พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,742 Views

  • 43 Comments

  • 397 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    94

    Overall
    31,742

ตอนที่ 19 : ตกหลุมพราง - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

ริชาร์ดค่อยๆ ดันร่างในอ้อมกอดให้ชิดกับเคาน์เตอร์ จากนั้นก็รวบตัวของหญิงสาวยกขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนนั้น ณิดาเองก็เผลอไผลยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบลำคอของชายหนุ่มไว้ ในขณะที่มือไม้ของเขาเริ่มคืบคลานเข้ามาในเสื้อของเธอเรื่อยๆ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดก่อนจะวนมาด้านหน้า เกาะกุมทรวงอวบอิ่มจนเธอสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่รอช้า ละจากริมฝีปากอิ่มได้ก็ใช้จมูกและปากระเรื่อยไปยังติ่งหูและซอกคอหอมกรุ่นทันที

เสียงน้ำเดือดดังปุดๆ ปลุกให้หญิงสาวตื่นจากห้วงเสน่หาอันแสนหวาม สองมือที่ไร้เรี่ยวแรง หลุดจากต้นคอของเขามาดันอกกว้างให้ถอยห่าง

“ริชาร์ดคะ แกงเดือดแล้วค่ะพอก่อนเถอะ”

ณิดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นแต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ เสียงนั้นช่างเบาเสียจนแทบจะเป็นการกระซิบเสียมากกว่า

“ปล่อยมันเดือดไปสิ!

เขาไม่สนใจ จมูก ปาก และมือยังคงทำงานกันอย่างสอดคล้องในการรุกรานคนตรงหน้าต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ให้ตายเถอะ! เสียงของเธอเซ็กซี่เหลือร้าย นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มที่เธอพยายามซ่อนมันจากสายตาของเขาช่างเชิญชวน แล้วจะให้เขาหยุดตอนนี้...ฆ่ากันให้ตายดีกว่า!

“ไม่ได้ค่ะมันอันตราย... พอก่อนค่ะ ไหนคุณบอกว่าจะไม่ล่วงเกินฉันไงถ้าฉันไม่ยินยอม”

ได้ผล...ริชาร์ดหยุดการกระทำทุกอย่างทันที ภรรยาคนสวยเล่นใช้ไม้นี้แล้วเขาจะทำอะไรได้ นอกจากซบหน้าลงกับบ่าของเธอเอาไว้เพื่อปรับอารมณ์ของตัวเองให้คลายความร้อนรุ่ม และกล่อมบางสิ่งบางอย่างให้มันหลับใหลไปก่อนที่จะทำอะไรงามหน้าออกมา แต่ทว่ามือที่เกาะกุมทรวงอิ่มก็ยังไม่ยอมปล่อย สายตาละห้อยมองหญิงสาวอย่างออดอ้อน

“เอามือออกไปด้วยค่ะ” 

ณิดาค้อนขวับหน้าแดงซ่านที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาย หรือเพราะอารมณ์วาบหวามจากเมื่อครู่กันแน่ หญิงสาวแกล้งทำเสียงแข็งใส่ พลางตีเพียะลงไปที่มือขยันจอมซน ชายหนุ่มจึงยอมถอนทัพกลับอย่างอ้อยอิ่ง แต่ยังไม่วายแกล้งบีบทรวงคู่งามเล่นเบาๆ ก่อนถอนมือออกมา ตบท้ายด้วยการกดใบหน้าตัวเองจมลงไปกับอกอวบคู่นั้นแล้วคลุกเคล้าอย่างมันเขี้ยว

“ว้าย... ทะลึ่ง!” ณิดาหยิกท้องของชายหนุ่มจนใบหน้าเหยเก เธอรีบกระโดดลงจากเคาน์เตอร์ครัวเดินไปปิดเตาด้วยมืออันสั่นเทา จากนั้นจึงเดินไปหยิบไข่ไก่จากตู้เย็นมาสามฟอง ตามด้วยกุ้งที่แกะแล้วนำมาเตรียมไว้เพื่อทำไข่เจียวกุ้งสับ เพราะเมนูนี้ริชาร์ดเป็นคนนำเสนอขึ้นมาเอง

ริชาร์ดคิดว่าขืนเขาดึงดันจะอยู่ช่วยเธอในครัวต่อไป เห็นทีมื้อเย็นวันนี้เขาคงได้ลากเธอมากินเป็นอาหารเย็นแน่ จึงขอตัวออกไปรอที่ห้องรับรองแทน

