[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 22 : หลบหนี (จบภาค 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

ไปสู่แสงสว่าง ของอีกฝั่ง



     ความทรงจำจากอดีต

     ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่องในเงาต้นไม้ เด็กชายใบหน้ากระ ผมสีม่วงอ่อน กำลังบรรเลงเสียงเพลงด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม 

     เสียงของดนตรีคลอยตามไปกับเสียงลมอ่อนๆ เหล่าผีเสื้อบินวนไปมา ทำให้เกิดภาพที่สวยงาม เสียงเพลงถูกบรรเลงโดยเด็กชายหวังให้ผู้ได้ฟังรู้สึกผ่อนคลาย และมีความสุขตาม

     และในตอนนั้นเอง

     พุ่บ!

     "เพลงอะไรน่ะ!"

     เด็กสาวใบหน้าสวย ผมยาวสีดำรวบมัดเปียเดียวห้อยลงมาจากต้นไม้ โพลงถามเด็กชาย

     "อิซาเบลล่า!!" เด็กชายสะดุ้งโหยง

     "เลสลีแต่งเพลงเองหรอ สุดยอดเลย!" เสียงใสดังจากเด็กสาว หรืออิซาเบลล่า

     "อื้ม แต่มันก็น่าอาย" เด็กชาย หรือเลสลี ก้มหัวน้อยๆอย่างเขินอาย

     "ขอให้ฉันได้ฟังอีกนะ!" อิซาเบลล่านั่งลงบนพื้นหญ้าสีเขียวอ่อนข้างๆเลสลี แล้วส่งรอยยิ้มกว้าง ให้

     "เอ๋...อื้ม" ใบหน้ากระแต่งแต้มสีแดง และเริ่มบรรเลงเสียงเพลงอีกครั้ง


     ฉันรักมัน


     ฉันรักเลสลี


     ฉันรักที่เขาเป็น ฉันรักบ้านของฉัน ฉันรัก...


     "เลสลีขอให้โชคดีนะ"

     ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เขาต้องไป..อิซาเบลล่าควรรู้สึกยินดีกับเขา

     แต่ทำไหม..เธอไม่อยากให้เขาไป

     ทุกๆวันที่ไม่มีเลสลี..อิซาเบลล่านึกไม่ออก

     อิซาเบลล่าเผยสีหน้าหม่นหมอง ในบรรยากาศปิติยินดีของเหล่าพี่น้อง

     "..." เลสลีหันมองเด็กสาวแล้วส่งยิ้มแสนอ่อนโยนให้ หวังให้เด็กสาวผ่อนคลายเหมือนกับที่ได้ฟังเพลงของเขา

     ขยับริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา

     ไว้พบกันใหม่

     ในวันนั้นอิซาเบลล่าเพียงมองแผ่นหลังของเขาเดินจากไป

     อิซาเบลล่ามีความหวัง หวังว่าจะพบกับเขาที่ข้างนอก หวังว่าจะได้ฟังเสียงดนตรีของเขา หวังที่จะได้เห็นเขาในยามที่เติบโต หวัง...อยากเจอเขา

     เธอไม่อยากรอคอยอีกต่อไป

     ตึก ตึก ๆ

     "แฮ่กๆ  แฮ่ก..."

     อิซาเบลล่าวิ่งออกมาจากทางป่า และได้พบกับกำแพงหนาเรียบสูง

     พรึบ

     อิซาเบลล่าพูกผ้าไว้กับกิ่งไม้หนา และเหวี่ยงตัวกระโดดออกไป

     ตุ่บ

     ก้าวขาเล็กวิ่งบนกำแพงเพื่อไปสู่โลกภายนอก หวังว่าจะได้พบกับเด็กชายที่รักอีกครั้ง

     "..." เด็กสาวนิ่งค้าง กับอีกฝั่งของกำแพง

     ดวงตาสีม่วงเผยแววสิ้นหวัง กับผาที่สูงชันหลังกำแพงหนา

     เธอแค่อยากเจอเขา

     "..อิซาเบลล่ากลับกันเถอะ" หญิงสาวในชุดกระโปงยาวสีดำ คลี่ยิ้มอ่อนหวานแล้วยื่นมือออกมาให้เธอ

     เธอหนีไม่ได้ และไม่มีที่ให้หนี

       ในตอนนั้นเธอได้แต่ตอบรับมือนั้นไป

     วันเวลาผ่านไป ในท่สุดก็ถึงเวลาที่เธอต้องออกไปจากเฮาส์

     ภาพตรงหน้าคือหญิงสาวชราที่กำลังเหยียดยิ้มอย่างน่ากลัว

     ..นี่มันอะไรกัน เธอคือผู้อุปการะของฉัน?

