พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,889 Views

  • 43 Comments

  • 394 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    52

    Overall
    31,889

ตอนที่ 6 : ความลับของณิชา - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

กว่าริชาร์ดจะได้ปลีกตัวออกมาจากห้องประชุมเวลาก็ล่วงเข้าไปเกือบห้าโมงเย็น เนื่องจากมีนักธุรกิจหลายคนเข้ามาทำความรู้จักพูดคุยกับเขาตลอด บางรายสนใจอยากร่วมทุนทำรีสอร์ตหรูร่วมกับเขา ซึ่งเขาก็ได้แต่บอกว่าขอเก็บเอาไปพิจารณา เพราะความจริงแล้วเขาไม่มีนโยบายร่วมทุนกับใครทั้งสิ้น

หลังจากขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว ริชาร์ดก็ออกจากโรงแรมไปยังร้านกาแฟที่เขาเคยไปทันที ทว่าเมื่อไปถึงก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นป้าย Close แขวนไว้ที่ด้านหน้า ชายหนุ่มลองมองเข้าไปด้านใน มีแต่ความเงียบสนิทดูก็รู้ว่าคงไม่มีใครอยู่ที่ร้านแล้ว

ชายหนุ่มยิ้มกับตัวเอง ก่อนหน้านี้เขานั่งนึกเสียดายที่แม่บ้านทิ้งกล่องขนมเค้กไปจึงทำให้หมดโอกาสติดต่อสาวน้อยขี้อายคนนั้น แต่จู่ๆ โอกาสนั้นก็มาหล่นตุ้บอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แถมเธอยังอยู่ใกล้เขาแค่ปลายจมูก

เอาเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่

 

เบื้องหน้าของณิชามีซองจดหมายทั้งที่เปิดแล้ว และยังไม่ได้เปิดวางกองกันอยู่ หญิงสาวหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาหลังจากที่อ่านเนื้อความในนั้นแล้วก็ต้องปิดหน้าร้องไห้ ในหัวครุ่นคิดหนักถึงปัญหาที่เกิดขึ้น ด้วยไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาตรงนี้อย่างไรดี

“ทำยังไงดี จะบอกพี่จอยยังไงดี” ท้ายเสียงเริ่มเจือสะอื้น เธอพยายามกลั้นเสียงร้องไม่ให้เล็ดลอดออกไปนอกห้อง เพราะไม่ต้องการให้พี่สาวได้ยิน

ณิชารู้ว่าไม่ช้าก็เร็วพี่สาวก็ต้องรู้เรื่องนี้เข้าจนได้ เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าให้ฟังอย่างไร ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน และไม่รู้ด้วยว่าจะแก้ตัวอย่างไรกับผู้เป็นพี่ แต่ที่แน่ๆ ณิดาจะต้องโกรธแน่นอน และเหนือสิ่งอื่นใดพี่สาวของเธอจะต้องเสียใจและผิดหวังไม่น้อยกับการกระทำอันขลาดเขลาของเธอ

หญิงสาวได้แต่นั่งจมจ่อมกับความคิดของตัวเองว่าเพราะอะไร ทำไมเธอถึงกล้าทำเรื่องอย่างนั้นลงไปได้

เพราะรักใช่ไหม...เธอรักเขา ภีรภัทร ผู้ชายที่บอกว่ารักและอยากแต่งงานสร้างครอบครัวกับเธอ ขอให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขา และเธอก็เชื่อ...เชื่อหมดใจ เชื่อจนยอมทำในสิ่งที่เลวร้าย ทำในสิ่งที่เรียกได้ว่า 'ทำลายหัวใจ' ของพี่สาวตัวเอง สุดท้ายผลจากการเชื่อลมปากคนอื่นมากเกินไป ในที่สุดภีรภัทรก็ทิ้งให้เธอต้องเผชิญปัญหาอันหนักอึ้งเพียงลําพัง

ณิชานั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง ปล่อยความคิดล่องลอยไปไกลแสนไกล เธอเคยคิดอยากตัดช่องน้อยแต่พอตัวจบชีวิตตัวเองเพื่อหนีปัญหาแต่ก็ทําไม่ได้ เธอกับพี่สาวเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง และเธอคงเป็นน้องสาวที่เลวร้ายมากที่ทิ้งให้พี่สาวต้องเผชิญกับปัญหาที่ไม่ได้เป็นผู้ก่อ

