พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,587 Views

  • 43 Comments

  • 397 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    146

    Overall
    31,587

ตอนที่ 13 : ข้อเสนอที่อยากให้สนอง - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    9 ธ.ค. 59

“หา! ค...คุณว่าอะไรนะคะ” หญิงสาวละล่ำละลักถามอีกครั้ง เพราะมั่นใจว่าเธอต้องฟังผิดเป็นแน่ ในขณะที่ริชาร์ดมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเพื่อตอกย้ำสิ่งที่พูดไปเมื่อครู่ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง

“ผมกําลังขอคุณแต่งงาน คุณฟังไม่ผิดหรอก แต่งงานกับผมได้ไหมครับ” ชายหนุ่มยกมือของหญิงสาวขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองอย่างถือวิสาสะ ขณะที่คนถูกขอแต่งงานนั้นช็อกไปแล้ว

“ผมรู้ว่าคุณคงตกใจมาก แต่ผมก็มีเหตุผลบางอย่าง เอาไว้ผมจะอธิบายให้ฟังทีหลัง”

ณิดาอ้าปากค้าง อาการสะอึกสะอื้นเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอก็กินเวลาไปร่วมนาที หญิงสาวพยายามดึงมือของตัวเองออกจากการเกาะกุม แววตาไหววูบพลางคุยกับเขาโดยไม่มองหน้า

“แต่...แต่เราเพิ่งรู้จักกัน ฉันว่ามันเร็วเกินไปหน่อย” และที่สำคัญก็คือเขาขอเธอแต่งงานแต่ท่าทางกลับเรียบเฉยราวกับว่ากำลังไหว้วานเธออยู่!

“เวลาไม่ใช่ปัญหา มันขึ้นอยู่ที่เราสองคนมากกว่า” ริชาร์ดอมยิ้มเมื่อเห็นคนตรงหน้าแก้มแดงซ่านขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ นัยน์ตาคู่สวยหวานฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตา ปากอิ่มระเรื่อเผยอออกเล็กน้อยจนน่าลิ้มลองสักครั้ง

“แต่ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะแต่งกับผมตอนนี้ จดทะเบียนสมรสไว้ก่อนก็ได้” ชายหนุ่มพูดหน้าตายราวกับว่าเธอตกลงปลงใจกับเขาแล้วเรียบร้อย ณิดาเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกมัดมือชก

“ฉันว่าฉันยังไม่ได้ตอบตกลงกับคุณเลยนะคะ” หญิงสาวค้อนขวับเข้าให้อย่างน่ารัก พยายามดึงมือของตัวเองกลับมาแต่ก็ยังคงถูกเขายึดกุมเอาไว้ไม่ยอมปล่อย สุดท้ายจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

“คุณบอกว่ามีเหตุผลบางอย่าง ฉันอยากรู้เหตุผลของคุณค่ะ”

“อืมมม ยังไงดีล่ะ” ริชาร์ดนิ่งไปเหมือนกําลังเรียบเรียงคําพูดให้คนตรงหน้าเข้าใจให้มากที่สุด

“ผมต้องการจดทะเบียนสมรสกับคุณเพราะเหตุผลทางธุรกิจบางอย่างของผม แต่ผมยังพูดอะไรตอนนี้ไม่ได้ หวังว่าคุณคงเข้าใจนะครับ”

ริชาร์ดตัดสินใจที่จะไม่บอกเธอถึงเหตุผลที่แท้จริงของเขา นั่นจึงเป็นเหตุให้หญิงสาวหน้าหม่นลงเล็กน้อย ณิดาก้มหน้าลงก่อนระบายยิ้มที่ดูยังไงก็ฝืดเฝื่อนเต็มทีสำหรับคนมอง

“แปลว่าใครก็ได้ใช่ไหมคะ ไม่จําเป็นต้องเป็นฉันก็ได้เพราะเหตุผลหลักของคุณเป็นเพราะธุรกิจอยู่แล้ว”