     "ฉันมีข้อเสนอ" หญิงสาวชราพูดขึ้น ข้างหลังของเธอมีสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาด

     ตัวสูงใหญ่ในชุดสีดำ เล็บที่ยาวผิดปกติ และสวมหน้ากากสีขาว..

     ปีศาจ

     "เธออยากมีชีวิตอยู่ไม?"

     อิซาเบลล่าเผยความลังเล นี่มันอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น? ทุกคนที่ออกไปเป็นยังไงบ้าง? 

     สายตาของอิซาเบลล่ามองปีศาจด้วยความหวาดกลัว

     ทุกคน...เลสลี...

     "อยาก..อยากมีชีวิตอยู่ค่ะ" ตอบกลับด้วยเสียงที่หนักแน่น และแววตาที่แน่วแน่


     ตั้งแต่วันนั้นอิซาเบลล่าเหมือนกับตายทั้งเป็น

     เรียน ฝึก ในแต่ละวันมีเพียงแค่ 2สิ่งนี้ เด็กสาวทั้งหลาย และอิซาเบลล่าต้องเติบโตไปเป็นผู้ดูแลฟาร์ม

     เมื่อท้อแท้ เธอมักนึกถึงใบหน้านั้น

     เมื่อท้อถอย เธอมักนึกถึงเสียงเพลงที่ผ่อนคลาย

     เมื่อยอมแพ้ เธอมักนึกถึงอนาคตที่เคยวาดฝันไว้

     `ไว้พบกันใหม่`

     ดั่งได้ยินเสียงของเขากระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู

     เธอต้องมีชีวิตอยู่

     เพื่อทุกคน เพื่อเลสลี...เพื่อตัวเธอเอง

     ก่อนที่อิซาเบลล่าจะบรรลุในหน้าที่ เธอต้องท้อง เพื่อมีลูก


     ในยามคำคืนที่เงียบสงบมีเพียงเสียงฮัมเพลงเบาบางดังจากอิซาเบลล่า มือบางลูบท้องของเธอ เพื่อหวังกล่อมให้เด็กหลับฝันดี

     เธออยากเห็นเด็กคนนี้...แต่มันคงไม่มีโอกาส เพราะพวกเขาจะจับพวกเราแยกออกจากกัน

     ทำไมมีแต่เธอที่ต้องสูญเสียคนที่รัก...ไม่สิ

     ทำไมต้องเป็นพวกเรา

     คนที่อยากพบ อนาคตที่วาดฝัน ไม่มีกับสถานที่นี่..เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย

     พวกเขาไม่อยู่อีกแล้ว....เลสลีตายแล้ว..

     ไม่เป็นไร...เธอเป็นคนเลือกในเส้นทางนี้เอง


     อิซาเบลล่าได้แต่ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า และในที่สุด


     "อิซาเบลล่า ฉันขอฝากโรงเพาะพันธุ์ที่ 3ด้วย เริ่มงานเดือนหน้า"

     "ค่ะ" อิซาเบลล่าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ เธอจึงเลือกที่จะทำให้ดีที่สุด

        ก้าวขาเรียวสูงเดินเข้าสู่เฮาส์ที่ไม่ได้อยู่มานาน

     อิซาเบลล่าเลือกที่จะมอบความสุขให้เด็กเหล่านั้น

     เด็กๆตัวเล็กและน่ารักมาก เธอรักพวกเขา เธออยากให้พวกเขามีชีวิตที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มให้นานที่สุด ก่อนที่จะถูกส่งออก

     ..เด็กพวกนี้ไม่รู้อะไรเลย...

     อิซาเบลล่ามีความสุขกับทุกๆวัน

     จนกระทั้ง..

     เสียงฮัมเพลงที่รู้จักดีดังเข้าหูของอิซาเบลล่า


     แต่เธอไม่ได้เป็นคนทำ


     ใครกัน? ใครเป็นคนฮัมเพลงนี้?

     อิซาเบลล่าก้าวขาที่อ่อนแรงเดินตามเสียงเพลงที่คุ้นเคย ตำแหน่งที่เกิดเสียงอยู่ที่ประตูส่งออกของเหล่าเด็กที่น่ารักของเธอ

     ดวงตาสีม่วงเบิกกว้าง มองเด็กชายผมสั้นสีดำภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ด้วยแววตาที่สั่นไหว


     "เรย์?"


