พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,592 Views

  • 43 Comments

  • 397 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    151

    Overall
    31,592

ตอนที่ 5 : รสชาติที่คุ้นลิ้น - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 พ.ย. 59

ริชาร์ด และคนติดตามอีกจำนวนหนึ่งขึ้นรถตู้ที่เช่าไว้เมื่อมาถึงเชียงใหม่ ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดลำลองเรียบง่ายแต่ก็ไม่สามารถปกปิดความสง่างามเอาไว้ได้ เขามาที่นี่โดยไม่มีการบอกล่วงหน้ากับผู้บริหารที่ดูแลโรงแรมในเครือรอสส์เพราะต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง

ใช้เวลาไม่นานรถตู้ก็วิ่งเข้าสู่โรงแรมหรูในตัวเมือง รถค่อยๆ เคลื่อนที่เข้าจอดหน้าโรงแรม ริชาร์ดยื่นแท็บเล็ตส่งให้วิลสันถือไว้ก่อนจะก้าวขาลงจากรถตู้ แล้วเดินเข้าไปด้านในเหมือนเป็นนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง พนักงานต้อนรับยกมือไหว้พร้อมกับทักทายเป็นภาษาคำเมืองด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ริชาร์ดยิ้มตอบแล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ ตามด้วยวิลสันและลูกน้องอีกสี่คน

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด ริชาร์ดก็หันไปถามย้ำกับลูกน้องทันทีเพื่อความแน่ใจเกี่ยวกับข้อมูลที่ได้มา

“นายแน่ใจใช่ไหมว่าวันนี้” นัยน์ตาสีฟ้ามีประกายของความดุดัน เอาจริงเอาจังแฝงอยู่เต็มเปี่ยม และยิ่งมีสีเข้มขึ้นเมื่อลูกน้องคนสนิทยืนยันหนักแน่น

“ครับบอส และดูเหมือนพวกเราจะมาได้เวลาพอดีเลยด้วย” วิลสันตอบพลางดูนาฬิกาข้อมือ

ลิฟต์หยุดที่ชั้นสี่ ทั้งหมดจึงเดินตรงไปยังห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ ด้านหน้ามีชายฉกรรจ์ยืนอยู่หน้าประตูสี่คน แต่ละคนพากันมองหน้าเลิ่กลั่กเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของฝรั่งหลายคนเดินปรี่เข้ามาหา

“พ่อเลี้ยงทรงยศเชิญเจ้านายของผมมาครับ” วิลสันบอกกับการ์ดที่ยืนเฝ้าด้วยภาษาไทยอย่างชัดถ้อยชัดคำ คนพวกนั้นหันมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเปิดประตูให้คนต่างชาติทั้งหมดก้าวเข้าไปด้านในแต่โดยดี

ภายในห้องจัดเลี้ยงมีลักษณะเหมือนงานเลี้ยงโต๊ะจีนทั่วไป บนเวทีมีหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยยืนเรียงรายกันอยู่ประมาณสิบคน แต่ละคนมีป้ายหมายเลขติดไว้ที่อก มองผิวเผินเหมือนการประกวดนางงามถ้าไม่มีบรรดาผู้ชายทั้งแก่และไม่แก่นั่งถือป้ายหมายเลขของตนแล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ เมื่อต้องการเพิ่มราคาประมูลผู้หญิงที่ตนอยากได้ไปกกกอดแข่งกันกับผู้ชายคนอื่น

ริชาร์ดและคนติดตามทั้งหมดเลือกนั่งที่โต๊ะว่างตัวหนึ่งด้านหลังสุด นัยน์ตาสีฟ้าจับจ้องเฝ้าดูงานประมูลเนื้อสดบนเวทีไปเงียบๆ เพื่อเฝ้ารอดูนาทีสำคัญอันเป็นไฮต์ไลต์ของงาน นั่นคือการประมูลเด็กสาวบริสุทธิ์ ซึ่งแน่นอนว่าเด็กสาวที่มานั้นโดยส่วนใหญ่จะถูกบังคับพามา หรือไม่ก็ถูกพ่อแม่พามาขายเพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง อายุต้องไม่เกินยี่สิบปี หน้าตาผิวพรรณสวยหมดจด และที่สำคัญคือต้องเป็นสาวพรหมจรรย์เท่านั้น

