[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 14 : Young Master : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,238 ครั้ง
    4 ต.ค. 62











หยาดฝนเม็ดโตจากฟากฟ้าด้านบนตกกระทบลงบนผืนดินและสิ่งปลูกสร้างจนเกิดเสียงดังอื้ออึงผสมไปกับเสียงฟ้าที่ยังคงแปรปรวน แรงพัดของลมยังคงโหมกระหน่ำเข้าใส่เดอะฮิลล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ต่างจากสถานการณ์ในเดอะฮิลล์ที่กำลังปั่นป่วนจนเรียกได้ว่าแทบจะรับมือไม่ไหว


อัลฟ่านับร้อยที่ได้กลิ่นโอเมก้านั้นต่างเริ่มเสียสติในการควบคุมตนเองจนยากที่จะจัดการ แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่อัลฟ่าส่วนใหญ่นั้นจะมียาระงับติดตัวอยู่เสมอจึงทำให้เหตุการณ์น่าวุ่นวายไม่ได้หนักหนาขนาดที่จะห้ามไว้ไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่วุ่นวายเสียเมื่อไหร่ เพราะยาระงับที่อยู่ในหน่วยพยาบาลเองก็ต้องถูกเอาออกมาใช้ไปไม่น้อย


ตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างโอเมก้าสาวแดนใต้เองก็ถูกสั่งให้เก็บตัวอยู่ในห้องที่ปิดล็อกอย่างแน่นหนาหลังจากที่ได้ยาระงับอาการฮีทแบบฉุกเฉินเข้าไป


แพทย์หนุ่มอย่างเอริคถึงกับขบกรามแน่นเมื่อเห็นภาพชุลมุนวุ่นวายตรงหน้าของตัวเอง ทั้งอัลฟ่าและเบต้าต่างวิ่งกันให้วุ่น บ้างก็พยายามยื้อยุดฉุดกระชากเพื่อนของตัวเองที่เกิดอาการรัทบ้าง บ้างก็กำลังช่วยกันฉีดยาระงับฉุกเฉินด้วยความทุลักทุเล


หยดน้ำที่เกาะพราวตามใบหน้า ลามไปถึงไหล่กว้างที่อยู่ภายใต้ชุดสีสะอาด ทำให้เมอร์เรย์รู้สึกรำคาญไม่น้อย พายุฝนที่เทกระหน่ำคือปัญหาที่สร้างความลำบากให้กับการช่วยเหลือคนในหน่วยยากขึ้นไปอีก ทั้งลูฟทั้งโจชัวเองที่พึ่งวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาก็มีสภาพเปียกปอนไม่ต่างกันสักเท่าไหร่


มิหนำซ้ำทั้งสองคนนั่นก็ได้บาดแผลมาเป็นร่องรอยประดับร่างกาย ถ้าจะให้เอริคเดาแล้วก็คงไม่พ้นจะได้เจออัลฟ่าที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่เป็นแน่


“ฉันคิดแล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายและมันก็เกิดขึ้นจริง” ลูฟดูหัวเสียไม่น้อยเมื่อเห็นสภาพคนในหน่วยที่เละเทะจนเรียกได้ว่าเป็นปัญหาที่ต้องจัดการให้เด็ดขาดอย่างจริงจัง


“ใจเย็น ๆ น่าลูฟ” โจชัวบีบบ่าของเพื่อนสนิทที่กำลังหงุดหงิดให้อารมณ์เย็นลง แต่นั่นก็คงไม่ได้ช่วยให้ลูฟใจเย็นเลยสักนิด


“แล้วเชสไปไหน? ปกติถ้าเกิดเรื่องแบบนี้หมอนั่นจะต้องเป็นคนแรกที่โผล่มาด้วยซ้ำ”


เมื่อลูฟเอ่ยถึงหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ขึ้นมา ก็ทำให้ทั้งเอริคและโจชัวต่างฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามีใครบางคนหายไป ทั้งที่ในความจริง เชส ไทเลอร์ ไม่สมควรจะหายไปด้วยซ้ำ นอกเสียจาก...