“ไม่ใช่ คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผมผิด ถ้าไม่ใช่คุณผมก็ใม่จดไม่แต่งกับใครทั้งนั้น” ริชาร์ดกุมมือเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม พลางยกขึ้นจรดริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง เขายื่นมือมาเชยคางมนของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาราวกับบังคับให้เธอหันหน้ามามองเขา

“เรื่องธุรกิจของผม ความจริงแล้วมันเป็นผลพลอยได้มากกว่า ต่อให้ไม่ได้จดกับคุณ งานที่ผมวางแผนเอาไว้ก็ยังดำเนินต่อไปได้ เพียงแต่ผมอาจจะใช้ประโยชน์จากใบทะเบียนสมรสเพื่อให้อะไรมันง่ายขึ้นถ้าผมได้แต่งงานกับคนไทย มีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเป็นคนไทย” เขาเลื่อนจากปลายคางมาแตะที่แก้มนวล พลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ลบรอยคราบน้ำตา

“แต่ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ตรงนี้เลยว่าผมต้องการแต่งงานกับคุณเท่านั้น ไม่ใช่ว่าใครก็ได้” น้ำเสียงที่จริงจังหนักแน่นบวกกับสายตาแน่วแน่ของเขา ทำให้ณิดารู้สึกวูบไหวในหัวใจ ใบหน้าเนียนใสเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวรีบหลุบสายตาลงต่ำเพื่อเก็บซ่อนความขัดเขินที่ฉายชัดออกมาไม่ให้คนตรงหน้าได้เห็นจนเกินควร

“คุณแน่ใจแล้วหรือคะ” เสียงถามเบาหวิวจนแทบเป็นเสียงกระซิบของหญิงสาวทั้งที่ไม่ยอมสบตาทำให้ริชาร์ดต้องก้มหน้าลงไปเพื่อสบกับแววตาคู่หวานนั้นด้วยตัวเอง

“ไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อน”

ริชาร์ดเอ่ยเสียงนุ่มแต่แฝงแววทะเล้นจนณิดาอดเงยหน้าขึ้นมาตวัดค้อนส่งให้ไม่ได้

“ผมให้เวลาคุณและตัวผมเองหกเดือนกับการที่เราเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมาย” ชายหนุ่มกระชับมือเธอให้แน่นยิ่งขึ้น อีกมือก็ตบเบาๆ ไปที่หลังมือของเธอระหว่างพูด

“หกเดือนต่อจากนี้ถ้าผมไม่สามารถทำให้คุณรักผมได้ ผมยินดีหย่าให้คุณทันที” ริชาร์ดพูดไปก็นวดมือหญิงสาวไป จนณิดาเริ่มคุ้นเคยกับอุ้งมือร้อนผ่าวของเขา

“แต่ถ้าภายในหกเดือนนี้ผมทำให้คุณรักผมได้ เราจะจัดงานแต่งงานกันทันที โอเคไหมครับ” ใบหน้าคมเข้มของริชาร์ดแต้มรอยยิ้มตลอดเวลาที่พูด

ณิดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ตัดสินใจถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกไป

“แล้วถ้ากลับกันล่ะคะ ถ้าภายในหกเดือนที่คุณพูดมา ฉันไม่สามารถทำให้คุณรักฉันได้ หรือคุณไม่สามารถมารักฉันได้ ข้อตกลงของเราก็เป็นอันยกเลิกเหมือนกันใช่ไหมคะ”

ริชาร์ดเลิกคิ้วขึ้นเมื่อฟังหญิงสาวพูดจบ ก่อนหัวเราะในลำคอเล็กน้อย

“นี่คุณอย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้ตัวว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ ผมว่าผมเป็นคนชัดเจนนะครับ คิดยังไง รู้สึกยังไงก็แสดงออกไปอย่างนั้น และที่ผ่านมา ผมว่าผมค่อนข้างแสดงออกนะว่าผมถูกใจคุณแค่ไหน ผมชอบคุณจะตาย คุณไม่รู้ได้ยังไงเนี่ย” ชายหนุ่มพูดออกมาหน้าตาย ในขณะที่คนฟังหัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก

“ใครจะกล้าคิดเข้าข้างตัวเองอย่างนั้นเล่า” ณิดาพูดเสียงแผ่ว ขณะที่ชายหนุ่มร่าพลางบีบนวดมือของเธออย่างเอาใจ