วิลสันไปทำหน้าที่ติดต่อคนจัดงานเพื่อลงทะเบียนขอหมายเลขในการประมูล เพราะหากนั่งเฉยๆ ก็จะผิดสังเกตเกินไป เขาเตรียมความพร้อมมาเป็นอย่างดีสำหรับข้อมูลที่จะให้กับทางพ่อเลี้ยงทรงยศ

“ริชาร์ด มาร์คเวลงั้นหรือ” พ่อเลี้ยงทรงยศทวนชื่อนั้นแผ่วเบา แต่พออ่านข้อมูลบรรทัดถัดมาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน

“อ๋อ! นึกออกแล้ว เจ้าของบริษัทเงินทุนยักษ์ใหญ่อาร์เอ็มอาร์นี่เอง แล้วเขาไปรู้ข่าวเรื่องการประมูลของเราได้จากไหนวะไอ้ทรงกลด” พ่อเลี้ยงทำหน้าฉงนหันไปถามลูกน้อง

“เห็นว่ามีนักการเมืองคนหนึ่งบอกมาครับพ่อเลี้ยง แต่เขาขอปิดชื่อไว้เพราะกลัวจะมีผลการะทบกับหน้าที่การงานน่ะครับ" ทรงกลดรายงานไปตามคำบอกเล่าของวิลสันเมื่อตอนที่มาลงทะเบียนขอรับหมายเลขประจำตัว พ่อเลี้ยงทรงยศผุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อมองเห็นแหล่งเงินก้อนใหญ่แหล่งใหม่

“ไอ้กลด แกส่งเด็กไปบริการหน่อย คัดเอาที่สวยๆ เด็ดๆ หน่อยนะเว้ยอย่าทำให้เสียชื่อล่ะ” พ่อเลี้ยงรีบบอกให้ลูกน้องจัดหาเด็กสาวไปคอยบริการเอาอกเอาใจผู้มาใหม่ทันที เขาจำเป็นต้องผูกมิตรกับตู้เงินเคลื่อนที่อย่างนายริชาร์ดคนนี้เพื่อประโยชน์ในอนาคต

ริชาร์ดสังเกตว่าตั้งแต่เข้ามาจะมีผู้หญิงมาคอยให้บริการอยู่ประจำตามโต๊ะ แล้วแต่ว่าแต่ละโต๊ะนั้นมีคนสำคัญนั่งอยู่กี่คน หรือถ้ากระเป๋าหนักหน่อยจะเรียกเพิ่มอีกกี่คนก็ได้ และเป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้เมื่อพ่อเลี้ยงทรงยศส่งเด็กสาวมาคอยบริการโต๊ะเขาถึงสี่คน แต่ละนางทรวดทรงองค์เอวอะร้าอร่าม ช่วงบนใส่แค่เสื้อซีทรูแขนกุด ไม่มีบราปกปิดภูเขาลูกย่อม จงใจเปิดเปลือยให้บรรดาหนุ่มกลัดมันทั้งหลายน้ำลายหก ช่วงล่างมีแค่บิกินี่สีเนื้อเท่านั้น มองผิวเผินเหมือนไม่ได้ใส่อะไร ช่างเป็นการปลุกเร้าที่ได้ผลดีเกินคาดเพราะผู้ชายหลายคนล้วนมือไม้ไม่อยู่นิ่ง คอยแต่ฟอนเฟ้นหญิงสาวข้างกายตลอดเวลา