ไม่รู้ว่าณิดาจะเป็นอย่างไรบ้างหากรู้ว่าร้านกาแฟที่หล่อเลี้ยงชีวิตสองคนพี่น้องมาตั้งหลายปีกำลังจะถูกธนาคารยึดในไม่ช้านี้เพราะความโง่ของเธอ

“พี่จอย...จูนขอโทษ”

ขณะที่ผู้เป็นน้องกําลังทุกข์ใจอย่างแสนสาหัส ผู้เป็นพี่ก็กําลังนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่ในห้องนอน รอยยิ้มหวานละไมผุดขึ้นเต็มใบหน้าเมื่อเห็นยอดรายรับที่มากขึ้นกว่าเดือนที่แล้วถึงสองเท่า ถึงแม้จะมีของที่เสียหายจากการหกล้มที่สนามบินสุวรรณภูมิก็ตาม แต่ก็ยังโชคดีที่มีออเดอร์จากโรงแรมมาทดแทน

ทุกครั้งที่นึกถึงสนามบินหญิงสาวอดคิดไปถึงหนุ่มต่างชาตินัยน์ตาสีฟ้าคนนั้นไม่ได้ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยประหม่าเวลาคุยกับเพื่อนต่างเพศได้เท่านี้มาก่อน เขาไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้มองจาบจ้วงเจ้าชู้ใส่ ไม่มีการพูดจาแทะโลมใดๆ แต่กลับทำให้เธอใจสั่นขัดเขินได้อย่างน่าแปลก

ณิดายกมือขึ้นปิดปากหาวเมื่อร่างกายเริ่มส่งสัญญาณให้พักผ่อน หญิงสาวปิดสมุดบัญชีแล้วเก็บเข้าที่เดิม จากนั้นจึงเดินไปปิดไฟหน้าประตูแล้วเอนตัวลงนอนบนเตียง เปลือกตาปิดสนิทลงทันทีที่หัวถึงหมอนเพราะเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาตลอดทั้งวัน

 

ลอนดอน ประเทศอังกฤษ

เสียงครวญครางผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อของหนุ่มสาวคู่หนึ่งดังลั่นห้องพักสุดหรู ร่างเปลือยเปล่าที่แนบสนิทกันอยู่บนเตียงน้ำขนาดคิงส์ไซส์ มีเหงื่อโทรมกายจากบทรักอันร้อนแรง ร่างสูงกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามแกร่งเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นหนักหน่วงยิ่งขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะกรีดร้องเสียงดัง ร่างทั้งร่างเกร็งกระตุก ทิ้งชายหนุ่มล่วงหน้าไปสัมผัสแดนอภิรมณ์ก่อน จากนั้นเพียงไม่นานเสียงครางทุ้มลึกจากชายหนุ่มก็ดังตามมาติดๆ หลังจากส่งตัวเองขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งอารมณ์ตามคนใต้ร่างไป

ร่างสูงฟุบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวโดยที่ยังฝากฝังอยู่กับคนใต้ร่าง เสียงหอบหายใจเร็วรัวด้วยความเหนื่อยอ่อนจากบทรักมาราธอนที่เพิ่งผ่านพ้น หลังจากอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ ชายหนุ่มก็พลิกตัวลงนอนด้านข้างหญิงสาว ร่างเย้ายวนจึงเป็นฝ่ายพลิกลตัวช่วงขึ้นกกกอดเขาไว้ บดเบียดอกอวบเข้าหาแผงอกหนั่นแน่นพลางใช้นิ้วมือลูบไล้หยอกล้อเล่นกับขนหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า

“ไม่เจอกันตั้งนาน ยังสุดยอดเหมือนเดิมเลยนะคะ”

ชายหนุ่มยกแขนขึ้นโอบคนที่ซุกหน้าอยู่กับอกพลางลูบไล้แผ่นหลังเนียนสวยอย่างหลงใหล ริมฝีปากกดจูบที่กระหม่อมหอมกรุ่น

“ผมคิดถึงคุณมากเลยนะ” เสียงแหบพร่าเพราะอารมณ์หวามยังไม่จางหายทำให้หญิงสาวลอบยิ้ม

“คิดถึงแล้วทำไมไม่รีบกลับมาล่ะคะ คุณไปอยู่เมืองไทยตั้งนานแล้วทำไมคราวนี้ถึงกลับมาอยู่ที่นี่ได้”

