ไพลินอธิษฐาน e-book

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ย. 54

3

 

                ในวันนี้สถานีตำรวจภูธรไพรสวรรค์ได้ทำการต้อนรับสารวัตรคนใหม่ พันตำรวจตรีหญิงพลอยไพลิน ประพจน์พรม ลูกสาวคนเก่งของรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติจึงเป็นจุดสนใจของเหล่าตำรวจทั้งแก่และหนุ่มทั้งหลาย แต่สารวัตรคนสวยกลับทำหน้าเข้มใส่ ก่อนทำเสียงเข้มไม่ต่างกัน

                ขอบอกไว้ก่อน อย่าคิดจะมาเลียแข้งเลียขา เพราะไม่ชอบและใครคิดทำขังลืมสถานเดียว

                ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหลายหดหัวถอยหลังไปหลายก้าว เกรงกลัวในท่าทีที่แข็งกร้าวห้าวหาญเฉกเช่นผู้ชาย แต่ยังไม่วายมองดวงหน้าสวยอย่างเพลิดเพลิน

                ครั้นรายงานตัวเสร็จสรรพผู้กำกับการคีรีสั่งให้เข้าประชุมทันที เพื่อแนะนำสถานที่และความเป็นไปคร่าวๆ ของอำเภอไพรสวรรค์ แต่ทุกคนทึ่งที่สารวัตรใหม่มีข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ทำงานใหม่พอสมควร ครั้นประชุมเสร็จสิ้น สารวัตรคนใหม่ขอเข้าพบรองผู้กำกับการคนใหม่แต่หน้าเก่า

                คุณสารวัตรมีธุระอะไรกับผม ไวกูณฐ์แปลกใจเล็กน้อย

                ฉันอยากขอบคุณท่านรองที่อนุญาตให้ฉันอาศัยด้วย ถ้าปฏิเสธฉันก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน

                ไม่เป็นไรครับ แต่ยังไงหลังเลิกงานผมจะพาคุณไปหาที่อยู่ใหม่”

                “ได้ค่ะ” พลอยไพลินรับคำไปอย่างนั้น ถึงเวลานั้นเมื่อใดจะหาทางเลี่ยงหลบความหวังดีที่ไม่อยากได้สักนิด

                “ดีครับ ว่าแต่ผมขอถามอะไรอย่างหนึ่ง คุณอยู่ที่นครบาลทำไมถึงขอย้ายมาอยู่ภูธร” ท้ายประโยคเน้นหนักให้คนฟังรู้ว่าที่แห่งนี้เป็นเช่นไร

                ฉันมีเหตุผลบางอย่าง สารวัตรหญิงฉีกยิ้มกว้าง และฉันคิดจะย้ายมาตั้งแต่วันที่มาปฏิบัติงานแทนคราวนั้น

                ตำรวจหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ นี่เป็นอีกเรื่องที่เพิ่งทราบสารวัตรที่มาทำงาน ช่วงเวลาที่เขาไปช่วยราชการตามคำสั่งด่วนคือเธอ ส่วนเหตุผลที่เธอว่าหากถามเดี๋ยวจะถูกกล่าวหาว่าเขาสนใจเรื่องส่วนตัวจำต้องเก็บไว้เป็นปริศนาต่อไป ขณะนั้นเสียงลูกน้องคนหนึ่งดังหน้าห้อง

                ท่านรองครับ...

                เข้ามาเลยจ่ามุน

                มีแขกมาขอพบท่านรองกับสารวัตรครับ

                ใคร ทั้งท่านรองและสารวัตรถามพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เรียกรอยยิ้มจากผู้รายงานได้เป็นอย่างดี

                ไวกูณฐ์แสร้งตีหน้าขรึม ส่วนหัวใจเต้นตึกตักร้อนวูบวาบเช่นเดียวกับที่พบเธอครั้งแรก ก่อนจะปรับระดับการเต้นให้สู่ภาวะปกติ

