พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,916 Views

  • 43 Comments

  • 394 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    79

    Overall
    31,916

ตอนที่ 4 : รสชาติที่คุ้นลิ้น - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 พ.ย. 59

ริชาร์ดเดินมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มีเด็กสาวอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบยืนมองมาทางเขาอย่างกระตือรือร้น เขายิ้มให้เด็กสาวเล็กน้อย ก่อนจะมองเมนูที่ติดอยู่เหนือซิงค์น้ำด้านหลังเคาน์เตอร์

“เอสเปรสโซร้อน” เสียงทุ้มบอกเด็กสาวเป็นภาษาอังกฤษ คนรับคำสั่งพยักหน้าแล้วนำเสนออย่างอื่นต่อเมื่อเห็นเขายืนจดๆ จ้องๆ อยู่ที่ตู้แช่ขนมเค้ก

“รับอย่างอื่นเพิ่มไหมคะ”

“ไม่ครับ ขอบคุณ” ชายหนุ่มยิ้มให้แล้วเดินออกไปนั่งด้านนอก เขาหยุดยืนมองพุ่มดอกยิปโซที่ติดอยู่เหนือหน้าต่าง ก่อนตัดสินใจนั่งเก้าอี้ที่อยู่ในสุด จากนั้นก็หยิบบุหรี่กับไฟแช็คออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้วหยิบออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ที่ปากด้วยความลืมตัว  ทว่าพอมองเห็นป้ายห้ามสูบบุหรี่จึงรีบเก็บเข้าซองตามเดิม พอดีกับที่เด็กสาวยกกาแฟมาเสิร์ฟพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว

ริชาร์ดนึกไปถึงสาวน้อยหน้าใสที่เจอที่สนามบินเมื่อวันก่อน เค้กที่เธอยัดเยียดให้เขาลองกินนั้น รสชาติและกลิ่นติดลิ้นติดใจเขาอยู่ เสียดายที่แม่บ้านทิ้งกล่องเค้กไปแล้ว และเขาก็ดันลืมไปแล้วด้วยว่าร้านของเธอชื่อร้านอะไรเพราะสองวันที่ผ่านมานี้เขาหัวหมุนกับเรื่องงานตลอด และชื่อร้านนั้นทำให้เขาหงุดหงิดใจทุกครั้งที่พยายามนึกถึง

Love…Love อะไรนะ เฮ้อ! บ้าชะมัดแค่นี้ก็ยังลืมได้”

กลิ่นหอมของกาแฟตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มยกแก้วเอสเปรสโซขึ้นจิบ คิ้วเข้มเลิกสูง มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ รสชาติเข้มข้นถึงใจจนแทบไม่น่าเชื่อว่าแก้วนี้ราคาแค่สี่สิบบาท

ความเครียดจากการประชุมผู้บริหารเมื่อช่วงเช้าผ่อนคลายลงไปมากจนไม่อยากคิดอะไรต่อ แต่พอนึกได้ว่าคืนนี้ต้องเดินทางไปเชียงใหม่ ใบหน้าหล่อเหลาก็กลับมาเครียดขึ้งอีกครั้ง

มาเมืองไทยครั้งนี้ดูเหมือนจะมีแต่ปัญหาให้ต้องตามแก้ไม่หยุดหย่อน นึกไปถึงผู้มีอิทธิพลของเมืองเชียงใหม่ที่กำลังทำเรื่องน่ารังเกียจในโรงแรมของเขา โดยที่ผู้บริหารโรงแรมก็ไม่กล้าปฏิเสธหรือห้ามปรามก็ยิ่งรู้สึกโกรธกรุ่น ไม่ว่าประเทศไหนในโลกก็ล้วนมีพวกใหญ่คับบ้านคับเมืองแบบนี้อยู่เสมอ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นจนทำให้ความคิดสะดุดลง เขาดูชื่อคนที่โทร.เข้ามาในเวลานี้แล้วก็ต้องถอนหายใจหนักๆ พร้อมกดรับสายอย่างเสียไม่ได้