เมื่ออาหารทุกอย่างเสร็จสิ้น สองหนุ่มสาวก็ช่วยกันยกไปวางไว้ที่โต๊ะอาหาร มื้อนี้เป็นอาหารไทยล้วนๆ เพราะชายหนุ่มเป็นคนเสนอว่าอยากลองกินอาหารไทยที่เป็นฝีมือของภรรยาดูบ้าง มื้อนี้จึงมีต้มยำทะเลน้ำข้น ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ กุ้งอบวุ้นเส้น และไข่เจียวกุ้งสับ

“ว้าว! ข้าวจะพอไหมนี่ ผมว่าผมต้องเบิ้ลหลายจานแน่เลย”

ชายหนุ่มทำท่าลูบท้องไปมาดวงตายิ้มแย้มเมื่อเห็นอาหารตรงหน้า เขาเดินไปกดสวิทช์เพื่อเลื่อนผ้าม่านที่ปิดกระจกของห้องนี้ออกไปจนสุด ณิดาถึงกับตะลึงกับภาพเบื้องหน้าที่เห็น แม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาวคดเคี้ยวในความมืด บวกกับแสงไฟจากตึกรามบ้านช่อง และอาคารต่างๆ ดูสวยงามจนไม่อยากกะพริบ เธอเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกมองภาพตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน

ระหว่างที่หญิงสาวมัวแต่ยืนตะลึง ริชาร์ดจึงยกอาหารทั้งหมดไปวางที่โต๊ะตรงระเบียงห้อง จากนั้นจึงวางเชิงเทียนที่แอบซื้อมา แล้วจุดเทียนตั้งไว้ที่โต๊ะ

ณิดาเอามือเกาะกระจกมองไปยังทิวทัศน์สวยงามเบื้องหน้า จึงไม่รู้ว่าสามีหนุ่มก็กำลังง่วนกับการจัดโต๊ะอาหารอยู่ที่ระเบียงด้านนอก และเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ริชาร์ดจึงเดินมาสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง

“สวยใช่ไหมล่ะ ชอบรึเปล่าครับ”

“ชอบสิคะ สวยมากเลยค่ะ” ณิดาหันไปยิ้มหวานส่งให้คนที่สวมกอดเธออยู่ด้านหลัง

“มาตรงนี้สิครับ แล้วคุณจะชอบมันยิ่งขึ้น”

ริชาร์ดจับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวรั้งให้เดินไปยังระเบียงด้านนอกที่เขาจัดเตรียมมื้อค่ำสุดวิเศษเอาไว้

“คุณยกอาหารมาตั้งแต่เมื่อไรคะ ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง”

“ยกมาตอนที่คุณกำลังเพลินกับวิวข้างนอกนั่นไง” ริชาร์ดหอมแก้มไปทีหนึ่งก่อนดันไหล่ให้เธอนั่งลง แล้วตนก็ไปนั่งฝั่งตรงข้าม

“ตรงนี้ เวลาดึกๆ มองเห็นดาวด้วยนะครับ ผมชอบออกมานั่งเล่นที่ระเบียงตอนมืดๆ” เขาพูดขึ้นลอยๆ อย่างวาดหวังบางอย่าง แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้เต็มที่เพราะเกรงว่าไก่จะตื่นเสียก่อน

“แสงไฟในเมืองจากด้านล่างไม่กลบแสงดาวไปหมดหรือคะ”

“ต้องดึกๆ ครับ สักห้าทุ่มขึ้นไป อาคารบ้านเรือนส่วนใหญ่จะปิดไฟกันหมด ตอนนั้นแหละที่เราจะมองเห็น”

ณิดาพยักหน้าหงึกหงักโดยไม่ทันคิดได้อะไร สายตายังคงมองไปที่วิวด้านนอกระเบียงอย่างตื่นตา

“ยิ่งฤดูนี้ดาวยิ่งสวย ถ้าคุณไม่เชื่อคืนนี้จะอยู่ดูดาวกับผมก็ได้นะ”

ริชาร์ดพูดหน้าตาย ทำทีตักอาหารใส่จานให้หญิงสาวเหมือนไม่ได้วาดหวังอะไรทั้งนั้น ทั้งที่ในใจแอบลุ้น อยากให้เธอตอบรับใจจะขาด

