พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,918 Views

  • 43 Comments

  • 394 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    81

    Overall
    31,918

ตอนที่ 14 : แผนรัก VS แผนร้าย - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59

--- SENSOR --

ทั้งสองคนผลัดกันปรนเปรอสวาทจนไฟรักโหมกระพือขึ้นอีกครั้ง กิจกรรมหวามกินเวลายาวนานจนร่างสองร่างนอนระทดระทวยอิงซบกันอยู่บนสังเวียนรักอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ลีลาของคุณทำฉันคลั่งได้เสมอเลยนะที่รัก” หญิงสาวตาปรือปรอยด้วยไฟปรารถนา

“ผมเคยบอกคุณแล้วไง กับคุณผมไม่เคยอิ่ม อยู่ใกล้คุณทีไรผมอยากร่วมรักกับคุณทุกที”

เธอยิ้มอย่างพอใจที่เสน่ห์ของตนทำให้ผู้ชายคนนี้หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นได้ เธอสามารถชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ได้ดังต้องการ เธอไม่ปฏิเสธว่ามีความสุขมากกับรสรักจากผู้ชายคนนี้ เธอร่วมรักกับเขาได้ทุกวัน และผู้ชายคนนี้ก็สนองให้เธอได้อย่างถึงอกถึงใจทุกครั้งเสียด้วย

น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถเก็บเขาไว้ข้างกายได้ เพราะถ้าแผนที่วางไว้บรรลุเป้าหมาย เธอไม่อาจให้เขามีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป นั่นเพราะเขารู้มากเกินไปนั่นเอง

ใบหน้าของริชาร์ดลอยเข้ามาในห้วงความคิด เธอยังจดจำค่ำคืนเร่าร้อนระหว่างเธอกับเขาได้อย่างไม่มีวันลืม ลีลารักของผู้ชายคนนั้นทำให้เธอคลั่ง และเธอคิดถึงมันจนแทบทนไม่ไหวต้องหาที่ระบายเอากับผู้ชายที่นอนแนบกายเธอตอนนี้เป็นการทดแทน

“คุณต้องเร่งลงมือตามแผนที่วางไว้แล้วนะคะ ถ้าช้ากว่านี้มันจะเสียแผนหมด” หญิงสาวลูบไล้ไปมาบนแผงอกกว้างของชายหนุ่ม นิ้วเรียวสอดเข้าไปในกลุ่มขนสีทองนุ่มมืออย่างหยอกเย้า

“คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เพราะผมเริ่มดำเนินการอย่างเงียบเชียบแล้วล่ะ ว่าแต่มาคัส พี่ชายคุณล่ะ ป่านนี้ได้เรื่องอะไรบ้างรึเปล่า” ชายหนุ่มหันมากดจมูกลงไปบนหน้าผากชื้นเหงื่อของหญิงสาว

“ยังไม่รายงานอะไรมาเลยค่ะ ไปเมืองไทยตั้งหลายวันแล้ว สงสัยป่านนี้คงมัวแต่ขลุกอยู่กับผู้หญิงไทยอยู่ คุณก็รู้อยู่ว่าพี่ชายฉันน่ะขาดผู้หญิงได้ที่ไหน คุณเองก็เถอะ งานนี้คุณจะพลาดไม่ได้เลยนะคะ เพราะทุกอย่างของริชาร์ดต้องเป็นของเราสองคนเท่านั้น” หญิงสาวช้อนตาขึ้นมอง ประกายตามีความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว

...ริชาร์ด ถ้าคุณไม่เลือกฉัน ฉันก็จะไม่ให้คุณเหลืออะไรเลย...