“คราวนี้ผมคงได้อยู่กับคุณนานๆ สมใจแล้วล่ะที่รัก" ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ หญิงสาวพลิกตัวลงนอนคว่ำลงกับเตียง ใช้ศอกทั้งสองข้างยันกายยกตัวขึ้น อวดอกอวบสล้าง แต่ใบหน้ากลับขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“คราวนี้ริชาร์ดคงอยู่เมืองไทยอีกนาน น่าจะอยู่หลายเดือนเลย” เขาเฉลยเมื่อเห็นใบหน้าฉายแววฉงนของเธอ

“ทำไมล่ะคะ" โอลิเวียซักต่อ พยายามไม่แสดงอาการอยากรู้เรื่องของ    ริชาร์ดมากนัก

“ตอนนี้กำลังมีปัญหาที่เชียงใหม่ เรื่องธุรกิจผิดกฎหมายอะไรสักอย่างนี่แหละผมก็ไม่รู้แน่ชัด รู้แต่ว่าริชาร์ดต้องการเขี่ยมาเฟียของที่นั่นไปให้พ้นหูพ้นตา ไม่อยากให้มาวุ่นวายที่โรงแรม” ชายหนุ่มพูดพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาคนข้างกาย แววตาหญิงสาวส่งประกายวาบก่อนจะรีบปรับให้เป็นปกติ

“จริงสิ ฉันได้ข่าวว่าริชาร์ดมีคู่ควงที่เมืองไทยด้วย” โอลิเวียทำทีเหมือนชวนคุยทั่วไป แต่ความจริงแล้วกำลังพยายามหลอกถามเรื่องของชายหนุ่มที่เธอตั้งใจจะจับเขาให้อยู่หมัดจากคนตรงหน้า

“ใช่ เป็นนางแบบชื่อดังของเมืองไทยชื่อวิเวียน ผมก็ไม่รู้ว่าริชาร์ดเขาจริงจังมากแค่ไหน แต่สังเกตว่าทุกครั้งที่ไปเมืองไทย ริชาร์ดจะเรียกหาผู้หญิงคนนี้ตลอด... เราอย่ามัวพูดเรื่องของคนอื่นเลย มาทำอะไรสนุกๆ กันดีกว่า"

เรือนร่างกำยำคว้าร่างอรชรเข้ามากอดแล้วทาบริมฝีปากอุ่นร้อนเข้ากับปากอิ่ม ส่งลิ้นตนเองเข้าไปหยอกเย้ากับลิ้นเล็ก

หญิงสาวลุกขึ้นคร่อมเขาไว้พลางบดเบียดกายเข้าหาคนใต้ร่าง สายตาร้อนแรงด้วยโทสะจากเรื่องราวที่ได้รับรู้เมื่อครู่ สะโพกผายยกขึ้นครอบครองชายหนุ่มแล้วจัดการควบขยับอย่างบ้าคลั่ง

เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายอย่างริชาร์ดได้ลงเอยกับผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอเท่านั้น เขาเป็นของเธอเท่านั้น เป็นของเธอคนเดียว คนอย่างโอลิเวีย แมคแคน ไม่เคยแพ้ ไม่เคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้

'เธอต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว'

 

เช้าวันถัดมา ณิชาตัดสินใจไปหาภีรภัทรที่คอนโดฯ เพื่อตกลงเรื่องปัญหาที่เกิดขึ้น หลังจากจ่ายเงินค่าแท็กซี่แล้วหญิงสาวก็แหงนหน้ามองอาคารสูงเบื้องหน้า ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน เธอไม่แน่ใจว่าภีรภัทรจะอยู่ที่ห้องหรือเปล่าเพราะไม่ได้โทร.มาบอกเขาไว้ล่วงหน้าว่าจะมาที่นี่

ระหว่างที่ยืนรอลิฟต์ หญิงสาวครุ่นคิดว่าจะเริ่มต้นพูดกับภีรภัทรยังไงให้เขาช่วยรับผิดชอบกับสิ่งที่ร่วมกันก่อขึ้นมา เพราะเขาเอาแต่ทำเฉย ปล่อยให้เธอแก้ไขปัญหาอยู่คนเดียว ตั้งแต่ทะเลาะกันคราวนั้นเขาก็ไม่เคยโทร.มาหาอีก  และเธอเองก็ไม่โทร.ไปหาเขาเช่นกัน ผ่านมาหลายวันแล้วก็ยังต่างคนต่างเงียบ จนอดคิดไม่ได้ว่าระหว่างเธอกับเขาสรุปแล้วยังคบกันอยู่รึเปล่า