“อย่าบอกนะ ว่าอลิสตั้งใจฮีทใส่เชส?ลูฟเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ความไม่ชอบในตัวโอเมก้าสาวนั่นที่มีอยู่เป็นทุนเดิมทำให้ลูฟไม่สามารถคิดอะไรที่ดีกว่านี้ไปได้อีก 


“ใช่... เธอตั้งใจทำแบบนั้น” เอริคที่แวะไปดูอาการของอลิเซียมาก่อนหน้านี้เอ่ยตอบอย่างปลง ๆ “แต่ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้นล่ะ ไม่งั้นแม่นั่นคงไม่โดนไล่ตะเพิดออกจากบ้านกลับมาที่บ้านพักขนาดนั้น”


“นายว่าไงนะริค!”


เป็นโจชัวที่ร้องถามหมอหนุ่มด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองลูฟที่กำลังทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก


“เท่าที่ฉันรู้คืออลิสไปหาเชสที่บ้าน...”


“เวรเอ้ย ให้มันได้แบบนี้สิวะ!” ลูฟสบถลั่นก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากส่วนกลางของหน่วย โดยไม่สนใจฝนที่กำลังตกกระหน่ำ ท่ามกลางความตกใจของเมอร์เรย์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย ว่าอะไรที่ทำให้เชอร์ชิลกล้าวิ่งฝ่าฝนที่กำลังตกหนักนั้นออกไป


“เดี๋ยวก่อนสิลูฟ นายจะไปทั้งแบบนั้นได้ยังไง!!” โจชัวตะโกนไล่หลังคนที่วิ่งออกไปด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ เพื่อนสนิทก็หุนหันพลันแล่นออกไป


“หมอนั่นจะไปไหน?


“ไปหาเชส! ป่านนี้เลสลีย์จะไปยังไงบ้างก็ไม่รู้ ฉันไม่น่าปล่อยให้หมอนั่นกลับไปที่บ้านเลย ให้ตายเหอะ!”


“เลสลีย์ไม่ได้อยู่กับนายสองคนหรือ?


“ฉันกับลูฟออกไปทำงานมา ส่วนเลสลีย์น่ะ พวกฉันสองคนให้กลับไปก่อนตั้งแต่ก่อนที่ฝนจะตกด้วยซ้ำ”


ไม่ต้องให้โจชัวได้อธิบายอะไรต่อเอริคก็สามารถปะติปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว ลำพังตัวหมอหนุ่มเองก็คิดด้วยความเคยชินว่าเลสลีย์นั้นจะต้องอยู่กับโจชัวไม่ก็ลูฟ เพราะโดยปกติแล้วเลสลีย์เองก็มักจะขลุกตัวอยู่กับสองคนนี้เป็นประจำ


“ฉันว่าเราควรจะรีบไป”


“นายอย่าลืมสิว่าเชสเองก็มียา.. ฉันว่าไม่น่าจะเกิดเรื่องแบบที่นายกังวลหรอกนะ” เมอร์เรย์ใช้เหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด


“ถ้าฉันไม่ความจำสั้น เชสพึ่งบ่นกับฉันไปเมื่อวานว่ายาระงับหมด ถ้าให้เดาล่ะก็ฉันว่าหมอนั่นคงยังไม่ได้แวะมาเอายาที่นายหรอกจริงไหม?


มันก็จริงอย่างที่โจชัวว่าจริง ๆ เพราะตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้เอริคเองก็ยังไม่ได้เจอกับหัวหน้าหน่วยเลยสักนิด


“ถ้าเกิดเลสลีย์เป็นอะไรขึ้นมา หมอนั่นต้องเอาฉันตายแน่” เมอร์เรย์ว่าอย่างหัวเสีย หมอนั่นที่เจ้าตัวว่าก็คงไม่พ้นคุณชายเลสลีย์ที่ตัวเอริคเองพึ่งจะได้พบเจอไปเมื่อไม่นานมานี้


“ก่อนคิดว่าตัวเองจะตาย ฉันว่าเราควรรีบตามลูฟไปก่อนจะดีกว่า”


ถ้าโชคยังเข้าข้างแอชเชอร์บ้าง เอริคก็ขอภาวนาให้ไม่เกิดอะไรขึ้นกับเลสลีย์คนเล็กอย่างที่หวังไว้