“ทีนี้เรามาคุยกันถึงเรื่องที่ผมจะช่วยคุณบ้าง” เขาลุกมานั่งฝั่งตรงข้ามกับณิดาหลังจากที่ต้องคุกเข่าอยู่นาน

“ทันทีที่เราจดทะเบียนสมรสกัน ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีคุณสิบล้าน แล้วคุณก็เอาเงินนั้นไปจัดการธุระของคุณให้เสร็จ บอกตามตรงนะ ผมเองก็ไม่อยากให้คุณเสียร้านนี้ไป” ริชาร์ดพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบร้าน

“ร้านบรรยากาศดีท่ามกลางเมืองใหญ่แบบนี้ผมว่าหายาก ถ้าหลุดจากคุณไปผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นร้านอะไรต่อไป และผมเห็นว่าคุณรักร้านนี้มาก ดูคุณทุ่มเทกับมันแล้วก็รู้สึกว่า...คงน่าเสียดายหากต้องตกไปอยู่ในมือของคนอื่น”

ณิดาถอนหายใจแผ่ว หันมองไปรอบร้านบ้างอย่างอาลัยอาวรณ์

“เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะคะคุณริชาร์ด บอกตามตรงว่าไม่กล้ารับเงินของคุณหรอกค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าลงมองพื้นอย่างคนกำลังใช้ความคิด ริชาร์ดเองก็เข้าใจความรู้สึกของคนตรงหน้าจึงไม่อยากรวบรัดให้เธอต้องรู้สึกอึดอัดกับข้อเสนอของเขา

“พรุ่งนี้ผมจะไปภูเก็ตสองวัน เมื่อกลับมาผมจะฟังคำตอบจากคุณ เท่ากับว่าคุณมีเวลาคิดตั้งสองวัน โอเคไหม”

“แค่สองวันต่างหากล่ะ” หญิงสาวกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง ตวัดสายตามองค้อนเขาอย่างน่าเอ็นดู

“ดื่มกาแฟไหมคะ ฉันจะชงให้"

เขาพยักหน้ารับทันที ณิดาจึงลุกขึ้น แต่จู่ๆ เขาก็คว้ามือของเธอไปกุมไว้หน้าตาเฉยเป็นนานสองนานไม่ยอมปล่อย เธอแกล้งกระตุกมือเบาๆ ให้เขารู้ตัว

“ปล่อยได้รึยังคะ” เธอมองเขาอย่างคาดโทษ ริชาร์ดจึงต้องจำใจปล่อยมือเธอไปอย่างอ้อยอิ่ง

ไม่นานนัก เอสเปรสโซร้อนหอมกรุ่นก็ถูกวางอยู่ตรงหน้า ริชาร์ดขอบคุณเบาๆ แต่นัยน์ตาหวานเชื่อมจนคนถูกมองแทบละลายลงไปกองอยู่ตรงนั้น

“ระหว่างที่เราจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยากัน ถ้าคุณยังไม่อยากเปิดเผยให้ใครรับรู้ ผมก็ไม่ว่าอะไรคุณนะ ผมเข้าใจ และผมขอรับรองด้วยเกียรติของผมเลยว่า ผมจะไม่มีวันใช้สิทธิ์ของการเป็นสามีตามกฎหมายมาล่วงเกินคุณอย่างเด็ดขาด คุณไว้ใจผมได้เลย” เว้นเสียแต่ว่าคุณยินยอมนะ ที่รัก 

ประโยคหลังชายหนุ่มพูดในใจ พยายามตีหน้าให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แต่ผมขออยู่อย่างเดียว” ชายหนุ่มเว้นระยะสักพักก่อนพูดต่อ ณิดาเองก็เอียงคอรอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

“ผมอยากให้คุณให้โอกาสผม อยากให้เราเริ่มคบกันแบบจริงจัง ไปไหนมาไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ดินเนอร์ด้วยกันอย่างคู่รักทั่วไปได้ไหมครับ”