ณิชากดลิฟต์ไปที่ชั้นสิบสี่ เมื่อถึงที่หมายก็เดินตรงไปที่ห้องหมายเลขหนึ่งสี่ศูนย์เจ็ด เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งเพื่อทำใจ ก่อนตัดสินใจเคาะประตู

ยืนรอไม่นานนัก ประตูก็แง้มออกพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่เพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ สภาพเหมือนเพิ่งตื่นนอน ณิชาขมวดคิ้วด้วยความงุนงงพลางหันไปมองเลขหน้าห้องอีกครั้งเพราะคิดว่าตัวเองเคาะผิดห้อง แต่ก็ไม่ใช่

“มาหาใครคะ” น้ำเสียงงัวเงียของคนที่ยืนอยู่ในห้องทำให้ณิชาเริ่มรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์แปลกๆ

“เอ่อ... มาหาอาร์ตค่ะ อาร์ตอยู่รึเปล่าคะ แล้วคุณเป็น....” ณิชายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงทุ้มคุ้นหูดังมาจากในห้อง

“ใครมาหรือจ๊ะที่รัก... หืม...” เจ้าของเสียงเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังผู้หญิงคนนั้นแล้วก้มลงหอมที่ซอกคอต่อหน้าต่อตาเธอ

“อาร์ต...” ณิชาเรียกชื่อคนรักเสียงสั่น หน้าชาตัวชาไปทั้งร่างราวกับถูกตรึงไว้กับที่

“จูน!” ภีรภัทรตกใจ ไม่คิดว่าณิชาจะมาถึงห้องวันนี้ เพราะไม่ได้ติดต่อกันนานเป็นอาทิตย์ จนเขาคิดว่าเธอคงโกรธเรื่องวันนั้นมากจนตัดขาดกับเขาไปแล้ว

เขาเองก็ยุ่งวุ่นวายกับบริษัทจนไม่มีเวลาไปงอนง้อเธอ กอปรกับพักหลังมานี้ เขาเที่ยวสังสรรค์บ่อยขึ้น รูปร่างหน้าตาก็จัดว่าตี๋อินเทรนด์จึงมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาทำความรู้จัก ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยปฏิเสธไมตรีสาวๆ เหล่านั้นเลยสักครั้ง จึงทำให้เขาหลงลืมหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไปบ้าง

“ทำไมอาร์ตทำแบบนี้ อาร์ตทำแบบนี้กับจูนได้ยังไง”

ณิชาน้ำตาไหลอาบแก้ม ตัดพ้อต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นฟังแทบไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มเอื้อมมือหมายจะคว้ามือของณิชาไว้ แต่หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบแล้ววิ่งออกจากบริเวณนั้นทันที

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ณิชาก็พรวดพราดวิ่งขึ้นห้องฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยโฮสุดเสียง โชคดีที่ณิดาออกไปเช็กของที่ร้าน เธอจึงสามารถร้องไห้ได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องกลัวว่าพี่สาวจะได้ยิน

หญิงสาวรู้สึกเหมือนโลกถล่มลงตรงหน้า เจ็บที่หัวใจ เจ็บที่อกข้างซ้ายราวกับมันหลุดลอยหายไปจนแทบไม่รู้สึกถึงการเต้นของมันเลยด้วยซ้ำ รู้สึกได้เพียงอย่างเดียวคือความเจ็บปวดราวกับมีคนเอามือมาบีบขยำหัวใจเล่นจนเหมือนหายใจไม่ออก ความรู้สึกช่างทรมานปานจะขาดใจ

เพิ่งรู้ซึ้งตอนนี้เองว่าการถูกคนรักทรยศหักหลังนั้นเจ็บเจียนตายแค่ไหน

ครั้นพอคิดถึงปัญหาใหม่ที่หนักหน่วงยิ่งกว่าโดนกระชากหัวใจนั่นก็คือเรื่องร้านที่กำลังจะโดนยึด เธอจะบอกพี่สาวอย่างไรดีว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ร้านกาแฟที่เปรียบเสมือนสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวต้องหลุดมือไป


*******************************************

26/11/2559

ตัวเองงงงงงงงง ปกเสร็จแล้วน๊าาาาา อวดค่าอวด สวยม๊ายยยย

เดี๋ยวจะเปิดจองนะคะ ราคา 320.- รวมส่งค่ะ 

สนใจติดต่อได้ที่กล่องข้อความเพจ ณรมล จรสจันทร์ เลยค่าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:07
    จูนรีบบอกพี่สาวสิจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา
    #5
    0