บางรายประเจิดประเจ้อถึงขนาดก้มลงคลอเคลียดอกบัวคู่งามโดยไม่แคร์สายตาใคร ผู้ชายบางคนนั่งทำสีหน้าแปลกประหลาด แต่พอเหลือบตาลงมองใต้โต๊ะที่มีผ้าผืนยาวคลุมไว้จนมิดก็พอเข้าใจว่าโต๊ะนั้นคงมีบริการพิเศษกันใต้โต๊ะแน่นอน แต่แม้จะสนุกกับสาวสวยข้างกาย สายตาก็ไม่วายมองขึ้นไปบนเวทีเพื่อร่วมประมูลหญิงสาวบนนั้นไปด้วย เพราะผู้หญิงที่อยู่บนเวทีนั้นความสวยอยู่ในระดับโดดเด่น บางรายเป็นถึงอดีตนางงาม ดารา นางแบบ และส่วนใหญ่เคยผ่านเวทีประกวดมาแล้วทั้งสิ้น หากใครประมูลได้ จะได้นอนกอดแม่เนื้ออิ่มคนนั้นหนึ่งเดือนเต็ม

สาวผิวสีน้ำผึ้งนางหนึ่งตรงเข้ามานั่งขนาบข้างพร้อมกับวางมือลงบนต้นขาหนั่นแน่นของริชาร์ด มืออีกข้างรินเบียร์เสิร์ฟให้จนถึงปาก ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นบดเบียดเสียดสีแขนของเขาอย่างจงใจ

ริชาร์ดปรายตามองแล้วอมยิ้มเล็กน้อย และรอยยิ้มนั้นส่งผลให้ใบหน้าของเขายิ่งมีเสน่ห์ชวนมองจนหญิงสาวใจเต้นแรง

หญิงสาวค่อยๆ ใช้มือไต่เข้าไปในเสื้อเชิ้ตลูบไล้แผงอกหนั่นแน่น ขนหน้าอกที่ปกคลุมนุ่มละมุนจนน่าสัมผัสด้วยเนื้อเปล่าเปลือย พอเห็นชายหนุ่มหน้าหล่อไม่ว่ากล่าวอะไร เธอจึงใจกล้ามากขึ้น เลื่อนมือลงไปที่กางเกงหวังปลดกระดุมออกแล้วแทรกมือเข้าไปกอบกุมปลุกเร้าเขาให้ตื่นเพริด

ริชาร์ดคว้าหมับเข้าที่มือของหญิงสาวเมื่อรู้ว่าเจ้าตัวคิดจะทำอะไร เขาส่งยิ้มละไมแต่แววตากลับไม่ยิ้มตามไปด้วย

“อย่าซนสิสาวน้อย” เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษ หญิงสาวดูเหมือนจะไม่เข้าใจ วิลสันที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงช่วยพูดให้ขณะที่ตนเองนั้นก็มีสภาพไม่ต่างจากเจ้านายเท่าไร เพียงแต่เขาไม่คิดปฏิเสธสาวๆ เหล่านี้

“เขาบอกว่าอย่าซนนัก คือ...เจ้านายผมเขาไม่ชอบทำอะไรประเจิดประเจ้อน่ะ”

หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ พนมมือไหว้ที่อกชายหนุ่มพร้อมกับกล่าวขอโทษเสียงหวานทั้งที่ในใจนึกเสียดายได้แต่มองเขาตาปรอย แต่เธอก็ไม่กล้าทำเกินคำสั่งเพราะหากลูกค้าไม่ต้องการก็ห้ามตอแยอย่างเด็ดขาด

ภาพเหตุการณ์ภายในห้องจัดเลี้ยงถูกส่งต่อมายังจอมอนิเตอร์ในห้องทำงานของริชาร์ดที่กรุงเทพฯ แอนโทนี่ ลูกน้องคนสนิทอีกคนของริชาร์ดนั่งมองสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอด้วยความละเอียดถี่ถ้วน และทำการบันทึกภาพไปด้วย อีกหน้าจอหนึ่ง ชายหนุ่มทำการบันทึกภาพเฉพาะบุคคลแล้วขยายออกมาให้ชัดขึ้น แล้วพิมพ์ภาพของบุคคลเหล่านั้นเก็บใส่แฟ้มเอาไว้

