[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 21 : สัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

เกมวิ่งไล่จับ ในกรงขัง

     เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ เผาไหม้เฮาส์ให้พังทะลายลง

     อิซาเบลล่ามองเฮาส์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลายหลาย

     "...ทุกสิ่งเป็นเถ้าธุลี ฉันถูกหลอกโดยสมบูรณ์"

     ดวงตาสีม่วงเข้มหรี่เล็กน้อย เมื่อมองหูที่อยู่บนมือ

     "..ฮ่า...ฮ่า..ฮ่าๆ"

     ยังมีชีวิตอยู่!

     โล่งอกไปที! ขอบคุณมาก!

     ฉันจะจับให้หมดเลย..เด็กน้อยที่ล้ำค่าของฉัน

     อิซาเบลล่าเผยรอยยิ้มกว้าง

     โดยไม่สังเกตเด็กชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเธอเลย

     "...ม่าม๊า!" ฟิลล์ตัดสินใจจับชายกระโปง และเรียกเธอ

     "เอ๋..ฟิลล์?"

===============

     "เอ็มม่า พวกเด็กเล็กอยู่ไหน?" พอเรย์ขึ้นมาที่กำแพงได้ เขาก็หันไปถามเอ็มม่า

     "พวกเราทิ้งพวกเขาไว้" เอ็มม่าตอบ

     "เอ๋?" เรย์

     "พวกเราทิ้งเด็กที่อายุต่ำกว่า 4ขวบลงไป"

     เอ็มม่าหันมาสบตากับเรย์

     "พวกเราพาทุกคนไปไม่ได้ แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้"

     "2 ปีข้างหน้า ฉันจะกลับมาช่วยเหลือฟิลล์ และเด็กจากโรงเพาะพันธุ์อื่นที่เหลือ"

     ดวงตาสีเขียวมรกตเต็มเปรี่ยบไปด้วยความหมาดมั่น

     "อย่างที่เอ็มม่าพูด เธอบอกความลับของเฮาส์กับฟิลล์แล้ว" คุโระพูดขึ้น

     ฟิลล์ เขาคือเด็กผู้ชายตัวเล็ก ผิวสีแทน ดวงตาสีฟ้ากลม หน้าตาน่ารัก เขาเป็นเด็ก 4ขวบ ที่ฉลาดมาก

     ฟิลล์คอยสังเกตทุกอย่าง

     เขารู้อยู่แล้วว่ามีบางอย่างไม่ปกติ ของเฮาส์แห่งนี้

     `ผมจะคอยอยู่ที่นี่ เพราะงั้นทิ้งผมไปเถอะ`

     เด็กชายตัวเล็กตัดสินใจเอ่ยคลายความกังวล ให้กับเอ็มม่าที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทิ้งพวกเขา

     "ฉันฝากฟิลล์ไว้ พวกเราจะกลับมาช่วยเขา!"

     "อื้ม...เรย์เรามีเรื่องต้องคุยกัน" คุโระพูดเสียงอ่อนกับเอ็มม่า และพูดเสียงเย็นกับเรย์

     '2 มาตรฐาน!' เรย์คิด

     "รู้ไหมนายทำอะไรลงไป" คุโระเปิดเข้าประเด็นทันที

     ฉากหลังเป็นความสามัคคีของเหล้าพี่น้องที่ช่วยกันขึ้นกำแพง ฉากหน้าคือเด็กสาวผมสั้นสีดำ ยืนกอดอกท่าทีไม่พอใจ และแพร่ไอสีม่วงออกมา

     "...ขอโทษ" เรย์ก้มหน้าลงต่ำ แล้วพูดเสียงเบา

     "ไม่ได้ยิน!" คุโระพูดเสียงดังขึ้น อย่างขมขู่

     "บอกว่าขอโทษไงง!!!"

     ทุกสายตาจับจ้องมาที่คุโระ กับเรย์ แล้วยิ้มบางๆ

     เหตุผลที่คุโระทำแบบนี้ เพราะเธอไม่แค่อยากให้เรย์ขอโทษเธอ แต่เธออยากให้เขาขอโทษทุกคน

     "ดีมาก" คุโระผยักหน้าอย่างพึงพอใจ

     "..." เรย์งง เพราะไม่คิดว่าคุโระจะยอมง่ายขนาดนี้

     "ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น...ฉันไม่ยอมรับแน่นอน"

     คำพูดของคุโระ ทำให้เรย์ลอบเกลือนน้ำลาย

     "อึก"

     พอได้เห็นใบหน้าที่จริงจังกว่าเดิม เหงื่อตามตัวเลยเริ่มพุดขึ้นมา

     "นายยังไม่ทำขนมให้ฉันกิน"

     เอ๋...