                ใครมาขอพบผมหรือจ่า

                เจ้าของรีสอร์ตตะวันฉายครับ

                พ่อเลี้ยงอนันต์ ไวกูณฐ์เอ่ยทันทีเพราะรู้จักสถานที่และบุคคลที่กล่าวถึงเป็นอย่างดี

                ไม่ใช่ครับ เป็นลูกชายครับ

                งั้นให้เข้ามาพบได้เลย คุณสารวัตรอยู่ที่นี่ไม่ต้องออกไป

                คุณสารวัตรนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด การมีคนขอพบในวันรายงานตัววันแรกรู้ดีอยู่แก่ใจ การมาครั้งนี้มีนัยแฝงหลายอย่างด้วยกัน และแน่นอนว่าตำแหน่งหน้าที่หรือแม้แต่ความสัมพันธ์กับผู้บังคับบัญชาที่มีตำแหน่งสูง มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมาก

                นาทีต่อมาประตูห้องเปิดกว้างชายร่างสูงโปร่งผิวขาวเข้ามาพร้อมผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งสองถือกระเช้าของฝากถึงสองกระเช้าด้วยกัน

                ดวงตาเรียวบ่งบอกถึงความพึงพอใจของอนลจับจ้องอยู่ที่เจ้าของห้อง ตำรวจหนุ่มหน้าตาดีและมีตำแหน่งสูงซึ่งไม่เคยพบหน้าค่าตามาก่อนได้ยินแต่ชื่อเสียงในทางที่ดี เห็นแล้วรู้สึกอึ้งและทึ่งในความสามารถ จากนั้นทอดแลมายังหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามบุคคลแรก รูปร่างหน้าตาและผิวพรรณบอกได้คำเดียวว่าหล่อนน่าจะเป็นนางแบบมากกว่าตำรวจ

                คุณอนลใช่ไหมครับ ไวกูณฐ์เอ่ยขึ้น

                ครับ ผมอนลลูกชายพ่อเลี้ยงอนันต์ เจ้าของรีสอร์ทตะวันฉาย ผมนำกระเช้ามาแสดงความยินดีกับท่านรองไวกูณฐ์และสารวัตรคนใหม่ครับ กระเช้าของฝากถูกนำมาวางบนโต๊ะทำงาน

                จังหวะนั้นพลอยไพลินลุกขึ้นใบหน้าที่แต้มด้วยรอยยิ้มพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง จ้องชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่อย่างไม่นึกถูกชะตา ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันเหตุไฉนถึงรู้สึกเกลียดชังชายผู้นี้นักหนาทั้งที่เพิ่งพบครั้งแรก เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า

                ฉันขอตัวก่อนนะคะท่านรอง พูดจบก้าวจากไปไม่แม้แต่จะมองหรือทักทายแขกของตน

                ปฏิกิริยาอันแข็งกร้าวที่เกิดปัจจุบันทันด่วนนำความแปลกใจให้ไวกูณฐ์ รวมถึงอนลและกันตาวดีเลขาสาวอยู่ไม่น้อย แต่เจ้าของห้องไม่ปล่อยไว้นานเชิญแขกทั้งสองลงนั่งพูดคุย เลิกสนใจสารวัตรที่อารมณ์แปรปรวนกะทันหัน

 

                พลอยไพลินออกจากห้องมาได้ไม่เข้าห้องทำงานของตน แต่ไปหาตำรวจคนเก่าแก่ที่พอให้ข้อมูลบางอย่างที่ต้องการทราบเวลานี้

                จ่ามุน...ฉันถามอะไรหน่อย

                ว่ามาเลยครับสารวัตร จ่าละมุนท่าทางแข็งขันพร้อมตอบเต็มที่

                ฉันอยากรู้ว่าผู้ชายคนที่เข้าไปพบท่านรอง เป็นใครมาจากไหน พ่อแม่ชื่ออะไร ทำอาชีพอะไรดีหรือไม่ดี ฉันต้องการรายละเอียดมากที่สุดเท่าที่จะมากได้