ณิดาละสายตาจากวิวสวยงามเบื้องหน้าแล้วหันมามองชายหนุ่มที่แกล้งตีหน้านิ่งเฉย แต่แววตากรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด นึกรู้ทันทีว่าตนเองกำลังโดนตะล่อมทางอ้อมอยู่

“เอาไว้วันหลังดีกว่าค่ะ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเตรียมของที่ร้านแต่เช้า ไม่อยากนอนดึก”

“เอ้อ...โอเค วันหลังก็ได้” ริชาร์ดยิ้มแห้งๆ ก้มหน้าก้มตาซดต้มยำต่อไป ขณะที่ณิดาแอบสะใจเล็กๆ ที่แก้ลำคนเจ้าเล่ห์ได้

 

“ผู้กองครับ หลักฐานที่เป็นทั้งภาพถ่าย เอกสาร และพยานบุคคลก็พร้อมหมดแล้ว ผู้กองจะเข้าจับกุมเลยไหมครับ” นายตำรวจชั้นประทวนเอ่ยถามผู้บังคับบัญชาทันที หลังจากที่เดินตามเข้ามาในห้องแล้ว

“ที่สำคัญ เราได้รับแจ้งมาว่าในรถของผู้ต้องหามีเฮโรอีนซุกซ่อนอยู่จำนวนหนึ่งด้วย” สีหน้าของผู้กองหนุ่มฉงนเล็กน้อย ได้รับแจ้งอย่างนั้นหรือ ทำไมเขาไม่รู้เรื่องมาก่อน นี่มันเกินความคาดหมายไปมากทีเดียว

“สายรายงานเข้ามา หรือว่าได้รับแจ้ง” ผู้กองเป็นเอกขมวดคิ้วมุ่น ถามลูกน้องเสียงขรึม

“มีพลเมืองดีแจ้งเข้ามาครับ ผมขออนุญาตนำกำลังไปจับกุมครับผม”

ผู้กองหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาพลางพยักหน้าให้อย่างเสียไม่ได้ รู้สึกกังวลใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.ออกทันทีหลังจากที่ลูกน้องออกไปจากห้องแล้ว

“เวรเอ๊ย! เสือกโทร.ไม่ติดอีก มัวทำอะไรอยู่วะ”

ผู้กองสบถอย่างหัวเสีย หลังจากเพียรพยายามโทร.หาใครบางคน จากนั้นไม่นานนายตำรวจคนเดิมก็นำเอกสารเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งหนึ่ง

“หมายจับมาแล้วหรือ” ผู้กองเป็นเอกเอ่ยถามผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าในซองนั้นมีอะไร

“ศาลอนุมัติแล้วครับ” นายตำรวจคนนั้นชูซองน้ำตาลขึ้นโชว์ ผู้กองหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อย

“โอเค งั้นก็ไปกันเลย"

 

หลังจากกินมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองก็ช่วยกันเก็บจานไปล้าง เธอล้างฟอง เขาล้างน้ำเปล่า ณิดาแอบคิดคนเดียวในใจเงียบๆ ว่าทำแบบนี้เหมือนคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ในขณะที่ริชาร์ดคิดเสียงดังจนเธอยังได้ยิน

“รู้สึกว่าเราเหมือนคู่สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ เลยนะ คุณว่าไหม” ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้เขินไปแล้วเรียบร้อย แก้มนวลนั้นแดงปลั่งจนริชาร์ดอดใจไม่ไหว ก้มลงหอมแก้มเนียนใสของเธออย่างมันเขี้ยวในความน่ารักจนโดนณิดาทุบที่ต้นแขนเบาๆ

หลังจากเสร็จจากการเก็บกวาดทุกอย่างแล้ว ณิดาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เห็นว่าเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วจึงคิดว่าควรกลับบ้านสักที

“ดึกแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

“ไม่อยู่ดูดาวกับผมจริงๆ น่ะหรือ” ริชาร์ดไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมหญิงสาวอีกครั้ง

“ไม่ดีกว่าค่ะ เอาไว้วันหลังนะคะ” ณิดาปฏิเสธเสียงหวาน แต่สายตาบ่งบอกว่ารู้ทันความคิดของเขา