     นี่คิดแค่ขนมหรอ!!!

     เขาก็คิดว่าเธอจะเป็นห่วงผมมากกว่านี้สักอีก!

     "ทำหน้าเหมือนไม่พอใจนะ?" คุโระเห็นสีหน้าของเรย์ที่เปลี่ยนไป

     "ไม่มีอะไรสักหน่อย" กุมแก้มที่เจ้าของก็รู้ว่ามันแดงเล็กน้อย


หว้อออออออออออ!!!!!!!!


     """"""!!!!!"""""

     "อะไรน่ะ!"

     "เสียงเตือนภัยเร็วกว่าที่คิดนะ" เอ็มม่าพูดขึ้นอย่างกังวล

     "หา? พวกเรายังอยู่อีกไกลกว่าจะถึงสะพานนะ!" เรย์

     "ทุกคนรีบวิ่งเร็ว!!" คุโระตะโกนบอกทุกคน

     """""โอ้ว!!!"""""

     ศึกของเรายังไม่จบ!!


     ทางศูนย์ใหญ่

     "สมาชิกทุกคน พวกเราจะเข้าสู่ระบบความปลอดภัยขั้นสูงสุด"

     "เด็ก 16คน ได้ทำการหลบหนีจากไฟไหม้ มีสินค้าระดับสูง 2 และระดับแรร์ 1"

     "ถ้าจำเป็นให้ฆ่าทุกคนยกเว้นสินค้าคุณภาพระดับสูง และระดับแรร์ แต่ห้ามมีบาดแผลที่หัวเด็ดขาด"

     "อย่าให้ใครหนีรอดแม้แต่คนเดียว"


เกมวิ่งไล่จับของพวกเราได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว


     เป็นไปไม่ได้! ถ้าเป็นแบบนี้ สะพานจะมีปีศาจคุ้มกัน! ทำไงดี..ทำยังไง!?

     เรย์กุมหัวตัวเอง แล้วใช้สมองหาทางแก้ไขปัญหา

     "ไม่ต้องห่วง พวกเราไม่ได้ไปสะพาน" เอ็มม่าชูนิ้วไปอีกฟากของฝั่ง

     "พวกเราจะข้ามจากตรงนี้" คุโระพูดเสริมจากเอ็มม่า

     สะพานเป็นทางเดียวที่ติดกับอีกฝั่ง แต่ก็อยู่ที่ศูนย์ใหญ่เช่นกัน

     ไม่มีทางที่พวกเราจะข้ามกำแพงได้

     ...ใช่แล้ว ม่าม๊าคิดแบบนั้น

     พวกปีศาจก็คิดแบบนั้นเช่นกัน

     เพราะงั้นเราจะไม่ไปสะพาน ฉันได้เช็คระยะทางระหว่างฝั่งของเราไปอีกฝั่งแล้ว

     จุดนี้...ที่ตรงนี้ ใกล้ที่สุด

     ข้อความจากนอร์แมน


     วูบบ---บบบ

     ดอนเหวี่ยงเชือกสีขาวในมือที่ปลายของอีกด้านผูกหินก้อนเล็กไว้

     เหงื่อเต็มใบหน้าด้วยความตึงเครียด สายตามองตรงไปยังต้นไม้ของอีกฝั่ง ด้วยความหวัง

     ไม่เป็นไร ทำตามที่ฝึกมา

     ดอนคิดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเหวี่ยงเชือกออกไปสุดแรง

     พรึบ!

     วูบบบบบ!

     ควับๆๆ

     "เยี่ยม!" ดอนกำหมัดขึ้นสูงด้วยความดีใจ เมื่อเชือกที่เขาโยนไปพันยึดติดกับต้นไม้ดี

     ก่อนอื่นต้องไปคนเดียวก่อน

     `ฉันไปเอง!`

     ดอนคว้าไม้แขวนเสื้อขึ้นมา มืออีกข้างมัดเชือกให้มือไม่หลุดจากไม้แขนเสื้อ

     "..." ยกแขนขึ้น แล้วเอาไม้แขนเสื้อเกี่ยวกับเชือก หันมองอีกฝั่งเล็กน้อย

     แล้ววิ่งออกไป

     พรึบ!

     ครืดดดดด

     "อ้าากกก!"

     พุ่บ!