     เมื่อเสียงเรียกชื่อของอีกฝ่ายดังขึ้น และเสียงฮัมเพลงจากเด็กชายตัวเล็กก็หยุดลง

     "..เธอรู้จักเพลงนั้นมาจากไหน?" อิซาเบลล่าได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ เธอยกแขนขึ้นใช้มือลูบท้องของตัวเอง

     ไม่...ไม่จริง..

     เด็กชายตัวเล็กละสายตาจากหนังสือเล่มหนา และส่งยิ้มอ่อนให้กับเธอ

     "ม่าม๊าทำไหมถึงให้ผมเกิดมาล่ะ?"

     สิ้นสุดเสียงของเด็กชายตัวเล็ก อิซาเบลล่าก็กำเสื้อของตัวเองแน่น

     เธอ..เองสินะ

     อิซาเบลล่าพยายามเก็บสีหน้า ให้กลับมามีรอยยิ้มที่ปั้นแต่ง

     "เพราะอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป..ให้นานยิ่งกว่าใคร"

     เธอต้องการมีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์ที่ไม่ถูกกิน เธอไม่อยากสูญเสียอะไรไปอีกแล้ว


     แต่ตอนนี้...

     "กลับเฮาส์กันเถอะ เอ็มม่า คุโระ"

     สถานการณ์ลำบากสำหรับอิซาเบลล่า เหลือเพียงเด็กสาวทั้ง 2เท่านั้นที่ยังไม่ได้ข้ามไปอีกฝั่ง

     เหล่าเด็กๆที่รักยิ่ง กำลังจากไป สู่โลกที่อันตราย

     "..." คุโระมองอิซาเบลล่า แล้วหันไปบอกบางอย่างกับเอ็มม่า

     "เอ็มม่า..เธอไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป"

     เอ็มม่าพยักหน้าลง แล้วพูดกล่าวลา

     "บ๊ายบายม่าม๊า"

     ครืดดด

     "..." อิซาเบลล่ามองตามร่างของเอ็มม่าที่ไปยังอีกฝั่งอย่างปลอดภัย

     "เอาล่ะ ฉันอยากพูดอะไรหน่อย" คุโระพูดเข้าประเด็น

     "คุณน่ะ...ทำได้ดีที่สุดแล้ว" คุโระส่งยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้า

     เธอพูดอะไร? เด็กคนนี้..รู้?...

     "ไม่ต้องกังวลไป พวกเราจะอยู่รอดในโลกภายนอก"

     คุโระรู้ว่าในใจลึกๆของอิซาเบลล่านั้น เป็นห่วงพวกเธอ


     ไม่ต้องห่วง จะไม่มีใครต้องตายอีก


     "..." อิซาเบลล่ามองเด็กสาวที่ยิ้มให้กับเธอ

     "ขอโทษด้วยที่ยิ้มได้แต่แบบนี้" ดวงตาสีทองสุกสว่างจ้องลึกลงไปใน ดวงตาสีม่วงเข้มที่มืดมน

     "ฉันจะอวยพรให้คุณ" กล่าวเป็นครั้งสุดท้าย แล้วร่างเล็กก็โหนตัวออกไป

     ครืดดด

     พุ่บ

     พรึบ ๆ

     สายของเชือกสีขาวถูกตัดออกจากฝั่งตรงข้าม ให้ร่องลอยสู่อากาศ

     ในตอนนี้...อิซาเบลล่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย..อีกแล้ว

     เด็กเหล่านั้นได้หลบหนีออกไปแล้ว ตอนนี้อิซาเบลล่าเป็นเพียงผู้ดูแลที่ไม่สามารถรักษาสินค้าของตัวเองได้

     ถ้าเธอยังให้ซิสเตอร์โครเน่อยู่ ถ้าเธอไม่ปล่อยให้นอร์แมนได้เห็นภาพนอกกำแพงในวันนั้น...ผลลัพธ์จะยังคงเป็นเหมือนเดิมไหม?