“โอเค! วันหลังก็ได้ เดี๋ยวผมไปส่งนะ รถของคุณ น้องสาวคุณเขาขับกลับไปแล้วใช่ไหม” ริชาร์ดร่ำร้องอยู่ในใจด้วยความเสียดาย อุตส่าห์คิดว่าจะได้กินของหวานมื้อดึกแต่ก็ชวดจนได้

“ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวหันไปยิ้มให้ ริชาร์ดจึงเดินโอบบ่าภรรยามาที่ลิฟต์

เมื่อลิฟต์ถึงชั้นล่างสุด สายตาคมกริบของริชาร์ดมองปราดไปที่วิลสันซึ่งกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสามนาย หนึ่งในนั้นเขาจำได้ว่าคือผู้กองเป็นเอก ที่เคยเจอกันตอนเหตุยิงกันที่ลานจอดรถ ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไร ผู้กองเป็นเอกก็หันหน้ามาสบตาด้วยพอดี วิลสันทำท่าจะเข้ามาขวางแต่   ริชาร์ดยกมือขึ้นห้าม

“วิลสัน ไม่ต้อง ปล่อยพวกเขาเข้ามา” ริชาร์ดเว้นระยะสักครู่ก็หันมาเอ่ยกับหญิงสาวข้างตัว

“คุณรอผมตรงนี้สักครู่นะ เดี๋ยวผมมา” พูดจบเขาก็เดินเข้าไปหาวิลสัน และนายตำรวจทั้งสามนายทันที

ณิดารู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ยิ่งเห็นสายตาที่ผู้กองหนุ่มมองมาที่ริชาร์ด เธอก็ยิ่งใจไม่ดี ไม่กล้าสอบถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ได้แต่ส่งสายตาหาเป็นเอกอย่างต้องการหาคำตอบ

“จอย! มาทำอะไรที่นี่”

ผู้กองหนุ่มตกใจจนตาเบิกกว้างเมื่อเห็นคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่เวลานี้ ชายหนุ่มถามเธอด้วยน้ำเสียงคาดคั้น ความกังวลเริ่มเข้ามาเกาะกุมในใจ และทันทีที่ได้ยินคำตอบของหญิงสาวตรงหน้า เขาก็แทบอยากจะเดินเข้าไปตั๊นหน้าผู้ชายที่เธอพูดถึง

“เอ่อ...คือ...จอยมากินมื้อค่ำกับคุณริชาร์ดน่ะค่ะ” ณิดาตัดสินใจบอกไปตามตรง เพราะอยากให้ผู้กองหนุ่มเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

เป็นเอกกลอกตามองด้านบนอย่างหัวเสีย แล้วหันไปมองริชาร์ดด้วยสายตาเอาเรื่องทันที เพราะตอนนี้ริชาร์ดกำลังตกเป็นผู้ต้องหาคดีร้ายแรง เขาไม่ต้องการให้หญิงสาวเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือพัวพันกับคนอย่างริชาร์ด

“กลับบ้านไปก่อนเถอะ พี่ขอร้อง ตอนนี้เลย!

ผู้กองหนุ่มพูดจบก็เดินไปทันทีโดยไม่สนใจว่าณิดาจะปฏิบัติตามหรือไม่ เขาเห็นลูกน้องพยายามสื่อสารกับริชาร์ดและวิลสันเรื่องหมายจับ และการขอตรวจค้นรถยนต์ส่วนตัวกระท่อนกระแท่นโดยที่ไม่รู้ว่าวิลสันนั้นสามารถสื่อสารภาษาไทยได้ ผู้กองหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ริชาร์ดแล้วพูดกันเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“คุณไปรู้จักกับน้องผมตั้งแต่เมื่อไร” น้ำเสียงไม่พอใจของผู้กองเป็นเอกทำให้ริชาร์ดขมวดคิ้วมุ่น

“น้องคุณหรือกัปตัน คุณหมายถึงจอย?” ริชาร์ดหรี่ตามองคนที่คุยด้วย ผู้กองพยักหน้าแทนคำตอบ

“ก็สักพักนึงแล้ว และตอนนี้เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของผม” ริชาร์ดตอบคำถามเขาด้วยท่าทีสบายๆ แต่คนฟังถึงกับอ้าปากค้าง

“ว่าไงนะ! นี่คุณทำบ้าอะไร”