     """"".......""""" ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ เมื่อเห็นว่าร่างของดอนพุ่งถึงอีกฝั่งในพุ่มไม้

     พุ่บ!

     "ฮี่ๆ!"

     """""เย่!!"""""

     พอเห็นดอนออกมาถือตระเกียงพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เด็กๆก็ส่งเสียงยินดีเสียงดัง

     ""เอาล่ะ! ตาพวกเราแล้ว!"" ทอมะกับลานิประสานเสียงขึ้น

     ตุบ ๆ

     พวกเขาวางจรวดขวดน้ำที่เล่นกันมานาน และ

     ฟ้าววว

     ยิงมันออกไปของอีกฝั่ง



     เรย์มองบรรยากาศที่ตนคิดว่าจะไม่เกิดขึ้นจริงนี้ ด้วยความรู้สึกหลายหลาย

     `ฉันจะบอกความจริงให้ ที่จริงฉันไม่เห็นด้วยกับการพาทุกคนหนี`
     `โดยเฉพาะหน้าผา ฉันจะพาแค่ คุโระ ดอน และกิลด้า ที่มีความสำเร็จมากที่สุด`
     `เพื่อตัวเธอเอง..และเพื่อคนอื่น`

     "เอาล่ะ เตรัยมตัวโหนเชือกนะ" เอ็มม่าหันไปให้กำลังใจเด็กๆ

     "พยายามเข้านะ" คุโระพูดกับคนที่จะโหนไปอีกฝั่ง

     "อื้ม!"

     ครืดดด

     "เจอกันอีกฝั่ง เรย์" เนทส่งยิ้มให้เรย์ ก่อนที่จะโหนตัวไปอีกฝั่ง

     ครืดดด

     ทำไหมพวกเขาไม่กลัวเลยล่ะ?

     ทำไหมถึงทำได้อย่างรวดเร็ว?



     นี่เขา...ดูถูกพี่น้องของตัวเองเกินไปรึเปล่านะ?



     เรย์หันมองคนข้างกาย แล้วทำหน้าตกใจ

     'ทำหน้าอะไรของนาย 55 ไม่คิดเลยว่าฉันจะหลอกนายได้'

     "ฉันจะแสดงบางอย่างที่ยอดเยี่ยมให้เห็น สินะ" เรย์ถามกลับ

     'สุดยอดเลยใช่ไหมล่ะ?'

     นอร์แมนยิ้มกลุ้มกลิ่ม

     'สิ่งนี้ที่พวกเราทั้งคู่ คิดว่าเป็นไปไม่ได้'
     
        'แต่พวกเรามีเอ็มม่า ที่ไร้เดียงสา และเชื่อในทุกคน กับคุโระ ที่บ้าบิ่น และไม่ละทิ้งทุกคน'

     'สุดยอดเลยเนอะเรย์..'

     นอร์แมนหันมามองเพื่อนตรงหน้า พูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจากไป



     นี่เขาหลอนขนาดสร้างภาพนอร์แมนเลยหรอ?

     "เป็นไง เรย์" คุโระพูดขึ้น

     คำถามเดิมที่ถูกถาม 2ครั้ง แต่คนละคนถาม

     เขาต้องให้คำตอบแล้ว

     "อา...สุดยอดไปเลย" เรย์ยิ้มอ่อนๆ แล้วตอบคำถาม

     "อีก 6คน!" ดอนพูดขึ้น

     "เอาล่ะ ต่อไปเจมิม่า" เอ็มม่าหันมองเด็กสาวตัวเล็ก...แต่

     กึก ๆ!

     "เอ็มม่า...ทำไงดี..มือ..."

     เจมิม่าสั่นไปด้วยความกลัว และน้ำตาคลอเล็กน้อย

     อุปสรรคมักเกิดขึ้นเสมอ

     "หนูขอโทษ...พอคิดว่าถ้าตกลงไป..ฮึก"

     น้ำตาใสของเด็กสาวได้ไหลออกมาไม่หยุด

     ""ตกลงไป!"" ทอมะกับลานิ ก้มต่ำมองผาสูงชัน ที่มองไม่เห็นที่สิ้นสุด

     กลัว

     สถานการณ์เริ่มไม่ดี เป็นเรื่องปกติที่เด็กตัวเล็กๆจะกลัวเรื่องแบบนี้

     คุโระยิ้มขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเรย์เดินไปหาเจมิม่า

     ได้เวลาทำตัวให้สมกับเป็นพี่ใหญ่แล้ว

     ควับ

     """!!!"""

