ปานฤทัย

ตอนที่ 32 : บทที่ ๑๐ แผนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    4 ก.พ. 62











ภายในตลาดสดค่อนข้างจอแจ ฤทัยรัตน์เดินตามสายใจที่กำลังเลือกซื้อของไปเรื่อย ตั้งแต่ชุลีมาพักที่ปานทิพย์ฟาร์ม ฤทัยรัตน์ก็อาสาเป็นลูกมือช่วยถือของจากสายใจเข้าวันที่สามนี้แล้ว หญิงสาวรู้ดีว่าต้องการหาอะไรทำให้มากๆ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน เพราะทุกเช้าก่อนปานกมลไปทำงาน หญิงสาวจะเห็นชายหนุ่มและชุลีนั่งคุยอยู่ริมระเบียงที่ติดกับครัวเป็นประจำด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ต่างจากก่อนหน้านี้ราวกับคนละคน…

“เอ… ป้าจะซื้อปลาตัวนี้ไปด้วยดีไหมนะ” สายใจเปรยเบาๆ ขณะครุ่นคิดถึงอาหารมื้อต่อไป หญิงสาวหลุบมองปลาตัวอ้วนในถาดแล้วนึกถึงคนตัวเล็กสุดในบ้าน

“ซื้อติดไปสักตัวก็น่าจะดีนะคะป้าใจ เมื่อวานน้องเต้บ่นอยากทานปลาทอดกระเทียมพริกไทยค่ะ” 

“อ้าว! เหรอ เออๆ งั้นซื้อไปเลย แม่ค้า เอาปลาตัวนี้จ้ะ” 

“ได้จ้า รอเดี๋ยว…” แม่ค้าหันมารับปลาเอาไปชั่งกิโลจับใส่ถุงแล้วส่งให้พร้อมบอกราคาเสร็จสรรพ

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน อีกสักสองวันค่อยมาหาซื้อใหม่” 

“มาค่ะ นุ่มช่วยถือสองอย่างนี้เอง” ฤทัยรัตน์เอื้อมรับของจากสายใจมาใส่ตะกร้าของตน ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายออกจากตลาดสดเพื่อกลับไปยังรถยนต์ที่มีคนงานจอดรออยู่ด้านนอก โดยไม่รู้เลยว่าระหว่างนั้นทั้งคู่ได้ถูกจับตามองอย่างใกล้ชิดจากนายชาย อดีตคนงานที่ยังคั่งแค้นและหาทางเอาคืนอดีตนายจ้างอยู่ทุกลมหายใจ…

นายชายเดินตามคนทั้งคู่ไปห่างๆ แล้วรีบหลบเข้ามุมเมื่อฤทัยรัตน์หันกลับมา รอจนกระทั่งรถยนต์ของฟาร์มเคลื่อนตัวออกไปจากตลาดนายชายจึงก้าวออกมามองตามด้วยสายตาหมายมาด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกของมันออกมาพร้อมกดเบอร์ที่ต้องการทันที

กริ๊งงง…

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้คนที่เคร่งเครียดมาได้พักใหญ่คว้าโทรศัพท์ขึ้นเพื่อกดตัดสัญญาณทิ้ง ทว่าเมื่อตวัดสายตาลงมองชื่อที่โชว์หราหน้าจอเปรมปรีดิ์ก็มีอันต้องชะงัก พลันคิดไปถึงวันก่อนที่ได้พบนายชายและเพื่อนของมัน

‘เดี๋ยวครับคุณเปรม’ นายชายตามมารั้งหล่อนไว้ก่อนจะกลับออกจากห้างสรรพสินค้า

‘มีอะไร’ 

‘จะไม่ทิ้งเบอร์โทร.ให้ผมสักหน่อยเหรอครับ’ ตอนนั้นหล่อนจำได้ว่ามองมันตั้งแต่หัวจรดปลายรองเท้าบ้านๆ ของมัน

‘ทำไมฉันต้องให้แกด้วย’ มันหัวเราะเยาะ

‘ก็ได้ ถ้าคุณไม่อยากรู้ความคืบหน้าของคุณปานตอนที่คุณไม่อยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นไร’ ทำทีเป็นเดินหนี