     ไม่ มันเปล่าประโยชน์กับคำว่า ถ้า เพราะไม่ว่ายังไงความจริงก็ยังคงเป็นความจริง เธอมองไม่เห็นถึงแผนลับ และการแสดงของเด็กเหล่านั้น เธอโดนหลอก มันเป็นความพ่ายแพ้ของเธอ

     เธอรักพวกเขา

     อิซาเบลล่าเอื่อมมือปลดปล่อยผมสีดำยาว ให้ปลิวไปตามสายลม


     เธอเสียพวกเขาไปจริง แต่พวกเขายังไม่ตาย

     ครั้งนี้ต่างออกไป

     ลาก่อน ขอให้ปลอดภัย 

     "ถ้าโลกนี้เปิดโอกาสให้ล่ะก็ ฉันขอให้พวกเธอพบกับแสงที่ปลายอุโมงค์" อิซาเบลล่าโบกมือลาเบาๆ กับฝั่งป่าที่ไร้คน

     ตอนนี้เธอมีความหวังใหม่ หวังให้พวกเขามีชีวิตอยู่รอด และ

     เปลี่ยนแปลงโลกใบนี้


     พรึบ พรึบ
     

      เธอค่อยๆเก็บเชือกสีขาวไว้ในอ้อมกอด พวกปีศาจจะไม่เห็นเชือกนี้ และไม่คิดว่าพวกเขาจะหนีทางหน้าผา พวกปีศาจคงจะค้นหาพวกเขาที่โรงเพาะพันธ์ุอื่น

     เด็กพวกนั้นหนีได้สำเร็จ



        ....ไม่เหมือนกับเธอ

     นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำได้ ได้โปรดหนีไปให้ได้ล่ะ! ไปซะ..ให้ไกลเท่าที่ทำได้!


ได้โปรดมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วย


          อีกทางด้าน

          ตึก ตึกๆ ๆ!!!

          "แฮ่กๆ ๆ" เอ็มม่าที่วิ่งนำทุกคนเผยรอยยิ้มดีใจบนใบหน้า

          ทำได้แล้ว พวกเราทำได้แล้วนอร์แมน! พวกเราออกมาข้างนอกแล้ว!

     3 เดือนตั้งแต่คืนจุดเริ่มต้น พวกเรายังมีชีวิตอยู่และจะมีชีวิตอยู่โลกภายนอก ไม่มีการถูกส่งออกอีกแล้ว เรย์ก็ยังมีชีวิตอยู่ พวกเราไม่ต้องทนกับความตายของเหล่าพี่น้องแล้ว! ไม่มีอีกแล้ว!

     พวกเราเป็นอิสระ

     "เอ็มม่า เรย์ดูสิ" คุโระที่วิ่งตามหลังเอ็มม่าชี้ไปทางแสงสว่างข้างหน้า

     เมื่อพ้นเขตป่า แสงสว่างจากดวงอาทิตย์กระทบใบหน้าของพวกเขาจนต้องยกมือขึ้นปิดบัง

     ทุกคนยิ้มกว้าง แล้วมองวิวออกไปสู่การเดินทางครั้งใหม่


เช้าแห่งอิสระภาพแรกของพวกเรา


ในวันที่ 15 มกราคม 2046 มนุษย์ทั้ง 16คนได้หลบหนีจากสวนหน้าบ้านอันงดงาม


__(จบ ภาค1)__



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#อิซาเบลล่า เลสลี


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#เพื่อน


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#หลบหนีสำเร็จแล้วนะ นอร์แมน!

--------------
ตอนนี้แต่งตอนไรท์มึนๆ อารมณ์อาจไม่ดีขอโทษด้วยนะคะ ก็ย้อนอดีตม่าม๊าของเราและถึงตอนจบภาค1แล้วค่ะ เดี๋ยวไรท์จะขอสอบถามอีกทีเกี่ยวกับภาค2 นะคะ



ส่วนคลิปนี้เพื่อใครไม่เคยฟัง เสียงฮัมเพลงอิซาเบลล่า + เสียงดนตรีเลสลี ดูได้นะคะ

ขอขอบคุณทุกกำลังใจ และคอมเม้นค่ะ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #96 MelodiiSakura (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:12
    ส......สนุกกกกกกก ไรท์จ๋าแกล้งเรย์อีก แกล้งเรรรรรรรรย์(ตะไมอิฉันอยากเห็นเรย์โดนแกล้งทุกตอนเลย)
    #96
    1
    • #96-1 Zeroko(จากตอนที่ 22)
      11 พฤษภาคม 2562 / 19:16
      จ้องแต่จะแกล้งเรย์นะเรา 55
      ขอบคุณค่ะ
      #96-1
  2. #95 penpornpenmit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:58
    โง้ยยยยยย สนุกมากกกก
    #95
    1
    • #95-1 Zeroko(จากตอนที่ 22)
      11 พฤษภาคม 2562 / 19:15
      ขอบคุณค่ะ!!
      #95-1