พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,626 Views

  • 43 Comments

  • 397 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    185

    Overall
    31,626

ตอนที่ 18 : ตกหลุมพราง - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 ธ.ค. 59

ภายในห้องสอบสวนของสถานีตำรวจ มีชายฉกรรจ์นั่งเรียงกันอยู่สี่คน แต่ละคนถูกกุญแจมือคล้องไพล่หลัง เหงื่อผุดพราวไปทั้งหน้าทั้งที่อากาศภายนอกเย็นยะเยือก เนื่องจากเดือนนี้เป็นเดือนธันวาคมซึ่งเป็นช่วงฤดูหนาว ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ ทั้งสิ้นเพราะต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของใครของมัน

พลันนั้นประตูห้องก็เปิดออก นายตำรวจนอกเครื่องแบบสามคนเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าดุจผู้ล่าเดินเข้าหาเหยื่อ ตาคมปลาบของผู้เดินนำหน้ามองกราดไปยังชายทั้งสี่คนที่นั่งเหงื่อผุดพราวราวกับอาบน้ำมาใหม่ๆ นายตำรวจทั้งสามเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า มีเพียงโต๊ะตัวยาวคั่นเอาไว้ระหว่างคนทั้งสองกลุ่ม

“พวกแกขนอะไรขึ้นฝั่ง”

ร้อยตำรวจเอกเอกภพ นายตำรวจนอกเครื่องแบบผู้รับผิดชอบคดีพิเศษ ใบหน้าดุดันเหี้ยมเกรียม หนวดเครารกครึ้มจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นตำรวจเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนหย่อนสะโพกนั่งลงบนโต๊ะตัวยาวในลักษณะหันข้างเข้าหาผู้ต้องหาทั้งสี่

“ผะ...ผม...ผม...ผมไม่รู้ครับ เขาจ้างให้พายเรือไปส่งของ แต่เขาไม่ได้บอกว่าเป็นอะไร” ชายวัยประมาณสามสิบต้นๆ ลนลานตอบคำถามของคนที่ทำท่าราวกับยักษ์ปักหลั่นอย่างตะกุกตะกัก

“มึงอย่ามาโกหก คิดว่ากูไม่รู้หรือว่ามึงขนอะไร มึงจะตอบกูดีๆ หรือจะให้กูช่วยตอบ หา!” เสียงตะคอกราวกับเสียงอสุนิบาตผ่าเปรี้ยงลงกลางห้องสอบสวน ส่งผลให้ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ

“สารภาพมาดีๆ ดีกว่าน่า... โทษหนักจะได้เป็นเบา ดีไม่ดีฉันจะกันให้พวกแกเป็นพยานให้ด้วยนะ ถ้าเพียงแต่พวกแกจะยอมบอก...ทุกเรื่อง”

ผู้กองเป็นเอกพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ คนพวกนี้ปากแข็งเพราะกลัวโดนเก็บทำไมเขาจะไม่รู้

ผู้ต้องหาทั้งสี่คนหันมองหน้ากันเหมือนปรึกษา แต่ก็ไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมา จนกระทั่ง...

“ทางตำรวจจะกันพวกแกไว้เป็นพยาน พวกแกจะอยู่ในความดูแลของตำรวจ” นายตำรวจยศจ่าอีกคนเอ่ยขึ้น

“แต่พวกมึงต้องทำงานให้ตำรวจนิดๆ หน่อยๆ รับรองว่าจะไม่มีใครรู้ว่าคืนนี้พวกมึงโดนจับอยู่ที่นี่ สนใจไหม” นายตำรวจหน้าดุเอ่ยสำทับอีกครั้ง

“คิดดูให้ดีๆ นะว่าจะทำงานให้พวกกู หรือจะเข้าไปนอนหนาวตายในคุก แล้วนับวันรอนายใหญ่ของพวกมึงส่งคนมาตามเก็บ กูจะให้เวลาพวกมึงคิด”

ตำรวจทั้งสามนายเดินออกจากห้องไป ทิ้งปัญหาให้ผู้ต้องหาทั้งสี่คนขบคิดตัดสินใจกันเอง

 