“เพื่ออนาคตของเราค่ะ แมทธิว” โอลิเวียเงยหน้าขึ้นจูบปลายคางของเขาอย่างเอาใจ

 

เชียงใหม่

มาคัสชนแก้วกับพ่อเลี้ยงทรงยศท่ามกลางการห้อมล้อมของสาวสวยที่พ่อเลี้ยงจัดหามาขนาบให้ทั้งซ้ายขวา เขายกสีอำพันขึ้นดื่มรวดเดียวหมด แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะเพื่อให้สาวสวยผู้มีหน้าที่บริการชงเสิร์ฟได้จัดการต่อไป

“งานประมูลจะมีขึ้นอีกเมื่อไร” มาคัสถามคนตรงหน้าที่กำลังนัวเนียกับหญิงสาวหุ่นสะบึมข้างกายอย่างเมามัน

“วันที่สิบห้าครับ คุณมาคัสสนใจจะร่วมประมูลด้วยหรือ คราวนี้มีของเด็ดเหมือนเคยนะ ถ้าคุณสนใจก็บอกผมได้ ผมจะเก็บตัวเด็ดๆ ไว้ให้คุณเป็นกรณีพิเศษเลย” พ่อเลี้ยงทรงยศเสนอสิ่งล่อตาให้ชายหนุ่ม เพราะรู้นิสัยใจคอดีว่าบุตรชายราชายาเสพติดผู้นี้โปรดปรานเรื่องผู้หญิงแค่ไหน

มาคัสยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มน้ำสีทองลงคอไปอีกอึกใหญ่ แต่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงลองถามหยั่งเชิงดู

“ถ้าฉันมีของเด็ดที่ฉันเล็งเอาไว้แล้วล่ะ นายจะจัดมาให้ฉันได้รึเปล่า” นัยน์ตาสีเทาอ่อนส่งประกายระยิบระยับจนพ่อเลี้ยงเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว แต่ไหนแต่ไรมา มาคัสคนนี้ไม่เคยคัดเลือกเนื้อหวานด้วยตัวเองเลยสักครั้ง เขาส่งแบบไหนไปให้ก็รับหมดไม่เคยอิดออดขอเปลี่ยนจาน

“ใครหรือครับ ถ้าไม่ยากจนเกินไป ผมก็สามารถจัดมาให้คุณได้แน่นอน”

มาคัสได้ยินอย่างนั้นก็เปิดรอยยิ้มกว้าง พลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดรูปที่เขาเคยแอบถ่ายผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้แล้วยื่นไปให้พ่อเลี้ยงได้เห็นรูปนั้นเต็มตา

“เป็นเจ้าของร้านกาแฟที่กรุงเทพฯ เดี๋ยวฉันจะให้รายละเอียดเรื่องชื่อร้าน และสถานที่ตั้งอีกที ฉันถูกใจหล่อน นายทำยังไงก็ได้ในการเอาตัวหล่อนมาให้ฉัน แต่ห้ามบอบช้ำ และห้ามใครหน้าไหนก็ตามมากินก่อนฉันเด็ดขาด”

มาคัสกำชับหนักแน่นพร้อมกับจัดการส่งรูปเข้าโทรศัพท์ของพ่อเลี้ยง ซึ่งพอพ่อเลี้ยงได้รับรูปมาก็เพ่งมองหญิงสาวในรูปอย่างพินิจพิเคราะห์

“สวยดีนะครับ คนนี้คงสำคัญมากเลยล่ะสิ คุณมาคัสถึงได้เฉพาะเจาะจงมาขนาดนี้”

“ใช่ หล่อนสำคัญมาก เพราะถ้าฉันสามารถเอาผู้หญิงคนนี้มานอนอยู่ใต้ร่างฉันได้ ศัตรูคู่แค้นตลอดกาลของฉันมันคงได้กระอักเลือดแน่ แล้วฉันจะรอเยาะเย้ยมันเมื่อวันนั้นมาถึง”

แววตาของมาคัสวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อนึกถึงศัตรูคู่อาฆาตอย่างริชาร์ด รอสส์ เขาแทบทนรอสมน้ำหน้ามันไม่ไหวในตอนที่มันรู้ว่าผู้หญิงที่มันเฝ้าเทียวไล้เทียวขื่ออยู่เป็นนานสองนาน ได้ถูกเขาเด็ดมาเชยชมแล้วเป็นที่เรียบร้อย

 

กรุงเทพฯ

พรุ่งนี้แล้วที่ณิดาจะต้องให้คำตอบกับริชาร์ดสำหรับข้อเสนอแสนคันหัวใจเรื่องนั้น ตลอดทั้งวันเธอครุ่นคิดอย่างหนัก เพราะถ้าเธอตอบตกลงนั่นหมายความว่านอกจากเธอจะได้เงินก้อนใหญ่แล้ว ร้านกาแฟก็จะยังคงอยู่ต่อไป แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอหน้าเงิน มันจะดูเหมือนเป็นการขายตัวไหมถ้าหากตอบรับข้อเสนอแสนหวานของเขา