ให้ตายเถอะ เขาไม่รู้เลยว่าไอ้ฝรั่งนี่มันกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ดึงเอาณิดาเข้าไปวุ่นวายอยู่ในชีวิตด้วย จะมาบอกว่าเพราะรักเธอนั้นเขาไม่เชื่อเด็ดขาด ก็ในเมื่อประวัติการควงผู้หญิงแต่ละคนของริชาร์ดตามที่เขาสืบมานั้นมีแต่ระดับไฮโซ หรือพวกนางแบบนางงามคนเด่นคนดังทั้งนั้น ส่วนณิดาเป็นแค่หญิงสาวธรรมดาที่ออกจะอ่อนต่อโลกด้วยซ้ำไป ไม่รู้ว่าหมอนี่มันไปหลอกล่อเธอยังไง ถึงได้ยอมไปแต่งงานกับเสือร้ายเข้าจนได้

ริชาร์ดยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ผู้กองหนุ่มเองก็คิดว่าป่วยการจะคาดคั้นจึงแจ้งข้อกล่าวหาให้อีกฝ่ายรับทราบทันที

“ผมขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยครับ คุณมีหมายจับคดียาเสพติด และผมขออนุญาตค้นรถยนต์ของคุณที่จอดอยู่ในลานจอดรถด้วย”

“ถ้าคุณอยากจะค้น ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว” ริชาร์ดตอบอย่างสงวนท่าทีก่อนจะหันไปหาลูกน้องคนสนิท

“วิลสัน นายเอารถไปส่งคุณณิดาที่บ้านด้วย”

“แต่... บอสครับ” วิลสันมีสีหน้าลำบากใจ เพราะไม่อยากปล่อยให้เจ้านายอยู่กับตำรวจเพียงลำพัง แพททริคกับนาตาลีก็ยังมาไม่ถึง จะได้ให้คอยคุ้มกันภรรยาของเจ้านายแทนเขา

“นี่คือคำสั่ง ไปส่งเธอให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย” เอ่ยจบก็หันมาพูดกับผู้กองหนุ่ม

“ขอผมคุยกับภรรยาสักครู่นะครับ แล้วผมจะไปกับคุณ”

ริชาร์ดเน้นย้ำคำว่าภรรยาอย่างชัดถ้อยชัดคำจนผู้กองเป็นเอกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าให้อย่างเสียไม่ได้ ริชาร์ดจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดเซียวอยู่ที่เดิม

“จอย คุณกลับไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมให้วิลสันไปส่งคุณที่บ้าน”

“มีเรื่องอะไรร้ายแรงรึเปล่าคะริชาร์ด ทำไมพี่เอกถึงมาอยู่ที่นี่”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ สบายใจได้ ถึงบ้านแล้วผมจะโทร.ไปหา”

ริชาร์ดเห็นแววกังวลในดวงตาคู่สวย จึงโอบประคองสองแก้มขึ้นมาโดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง เอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนให้หญิงสาวคลายกังวล

“เชื่อผมนะที่รัก ต่อจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยากให้คุณเชื่อมั่นในตัวผม ผมอยากให้คุณหนักแน่น และเชื่อใจผม ได้ไหมครับ”

ณิดาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีฟ้าเหมือนอยากรู้ความนัยของประโยคที่เขาต้องการจะสื่อ หญิงสาวพยักหน้าลงเล็กน้อยอย่างเข้าใจ และให้คำสัญญากับเขาอย่างหนักแน่น

“ค่ะ จอยจะเชื่อคุณ” ริชาร์ดจูบที่หน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง วิลสันจึงเดินเข้ามาหา

“คอยดูแลเธอให้ดีด้วยนะวิลสัน ฉันฝากด้วย” ริชาร์ดพูดทิ้งท้ายอย่างที่รู้ความหมายกันสองคนกับวิลสัน

"ครับบอส ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด” วิลสันรับคำสั่งผู้เป็นนาย ก่อนผายมือเชิญหญิงสาวไปที่ลานจอดรถ

“เชิญทางนี้ครับ คุณณิดา”

ณิดาเดินตามวิลสันไปอย่างเชื่องช้า ตาคอยหันกลับมามองริชาร์ดอยู่ ตลอดเวลาอย่างอาลัยอาวรณ์ ในความรู้สึกของเธอมีลางสังหรณ์ว่าจากวันนี้ไปเธอจะไม่ได้เจอกับริชาร์ดอีก!