                แหมสารวัตรเล่นถามแบบนี้ ทำให้ผมนึกสงสัย ดาบนวลที่อยู่ใกล้ถึงกับเข้ามาแซว ถ้าสารวัตรทำหน้าหวานยิ้มนิดๆ ทำตาวาวหน่อยๆ ผมคงคิดไปว่าสารวัตรสนใจผู้ชายที่ทั้งรวยและหล่อ แต่หน้าตาของสารวัตรตอนนี้เหมือนโกรธใครมาอย่างนั้น ผมเดาไม่ออกว่าสารวัตรโกรธใคร

                โกรธดาบมั้ง พลอยไพลินคำรามพร้อมกำหมัดแน่น

                ผู้ใต้บังคับบัญชาฉีกยิ้มและยอมปิดปากสนิท บุคคลที่อยู่ใกล้เคียงต่างหัวเราะชอบใจพลอยทำให้อารมณ์สารวัตรหญิงดีขึ้น แต่ยังนึกเคืองใจอยู่นิดหน่อย และขืนอยู่ที่สถานีต่อไปคงหนีหน้าชายคนนั้นไม่พ้นตัดสินใจออกพื้นที่

                หมวดเข้ม จ่ามุนไปตรวจพื้นที่กับฉันดีกว่า ส่วนดาบเฝ้ารองไวกูณฐ์ไว้ให้ดีอย่าให้ใครหน้าไหนมาลักพาตัวไปได้ สิ้นคำสั่ง สารวัตรหญิงก้าวยาวๆ ลงบันได หมวดเข้มและจ่าละมุนต้องวิ่งตาม ส่วนดาบนวลทำหน้าครุ่นคิด คำสั่งฟังแล้วออกแปลกประหลาดสักหน่อย ใครกล้าลักพาตัวตำรวจ โดยเฉพาะตำรวจผู้นั้นเป็นถึงรองผู้กำกับการ

 

                การออกตรวจพื้นที่ครั้งนี้ตำรวจทั้งสองนายพาสารวัตรคนใหม่ไปยังตลาดไพรสวรรค์ ในเวลาสายของวันชาวบ้านต่างทำมาหากินตามประสา มีนักท่องเที่ยวบางกลุ่มแวะเวียนมาเยี่ยมชมแต่น้อยนัก พลอยไพลินนึกสงสัยอำเภอแห่งนี้แม้ไม่ใหญ่และเจริญเท่ากับบางอำเภอหรือในตัวเมืองก็ตาม หากยังคงความเป็นธรรมชาติจึงมีนักท่องเที่ยวต่างมาสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่ทำไมที่ชุมชนแห่งนี้มีผู้มาเที่ยวน้อยเช่นนี้

                นักท่องเที่ยวน้อยกว่าที่คิด

                แน่นอนครับสารวัตร ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยว หมวดเข้มอธิบายและขยายความ อีกอย่างในรีสอร์ตตะวันฉายของพ่อเลี้ยงอนันต์มีตลาดติดแอร์ขายของพื้นเมือง และของฝากทำให้นักท่องเที่ยวที่พักในรีสอร์ตไม่ค่อยออกมาจับจ่ายซื้อของที่ตลาดนี้เท่าไหร่ครับ แต่ก็มีบ้าง ส่วนตลาดแห่งนี้จะมีคนมามากก็ตอนเช้ากับตอนเย็นจะเป็นชาวบ้านไพรสวรรค์เองและหมู่บ้านใกล้เคียง”

                แต่ถ้าช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว คนเยอะตลอดทั้งวันครับ จ่าละมุนเพิ่มเติม

                พ่อเลี้ยงอนันต์มีกิจการหลายอย่าง ถ้าหมวดกับจ่าไม่บอกว่าเป็นคนดี ฉันต้องคิดว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่ใครแตะต้องไม่ได้ ไหนๆ ก็ออกมาแล้วช่วยพาไปที่รีสอร์ตตะวันฉายหน่อยซิ ชักอยากเห็น