ริชาร์ดทำทีเป็นประมูลหญิงสาวนางหนึ่งมาเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยเกินไป ดูจากข้อมูลแล้วคนที่นำเสนอบอกว่าเป็นอดีตรองนางงาม เขาประมูลแข่งกับผู้ชายอีกสามคนในนั้น แต่ดูจากสายตาของหญิงสาวแล้วดูเหมือนอยากให้ริชาร์ดประมูลชนะมากกว่า เพราะเจ้าตัวจะแย้มยิ้มจนแก้มแทบปริทุกครั้งเวลาที่ชายหนุ่มยกป้ายขึ้นประมูล และหน้าเสียทุกครั้งที่มีคนเสนอราคาที่สูงกว่าเขา

สุดท้ายริชาร์ดยอมถอย ไม่ใช่เพราะเสียดายเงินที่จะต้องเสียไปในการประมูล แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ถึงแผนที่กำลังทำอยู่ อีกทั้งได้ยินมาว่าหากใครประมูลหญิงสาวได้ ต้องเอาไปเลี้ยงดูปูเสื่อถึงหนึ่งเดือนเต็มตามสัญญา ระยะเวลานานขนาดนั้นเขาคงไม่ขอเสี่ยง

เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญของงาน แขกแต่ละคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอเป็นพิเศษ บนเวทีมีการเลื่อนผ้าม่านปิดไว้ สิบห้านาทีถัดมา ผ้าม่านผืนหนาก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปม้วนเก็บไว้ที่ด้านบน

กลางเวทีมีร่างบอบบางของเด็กสาวอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบปีในชุดบิกินี่สีขาวคลุมทับด้วยเดรสตาข่ายจนมองเห็นเนื้อในทะลุปรุโปร่ง เด็กสาวคนนั้นนั่งเอนหลังพิงโซฟาหลุยส์สีแดงสดด้วยแววตาเลื่อนลอย ผมยาวดำขลับล้อมกรอบใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ ปากนิดจมูกหน่อยดูน่ารัก

ชั่ววูบหนึ่งนั้น ริชาร์ดกลับเผลอไผลคิดถึงสาวน้อยคัพเค้กที่เคยเจอในสนามบิน รายนั้นก็ดูน่ารัก บอบบางน่าทะนุถนอมเหมือนกับเด็กสาวที่อยู่บนเวที

“เหมือนเมายาอยู่เลยครับ” วิลสันยื่นหน้ามากระซิบ ริชาร์ดพยายามเก็บกักอารมณ์เดือดจัดเอาไว้ในใจไม่ให้ระเบิดออกมา เขาเกลียดพวกทำนาบนหลังคนแบบนี้เข้าไส้ ยิ่งมองไปที่เด็กสาวก็ยิ่งให้รู้สึกเวทนานัก

เสียงเชียร์ให้ถอดเสื้อคลุมออกดังขึ้นฮือฮาเพราะอยากเห็นเนื้อแท้ขาวผ่องเต็มตา เจ้าของงานก็ไม่รอช้าสั่งการให้คนขึ้นไปจัดการถอดเสื้อออกทันที เหลือไว้ก็แต่สองชิ้นน้อยที่ปกปิดส่วนบนและล่าง ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงถอนหายใจหนักหน่วงของบรรดาหนุ่มกลัดมันทั้งหลายดังระงมไปทั่วทั้งห้อง

ริชาร์ดหลับตาพลางถอนหายใจ...อายุสิบแปดปี เด็กคนนั้นเพิ่งจะสิบแปดปีเท่านั้น เธอควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ

“หนึ่งล้าน” เสียงชายวัยกลางคนโพล่งขึ้นทำลายความคิดของริชาร์ด ชายหนุ่มยังคงข่มอารมณ์นั่งฟังอย่างใจเย็นจนราคาเฉียดพุ่งไปถึงห้าล้านห้าแสน เมื่อไม่มีใครกล้าสู้ราคาต่อ ริชาร์ดจึงตัดสินใจยกป้ายขึ้น