แต่ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่เอริคภาวนาไว้  ทั้งโจชัวและเอริคที่วิ่งตามลูฟมาที่บ้านของหัวหน้าหน่วยทีหลังนั้นได้แต่ยืนทอดมองแผ่นหลังกว้างของลูฟที่หยุดยืนนิ่งอยู่บริเวณหน้าบ้าน  แม้เสียงของฝนที่ตกนั้นจะรุนแรงแค่ไหนแต่แว่วเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากบ้านก็ทำให้ทุกคนต่างหยุดนิ่งไปเหมือนกันหมด


กลิ่นประจำตัวของเชสที่เจ้าตัวตั้งใจปล่อยออกมาเพื่อแสดงอาณาเขตและสื่อความหมายโดยนัยที่อัลฟ่าด้วยกันเองต่างรู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปล้ำเส้นของอัลฟ่าที่กำลังรัทอย่างเต็มที่


พวกเขามาช้าเกินไป.. ช้าเกินกว่าที่จะดึงตัวของเลสลีย์ให้ออกห่างจากไทเลอร์


“เราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วลูฟ..” โจชัวที่เห็นเพื่อนสนิทยังยืนนิ่งก็ได้แต่เดินเข้าไปตบไหล่ของลูฟ ซึ่งอัลฟ่าร่างสูงก็ยังคงเงียบ


“ทำไมต้องเกิดเรื่องพวกนี้..”


“เราทุกคนต่างก็ไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดทั้งนั้น” สายฝนเย็นฉ่ำแม้จะบดบังการมองเห็นไปบ้างแต่โจชัวเองก็ยังคงมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่นของลูฟ


“มันไม่ควรเกิดขึ้นอีกไม่ว่าจะกับใคร...”


“ทำใจเถอะลูฟ ถึงเข้าไปตอนนี้มันก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นมา” เอริคว่าก่อนจะก้มลงมองเท้าของตัวเองด้วยความรู้สึกผิดเช่นกัน


“ยัยนั่นต้องรับผิดชอบเรื่องนี้” ยัยนั่นที่ว่าก็คงหนีไม่พ้นอลิเซียที่เป็นตัวปัญหา “เพราะโอเมก้านั่นที่ทำให้เราต้องวุ่นวายกันไปหมด ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเชสถึงกันพวกตัวปัญหานั่นหนักหนา” 


“ลูฟ...”


โจชัวเข้าใจดีว่าลูฟนั้นรู้สึกอย่างไร แม้จะไม่ใช่หัวหน้าหน่วยแต่ลูฟเองก็มีสถานะไม่ได้น้อยไปกว่าใคร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันทำให้คนที่รับผิดชอบอะไรหลายอย่างอดแค้นเคืองไม่ได้


“นายคิดว่าเชสจะยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ งั้นหรือ นายก็รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันคือความผิดพลาดซ้ำสอง”


“....”


ใช่.. มันไม่ผิดจากที่ลูฟว่าเลยสักนิด ความผิดพลาดในรูปแบบเดิมที่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง มันไม่น่าให้อภัยเลยสักนิดเดียว


“ไม่ว่าจะเลสลีย์คนไหน พวกเขาก็ไม่ควรต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้” 








/////







ฟ้าฝนที่กำลังโหมกระหน่ำทำให้แสงสว่างจากด้านนอกเพียงน้อยนิดนั้นไม่สามารถช่วยให้ภายในห้องสว่างสักได้อย่างที่ควร เตาผิงในห้องนอนนั้นเองก็ยังคงไม่ถูกแตะต้องแต่อย่างใด ในเมื่อเจ้าของห้องไม่แต่จะสนใจเรื่องความอบอุ่นภายในห้องเลยสักนิด


ความชื้นจากฝนที่ตกกระหน่ำคงไม่อาจเทียบเท่ากับความชื้นของลิ้นร้อนที่เกี่ยวกระหวัดกันไปมาจนเกิดเสียงตามจังหวะของริมฝีปากของอัลฟ่าแดนเหนือและทรูอัลฟ่าหนุ่มซึ่งกำลังลิ้มลองของหวานรสเลิศตรงหน้า เสียงหอบหายใจหนักสลับกับเสียงบดจูบที่เคล้าคลอสลับกันไปมา ไม่ต่างจากเนื้อผ้าบนร่างกายของอัลฟ่าแดนเหนือและทรูอัลฟ่าที่เสียดสีกันจนเจ้าของผิวขาวซีดนั้นได้ร่องรอยแดงมาแต่งแต้มบนร่างกาย