                ได้ครับ จ่าละมุนพลขับขานรับและเปลี่ยนหัวรถมุ่งตรงสู่ปลายทางแห่งใหม่

                รีสอร์ตตะวันฉายของพ่อเลี้ยงอนันต์กินพื้นที่หนึ่งในสามของอำเภอไพรสวรรค์ รีสอร์ตอยู่ท่ามกลางธรรมชาติป่าเขาลำเนาไพร่และแม่น้ำ แต่พร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกถูกใจนักท่องเที่ยวที่รักความสบาย และยังชมชอบความเป็นธรรมชาติ ขณะนี้ทางเข้าของรีสอร์ตมีรถโค้กคันใหญ่ขับผ่านรั้วตรงไปตัวอาคารที่อยู่ด้านหน้า ขณะเดียวกันสปอร์ตสีขาวขับสวนออกไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยรถยนต์สีเข้มผู้ขับจับตารถคันแรกไม่วาง พลางส่ายหน้าอย่างนึกระอา น้องสาวเจ้านายช่างเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจทำอะไรไม่เคยถูกใจจนนึกเอือม แต่อย่างไรต้องติดตามดูแลตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

                อนิลวรรณเจ้าของรถสปอร์ตลูกสาวเพียงคนเดียวของพ่อเลี้ยงอนันต์ สวยโฉบเฉี่ยวแต่งตัวจัดจ้าน การมารีสอร์ตครั้งนี้ตั้งใจมาหาพี่ชายแต่ไม่พบ

                คุณใหญ่ไปสถานีตำรวจค่ะ จึงต้องตามไปพบอีกแห่ง

                ระหว่างทางนั้นเองรถของเธอสวนทางกับรถสายตรวจ ความเร็วที่เห็นทำสารวัตรหญิงตาลุกวาวและสั่งให้พลขับกลับรถติดตามสปอร์ตคันดังกล่าวพร้อมเปิดไซเรน ระบิลที่ติดตามลอบผ่อนลมหายใจ

                เกิดเรื่องจนได้ซินะคุณเล็ก จากนั้นหยิบโทรศัพท์รายงานเหตุการณ์ก่อนตามติดไปอย่างกระชั้นชิด

                อนิลวรรณไม่สนใจสิ่งแวดล้อมตั้งหน้าตั้งตาขับรถเพียงอย่างเดียว จวบจนกระทั่งรถคันหนึ่งขึ้นมาตีคู่ และบุคคลหนึ่งเปิดกระจกช้ไปข้างหน้า ทำเอาเธอสบถอย่างหัวเสีย

                พวกรีดไถ่เงินออกหากินอีกแล้ว คิดจับฉันเหรอ ได้เลย แทนที่จะหยุดรถตามคำสั่งกลับเร่งเครื่องเพิ่มความเร็วแซงหน้าไปอย่างรวดเร็ว

                กล้ามาก!” พลอยไพลินคำราม เกลียดนักพวกนักซิ่งทั้งหลาย ช่างไม่เกรงกลัวความตายสักนิด ถึงไม่กลัวตายแต่สมควรมีสามัญสำนึกที่ดีเพราะอาจทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

                เอาไงดีครับสารวัตร ผมว่าเลิก...

                เลิกหรือจ่า งั้นจ่าเข้าไปนอนในห้องขังและถูกปรับแทนหล่อน โทษฐานเพิกเฉยต่อหน้าที่ คิดว่าหล่อนเป็นลูกพ่อเลี้ยงอนันต์แล้วจะทำอะไรได้งั้นหรือ ไม่มีทาง คนอย่างสารวัตรบลูจับทั้งนั้นไม่ว่าคนผู้นั้นเป็นลูกคนใหญ่คนโตมาจากไหน

                แต่ถึงพวกเราตาม ไม่ทันอยู่ดีครับสารวัตร หมวดเข้มช่วยพูดอีกแรง มิใช่ปฏิเสธหน้าที่แต่รถตำรวจคันนี้ไม่มีสมรรถนะเพียงพอที่จะตามสปอร์ตที่ทั้งเร็วและแรงได้

                ให้มันรู้ไปว่าไม่ทัน จ่าหยุดรถเดี๋ยวนี้!”