“หกล้าน”

ห้องทั้งห้องเงียบเสียงลงไปพักหนึ่งก่อนจะดังขึ้นอื้ออึงเมื่อสิ้นเสียงผู้ประกาศแจ้งว่าผู้โชคดีที่ได้สินค้าไฮต์ไลต์ในวันนี้ไปคือสมาชิกหมายเลขหกสิบเก้า ท่ามกลางสีหน้าตื่นตกใจของบรรดาลูกน้องของริชาร์ด

 

ริชาร์ดและวิลสันนั่งเฝ้าสาวน้อยที่ประมูลมาได้ให้ฟื้นคืนสติด้วยความอดทน เขาสั่งให้ลูกน้องคนอื่นๆ ไปพักผ่อนตามสบาย ซึ่งหมายถึงการหิ้วสาวๆ ในห้องจัดเลี้ยงไปหาความสำราญกันต่อด้วย จากนั้นก็ให้คนหาเสื้อผ้ามิดชิดมาให้เด็กสาวสวมใส่

วิลสันเอาผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามใบหน้าเนียนใส สลับกับเอายาดมจ่อที่จมูกของหญิงสาว จนกระทั่งเห็นร่างน้อยนั้นเริ่มขยับไหว จึงได้ถอยห่างออกมาเพราะเกรงว่าจะทำให้เจ้าตัวตื่นตกใจ

ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก สองมือกุมศีรษะของตนเอง ก่อนจะสะบัดไปมาซ้ายขวาราวกับต้องการขับไล่ความมึนงง นัยน์ตาสีนิลกวาดมองไปทั่วห้องอย่างสงสัย จนกระทั่งสายตามาหยุดอยู่ที่ฝรั่งร่างสูงใหญ่สองคนที่นั่งกอดอกนิ่งราวกับยักษ์ปักหลั่นอยู่บนโซฟา

เด็กสาวลนลานจะลุกหนีจนล้มกลิ้งลงมาจากเตียง วิลสันถลาจะเข้าไปช่วยพยุง แต่เจ้าตัวก็ลุกพรวดพร้อมกับพนมมือไหว้ร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร ริชาร์ดได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าลูกน้อง

“นี่หนูเงียบก่อนได้ไหม พวกเราไม่ได้จะมาทำร้าย พวกเรามาช่วยเธอนะ” วิลสันพูดกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยท่าทางที่พยายามให้ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เจ้าตัวจึงหยุดคร่ำครวญแทบจะทันที เหลือไว้แต่แรงสะอื้นบางเบา พลางจ้องมองชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยสายตาหวาดระแวง

“เอาละ ทีนี้ฟังดีๆ นะ พวกเรามีเรื่องบางอย่างอยากถามหนู ขอให้หนูตอบพวกเราตามความเป็นจริง รับรองว่าหนูจะไม่เป็นอะไร จะไม่มีใครมาทำอะไรหนูได้” วิลสันลงทุนนั่งลงที่พื้นห่างจากเด็กสาวประมาณสองเมตร

“หนูจำได้ลางๆ ว่าคุณคนนี้เป็นคนประมูลหนูมา” นิ้วเรียวชี้ไปยังริชาร์ด สีหน้ายังคงมีความหวั่นกลัวอยู่

“เราจำเป็นต้องทำอย่างนั้น แต่รับรอว่าเราจะไม่ทำอะไรอย่างที่หนูกลัวแน่นอน ไว้ใจพวกเรานะ”

เด็กสาวพยักหน้าช้าๆ เมื่อสัญชาตญาณบอกว่าสองคนนี้ปลอดภัย วิลสันเห็นว่าเด็กสาวเริ่มคลายความตึงเครียดลงแล้วจึงเริ่มต้นถามคำถามในเรื่องที่อยากรู้กับเด็กสาวตรงหน้าทันที

 