     "ไม่เป็นไร" เรย์อุ้มเจมิม่าไว้ในอ้อมกอด

     "ฉันจะไปด้วย ไม่ต้องห่วง" ลูบหัวเด็กสาว แล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน หวังปัดเปาความกลัวให้เด็กสาว

     "หันมาทางนี้" คุโระเรียกเรย์ แล้วเอาเชือกที่เหลือจากปีนกำแพง ตอนดึงทุกคนมาพันรอบตัวเรย์กับเจมิม่า

     "นายรู้วิธีโหนแล้วนะ?" เอ็มม่าถามเพื่อความแน่ใจ เพราะมีเรย์คนเดียวที่ไม่ได้ฝึก

     "ฉันเรียนรู้จากการดูทุกคน" เรย์ตอบเสียงเรียบ

     "แล้วพวกนายล่ะ ไปคนเดียวได้นะ?" เรย์ยักคิ้วกวนถามทอมะกับลานิ

     "ได้อยู่แล้ว!/สปิริตแรงกล้า!" พวกเขาตอบพร้อมกัน

     ก่อนที่เรย์จะได้โหนไป เสียงหลอกล้อจากคุโระก็ดังขึ้น

     "..เป็นแค่คนไม่รักษาสัญญาแท้ๆ"

     (ฉึก!)

     ขัดทำไหม...

     "...ให้โอกาสฉันได้ไหม?" หันมองเด็กสาว ด้วยแววตาของความหวัง

     "...?"

     "ให้ฉันได้ทำตามสัญญาของเธออีกครั้งได้ไหม" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

     ทั้งขนม ทั้งร้องเพลง ทั้งมีชีวิตอยู่ต่อไป และต่อจากนี้

     ถึงเรย์ไม่ได้พูดออกไป แต่คุโระก็รับรู้ได้

     ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดอีกครั้ง "..ฉันจะให้คำตอบ ตอนที่ฉันข้ามไป"

     เรย์พยักหน้าอย่างจำนน ไม่ยอมง่ายๆเลย

     เรย์หันมายิ้มให้เจมิม่า

     "เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

     พุ่บบ

     เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้ เขายอมแพ้ต่อความเป็นไปไม่ได้ ที่พาทุกคนหนี และไม่มีความหวังอยู่แม้แต่น้อย

     ครืดดดดด

     แต่ตอนนี้พวกเขาทำสำเร็จ..ถ้าเขามีความหวังต่อสิ่งนั้นล่ะก็..

     ความหวังสำหรับอนาคตที่วาดฝันไว้ ที่ๆไม่มีใครสักคนต้องตาย

     ขอบคุณ...เขาเข้าใจแล้ว

     เขาแพ้ทุกอย่าง แพ้ทุกคน แพ้ต่อความคิดของตัวเอง และแพ้นาย

     นอร์แมน

     พุ่บบ!

     "ถึงแล้วนะเจมิม่า"

     ความตาย..เขาจะไม่ตายตอนนี้ จะหลบหนีกับพี่น้อง และปกป้องทุกคน

     ไม่ให้มีใครต้องตายอีกเด็ดขาด

     ครืดดดด

     ครืดดดด

     "ตอนนี้เหลือเรา 2คนแล้วนะ" เอ็มม่าส่งยิ้มให้ฉัน พอทอมะกับลานิโหนถึงอีกฝั่ง

     "อื้ม" ฉันส่งยิ้มให้

     "..คุโระ! ขี้โกงอ่ะ!" เอ็มม่าแก้มป่อง แล้วพูดเสียงไม่พอใจ

     "? อะไรหรอ" ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ

     "มีแต่สัญญากับเรย์ ไม่มีอะไรสัญญากับฉันเลย!"

     "..." ฉันพูดไม่ออก

     "สัญญามานะ! ว่าจะต้องยิ้มให้สวยที่สุดให้พวกเราได้เห็น"

     เพราะยิ้มที่ฉันสามารถทำได้ตอนนี้ เป็นเพียงแค่รอยยิ้มเสแสร้ง

     เอ็มม่าเลยไม่ชอบใจน่าดู

     "อื้ม ฉันสัญญา" ฉันเกี่ยวไม้แขวนเสื้อกับเชือก

     "ตกลงนะ!" เอ็มม่าว่าเสียงสดใส และเกี่ยวไม้แขวนเสื้อกับเชือกเหมือนฉัน

     แต่ในระหว่างที่พวกเราจะโหนไปด้วยกันนั้น

     ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ !!