                คำสั่งนี้ทำเอาลูกน้องอึ้งแต่ไม่รีรอที่จะทำตาม ไม่ถึงนาทีสารวัตรหญิงเข้าทำหน้าที่แทน และไม่ทันที่ชายต่างวัยทั้งสองจะตั้งตัว รถตำรวจพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ประกอบกับเสียงไซเรนทำให้รถที่อยู่บนถนนต่างหลบลงข้างทางจ้าละหวั่น

                ความสามารถไม่เป็นสองรองใครในที่สุดพลอยไพลินตามทันเห็นท้ายรถวิ่งหายไปทางโค้งด้านหน้า จึงเร่งเครื่องตามติด ด้านอนิลวรรณได้ยินเสียงเกิดรำคาญหัวใจสุดทน และไม่ต้องการหยุดรถในเวลานี้แต่จำเป็นต้องทำ เพราะเสียงโทรศัพท์ส่วนตัวดังขึ้นจำต้องจอด ไม่ถึงนาทีรถตำรวจมาถึง พลขับที่มียศสูงเข้าไปเคาะกระจกพร้อมกระดิกนิ้วเรียก ท่าทางยียวนกวนโทสะเจ้าของรถมากโข ยิ่งเห็นว่าเป็นตำรวจหญิงหล่อนยิ่งโมโห เปิดประตูดันเต็มแรงก้าวออกมาจ้องคนผู้นั้นเขม็ง

                มีอะไรไม่ทราบ!” ดวงตาคู่สวยของอนิลวรรณเวลานี้มีไฟแห่งโทสะเต็มไปหมด

                มีแน่ คุณขับรถเร็วเกินที่กฎหมายกำหนด ขอดูใบขับขี่หน่อย

                พลอยไพลินทำใจเย็น คราแรกที่เห็นผู้หญิงตรงหน้ายอมรับว่าเธอผู้นี้สวยมากทีเดียว ถ้าไม่รู้จักนิสัยใจคอคงหลงใหลในรูปลักษณ์ภายนอกเข้าเต็มเปา

                จ่าอย่างหล่อนจะมีน้ำยาอะไรมาจับคนอย่างฉัน สงสัยจะไม่รู้เสียแล้วว่าฉันเป็นใคร

                เอ่อขอโทษครับ คุณสารวัตรคือสารวัตรคนใหม่ครับไม่ใช่จ่า หมวดเข้มแก้ต่างให้ผู้บังคับบัญชา

                อนิลวรรณถึงกับอึ้งไปวินาทีก่อนแยกเขี้ยวเอ่ยเสียงแหว เพิ่งมาใหม่ก็สมควรหัดมีหูตากว้างไกลบ้าง ฉันเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงอนันต์รู้จักไหม สงสัยจะไม่เคยได้ยินล่ะซิ เอาเป็นว่าครั้งนี้...โอ๊ย...

                เสียงร้องโอดครวญนี้ยังไม่น่าตกใจเท่ากับ การจับกุมด้วยการบิดแขนข้างหนึ่งของคนสวยเอาแต่ใจไปด้านหลัง ทั้งหมวดเข้มและจ่าละมุนหน้าเสียลอบสบตาพร้อมกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ต่างปิดปากเงียบกริบไม่กล้าพูดสักคำ ปล่อยให้ผู้บังคับบัญชาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

                ปล่อยฉันนะยัยตำรวจบ้า! คิดว่าเป็นตำรวจแล้วจะรังแกประชาชนตาดำๆ ได้งั้นหรือ คอยดูเถอะฉันจะฟ้องพ่อให้จัดการเด้งแกไปจากที่นี่!”