เธอยอมรับว่าเอนเอียงไปทางข้อเสนอของเขามาก รู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่พวกโลกสวยที่ต้องมารักศักดิ์ศรี ไม่ยอมรับเงินจากใคร ปล่อยให้ที่ดินของพ่อแม่โดนยึดไป แล้วตัวเองก็มานั่งหางานประจำทำเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันๆ เพียงเพราะศักดิ์ศรีค้ำคอเป็นแน่

อีกทั้งสิ่งหนึ่งที่เธอรู้อยู่แก่ใจนั่นก็คือเธอไม่รังเกียจริชาร์ด เธอมีความรู้สึกดีๆ ให้เขาด้วยซ้ำทั้งที่เพิ่งเจอและรู้จักกันไม่นาน แต่เธอกลับรู้สึกวูบไหวหัวใจได้ถึงเพียงนี้

ณิดาปรึกษาเรื่องนี้กับณิชาแล้วเรียบร้อย คราแรกณิชาตกใจมากที่หนุ่มฝรั่งตาสวยคนนั้นมาขอพี่สาวเธอแต่งงานสายฟ้าแลบ แต่ในอารมณ์ต่อมากลับถูกแทนที่ด้วยความยินดี เพราะเธอเองก็มองออกว่าพี่สาวเธอก็มีใจให้เขาเช่นกัน เพียงแต่ณิดานั้นยังไม่กล้ายอมรับออกมาตรงๆ

“จูนว่ามันไม่เร็วไปหรือ แต่พี่ว่ามันเร็วไปนะ พี่กับเขาเพิ่งรู้จักกันเอง” พี่สาวออกอาการลังเล แต่คนเป็นน้องรีบส่ายหน้าเร็วรี่เพราะกลัวพี่สาวคิดมาก

“ไม่เกี่ยวกับเวลาหรอกพี่ เรื่องแบบนี้มันขึ้นกับพี่แล้วก็คุณริชาร์ดต่างหาก เพิ่งเจอกันใช่ว่าจะรักกันแต่งงานกันไม่ได้ จูนว่ามีเยอะแยะไปนะ เจอกันแค่เดือนสองเดือนแล้วตกลงใจแต่งงานกันอยู่ด้วยกันจนแก่จนเฒ่า” ณิชาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงขมขื่นจนคนฟังรู้สึกได้

“บางคู่คบกันมาเป็นสิบๆ ปี แต่งงานอยู่กินกันมาตั้งนาน บทจะเลิกกันวันเดียวก็ทางใครทางมันแล้ว”

“อย่าไปนึกถึงมันเลยจูน เรื่องมันผ่านไปแล้ว คิดเสียว่าเป็นบทเรียน” พี่สาวเอ่ยปลอบใจ

“พยายามอยู่นะพี่จอย มันอาจจะต้องใช้เวลาแต่จูนก็ไม่ฟูมฟายเหมือนช่วงแรกแล้วพี่ก็เห็น” ณิชายิ้มให้พี่สาว พลางเอนซบไปที่ไหล่ของผู้เป็นพี่

“พี่จอยเองเถอะ ถามใจตัวเองดูนะว่าคิดยังไงกับคุณริชาร์ด ถ้าได้คำตอบให้ตัวเองแล้วพรุ่งนี้ก็เซย์เยสไปเลย”

ณิดานึกถึงคำพูดสุดท้ายของเขาหลังจากที่ไปดินเนอร์กันมา ก็พานทำให้หน้าขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันที

ถ้าไม่ลำบากจนเกินไป คุณหัดเซ็นชื่อตัวเองเป็น ณิดา รอสส์ก็จะดีมาก...

สองวันที่เขาไปภูเก็ต ใช่ว่าเขาจะขาดการติดต่อไปเลย ตรงกันข้าม เขาหมั่นโทร.หาเธอทุกวัน วันละหลายครั้งด้วยซ้ำ ก่อนนอนก็มีข้อความหวานๆ มาส่งเธอเข้านอนอีกด้วย

...แล้วอย่างนี้จะไม่ให้หวั่นไหวได้อย่างไรกันเล่า...