ณิดาจัดเตรียมขนมสำหรับการประชุมที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าอย่างพิถีพิถัน เธอเรียงกล่องเค้กไว้ในลังพลาสติกวางตั้งซ้อนกันไว้ เพื่อรอพนักงานโรงแรมมารับไป ใบหน้าอ่อนใสระบายยิ้มเต็มวงหน้าเมื่อคิดถึงยอดการสั่งทำขนมที่จะเพิ่มมากขึ้นเมื่อการประชุมเสร็จสิ้นลง

เมื่อได้เวลา พนักงานของโรงแรมสองคนมารับขนมไป ณิดาใจดียื่นถุงคัพเค้กสองกล่องๆ ละสี่ชิ้นให้พวกเขาไปรับประทานฟรีอีกด้วย เมื่อทั้งสองคนไปถึงก็ถูกผู้จัดการเร่งให้เอากล่องขนมไปวางไว้ที่หน้าห้องประชุม เพราะความรีบเร่งจึงทำให้พนักงานทั้งสองคนนั้นเผลอวางกล่องคัพเค้กที่ณิดาให้ไว้ปะปนไปกับของว่างของผู้ร่วมประชุม

การประชุมในวันนี้เป็นไปอย่างราบรื่น ริชาร์ดได้เจอกับนักธุรกิจในสายงานเดียวกันมากมาย อีกทั้งคนสำคัญระดับประเทศอีกหลายคน ส่งผลให้โรงแรมในเครือเดอะรอสส์ได้พันธมิตรเพิ่มขึ้นมากมาย เป็นที่น่าพอใจมาก

เมื่อได้เวลาพักเบรก พนักงานนำของว่างและเครื่องดื่มทยอยเสิร์ฟให้กับทุกคนในที่ประชุม ขณะที่ริชาร์ดปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ และเมื่อชายหนุ่มกลับเข้ามา สายตาคมกริบของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับกล่องคัพเค้กสีสันคุ้นตาที่พนักงานสองคนนั้นวางลืมทิ้งไว้

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาดูใกล้ๆ ให้แน่ใจ เขาหยิบกล่องเค้กสีเหลืองสดใสนั้นมาพิจารณา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อเห็นชื่อร้านที่อยู่บนกล่อง ชายหนุ่มถือวิสาสะเปิดออกดูแล้วหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นกัดลงไปเต็มคำ

“เราเจอกันอีกแล้วนะสาวน้อย” ริชาร์ดยิ้มกริ่ม พลางหันไปหาผู้จัดการผู้ดูแลรับผิดชอบของว่างทั้งหมด

“เค้กกับขนมปังพวกนี้คุณสั่งจากไหนหรือ”

“ร้านข้างโรงแรมเรานี่เองครับ ที่ด้านหน้าร้านเป็นสวนเล็กๆ น่ะ” คำตอบจากผู้จัดการจุดประกายระริกในแววตาของชายหนุ่มได้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ริชาร์ดหันไปขอบคุณผู้จัดการคนเดิมแล้วถือกล่องเค้กเดินมานั่งที่โต๊ะของตัวเองด้วยใบหน้าระรื่น เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าการประชุมจะเลิก ไม่รู้ว่าเขาจะไปร้านของเธอทันรึเปล่า

เขาจะไปถามเสียหน่อยว่าเธอใส่เสน่ห์อะไรลงไปในเค้ก ถึงได้ทำให้เขาคิดถึงและติดอกติดใจได้ขนาดนี้


******************************************

24/11/2559

ตอนหน้าจะเอาปกมาอวดค่ะ ใกล้เสร็จแล้ว เหลือเก็บรายละเอียดอีกนิดเดียวเท่านั้น ส่วนเนื้อหาทั้งหมดคาดว่าสิ้นเดือนนี้น่าจะเอาลงอีบุ๊กที่เมพได้แล้วค่ะ สายอีบุ๊กอดใจรอกันนิดนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 pawanrattuk (@pawanrattuk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 22:49
    จะรอebookนะคะ
    #4
    1