อึดใจใหญ่ๆ ตำรวจทั้งสามนายก็เปิดประตูเข้ามาทวงคำตอบอีกครั้ง

“พวกผมตกลงจะยอมทำงานให้ แต่พวกผมขอร้องว่าจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าพวกผมโดนจับมาวันนี้ ไม่งั้นนายใหญ่สั่งเด็ดหัวพวกผมแน่” คนที่ดูเหมือนจ่าฝูงโพล่งขึ้นมา สายตามีความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด

“แล้วนายใหญ่ของพวกแกเป็นใครล่ะ” ผู้กองหนุ่มเอ่ยถามขึ้น

“ผมไม่เคยเห็นหน้าครับ เคยแต่ได้ยินชื่อเห็นว่าชื่อริชาร์ด อะไรเนี่ยแหละ”

“นามสกุลล่ะรู้รึเปล่า ชื่อเต็มๆ เขาชื่ออะไร” ผู้กองเป็นเอกยังคงถามต่อไปเพื่อจะดูว่าตรงกับข้อมูลที่เขาได้มารึเปล่า

“พวกผมไม่รู้ครับ”

“ริชาร์ด...งั้นหรือ” ผู้กองหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ น่าจะเป็นชื่อเดียวกันกับที่เขาได้ข้อมูลมาอย่างแน่นอน

ร่างสูงโปร่งหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงาน ตามติดมาด้วยตำรวจนอกเครื่องแบบหน้าเหี้ยม ในมือมีซองเอกสารสีน้ำตาล เมื่อนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้วจึงเปิดซองหยิบสิ่งของภายในออกมา ในนั้นคือรูปถ่ายจำนวนหนึ่ง

ภาพที่กองอยู่บนโต๊ะเป็นภาพของชายต่างชาติประมาณห้าคน ในโรงแรมชื่อดังของจังหวัดเชียงใหม่ มีภาพคนทั้งหมดเข้าไปในห้องประชุมห้องหนึ่ง ซึ่งหน้าห้องมีคนคุ้มกันประมาณสี่คน มีภาพการจับมือทักทายกันตามธรรมเนียมสากล เมื่อเพ่งดูบุคคลในรูปแล้วจึงพบว่าชายไทยคนนั้นคือนายทรงยศ  อินทะยศ พ่อเลี้ยงชื่อดังเมืองเชียงใหม่ เจ้าของสถานบันเทิงและอาบอบนวดหลายแห่งในภาคเหนือ แต่เบื้องหลังนั้นคนที่อยู่ในวงการต่างรู้กันดีกว่าเป็นนายหน้าจัดหาหญิงสาวให้กับคนดังทั้งหลาย และยังเป็นเจ้าพ่อยาเสพติดเครือข่ายภาคเหนืออีกด้วย

ส่วนชายชาวต่างชาติคนที่กล้องโฟกัสจับอยู่ตรงกลางรูป ผู้กองเป็นเอกรู้จักดีทีเดียว

“ริชาร์ด รอสส์”

สองนายตำรวจต่างสบตากันอย่างรู้ความนัย เป็นเอกกับเอกภพเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนนายร้อยตำรวจด้วยกัน พอเรียนจบ เอกภพทำเรื่องขอย้ายตัวเองไปอยู่แม่ฮ่องสอนเพราะเป็นบ้านเกิด ทำให้ทั้งคู่ห่างกันไปไม่ได้ติดต่อพูดคุยกันอีก แต่เมื่อต้องมาร่วมมือกันทำ 'งานใหญ่' จึงได้กลับมาร่วมหัวจมท้ายกันอีกครั้ง

“มึงคิดว่าไงวะ” เป็นเอกวางรูปในมือลง มองเพื่อนรักที่นั่งนิ่งราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“ก็ไม่ว่าไง ต่อให้เป็นมาเฟียมาจากเมืองผู้ดีมีอิทธิพลล้นฟ้าแค่ไหน กูก็จะไม่ให้มันอาศัยแผ่นดินไทยทำเรื่องชั่วๆ หรอก” เอกภพตอบเพื่อนโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่กองรูปถ่ายบนโต๊ะ

“คิดเหมือนมึง เพียงแต่มันต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา ทำพลาดไม่ได้ ไม่งั้นโอกาสตะครุบตัวแม่งยาก”

“จะออกหัวออกก้อยก็ต้องดูกันไปล่ะวะเพื่อน เฮ้ย...ไปกินเหล้าดีกว่าว่ะ” เอกภพเอ่ยชวนเพื่อนรัก