‘เดี๋ยว!’ รอยยิ้มของมันที่หันกลับมาเวลานั้นน่ารังเกียจสำหรับเปรมปรีดิ์ แต่หากได้มาช่วยเป็นหูเป็นตาก็จะดีไม่น้อย 

หญิงสาวหลุบตาลงมองโทรศัพท์ที่ร้องครางในมืออีกครั้งแล้วตัดสินใจกดรับ

“โทร.มามีอะไร” นายชายยิ้มให้โทรศัพท์แล้วตอบคำถาม 

“อีกสองวันน้องนุ่มกับแม่บ้านจะออกมาซื้อของกันที่ตลาดอีกครั้ง และผมคิดว่าผมพอจะมีทางทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในปานทิพย์ได้อีกหน เพียงแต่ผมต้องการให้คุณขอร้องคุณปานให้รับผมเข้าไปทำงานที่นั่นอีกครั้ง”

“แล้วฉันจะช่วยแกได้ยังไง” ขมวดคิ้วนิ่วหน้าขณะรอฟังคำตอบ อีกฝ่ายหัวเราะมาตามสายเบาๆ

“ง่ายมาก แค่คุณเปรมให้เงินผมสักสองหมื่น ผมจะไปว่าจ้างพรรคพวก แล้วคุณเปรมเองถ้าอยากมีความดีความชอบในสายตาคุณปานก็ควรจะมาด้วยตัวเอง” เปรมปรีดิ์นิ่วหน้าหนักขึ้น เริ่มครุ่นคิดอย่างระมัดระวังกับข้อเสนอของอีกฝ่าย

“แกหมายความว่ายังไงกันแน่ พูดมาให้ชัดเจนเลยดีกว่า!” 

คนปลายสายยิ้ม กวาดสายตามองไปโดยรอบและเดินเลี่ยงผู้คนที่เดินผ่านไปมาเพื่อจับจ่ายซื้อของออกไปยังอีกด้านหนึ่งที่ค่อนข้างลับตาคน 

“วันนี้คุณเปรมมาพบผม ผมจะรอคุณอยู่ที่เดิม แล้วหลังจากนั้นเราจะวางแผนกัน ถ้าคุณเปรมโอเคก็มา ผมจะรอคุณอยู่ แต่ถ้ามืดแล้วคุณเปรมไม่มา ก็เป็นอันว่าแผนการทั้งหมดล้มเลิก” หญิงสาวเม้มปากแน่น เงินแค่สองหมื่นหล่อนไม่เสียดาย แต่คนที่หล่อนเสียดายคือปานกมล ที่สำคัญหล่อนจะกำจัดนังเด็กนั่นให้พ้นทางไปได้ด้วย

“แล้วฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกจะไม่ตุกติกเชิดเงินฉันหนี” 

เสียงหยั่งเชิงของเปรมปรีดิ์ทำให้อีกฝ่ายแสยะยิ้ม

“คุณเปรมต้องเชื่อใจผม เพราะถ้าไม่เชื่อ คุณเปรมก็จะไม่ได้คุณปานคืน” เปรมปรีดิ์เม้มปากแน่น ก่อนจะขมุบขมิบปากก่นด่าคนต้นสาย

“ก็ได้! วันนี้ฉันจะไปพบแก ที่เดิม แค่นี้แหละ”

นายชายยิ้มกริ่มเมื่อแผนการขั้นแรกลุล่วงด้วยดี ส่วนเปรมปรีดิ์เองก็ลืมเลือนเรื่องเจ้าสัวไปชั่วขณะ ลืมแม้กระทั่งความน่าสงสัยของมารดา เมื่อคิดถึงการกำจัดฤทัยรัตน์ออกไปจากชีวิตของปานกมล…


หลังจากหมกตัวอยู่กับตนเองมาถึงสามวัน ชุลีก็ขอติดรถของปานกมลตามเข้าไปในฟาร์ม ดูชายหนุ่มทำงานพอให้เพลินตา ช่วยเขาบ้างเป็นบางอย่างก็พอให้ลืมเรื่องฟุ้งซ่านลงไปได้ชั่วขณะ แม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่ก็ยังดีกว่าหมกมุ่นอยู่กับมันตลอดเวลา…