จูบลึกซึ้งครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต่างมอบให้แก่กันซ้ำ ๆ ยังคงมัวเมาให้ต่างฝ่ายต่างโหยหาสัมผัสซึ่งกันและกันจนยากจะหักห้าม จิตใต้สำนึกที่สมควรรู้สึกผิดชอบชั่วดีนั้นถูกกดให้ต่ำลงเข้าไปอีกเมื่อทุกอย่างไม่ได้ถูกควบคุมด้วยสมองแต่กลับถูกควบคุมด้วยสัญชาตญาณที่ปลุกสันดานดิบ


แรงกอดรัดและกลิ่นไม้สนซีดาร์ที่เริ่มเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้อัลฟ่าแดนเหนือกระวนกระวายและรู้สึกตื่นกลัวอย่างบอกไม่ถูก ลมหายใจร้อนระอุรินรดบริเวณผิวเนื้ออ่อนตรงซอกคอขาวที่มีกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบดามัสก์ลอยฟุ้ง  นัยน์ตาสีอ่อนของเชส ไทเลอร์ ยังคงฉายแววดุดันไม่เปลี่ยนในขณะที่ไล่สำรวจความงดงามของอัลฟ่าแดนเหนือที่อยู่ใต้ร่างของตนเอง


ผิวเนื้อนวลเนียนของเลสลีย์แท้จริงแล้วนั้นบอบบางไม่แพ้กับกลีบดอกไม้ที่สวยงาม ความสวยงามที่มองได้เห็นจากภายนอก ยังคงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่กลีบดอกไม้นั้นห่อหุ้มความงดงามที่แท้จริงเอาไว้


กลิ่นหอมชวนน่าหลงใหลประจำตัวของร่างขาวเองก็ไม่ต่างจากตัวกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้ไทเลอร์ยิ่งรู้สึกขาดสติ


ความปรารถนาที่อยากจะครอบครอง ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่ต้องการเติมเต็ม...


เส้นผมสีสว่างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อไล่ปรกตามใบหน้ารูปสลัก จนเป็นทรูอัลฟ่าหนุ่มเอื้อมมือมาปัดเส้นผมที่บดบังใบหน้ากระจ่างให้พ้นทาง นัยน์ตาคู่สวยที่ไทเลอร์เคยนึกชมอยู่ในใจเสมอนั้นฉ่ำเยิ้มพาลให้รู้สึกถูกเชิญชวนเสียจนน่ารังแก


ทุกอย่างที่เป็น แอชเชอร์ เลสลีย์ กำลังเข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกของ เชส ไทเลอร์


"นายกำลังทำให้ฉันคลั่งจนแทบบ้า.."


เจ้าของใบหน้าคมที่กำลังซุกไซ้อยู่บริเวณซอกคอขาวเอ่ยเสียงพร่า กลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนให้ยิ่งอยากสัมผัสร่างกายของอีกฝ่ายเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอดสร้างร่องรอยไว้เป็นหลักฐานบนผิวกายสีหิมะ


ยามใดที่ริมฝีปากร้อนของไทเลอร์ลงแรงกับผิวกายขาวของนายน้อยแดนเหนือ ยามนั้นไทเลอร์เองก็จะได้รับแรงบีบหนักที่ช่วงต้นแขนจากเจ้าของผิวขาว ไม่นับกับเสียงครางอื้ออึงในลำคอที่หลุดออกมาให้ได้ยินอยู่เนือง ๆ


“ดะ ได้โปรด..”