“วันนี้ขอตัวว่ะเพื่อน ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วยังไม่ได้นอนเลย พรุ่งนี้ต้องกลับกรุงเทพฯ แต่เช้าอีก”

“ตามใจ ไปล่ะ” เอกภพยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะเดินออกจากห้องไปขึ้นรถที่จอดเอาไว้ข้างนอก

 

ตาคมปลาบทอดมองร่างอวบอัดที่นอนระทดระทวยส่งสายตาเชิญชวนอยู่บนเตียงกว้าง ผู้หญิงคนนี้ร้อนแรงได้ใจ ขนาดเพิ่งจบเกมรักมาราธอนไปได้ไม่เท่าไร เขาหยุดพักสูบบุหรี่ไม่ทันได้หมดมวน เจ้าตัวก็ทำท่าปลุกอารมณ์ตัวเองเพื่อเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปบำบัดให้เสียแล้ว

ร่างสูงใหญ่ของมาคัสเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง หญิงสาวเอื้อมมือมาปลดชุมคลุมให้อย่างรู้งาน ยื่นหน้าเข้าไปปรนเปรอเขาด้วยปากและลิ้นที่เจ้าตัวมั่นอกมั่นใจนักหนาว่ากี่รายๆ ก็ต้องยอมสยบให้แต่โดยดี

บทรักยังคงดำเนินต่อไปอย่างเผ็ดร้อน เสียงครวญครางของหญิงสาวดังลั่นจนหนุ่มใหญ่ที่อยู่ห้องข้างๆ ถึงกับขนลุกซู่อยู่หน้าจอแอลซีดีขนาดใหญ่ ดวงตาหื่นกระหายจ้องมองบทพิศวาสของคนทั้งคู่ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม

พ่อเลี้ยงทรงยศแทบอดรนทนไม่ไหว อยากพรวดพราดเข้าไปร่วมปาร์ตี้กับคนทั้งคู่ด้วยเหลือเกิน แต่เพราะคำสั่งของมาคัส ทำให้เขาต้องนั่งตัวแข็งทนทรมานดูมวยคู่เอกฟัดกันนัวเนียอยู่อย่างนี้ สาบานเลยว่าถ้ามาคัสไฟเขียวเมื่อไร เขาจะลากแม่นางแบบเนื้อนมไข่นี่มากดกระหน่ำให้หนำใจ โทษฐานที่ทำให้เขาเจ็บปวดแสนสาหัส

ร่างเย้ายวนนอนทาบทับไปบนแผงอกกว้างของมาคัส มือลูบไล้ไปมากับขนหน้าอกอ่อนนุ่มของเขา เธอรอจนกระทั่งอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มเป็นปกติ จึงได้เริ่มเปิดปากพูด

“ว่าแผนของคุณมาสิคะ คุณจะให้ฉันไปทำอะไรบ้าง”

“คุณคงรู้แล้วว่าริชาร์ดแอบแต่งงานเงียบๆ กับสาวไทยคนหนึ่ง” มาคัสพูดเรียบเรื่อย แต่วิเวียนถึงกับเด้งพรวดในทันที

“คุณว่าไงนะ ริชาร์ดน่ะหรือแต่งงาน เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด”

“มันเป็นไปแล้ว ดูเหมือนกำลังหลงเลยด้วย ท่าทางจะหวงเอาการ” มาคัสอัดบุหรี่เข้าปอดอึกใหญ่ มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาราวกับภูเขาไฟจวนเจียนระเบิดของหญิงสาว

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!” วิเวียนกระชากเสียงถามอย่างลืมตัว

“เจ้าของร้านกาแฟข้างโรงแรมนั่นแหละ สวยไม่หยอกเลยผมไปเห็นมาแล้ว น่ารักอ่อนหวาน ไม่แปลกหรอกที่ริชาร์ดมันจะหลงขนาดนั้น ขนาดผมเห็นผมยังอยากได้มานอนกอดสักอาทิตย์เลย” มาคัสพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเธอก็เข้าใจทันที

“นี่อย่าบอกนะว่างานที่คุณจะให้ฉันไปทำก็คือ...”