ณิดาเหลือบดูเวลา เมื่อเห็นว่าเกือบห้าโมงเย็นแล้วจึงรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปงานแต่งงานเพื่อนสนิทที่โรงแรมเดอะรอสส์ ใกล้กับร้านของเธอเอง หลังจากใช้เวลาแต่งตัวแต่งหน้าประมาณหนึ่งชั่วโมง หญิงสาวก็ขับรถออกจากบ้านไปยังโรงแรมที่จัดงานทันที

ร่างเพรียวระหงมาในชุดเดรสเข้ารูปสั้นเลยเข่าสีชมพูอ่อน ปล่อยผมยาวเป็นลอนเคลียแผ่นหลัง แต่งหน้าบางเบาด้วยโทนสีชมพูดูสวยหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว เพื่อให้เข้ากับธีมงานของเพื่อนสาวคนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ในงานได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนมากมาย จึงทำให้ลืมเรื่องกลุ้มใจไปได้บ้าง

ห้องจัดเลี้ยงงานแต่งงานอยู่ถัดมาจากห้องจัดเลี้ยงขอบคุณพนักงาน และผู้บริหารของโรงแรมเดอะรอสส์พอดี หญิงสาวจึงไม่ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งแอบมองเธอจากตรงนั้นมาพักใหญ่แล้ว เสียงหัวเราะของเธอเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของเขาได้ทุกครั้ง

เมื่อถึงเวลากลับ เพื่อนหลายคนชักชวนให้เธอไปต่อด้วยกัน แต่เนื่องจากพรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมร้าน จึงไม่สามารถไปต่อกับเพื่อนได้ สุดท้ายจึงขอตัวกลับบ้านก่อน

ระหว่างที่ณิดากำลังเดินไปลานจอดรถโดยมีริชาร์ดเดินตามหลังอยู่ห่างๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นในบริเวณลานจอดรถที่เธอยืนอยู่

ปัง!

“กรี๊ด!” หญิงสาวตกใจเผลอกรีดร้องออกมาแล้วยกมือขึ้นปิดหู ริชาร์ดรีบเข้ามาคว้าตัวณิดาไว้ด้วยแขนเพียงข้าวเดียว แล้วพาไปแอบที่มุมรถข้างบันไดหนีไฟ ณิดามัวแต่ตกใจจึงไม่ได้สนใจว่าคนที่กำลังโอบกอดตนเองอยู่นั้นเป็นใคร หนำซ้ำยังก้มหัวซุกซบเข้ากับอกของเขาโดยไม่รู้ตัว

ริชาร์ดเห็นเป็นโอกาสดีจึงโอบรัดวงแขนให้แน่นขึ้นเพื่อปลุกปลอบคนที่ตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน มุมปากยกยิ้มอย่างถูกใจที่ได้กอดร่างนุ่มนิ่มที่ตนเฝ้าฝันถึง กลิ่นหอมอ่อนจางจากเรือนผมทำให้ห้ามใจตัวเองไม่อยู่ จึงกดจมูกลงไปที่กระหม่อมและขมับเพื่อสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด พร้อมกับพูดจาปลอบขวัญเธอไปด้วย

เสียงปืนสงบลงณิดาจึงเงยหน้าขึ้นมามองเพราะเริ่มรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่มากเกินไป ครั้นพอเห็นว่าเป็นใคร ตาก็เบิกกว้างด้วยความยินดี

“คุณริชาร์ด คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ ไหนว่าจะกลับพรุ่งนี้”

“ผมมางานเลี้ยงอีกห้องน่ะ กำลังจะกลับบ้านแต่เห็นคุณที่ลานจอดรถเข้าพอดี” ริชาร์ดจำเป็นต้องโกหกเพื่อไม่ให้เธอสงสัยว่าความจริงแล้วเขาแอบตามเธอมาต่างหาก

“คุณหายกลัวรึยังครับ” ริชาร์ดถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นัยน์ตาสีฟ้าของเขาเป็นประกายแม้อยู่ในที่สลัว

“ยังค่ะ เสียงปืนเมื่อกี้มีคนยิงกันใช่ไหมคะ แล้วพวกเขา...”

ณิดายังพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากบางได้รูปก็ก้มลงมาปิดปากอิ่มระเรื่ออย่างนุ่มนวล ในขณะที่หญิงสาวกำลังตกตะลึงจนเผลอเผยอปากขึ้น จึงเป็นโอกาสให้ลิ้นร้อนของเขาเข้ามาสัมผัสกับความหวานนุ่มอย่างย่ามใจ ณิดาตัวชาวาบเพราะคาดไม่ถึง ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ปล่อยให้เขารุกล้ำอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งลมหายใจเริ่มติดขัด ริชาร์ดจึงต้องถอนจูบออกอย่างเสียดาย

“หายกลัวรึยังครับ” ริชาร์ดถามโดยที่ริมฝีปากยังคงสัมผัสกันอยู่อย่างนั้น มือข้างหนึ่งโอบรัดตัวเธอไว้แน่น ในขณะที่อีกข้างตรึงอยู่ที่ท้ายทอยของหญิงสาวเพื่อบังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นรับจูบจากเขาได้ถนัด

“คุณมาจูบฉันทำไม” กว่าณิดาจะหาเสียงตัวเองเจอก็กินเวลาเกือบนาที เสียงที่เปล่งออกมาจึงแผ่วหวิวจนคนพูดแทบไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงของตัวเอง

“ปลอบคุณไง คุณบอกว่ายังไม่หายกลัว ผมก็เลยจูบปลอบ”

ริชาร์ดตอบหน้าตาย วงแขนโอบรัดร่างเธอให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าจะผละออก

“จ... จูบปลอบเนี่ยนะ คุณจะ...” พูดยังไม่ทันจบ ริชาร์ดก็ก้มลงจูบปากอิ่มอีกครั้ง ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาดูดดึงความหวาน พยายามรุกไล่เกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็ก มือของเขาลูบไล้ปลอบโยนอยู่ที่แผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบาไปด้วย จูบเนิ่นนานเสียจนทำให้หญิงสาวเริ่มเข่าอ่อน เคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสแปลกใหม่ มีเพียงวงแขนของเขาโอบรัดรอบเอวเธอเอาไว้ หาไม่เธอคงร่วงลงไปกองกับพื้น

เสียงรถตำรวจและเสียงคนกลุ่มใหญ่กำลังเดินเข้ามา ทำให้ณิดาได้สติอีกครั้ง หญิงสาวพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักอกหนั่นแน่นให้ผละห่างออกไป แต่มือยังคงขยุ้มอยู่ที่สาบเสื้อของริชาร์ดอยู่อย่างนั้น

ชายหนุ่มคำนวณในหัวด้วยความรวดเร็วถึงความวุ่นวายที่จะต้องตามมาหากต้องถูกสอบปากคำ และโดนซักถามจากเจ้าหน้าที่ ยิ่งมีตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอย่างนี้เขาก็ยิ่งต้องระวังตัวให้มาก คิดได้ดังนั้นจึงรั้งร่างหญิงสาวให้เดินตามมาทันที

“รีบออกจากที่นี่กันเถอะครับ ตำรวจมาแล้ว ถ้าพวกเขาเห็นเราสองคน มีหวังคืนนี้ยาวแน่”


***************************************

12/12/2559

ตรงส่วนที่เซ็นเซอร์ออกไป ไปอ่านกันได้ที่เว็บห้องสมุดนะคะ (คลิกได้เลย)

ยังเปิดจองอยู่น๊าาาาาา เล่มละ 320.- บาท จัดส่งได้ปลายเดือนนี้แล้วค่ะ

พิมพ์มาน้อยยิ่งกว่าน้อย แต่ยอดจองก็ยังไม่ถึงเป้า So Sad มากๆ ฮืออออ

ปล. สายอีบุ๊กรอหน่อยนะคะ ภายในเดือนนี้แน่นอนค่ะ เร่งรีไรต์สุดชีวิตเลยเนี่ย งานก็เยอะมากกกกกก T_T

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #24 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:49
    คุณริชาร์ดรีบแต่งงานกับณิชาเลยมีคนปองร้ายณิชาอยู่^_^
    #24
    1
  2. #23 pawanrattuk (@pawanrattuk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 13:21
    รอe book นะคะ
    #23
    1