                อย่ามาข่มขู่คนอย่างสารวัตรบลู คนที่จะถูกเด้งคือหล่อนต่างหาก ไม่รู้เสียแล้วเล่นอยู่กับใคร

                ยัยบ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”

                หมวด จ่าเอาตัวไปสถานีเลย แล้วไม่ต้องกลัวเพราะฉันจะดูแลคดีนี้เอง

                สารวัตรครับ จ่าละมุนเข้ากระซิบกระซาบก่อนชี้ไปยังรถที่เพิ่งขับเข้ามาจอดต่อท้าย

                พลอยไพลินมองตาม คันแรกเป็นของรองผู้กำกับการที่มาพร้อมดาบนวล ส่วนอีกคันเป็นของผู้ชายที่ชังน้ำหน้าตั้งแต่แรกพบกับผู้หญิงอีกคน ส่วนคันสุดท้ายเป็นชายวัยประมาณสามสิบผิวค่อนข้างคล้ำท่าทางดูใจดี ยกขบวนมาแบบนี้ทำราวกับเป็นเรื่องใหญ่โต แค่จับคนขับรถเร็วกว่าเท่านั้นเอง

                คุณสารวัตรครับปล่อยน้องสาวผมเถอะครับ อนลเอ่ยอย่างสุภาพ

                ไม่รอให้เขาต้องพูดซ้ำสารวัตรคนสวยปล่อยอย่างง่ายดาย ก่อนถอยออกไปยืนเคียงข้างลูกน้องทั้งสาม ทิ้งให้ผู้มาใหม่ที่มียศสูงกว่าจัดการเรื่องนี้แทน

                ผมต้องขอโทษแทนสารวัตรด้วยครับ ไวกูณฐ์พูดขึ้น

                ขอโทษแล้วหายเจ็บไหม!” อนิลวรรณโมโหสุดทนตวาดใส่อย่างเหลืออด

                ไม่เอาน่ายายเล็ก คุณสารวัตรและรองไวกูณฐ์ไม่ตั้งใจ เธอเองต่างหากที่ขับรถเร็วจะโทษใครได้ ผู้เป็นพี่ชายตักเตือน เพราะคิดว่าน้องสาวคงอาละวาดใส่เช่นทุกครั้ง

                กลับผิดคาดน้องสาวยืนนิ่งสายตาจับจ้องรองผู้กำกับหนุ่มไม่วาง สิ่งที่แฝงอยู่ไม่บ่งบอกถึงแรงโมโหที่มีสูงเช่นเมื่อครู่ ด้วยความรู้สึกได้เปลี่ยนไปรวดเร็วจนตามไม่ทัน ความวาบไหวที่เห็นแสดงถึงความพึงพอใจเต็มเปี่ยม

                คุณคือรองผู้กำกับการไวกูณฐ์ มโนศิลาฤทธิ์ ลูกชายคนที่สองของพ่อเลี้ยงมโน เล็กพูดถูกใช่ไหม

                ครับผม

                สีหน้าที่บึ้งตึงพลันแปรเปลี่ยนยิ้มละไมแล้วยื่นมือไปข้างหน้า ไวกูณฐ์มองเล็กน้อยแล้วจับอย่างสุภาพครั้นดึงกลับแต่ทำไม่ได้เพราะเธอจับแน่นเหลือกำลัง

                ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เล็กเป็นลูกสาวพ่อเลี้ยงอนันต์ค่ะ

                นี่ยายเล็ก อนลเรียกน้องสาว

                แต่น้องไม่ไยดีจะพูดด้วย เล็กไม่เอาผิดยายสารวัตรก็ได้ค่ะ แต่คุณกูณฐ์ต้องพาเล็กไปส่งที่รีสอร์ต เล็กเจ็บแขนไปหมดขับรถเองไม่ได้

                การเรียกสรรพนามแทนตัวทำราวกับสนิทสนมกลมเกลียวมาเป็นอย่างดี ทั้งที่เพิ่งพบหน้าเป็นครั้งแรก สร้างความหมั่นไส้ให้สารวัตรคนสวยไม่น้อย ทำปากขมุบขมิบและทำหน้าบึ้งไม่สบอารมณ์เท่าที่ควร

                คือว่า... ไวกูณฐ์มิอาจปฏิเสธได้เพราะถูกหล่อนฉุดลากให้เดินตาม

                ไปเถอะค่ะคุณกูณฐ์ เล็กขับรถเองไม่ได้จริง”