วิเวียนพูดค้างไว้ มาคัสยักคิ้วให้เป็นคำตอบซึ่งทำให้หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างขึ้นทันที ร่างอวบอิ่มขยับเข้ามานั่งคร่อมร่างของเขาไว้อย่างเอาใจ

“ถ้าฉันทำสำเร็จ คุณอย่าลืมข้อตกลงของเราก็แล้วกันนะคะ”

 

บรรยากาศของเดือนธันวาคมซึ่งเป็นเดือนสุดท้ายของปี และเป็น เดือนที่ณิดาชอบที่สุด มองไปทางไหนก็เห็นแต่ร้านรวงต่างๆ ประดับต้นคริสต์มาสกันอย่างสวยงาม การจัดดิสเพลย์ในห้างสรรพสินค้าก็สวยจนกินกันไม่ลง มีบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองต้อนรับศักราชใหม่อันแสนคึกครื้นคึกคัก ดูมีความสุขไปทุกหนทุกแห่ง และเธอกับน้องสาวก็ไม่พลาดที่จะแต่งร้านให้เข้ากับเทศกาลแห่งความสุขนี้

ณิดาเดินเลือกซื้อของไปแต่งร้านกับสามีหนุ่ม รู้สึกได้ถึงความสุขที่รายล้อมอยู่รอบตัว ถึงแม้ว่าคนจะเยอะจนน่าเวียนหัว ริชาร์ดก็ช่างน่ารัก เขาช่วยถือของเดินตามเธอต้อยๆ ไม่มีบ่นแม้แต่คำเดียว

หลังจากเลือกซื้อของกันจนเป็นที่พอใจแล้ว ทั้งคู่ก็กลับมาช่วยกันแต่งร้านเตรียมพร้อมสำหรับวันจันทร์ ซึ่งเป็นสัปดาห์ของวันคริสต์มาส

“โอ้โห! ซื้อมาขายหรือคะพี่จอย ไปเหมาร้านเขามารึเปล่าเนี่ย”

เสียงแหลมสดใสของเด็กสาววัยสิบแปด ทำตาโตทันทีที่เห็นข้าวของพะรุงพะรังที่ริชาร์ดหอบหิ้วเข้ามา

“จริงด้วย เยอะมากเลยพี่จอย ร้านเราก็แค่นี้เองนะ” ณิชากวาดตามองข้าวของที่วางเต็มพื้น

“นี่หยิบออกไปตั้งเยอะแล้วนะ แต่คุณชายเขาก็ยังหยิบนั่นหยิบนี่มาใส่รถอยู่เรื่อย”

ณิดาหันไปมอง 'คุณชาย' ที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างต้นคริสต์มาสที่สูงท่วมศีรษะของทั้งสามสาว เธอกวาดตามองไปรอบร้านเพื่อหาที่ลงสำหรับต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ ริชาร์ดมองตามแล้วก็หอบเอาต้นไม้เจ้าปัญหาไปวางอยู่ตรงกลางร้าน ยกโต๊ะและเก้าอี้ที่อยู่ตรงกลางไปวางถัดจากต้นคริสต์มาส

“มันเก็บไว้ใช้ได้หลายปีนี่ครับ ไม่ได้ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งเสียหน่อย”

ริชาร์ดพูดพลางหยิบเอาลูกบอลประดับหลากสีมาห้อยตามต้นคริสต์มาสทันที นิวนึกสนุกเลยหยิบเอาตุ๊กตาซานตาครอสมาห้อยบ้าง ขณะที่ณิชาหยิบเอากล่องของขวัญทั้งเล็กใหญ่มาห้อยไปตามกิ่ง

จากนั้นชายหนุ่มก็เอาไฟประดับมาเดินสายตามขอบประตู ขอบหน้าต่าง และหยิบเส้นที่ยาวที่สุดมาพันรอบต้นคริสต์มาสที่สามสาวตกแต่งกันเสร็จแล้ว เสร็จเรียบร้อยจึงทดลองเสียบปลั๊ก ไฟกะพริบติดพรึ่บวิบวับไปทั่วทั้งร้าน

“ว้าว! สวยจังเลยพี่จอยพี่จูน”

คนที่ตื่นเต้นเป็นพิเศษเห็นจะเป็นนิว เพราะตั้งแต่ทำงานที่ร้านนี้มา เพิ่งเคยได้แต่งต้นคริสต์มาสขนาดใหญ่ก็คราวนี้  ณิดาหันไปยิ้มหวานให้สามีหนุ่มอย่างขอบคุณสุดหัวใจ