ริชาร์ดโน้มตัวมาข้างหน้าให้ใกล้กับณิดามากขึ้น ก่อนเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงเว้าวอน นัยน์ตาหวานระยับวับวาวจนคนมองอดวูบวาบขึ้นมาไม่ได้

“เพราะฉะนั้นคืนนี้ให้เกียรติไปดินเนอร์กับผม...นะครับ”

 

เย็นวันนั้น ณิดากลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปดินเนอร์กับริชาร์ด เขาอาสาจะมารับเธอที่บ้าน หลังจากที่สอบถามเส้นทางกันแล้วเรียบร้อย

เธอแทบรื้อตู้เสื้อผ้าทั้งตู้เพื่อเลือกชุดที่จะใส่ไปรับประทานมื้อค่ำกับเขา หญิงสาวลองแล้วลองอีกแต่ก็ไม่ถูกใจจนชุดที่ลองใส่แล้ววางกองรวมกันเต็มเตียงนอน สุดท้ายณิชาต้องเข้ามาช่วยเลือก

ในที่สุดณิดาก็ได้เดรสแขนกุดคอวีสีครีมน้ำตาลเข้ารูป ณิชาเกล้าผมให้พี่สาว ปล่อยไรผมให้ระใบหน้าเรียวเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ส่งผลให้สาวหวานกลายเป็นสาวสวยเซ็กซี่ชวนมองยิ่งขึ้น

“คุณริชาร์ดต้องตะลึงตาค้างแน่เลยพี่จอย ไม่เชื่อคอยดู”

เมื่อถึงเวลานัด ริชาร์ดจอดรถที่รั้วหน้าบ้าน หลังจากดับเครื่องแล้วจึงลงจากรถมาโทรศัพท์หาหญิงสาว รอไม่นานนัก ณิดาก็เดินออกจากบ้านตรงมาที่ประตูรั้วที่เขาจอดรถรออยู่

ริชาร์ดแทบลืมหายใจเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้หญิงเซ็กซี่เย้ายวนคนนี้ใช่คนเดียวกันกับสาวน้อยขี้อายคนนั้นแน่หรือ ณิดาดูสวยมากจนเขาไม่อาจละสายตาได้ เขาเอื้อมไปปัดไรผมที่ปิดหน้าออกให้เพราะแรงลม ก่อนจะเผลอเอาหลังมือลูบแก้มนวลของหญิงสาวเบาๆ แววตาระยิบระยับจับจ้องอยู่ที่เธอไม่วางตา

“เอ่อ...เราจะไปกันรึยังคะ” ณิดาเอ่ยถามด้วยความประหม่าเพราะเขาเอาแต่มองจนเธอมือไม้พันกันไปหมด

“ครับ...ไปกันเถอะ เชิญครับคุณผู้หญิง” ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ก่อนเปิดประตูรถให้หญิงสาวขึ้นไปนั่ง

 

ริชาร์ดพาณิดามาดินเนอร์ที่ร้านอาหารสุดหรูบนดาดฟ้าอาคารสำนักงานย่านสาทร ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ด้วยกัน สายตาของเขาแทบไม่คลาดไปจากดวงหน้าของเธอเลยแม้แต่น้อย

“คุณรู้ไหมวันนี้คุณสวยมาก สวยจนผมไม่อยากพาคุณมานั่งดินเนอร์ในสถานที่ที่คนเยอะๆ อย่างนี้เลย” ชายหนุ่มเอื้อมมือมาวางทาบไว้บนมือของเธอพร้อมกับลูบไล้แผ่วเบา

“เพราะนิสัยที่ไม่ดีของผมอย่างหนึ่งก็คือ...ผมเป็นคนขี้หวง”

ณิดาเริ่มทำหน้าไม่ถูกกับบทรุกจากคนตรงหน้า ดูเอาเถอะ บทเขาจะหวานขึ้นมา เขาก็สาดใส่จนเธอตั้งรับแทบไม่ทัน ได้แต่นั่งหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย มือข้างที่ว่างจึงทำทีเป็นยกน้ำขึ้นจิบเพื่อดับอาการเขิน

“ผมชอบมองคุณเวลาอายนะ ผมว่าน่ารักดี”