เจ้าของดวงตาคู่สวยร้องขอออกมาอย่างทรมานเมื่อรับรู้แล้วว่าร่างกายของตัวเองนั้นคงทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งไม่เคยรับมือ ไม่เคยเรียนรู้ที่จะควบคุม ทุกอย่างมันกำลังชี้นำให้แอชเชอร์ต้องเลือกเดินไปในทางรอดที่เหลือเพียงทางเดียว


มือเรียวสวยของอัลฟ่าแดนเหนือยกขึ้นมากอบกุมใบหน้าคมของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ด้วยแรงที่เหลือของตัวเอง ความดุดันที่แสดงออกมาให้เห็นของไทเลอร์แม้จะน่าหวาดกลัวแต่กลับเป็นตัวดึงดูดทำให้แอชเชอร์รู้สึกต้องการอย่างช่วยไม่ได้


เขาปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่าต้องการ เชส ไทเลอร์...


“ดะ ได้โปรดครอบครองฉัน..”


“ถึงนายไม่ขอ ฉันก็คงไม่ปล่อยนายเหมือนกัน”


คำตอบของ เชส ไทเลอร์ เองก็ชัดเจนเสียจนไม่ต้องหาคำอะไรมาอธิบายให้มันมากความ 













CUT

หาฉากที่หายไปได้ที่  BIO @ninezexsky







แผ่นหลังสีเข้มของทรูอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งอยู่บริเวณปลายเตียง ยังเต็มไปด้วยรอยแดงที่เกิดจากการขีดข่วนของคนที่ยังนอนหลับสนิทจมอยู่บนเตียงหลังใหญ่  ร่องรอยแดงประดับไล่ตั้งแต่ซอกคอขาวลามมาจนถึงช่วงลาดไหล่และแผ่นอกบาง ไม่นับบางส่วนซึ่งยังถูกปกปิดอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีเข้มที่คลุมร่างกายขาวเนียน


เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แม้เชสจะไม่ได้มีสติคิดทบทวนทุกอย่างเต็มร้อยแต่ตัวหัวหน้าหน่วยเองก็รู้สึกถึงความผิดพลาดของตัวเองที่ไม่สมควรเกิดขึ้น ทั้งความสะเพร่าที่ปล่อยปะละเลยยาที่สมควรจะมีติดตัว หรือแม้กระทั่งการห้ามใจของตัวเองก็ด้วย


ช่วงเช้าตรู่ที่เชสรู้สึกตัวตื่นขึ้นมานั่นก็ทำให้เจ้าตัวเองรู้สึกเมื่อยล้าไม่น้อย ยิ่งเห็นสภาพของ แอชเชอร์ เลสลีย์ที่นอนขดอยู่ในอ้อมอกของตัวเองแล้วก็ยิ่งตอกย้ำว่าเรื่องทุกอย่างนั้นคือความจริง ภาพทุกอย่างที่ทั้งคู่ได้กระทำลงไปก่อนหน้านี้ฉายชัดเข้ามาในหัวทีละฉากจนปะติปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้


ใครกันจะคาดคิดว่าอลิเซียจะกล้าทำแบบนั้นกับ เชส ไทเลอร์ การที่เจ้าหล่อนตั้งใจมาหาเชสในช่วงที่ใกล้ฮีทแบบนี้มันก็คือความจงใจทั้งสิ้นที่จะจับคู่กับทรูอัลฟ่าหนุ่ม มันไม่มีเหตุผลใดที่จะปฏิเสธได้ว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ตั้งใจ  ไม่มีเลยสักนิด..


และเชสเองก็ไม่ได้คาดคิดเหมือนกันว่าเลสลีย์จะโผล่เข้ามาในจังหวะที่ไม่สมควร ทั้งที่จริงแล้วเจ้าตัวควรจะไปขลุกอยู่ที่ไหนสักแห่งในเดอะฮิลล์


หากนี่คือบททดสอบของพระเจ้า เชส ไทเลอร์ คงต้องยอมรับว่าตัวเขาเองก็ไม่สามารถฝืนสัญชาตญาณของตัวเองได้...

สุดท้ายแล้วไทเลอร์ก็ผิดหนึ่งในสัญญาที่เคยให้ไว้กับ อาเธอร์ เลสลีย์ อย่างไม่น่าให้อภัย...


