่เป็นไร ถ้าลูคัสดีขึ้น ฝากถามเหตุผลด้วยนะ"

     เพราะฉันจะไม่อยู่ที่นี่ เป็นเอ็มม่าที่จะได้ฟังเหตุผลจากเขา ตอนนี้กลับไปตั้งหลักก่อน แล้วค่อยกลับมาอีกที

     "..ดูแลตัวเองด้วย"

     เอ็มม่าหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด อุตสาได้พบเพื่อนแล้ว แต่ต้องแยกกันอีกหรอ

     "เธอด้วย ไว้เจอกันนะ!"

     ฉันโบกมือลาเอ็มม่า หันหลังเดินไปตามเส้นทางเดินที่พาฉันเข้ามา


     "แกได้กลิ่นไม?"

     แต่พอเดินในทางลับไม่นาน เสียงปีศาจก็ดังขึ้น ฉันรีบหยุดและหาที่ซ่อน เพื่อหาจำนวนพวกมันก่อน

     "หอมมาก!"

     "ขอสักตัวคงไม่เป็นไร"

     ปีศาจสองตัวเริ่มเคลื่อนไหวหาเหยื่อ ฉันจับดาบยาวไว้ แล้วเตรียมตัวสู้กับพวกมันทันที

     ฉันจำเสียงพวกแกได้ หาว่าฉันตัวเหม็นต้องพบจุดจบเดียวเท่านั้น

     เป็นไงล่ะ! ตัวฉันหอมจะตาย! พูดผิดพูดใหม่ซะ!

     "พวกแกทำอะไร"

     เสียงเย็นทรงพลังจากปีศาจผู้มาใหม่ดังขึ้น ทำเอาขนหัวลุก

     "ขะ--ขอโทษครับ"

     "ให้อภัยพวกเราด้วย!"

     ฉันได้แต่ยืนนิ่งไม่ขยับจากซอกหิน ให้เดาเสียงนี้ต้องเป็นหนึ่งในขุนนางของที่นี่

     ได้โปรด ไม่เอาปีศาจนั้นเด็ดขาด ลาสบอสนั่นน่ะ

     จากยืนนิ่งเป็นสวดภาวนา ฉันยังไม่อยากพบขาใหญ่ของที่นี่!

     "เมื่อกี้พวกแกจะล่าไม่ใช่หรอ?"

     "มะ--ไม่ใช่ครับ"

     "ไม่มีทาง!"

      คิดทำผิดกฎยังไม่พอ พวกแกยังโกหกอีก! คิดว่าเนียนหรอ!? อย่าพึ่งตายด้วยน้ำมืออื่นนอกจากฉันสิ!!

     "งั้นตายซะ"

     ฉัวะ!

     ตุบๆ!

     เสียงของแหลมคมในหนึ่งครั้ง และเสียงของหล่นลงพื้นสองครั้ง

     ในการโจมตีเดียว ตัดหัวได้ถึงสอง

     ..ฉันไม่หวังอะไรแล้วล่ะ สิ่งที่ฉันพบเขาเป็นใคร ฉันรู้แล้ว

     "จะให้ฉันลากออกมา หรือจะเดินออกมาเอง"

     อย่าขู่กันดิ!

     ..อยากไปวัดทำบุญสะเดาะเคราะห์ชะมัด

     ฉันบ่นในใจ ดึงดาบออกจากฝัก และเดินออกมาเผชิญหน้ากับเขา

     ปีศาจร่างสูงในชุดคลุมสีดำ เอกลักษณ์ของเขาคือหมวดทรงสูง และลิงที่เกาะบนไหล่กว้าง

เลวิส


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

# ชุดที่คุโระใส่ค่ะ

--------------
อ่านด้วยค่ะ สำคัญมากๆ
ใกล้เปิดเทอมแล้ว จากสิ่งที่ต้องทำหลายอย่าง ไรท์เลยตัดสินใจ จบนิยายเรื่องใดเรื่องหนึ่งของตัวเองค่ะ...ซึ่งก็คือเรื่องนี้ ถึงจะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่แรก แต่ไรท์ไม่อยากหยุดอัพอีกแล้ว เลยจบมันดีกว่า ไม่ต้องห่วงนะคะ จะคลายปมของคุโระให้หมดให้ค่ะ

มังงะพึ่งจบficก็จะใกล้จบอีก 555+

ไม่รู้อีกกี่ตอนจะจบ แต่ใกล้แล้วค่ะ///มาบอกไว้ก่อน

พบกันใหม่วันพฤหัสค่ะ

รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #198 เหมียว~🌼 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:21
    นี้และพระเอกตัวจริง
    #198
    0
  2. #197 [Shiro-san] (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 13:50
    มาก็เจอตัวโหดเลย!!!(นิยายจะจบแล้วหรอ!!!?)
    #197
    0
  3. #196 chyn-001 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 13:25
    ชุดน้องโคตรเท่เลย!!
    #196
    0
  4. #195 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 13:07
    น้องเจอลาสบอส!! จะรอดไหมT^T
    #195
    0