“ขอบคุณนะคะริชาร์ด สวยมากเลยค่ะ”

ริชาร์ดเอียงแก้มให้ภรรยาสาว ทำแก้มป่องๆ พลางเอานิ้วเคาะที่แก้ม

“ไหนรางวัลผมล่ะ”

ณิดาค้อนให้เล็กน้อยก่อนเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มอย่างรวดเร็ว แต่ริชาร์ดไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ รวบร่างเธอเข้ามากอดแล้วกดจมูกไปที่แก้มนวลทั้งสองข้างทันที

“ว้าย! รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้เนอะพี่จูน” เด็กสาวแซวเสียงดังที่คู่หนุ่มสาวหวานใส่กันไม่เกรงอกเกรงใจ

“พี่ว่าเราเอาของพวกนี้ไปติดต้นไม้ข้างนอกกันดีกว่า”

ณิชาชวนเด็กสาวเพราะไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอคู่สามีภรรยาหมาดๆ ถึงแม้จะรู้ว่าพี่สาวจดทะเบียนสมรสกับริชาร์ดเพราะเหตุจำเป็นเรื่องร้าน และเรื่องเงิน แต่เธอก็ดูออกว่าริชาร์ดนั้นจริงจังกับพี่สาวของเธอขนาดไหน และพี่สาวของเธอเองก็มีใจให้เขาเช่นกัน

ริชาร์ดหันไปยิ้มสบตากับณิชาอย่างขอบคุณที่รู้ใจ ณิดาจึงหันมาสนใจกับตุ๊กตาตัวเล็กตัวน้อยต่อ จู่ๆ วงแขนแข็งแกร่งก็โอบรอบเอวเธอจากทางด้านหลังตามติดมาด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนที่ประทับลงมาบนแก้มอีกครั้ง

“เย็นนี้คุณทำอาหารให้ผมกินหน่อยสิ ผมอยากกินฝีมือคุณ” ริชาร์ดเกยคางไว้กับไหล่ของเธออย่างออดอ้อน

“ได้สิคะ เสร็จจากนี่แล้วเราไปซื้อของสดกันที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วไปบ้านฉันก็ได้”

“ไปห้องผมดีกว่า ผมอยากให้คุณรู้จักที่อยู่ของผมไว้ วันนั้นที่ผมพาคุณขึ้นไปก็อยู่แค่ห้องรับแขกเท่านั้นเอง” ริชาร์ดรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อเมื่อเห็นณิดานิ่งไปอย่างคนกำลังใช้ความคิด

“นะครับที่รัก ผมอยากให้คุณเห็นอาณาจักรของผมทุกซอกทุกมุม ผมมีของเด็ดจะอวดคุณด้วยนะ”

“อะไรคะ” หญิงสาวทำหน้าฉงน ริชาร์ดยิ้มใส่ตากลับมาอย่างเจ้าเล่ห์

“ยังไม่บอกตอนนี้ คุณต้องขึ้นไปดูด้วยตัวเอง”

ชายหนุ่มยังคงหว่านล้อมต่อไป แสร้งทำเป็นสนใจกับของประดับต้นคริสต์มาส ทั้งที่ในใจกลัวจะถูกเธอปฏิเสธ

“ก็ได้ค่ะ” ทันทีที่ณิดาตอบรับ ริชาร์ดปรี่เข้ามาหอมแก้มภรรยาฟอดใหญ่เป็นการขอบคุณที่ยินยอมไปทำอาหารให้เขารับประทานถึงห้อง เห็นทีเรื่องที่หมายมั่นปั้นมือเอาไว้คงจะสมปรารถนาในคืนนี้

 

หลังจากซื้อของสดเสร็จเรียบร้อยแล้วพากันขับรถกลับมาที่เพนต์เฮาส์ของริชาร์ด ชายหนุ่มโอบเอวภรรยาพาเธอเดินเข้าไปในลิฟต์ด้านในสุดซึ่งเป็นลิฟต์ส่วนตัว ท่าทางสนิทสนมรักใคร่ของคนทั้งคู่ไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของใครบางคนที่แอบยืนมองอยู่ด้วยสายตาที่โกรธขึ้ง

“สลัดฉันทิ้งแล้วมาคั่วอีหน้าจืดนี่น่ะหรือ ฮึ... เราได้เห็นดีกันแน่”