                อนิลวรรณใช้แรงทั้งดึงและดันพาเขามาที่รถของตน รองผู้กำกับหนุ่มยอมทำตามอย่างเสียไม่ได้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลูกน้องทำเกินกว่าเหตุจริง ถึงขับรถเร็วแต่ไม่สมควรทำร้ายร่างกาย เพื่อไม่ให้เรื่องราวใหญ่โตจำเป็นต้องปล่อยเลยตามเลย

                ส่วนพี่ชายเห็นดังนั้นจึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทติดตามไปพร้อมเลขา จากนั้นหันมาทางสารวัตรหญิงที่เอาแต่จ้องท้ายรถสปอร์ต

                ผมขอโทษแทนน้องสาวด้วยครับสารวัตร เธอยังเด็กอย่าถือสาเลยนะครับ ส่วนเรื่องค่าปรับ...

                ไปเสียที่โรงพักให้เรียบร้อย แล้วตักเตือนกันหน่อยอย่าขับรถเร็ว ถ้าอยากตายเร็วไปขับที่สนามแข่งอย่ามาขับบนถนนสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น ส่วนคุณอย่าคิดจะเอาของมาฝากฉัน หวังใช้อำนาจหน้าที่ของฉันช่วยเหลืองานของคุณ ฉันเป็นคนตรงและซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ที่สำคัญไม่ชอบคนทำผิดกฎหมายเอามากๆ ถ้าพบเมื่อไรจับทันที ไปกันเถอะหมวด จ่า ส่วนดาบไปตามท่านรองกลับโรงพัก

                เดี๋ยวครับคุณสารวัตร อนลขวางทางจับจ้องใบหน้าเนียนสวย “ผมไม่เคยทำผิดกฎหมายและไม่คิดทำด้วย แล้วถ้าผมทำอะไรให้คุณสารวัตรไม่พอใจขอโทษด้วย แต่ช่วยบอกผมหน่อยว่าไปทำให้คุณไม่พอใจตั้งแต่เมื่อไร เท่าที่จำได้ผมเพิ่งพบคุณครั้งแรกวันนี้เอง”

                อารมณ์สารวัตรคนสวยแปรปรวนโกรธจนต้องขบฟันแน่น แต่จู่ๆ มีพลังบางอย่างวูบวาบบริเวณลำคอ คิดได้จับสิ่งนั้นกุมไว้ก่อนหลับตาลงผ่อนลมหายใจแผ่วเบา แล้วหายใจอย่างแช่มช้า กระทำเช่นนี้ไม่นานความเย็บวาบเข้ามาชะโลมรู้สึกได้ว่าจิตใจสงบลง แล้วเปิดตามองชายตรงหน้า จึงเห็นว่าเขาจับจ้องที่ลำคอก่อนสบตา

                จับอะไรอยู่หรือครับ

                พลอยไพลินไม่ตอบหากพูดเรื่องอื่น ขอโทษที่ทำหงุดหงิดใส่คุณอนล ฉันกำลังมีวันนั้นของเดือนค่ะอารมณ์เลยไม่ดีเท่าไหร่ ส่วนเรื่องของน้องสาวคุณยกให้ครั้งหนึ่งแล้วกัน เพราะถือว่ายังไม่ได้เขียนใบสั่ง แต่จะไม่มีครั้งหน้า ขอตัวก่อนนะคะ

                เดี๋ยวครับ ถ้าผมจะบอกว่าขอพบและเชิญมาทานอาหารที่บ้านบ้าง คุณสารวัตรจะว่าอย่างไร

                พลอยไพลินชั่งใจเพียงชั่วครู่ก่อนพยักหน้าตอบรับแล้วกลับขึ้นรถ อนลมองตามจนรถลับหายใบหน้าที่แย้มยิ้มจางหายไปทีละน้อย สีหน้าเรียบเฉยเข้ามาแทนที่ เรียบเสียจนไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ

3 ความคิดเห็น