“คุณ! เลิกแกล้งฉันได้แล้วค่ะ” หญิงสาวชักมือกลับมาเมื่อรู้สึกว่าเขาน่าหมั่นไส้เกินไปแล้ว รู้ว่าเธอขี้อายก็ชอบหาเรื่องมายั่วเย้าให้หน้าแดงได้ทุกครั้ง

ริชาร์ดหัวเราะขำเมื่อเห็นใบหน้างอง้ำนั่นเชิดขึ้นเล็กน้อย เห็นแล้วรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากฉุดเธอกลับไปฟัดเล่นบนเตียงของเขา

มื้อค่ำแสนหวานผ่านไปอย่างเชื่องช้า ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ริชาร์ดเทคแคร์ เอาใจใส่หญิงสาวเสียจนเธอรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นเจ้าหญิงคนสำคัญอย่างไรอย่างนั้น ความหวานล้ำบางอย่างค่อยๆ คืบคลานเข้าโอบล้อมหัวใจทีละนิดจนแผ่ซ่านไปทั้งกาย

จากที่คุยกันคืนนี้ทําให้ณิดาได้รู้จักริชาร์ดมากขึ้น เพราะเขาเล่าเรื่องส่วนตัวให้เธอฟังหลายเรื่อง ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องงานที่เขาทำอยู่ ยกเว้นเรื่องที่เขาเป็นเจ้าของโรงแรมเดอะรอสส์ที่เขาไม่ได้บอกไป เพราะเขาคิดว่ายังไม่ถึงเวลาที่เธอควรรู้

ดินเนอร์ของทั้งคู่จบลง ในขณะที่ดอกรักก็แข่งกันเบ่งบานอยู่ในหัวใจของคนทั้งสอง ริชาร์ดขับรถมาจอดหน้าประตูรั้วบ้านของหญิงสาว จากนั้นจึงอ้อมมาเปิดประตูรถให้เธอก้าวลงมาอย่างสุภาพบุรุษที่ดีพึงกระทำ

“ขอบคุณสําหรับวันนี้นะคะ ทุกอย่างเลย”

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณที่อุตส่าห์ให้โอกาสไปดินเนอร์กับผม”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้จนเกือบชิด เขาเอื้อมมาจับมือเธอขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากโดยที่สายตาไม่ละไปจากวงหน้าของเธอเลย

“อีกสองวัน หวังว่าผมจะได้ฟังข่าวดีจากคุณ...ราตรีสวัสดิ์ครับที่รัก”

ริชาร์ดจงใจเรียกหญิงสาวอย่างคนรัก หากแต่คนฟังมัวแต่ประหม่ากับความใกล้ชิดจึงได้ทันได้รู้สึกว่าเขาเรียกเธอว่าอะไร

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ”

ริชาร์ดนึกอยากยื่นหน้าเข้าไปจูบเธอสักครั้ง แต่สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงส่งยิ้มบางๆ แล้วปล่อยมือเธอออกอย่างอ้อยอิ่ง

ก่อนขับรถออกไปเขาเลื่อนกระจกลงแล้วพูดกับเธอด้วยแววตาพราวระยิบระยับ

“ถ้าไม่ลำบากจนเกินไป คุณหัดเซ็นชื่อตัวเองเป็นณิดา รอสส์ก็จะดีมาก ฝันดีครับที่รัก”


********************************************

9/12/2559

ยังเปิดจองอยู่นะค๊าาาาา พิมพ์มาแค่ห้าสิบเล่มค่ะ ตอนนี้เหลือสิบกว่าเล่มแล้ว หากสนใจก็ส่งข้อความมาได้ทางเพจณรมล จรสจันทร์เลยนะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #41 ๏เต้าหู้ขาว๏ (@geeminikuper) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 04:10
    อ่อยแรงงงง
    #41
    0
  2. #20 SonchaD (@phitsinee663) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 22:37
    "ณิดา รอสส์" เขินตัวแดง^^
    #20
    1
  3. #19 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:19
    อร๊ายยยยริชาร์ดน่ารักที่สุด^^
    #19
    1