“เป็นไงบ้างครับ งานในฟาร์ม” ปานกมลเอ่ยถามอดีตภรรยาเพื่อนรัก เขามองใบหน้ายิ้มแย้มของหล่อนแล้วค่อยสบายใจขึ้นมานิด

“ชุชอบนะคะ ที่นี่อากาศดี ไม่แน่นะ อาจจะมาหาซื้อที่ที่นี่สักแปลง เอาไว้ปลูกบ้านพักตากอากาศ” หญิงสาวเปรยยิ้มๆ กวาดตามองไปรอบสถานที่แห่งนี้ด้วยแววตาพอใจ ชายหนุ่มมองคนตรงหน้าแล้วลอบถอนหายใจ ครุ่นคิดถึงเพื่อนรักว่าปานนี้จะรู้แล้วหรือยัง ว่าชุลีมาอยู่เสียที่ฟาร์มของเขา คิดๆ ไปก็อดจะเสียดายไม่น้อย ที่ชีวิตคู่ของเพื่อนต้องมาอับปางลงด้วยน้ำมือของรุตม์เอง…

“คุณชุได้พบกับนายรุตม์บ้างหรือเปล่าครับ” คนถูกถามชะงักงัน รอยยิ้มพริ้มเพราบนสองข้างแก้มเลือนหาย ดวงตาที่แจ่มใสหม่นลง ปานกมลนึกบริภาษตนเองในใจว่าไม่น่าเอ่ยถามเรื่องนี้ขึ้นมาเลย

“ขอโทษนะครับ ที่ทำให้คุณชุไม่สบายใจ” ชุลีสบตาชายหนุ่มแล้วส่ายหน้าเบาๆ 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ยิ้มชืดให้ชายหนุ่ม “ชุกับคุณรุตม์ไม่ได้เจอกันตั้งแต่วันที่ออกมาจากบ้านของเขาแล้วละค่ะ” ร่างบางขยับเดินไปเกาะคอกวัว มองมันเคี้ยวเอื้อง ชายหนุ่มมองตามหญิงสาวแล้วตัดสินใจเอ่ยถาม

“คุณรู้หรือเปล่าว่ารุตม์พยายามติดต่อคุณ” คนถูกถามนิ่งอึ้งไปอึดใจ รู้สิ แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะพบกันอีก

“ไม่มีอะไรต้องติดต่อกันแล้วค่ะ เราหย่ากันแล้ว… อย่างที่เขาต้องการ” แม้พยายามปกปิดความขื่นขมแต่ก็ยังไม่มิดอยู่ดี… 

“บางที… ถ้าคุณได้พบกับเขาอีกครั้ง…”

“ชุไม่อยากพบเขาค่ะ!” หันกลับมาทั้งตัวแล้วสบตาคมกริบของคนตรงหน้านิ่ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกเอ่ยคำขอโทษเขาเบาๆ เมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังใส่อารมณ์ “ขอโทษค่ะ คือ ตอนนี้ชุยังไม่พร้อมที่จะพบเขา”

ปานกมลพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเองไม่ได้คิดจะเซ้าซี้หญิงสาวแต่อย่างใด เพียงแต่หยั่งเชิงดูว่าชุลียังมีเยื่อใยกับเพื่อนของเขามากแค่ไหน แล้วก็อย่างที่เห็น คู่ร้างคู่นี้คงยังมีความรู้สึกต่อกันไม่น้อย โดยเฉพาะไอ้เพื่อนตัวดีของเขาที่ปากหนักไม่ยอมทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตนเองเสียที แบบนี้มันก็น่าให้ถูกทิ้ง…

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ เอาเป็นว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า เดี๋ยวผมจะพาคุณชุไปดูลูกวัวคลอดใหม่ทางด้านโน้นครับ มันน่ารักมาก” 

“ขอบคุณค่ะ…” ชุลีเดินตามร่างสูงไปยังคอกวัวอนุบาลที่อยู่ถัดออกไปอีกด้านหนึ่ง พลางบอกตัวเองให้เลิกคิดถึงเขาคนนั้นเสีย เลิกอาลัยอาวรณ์ถึงคนที่ไม่มีใจรักต่อหล่อนให้หมดสิ้น ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนที่พร้อมจะรักหล่อนอย่างหมดหัวใจ…












ระหว่างรอเล่มเราก็อ่านตัวอย่างไปพลางๆ จ้า














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น