     "คุโระ! เอ็มม่า!" เรย์ตะโกนจากอีกฝั่งเสียงดัง

     ""!!""

     "แฮ่ก ๆ ๆ เอ็มม่า..คุโระ"

     เสียงแสนคุ้นเคยของหญิงสาววัยกลางคนก็ดังขึ้น

ม่าม๊า


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest
#ฉันจะแสดงบางอย่างที่ยอดเยี่ยมให้เห็น : นอร์แมน



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

# ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา เรย์!

#ความหวังสำหรับอนาคตที่วาดฝันไว้ ที่ๆไม่มีใครสักคนต้องตาย



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

# รูปน้องฟิลล์ผู้น่ารักของไรท์ค่ะ น้องฉลาดและน่ารักมาก อ๊ายย

--------------
นิยายทั้ง 2เรื่องอารมณ์ไปคนละทางกันค่ะ ต้องแบ่งอารมณ์ 55 ใกล้จบภาค 1แล้วค่ะ และ..ใกล้เปิดเทอมม!! โอ้วไม่นะ!!! มันคือความเป็นจริงงง เป็นยังไงบ้างกับตอนนี้ คอมเม้นกันหน่อยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #93 penpornpenmit (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 09:45
    แงงง เราก็ใกล้เปิดเทอมแล้วเหมือนกันน เศร้าาา สนุกมากเลยอ่ะ ชอบบบ
    #93
    1
    • #93-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      10 พฤษภาคม 2562 / 10:15
      ค่ะ พวกเราจะผ่านไปด้วยกันค่ะ! พยายามเข้า//ฮึก
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
      #93-1
  2. #92 ยูกิ หิมะสีเงิน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:12

    สนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะไรท์ รีดคนนี้เป็นกำลังใจให้เสมอ เฮ้!!~//ยิ้มยิงฟันและโบกมือไปมา

    #92
    1
    • #92-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      10 พฤษภาคม 2562 / 00:55
      ค่ะ กำลังใจเปรี่ยมล้น // แล้วหันไปมองนิยายที่ยังไม่ได้แต่งต่อ.....555++
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
      #92-1
  3. #91 paiwarn254800 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:52
    ไรท์ค่ะ
    .
    .
    คุก!
    #91
    1
    • #91-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      10 พฤษภาคม 2562 / 00:54
      หา!! ไรท์ไม่ผิดนะ! 55
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
      #91-1
  4. #90 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 21:04

    เราเปิดเทอมแล้วค่ะ​ อยากสิไห้กับวิชา​ฟิสิกส์​ TwT​ คงไม่ค่อยได้อ่านนิยายบ่อยนัก​ แต่จะมาอ่านแน่นอนค่ะ!
    #90
    1
    • #90-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      9 พฤษภาคม 2562 / 21:25
      เปิดเร็วจัง ไม่มีปัญหาค่ะ!
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
      #90-1
  5. #89 Franne'e (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:12

    แต่ผมเปิดเทอมแล้ว....ไม่เป็นไร! ทิ้งงานมาอ่านนิยายไรท์แม่มมม

    #89
    1
    • #89-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      9 พฤษภาคม 2562 / 19:54
      เป็นเรื่องที่น่าเศร้าค่ะ อ่านนิยายก็ดีอยู่หรอกแต่อย่าลืมทำงานนะคะ55
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
      #89-1
  6. #88 MelodiiSakura (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:14
    น้องฟิลล์คือสิ่งที่ฮีลใจได้ดีที่สุดค่ะ
    #88
    3
    • #88-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      9 พฤษภาคม 2562 / 18:17
      ถูกต้องที่สุดค่ะ!!! ///จับมือ!
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคะ
      #88-1
    • #88-3 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      9 พฤษภาคม 2562 / 18:22
      ทั้งจ้องจนได้ขนม ทั้งพูดหยอกๆให้กลัวเล่นๆ 55 ไรท์จะพยายามค่ะ แกล้งเรย์แล้วสนุกดี ฮุๆ
      #88-3
  7. #87 Minny45210 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:27
    ไรต์ตอนต่อไปมาตอนเปิดเทอมใช่มั้ย ทราบแล้วเปลี่ยน..
    #87
    1
    • #87-1 Zeroko(จากตอนที่ 21)
      9 พฤษภาคม 2562 / 18:12
      ตอนหน้าน่าจะวันที่11ค่ะ เป็นตอนจบ แต่เรื่องภาค2 ไรท์จะคุยกับทุกคนอีกทีค่ะ
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
      #87-1