“มีอะไรแอนโทนี่”

“บอสครับ คุณวิเวียนมาอาละวาดอยู่ตรงแผนกต้อนรับเพราะเธอต้องการขึ้นไปที่เพนต์เฮาส์ของบอสให้ได้ แต่พนักงานไม่อนุญาตให้ขึ้นไปเพราะไม่มีคำสั่งจากบอส” แอนโทนี่รายงานรวดเดียวจบ

“วุ่นวายฉิบ...” ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย ผู้หญิงคนนี้นับวันจะทำตัวล้ำเส้นน่าเบื่อมากขึ้นเรื่อยๆ เห็นทีคงต้องจบกับเธอเป็นการถาวรเสียแล้ว

ริชาร์ดยกกาแฟขึ้นดื่มรวดเดียวหมด จากนั้นจึงวางธนบัตรสีม่วงไว้บนโต๊ะก่อนจะลุกออกมา เขาเดินไปเคาะประตูกระจกเพื่อเรียกเด็กสาว เมื่อเธอหันมาเห็นเขาจึงชี้ไปที่โต๊ะแล้วเดินออกไปจากร้านทันที

นิว เด็กสาวที่มาช่วยที่ร้านรีบเดินไปยังโต๊ะที่ผู้ชายต่างชาติเคยนั่งอยู่ ทว่าพอมาถึงก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นธนบัตรที่วางอยู่บนโต๊ะ

“กาแฟแก้วละสี่สิบแต่วางเงินไว้ห้าร้อยเนี่ยนะ สงสัยจะหยิบแบงค์ผิดคิดว่าเป็นแบงค์ห้าสิบบาทแหงเลย” เด็กสาวพึมพำกับตัวเองแล้วจัดการรวบแก้วทั้งสองใบเดินเข้าไปในร้าน เป็นเวลาเดียวกับที่ณิชาเดินออกมาจากด้านหลังพอดี

“พี่จูน เมื่อกี้มีฝรั่งคนหนึ่งมากินเอสเปรสโซแค่แก้วเดียว แต่วางเงินไว้ให้ตั้งห้าร้อยแน่ะ แล้วพี่แกก็จ้ำอ้าวออกไปเลย” นิวรีบเล่าให้เจ้าของร้านฟังอย่างตื่นเต้นพลางกางธนบัตรสีม่วงโชว์ให้ณิชาดู

“จริงหรือ นิวจำหน้าเขาได้รึเปล่า” ณิชาถามพลางสำรวจสิ่งของหน้าเคาน์เตอร์เมื่อใกล้ได้เวลาปิดร้าน

“จำได้แม่นเลยพี่ หล่อยังกับดาราแน่ะ ตาสีฟ้าด้วย” เด็กสาวยิ้มกว้างจนณิชาอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

“คราวหน้าถ้าเขามาอีกก็ไม่ต้องคิดเงินเขาแล้วกัน หรือไม่ก็บอกเขาว่าครั้งที่แล้วคุณลืมเงินทอน”

นิวพยักหน้ารับแล้ววางเงินในเครื่องแคชเชียร์ จากนั้นจึงเดินไปพลิกป้าย ที่หน้าประตูร้านให้เป็น Close

 

ริชาร์ดเดินเข้ามาในโรงแรมด้วยใบหน้าถมึงทึง อารมณ์ผ่อนคลายเมื่อครู่หายวับไปทันทีเมื่อถูกรบกวนด้วยเรื่องไร้สาระจากผู้หญิงที่เขากำลังจะสลัดให้เธอไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าต้องไม่ใช่ในชีวิตเขา

ร่างสูงโปร่งเฉิดฉายด้วยเดรสราคาแพงยืนกอดอกเชิดหน้าอย่างไว้ตัว ใบหน้าที่ถูกแต่งเอาไว้อย่างงดงามนั้นบูดบึ้งจนพนักงานสาวที่ยืนต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์แอบเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้นางแบบสาวที่ทำตัวกร่างราวกับเป็นภรรยาเจ้าของโรงแรม