“เชิญทางนี้ครับคุณตำรวจ รถผมจอดอยู่ด้านโน้น” ริชาร์ดเดินนำทันทีโดยไม่รอให้ตำรวจถาม

เมื่อมาถึงที่รถบีเอ็มดับเบิ้ลยู เขากดกุญแจปลดล็อกรถ และกระโปรงหลังให้ตำรวจเข้าค้นได้ตามสะดวก เพราะมั่นใจว่ารถของตนไม่มีอะไรในนั้นแน่นอน ตำรวจสองนายเข้าค้นไปทุกซอกทุกมุมของรถก็ยังไม่เจออะไร ริชาร์ดอมยิ้มเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ

“จ่าเทพ ช่วยเปิดประโปรงหน้าด้วย”

เสียงสั่งงานของผู้กองเป็นเอกทำให้ริชาร์ดหันไปเลิกคิ้วใส่ผู้กองหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ สักพักตำรวจนายหนึ่งก็พบขวดแก้วขนาดฝ่ามือ ภายในบรรจุผงสีขาวเอาไว้จำนวนสิบหลอด ห่อด้วยพลาสติกอย่างหนาซุกซ่อนอยู่ตรงกระโปรงหน้ารถ

ผู้กองหนุ่มอมยิ้มหันมาหาเจ้าของรถที่ยืนอย่างสงบ ทว่ากรามบดเบียดไปด้วยอารมณ์อย่างโกรธจัด สายตาที่มองไปยังห่อขวดแก้วนั้นส่งประกายกร้าวอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมขอจับคุณในข้อหามียาเสพติดไว้ในครอบครอง และอีกหลายๆ ข้อหา แต่ผมขอเชิญคุณไปรับฟังที่สถานีตำรวจแล้วกันนะคุณริชาร์ด รอสส์”

ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาทำทีจะใส่กุญแจมือให้ริชาร์ด แต่ริชาร์ดปฏิเสธเสียงแข็ง

“อย่าเอาของพรรค์นั้นมาถูกตัวผม ผมเดินไปเองได้”

ไม่นานนักก็มีรถตำรวจมาจอดอยู่ตรงหน้าริชาร์ด ผู้กองเป็นเอกเปิดประตูด้านหลังให้ริชาร์ดขึ้นไปนั่งแล้วตัวเองก็ตามเข้าไปประกบ ก่อนจะหันไปสั่งงานกับลูกน้อง

“เอารถของกลางไปโรงพักด้วยนะจ่า รบกวนขอกุญแจรถด้วยนะครับคุณริชาร์ด” ประโยคหลังเขาหันมาพูดกับผู้ต้องหากิตติมศักดิ์

ริชาร์ดจึงยื่นกุญแจรถส่งให้โดยไม่กล่าวอะไร เขาโดนขนาบข้างไปด้วยตำรวจที่ค้นเจอยาเสพติด อีกด้านเป็นผู้กองเป็นเอก เมื่อรถแล่นออกจากโรงแรม ผู้กองก็หันมาพูดกับชายหนุ่มอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทันที

“ลองนอนคุกเมืองไทยดูบ้างนะครับ คุณริชาร์ดผู้ยิ่งใหญ่”


******************************************************

22/12/2559

หนังสือกำลังอยู่ระหว่างขั้นตอนการจัดพิมพ์นะคะ อดใจรอกันอีกนิดดดด เดี๋ยวก็อ่านฉบับเต็มกันแล้วค่ะ หนังสือหนิงสั่งมาเผื่อด้วยนะคะ เผื่อมาหลายเล่มอยู่เพราะค่าพิมพ์จะได้ถูกกว่าหากสั่งแค่ห้าสิบเล่ม เพราะฉะนั้น ใครสนใจอยากสั่งก็ติดต่อได้ที่เพจ ณรมล จรสจันทร์ เลยค่าาา

หรือใครสายอีบุ๊ก ก็จัดได้เลยนะคะ พร้อมโหลดแล้วค่าาา



ฝากนิยายอีกเรื่องนะคะ "ระบำผีเสื้อ" วางแผงแล้ววววว อีบุ๊กก็พร้อมโหลดแล้วอีกเช่นกันค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #33 Sakura-RR (@Sakura-RR) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 00:42
    เมื่อไร E-book จะเอาลงในระบบ app ค่ะ
    #33
    0