วิเวียนกำหมัดแน่น เชิดหน้าขึ้นเพื่อสกัดกั้นอารมณ์โกรธเกลียด เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะทำอะไรนอกแผน ถ้าอยากแก้แค้นผู้ชายอย่างริชาร์ด เธอก็ต้องร่วมมือกับมาคัส และเมื่อวันนั้นมาถึงเธอจะได้หัวเราะเยาะเขาให้หนำใจ

“ริชาร์ดพาผู้หญิงขึ้นไปข้างบนแล้ว” วิเวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารายงานให้คนปลายสายรับทราบเพื่อจะได้เตรียมตัวในการเดินแผนขั้นต่อไป

 

"นั่งก่อนครับ เดี๋ยวผมเอาของไปเก็บในครัวก่อน"

ณิดาเผลอมองสำรวจไปทั่วห้องโถงกว้างที่ตนยืนอยู่ คราวก่อนที่เข้ามานั้นเธอไม่ทันได้สังเกตอะไรเพราะมัวแต่ตื่นเต้น มาคราวนี้จึงเพิ่งเห็นว่าห้องนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นสไตล์โมเดิร์นเรียบหรู ดูมีราคา เน้นโทนสีดำและเทาเป็นหลักเหมาะกับมาดนิ่งขรึมของเจ้าของห้อง

“ฉันว่าฉันลงมือทำเลยก็ดีค่ะ คุณคงหิวแล้ว” ณิดาเห็นว่าเขายังไม่กินอะไรเลยตั้งแต่กลับจากไปซื้อของแต่งร้านนอกจากกาแฟแก้วเดียวเท่านั้น

“ผมขอเป็นลูกมือนะ” เขาส่งยิ้มให้ก่อนเดินนำเข้าไปในครัว

ห้องครัวของริชาร์ดมีทุกอย่างที่ณิดาเคยฝันว่าอยากจะมี แทบจะถอดแบบมาจากนิตยสารตกแต่งบ้านเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวชอบอกชอบใจเป็นพิเศษ ใบหน้าจึงมีรอยยิ้มแต้มตลอดเวลา

สองหนุ่มสาวช่วยกันทำอาหารอยู่ในครัว มีเสียงหัวเราะพูดคุยหยอกเย้ากันเป็นระยะๆ ริชาร์ดดูเก้งก้างกับเครื่องครัวของตัวเองมาก อะไรเก็บไว้ตรงไหนเขาไม่เคยรู้ ต้องช่วยกันหาให้วุ่นอยู่ในครัวจนณิดาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ชายหนุ่มแกล้งทำตาขวางใส่ โทษฐานที่เธอบังอาจหัวเราะเยาะเขา จึงหาเรื่องลงโทษด้วยการหอมแก้มฟอดใหญ่อยู่หลายครั้ง

“อุ๊ย!” เมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มเสียเปรียบจึงพยายามบิดตัวออก แต่ริชาร์ดรวบตัวภรรยาเข้ามา อีกมือก็ตรึงท้ายทอยให้แหงนหน้าขึ้นรับจุมพิตจากเขาได้ถนัดยิ่งขึ้น ใบหน้าคมก้มลงจูบปากอิ่มแสนหวาน ส่งปลายลิ้นเข้าไปหยอกเย้าเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นอ่อนนุ่มที่เริ่มตอบสนองมาบ้าง เสียงครางแผ่วเบาของหญิงสาวยิ่งทำให้ชายหนุ่มลำพองใจ และเริ่มรู้สึกว่าตัวเองนั้น เครื่องติดแล้ว


******************************************

20/12/2559

ตัวเองงงงงงงงงงงงง อีบุ๊กพร้อมโหลดแล้วนะคะ ไปโหลดกันได้เลยที่เมพ และไฮเทกซ์ค่ะ ลิงค์นี้เลยยยยย 

กรี๊ดๆ ตื่นเต้ลลลลล

1. เว็บ Hytexts <-- คลิกเลยค่าาา

2. Mebmarket คลิกที่กล่องด้านล่างนี้เลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #32 น้ำหวา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 18:59
    เย้ ebook มาแล้ว
    #32
    1
  2. #31 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 10:23
    โอ้ยยป๋ารีบกินเมียเลยคนอื่นกำลังสางแผนร้ายอยู่นะ
    #31
    1