วิเวียนเห็นคนที่ยืนรอมาร่วมชั่วโมงกำลังเดินเข้ามาจึงรีบปรี่เข้าไปเกาะแขนเขาอย่างถือวิสาสะ ราวกับต้องการประกาศว่าตนเองนั้นเป็นคนสำคัญสำหรับเขาแค่ไหน จากนั้นก็จีบปากจีบคอฟ้องเรื่องที่พนักงานพวกนี้ไม่ทำตามที่เธอต้องการ

“ที่รักคะ คุณไปไหนมาน่ะวิเวียนมารอคุณตั้งนานแล้วนะ จะขึ้นไปรอคุณบนห้อง แต่พนักงานพวกนี้ก็ห้ามไม่ให้วิเวียนขึ้นไป... พวกแกถูกไล่ออกแน่ อีพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ประโยคสุดท้ายวิเวียนหันไปพูดภาษาไทยใส่พนักงานต้อนรับที่ยืนก้มหน้าก้มตาอย่างเย้ยหยัน

เป็นเวลาเดียวกับที่ณิดาก้าวออกมาจากลิฟต์ หญิงสาวสะดุดตาทันทีกับร่างสวยเซ็กซี่ของนางแบบชื่อดังที่กำลังยืนเกาะแขนชายต่างชาติคนหนึ่งอยู่อย่างสนิทสนม นึกเสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นเนื่องจากร่างสูงใหญ่ยืนหันหลังให้ เธอเคยเห็นข่าวผ่านตามาเหมือนกันว่านางแบบสาวคนนี้กำลังคบหาดูใจกับนักธุรกิจชาวต่างชาติซึ่งเป็นเจ้าของโรงแรมนี้อยู่

ณิดาเดินผ่านคนทั้งคู่ไป ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากกว่านั้นเพราะตอนนี้สิ่งที่เธอสนใจคือรายการขนมที่อยู่ในมือตอนนี้ต่างหาก ถ้าขนมของเธอเป็นที่พอใจของผู้จัดการแล้วละก็ มีแววว่าร้านของเธอคงงานเข้าเรื่อยๆ แน่

ริชาร์ดขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังปะทุขึ้นมา พลางนับหนึ่งถึงสิบในใจอดกลั้นตัวเองไม่ให้ขึ้นเสียงใส่นางแบบเจ้าปัญหาให้เขาต้องเสียภาพลักษณ์ผู้บริหาร แต่คนที่ยืนเกาะแขนอยู่กลับคิดว่าเขากำลังไม่พอใจพวกพนักงานที่ทำเสียมารยาทกับเธอจึงทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องพลางส่งสายตาเยาะเย้ยไปยังพวกพนักงานหน้าเคาน์เตอร์

“ตามฉันมานี่ แอนโทนี่ นายด้วย” ริชาร์ดพูดเสียงขรึมกับนางแบบสาว และลูกน้องคนสนิทก่อนเดินดิ่งไปยังลิฟต์ โดยมีนางแบบสาวเกาะแขนไปไม่ห่าง

ลิฟต์พาคนทั้งหมดมาหยุดที่ชั้นบนสุดของโรงแรม ริชาร์ดปลดมือที่เหนียวหนึบราวกับมือตุ๊กแกของวิเวียนออกจากแขนอย่างไม่ไยดี แล้วเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ วิเวียนชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เดินตามไปทำท่าจะนั่งบนที่เท้าแขนของเก้าอี้ที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ แต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงดุกร้าวของเขา

“กรุณาช่วยไปนั่งที่เก้าอี้ตัวนั้นด้วยคุณวิเวียน” ริชาร์ดชี้ไปยังเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้ามกับเขา แล้วเอนตัวมาข้างหน้าประสานมือเข้าไว้ด้วยกัน ดูเป็นการเป็นงานจนหญิงสาวเริ่มเกร็งกับท่าทีของเขา

“ที่รักคะ ไม่เห็นจะต้องซีเรียสขนาดนั้นเลย” วิเวียนพูดเสียงออดอ้อน ยอมเดินไปนั่งตามที่เขาบอก

“แอนโทนี่ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณวิเวียนไม่ใช่คู่ควงของฉันอีก หากมีข่าวของฉันในทำนองว่ากำลังคบอยู่กับผู้หญิงคนนี้ให้เตรียมฟ้องเธอได้เลย คุณวิเวียน ผมเคยบอกคุณแล้วนะว่าอย่าล้ำเส้นให้มากเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นข้อตกลงทุกอย่างของเราจะจบลงทันที และตอนนี้มันจบลงแล้ว นับจากวันนี้ไปหวังว่าคงไม่เห็นคุณเข้ามาวุ่นวายที่โรงแรมของผมอีก!

แอนโทนี่รับคำสั่ง ขณะที่วิเวียนหน้าซีดเผือด ครั้นพอตั้งสติได้ก็ละล่ำละลักอ้อนวอนขอโทษเขาเสียงสั่น

“มะ ไม่นะคะริชาร์ด คุณจะทำอย่างนี้กับวิเวียนไม่ได้นะ ได้โปรดให้โอกาสวิเวียนแก้ตัวใหม่ได้ไหมคะ วิเวียนสัญญา...”

“ไม่มีโอกาสสำหรับคุณอีกแล้ววิเวียน คุณคงลืมข้อตกลงของเราตั้งแต่แรกเริ่มว่าผมต้องการจะหยุดเมื่อไรก็ได้ และคุณก็ยอมรับข้อตกลงนั้นเอง ผมว่าคุณก็ได้อะไรจากผมไปเยอะพอสมควร เพราะฉะนั้นมันควรจะจบได้แล้ว”

ไม่! มันไม่พอ เพราะสิ่งที่เธอต้องการมันไม่ใช่แค่ชื่อเสียงเงินทอง แต่เธอต้องการเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาต่างหาก เธอต้องการเป็นคุณนายรอสส์ และเธอจะไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปเด็ดขาด

“ริชาร์ด ได้โปรด วิเวียนรักคุณนะคะ คุณอย่าใจร้ายกับวิเวียนอย่างนี้” หญิงสาวแสร้งบีบน้ำตาให้ไหลยาวเป็นทาง แต่เธอคงลืมไปว่าเวลาที่น้ำตาผสมกับอายไลเนอร์แล้วไหลลงมาอาบแก้มนั้น มันน่าหวาดผวา และน่าขำแค่ไหน แอนโทนี่ผินหน้าไปอีกทางเพื่อกลั้นขำกับท่าทางเจ้ามารยาของหญิงสาวตรงหน้า

“อย่ามาไร้สาระกับผม ออกไปได้แล้ว หวังว่าจำนวนเงินในนี้คงทำให้คุณพอใจ” ริชาร์ดยื่นเช็คส่งไปให้หญิงสาวตรงหน้า

วิเวียนกัดฟันอย่างเจ็บแค้นเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างที่หวัง ตาหลุบลงมองเช็คตรงหน้า ประกายตามีแววพึงพอใจขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นตัวเลขในนั้น เธอรีบคว้ามันเก็บเข้ากระเป๋าราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ จากนั้นจึงลุกพรวดขึ้น มือกำเข้าหากันแน่นพลางเชิดหน้าอย่างถือดี

“สักวันคุณจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันอย่างนี้ ริชาร์ด”


********************************************

22/11/2559

ตอนนี้กะราคาคร่าว ๆ ของรูปเล่มได้แล้วที่ประมาณเล่มละ 300.- นะคะ คำนวณเอาจากจำนวนหน้าแต่ยังไม่ได้สอบถามไปกับทางโรงพิมพ์เลยค่ะ ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรจะรีบแจ้งให้ทราบทันทีเน้อ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:17
    วิงเวียนไปแล้ว เย้ๆ คุณนายรอสส์เค้ามีไว้ให้แค่คนที่เหมาะสมเท่านั้นย่ะหล่อน
    #43
    0
  2. #2 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:13
    เหรอวิเวียนเหรอ
    #2
    1