ฉันหวังว่านายจะเป็นคนสุดท้ายที่จะทำร้ายแอชเชอร์


ประโยคที่เชสได้พูดคุยเพียงลำพังกับอาเธอร์เมื่อครั้งล่าสุดที่พบเจอย้อนกลับเข้ามาในหัวซ้ำไปซ้ำมา จนทรูอัลฟ่าหนุ่มใช้มือเสยผมที่ปรกหน้าตัวเองออกลวก ๆ 


ใบหน้าดุคมยังคงเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรแต่ภายในหัวนั้นกลับคิดทุกอย่างให้วุ่นไปหมด เชื่อเถอะว่าถ้าหากคนที่กำลังนอนหลับสนิทนั้นตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ เชส ไทเลอร์ คงจะได้รับพบเจอสิ่งที่น่าปวดหัวมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เป็นแน่


คราบเหนียวเหนอะหนะตามร่างกายของอัลฟ่าแดนเหนือนั้นถูกเช็ดทำความสะอาดด้วยฝีมือของหัวหน้าหน่วย โดยที่เจ้าของผิวสีเข้มพยายามจะเบามือให้ได้มากที่สุดกับร่างกายของแอชเชอร์  แม้อัลฟ่าแดนเหนือจะมีร่างกายที่แข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่การที่ต้องพบเจอกับเรื่องอย่างว่าก็ดูเหมือนจะมากเกินกว่าที่ร่างกายของเจ้าตัวจะรับไหว


ปลีน่องขาวนวลที่เชสชื่นชมมันหนักหนาเต็มไปด้วยรอยฟันที่ขบกัดและดูดดึงจนได้รอยแดงช้ำ แต่ก็คงไม่เท่าส่วนหวงห้ามที่เชสได้เข้าไปสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วนที่แดงช้ำจนน่ากลัว


แม้จะเป็นอัลฟ่าแต่ถ้าเทียบกับเรี่ยวแรงของทรูอัลฟ่าแล้ว มันก็ไม่แปลกสักนิดที่ทุกอย่างจะเป็นแบบนี้  ต่อให้นุ่มนวลหรืออ่อนโยนสักเท่าไหร่พละกำลังที่มีเป็นทุนเดิมมันก็ยากจะควบคุม  


เสื้อผ้าเนื้อบางที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ถูกหยิบออกมาสวมใส่ให้กับร่างของอัลฟ่าแดนเหนือซึ่งยังคงหลับสนิท อันที่จริงเลสลีย์เองก็ค่อนข้างจะผอมลงกว่าเดิมถ้าเทียบกับครั้งแรกที่ทั้งคู่เจอกัน


ใบหน้ารูปสลักแม้จะมีร่องรอยของความอ่อนเพลียแต่ก็ยังคงงดงามเหมือนเคย  ยิ่งกลีบปากบางที่บวมช้ำนั่นก็ยิ่งเป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่าเชสนั้นเอาแต่ใจตัวเองมากแค่ไหนยามจูบกับอีกฝ่าย


“อื้อ..”


เสียงร้องครางเบา ๆ ในลำคอที่ออกมาจากริมฝีปากบางทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มหยุดชะงักมือที่กำลังผูกเชือกที่เสื้อด้านหน้าของแอชเชอร์  เปลือกตาสีอ่อนที่มีร่องรอยแดงช้ำจาง ๆ ค่อยเปิดขึ้นก่อนที่เชส ไทเลอร์จะได้เห็นดวงตาคู่งาม


เกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนทั้งคู่เสียจนน่าอึดอัด ยามที่ปรับสายตาให้เข้ากับแสงภายในห้องได้แล้วแอชเชอร์ก็ได้แต่ปิดปากเงียบปล่อยให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มจัดแจงผูกเชือกที่เสื้อให้กับตัวเอง  ร่างกายที่ยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นริ้วสร้างความรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างกายของนายน้อยเลสลีย์


ร่องรอยแดงตามแผ่นอกสีเข้มของไทเลอร์ที่สวมใส่เพียงกางเกงหมิ่นเหม่สะโพกสอบ ก็คงไม่พ้นที่จะเป็นฝีมือของแอชเชอร์เองที่ปัดป่ายไปตามร่างกายของอีกคนยามร่วมรัก


“เรื่องจริงสินะ” เจ้าของผิวสีหิมะยกยิ้มขมขื่นในขณะที่ยังคงมองใบหน้าของไทเลอร์ไปด้วย  “ระหว่างนายกับฉัน”


แอชเชอร์กัดฟันหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่แขนของตัวเองยังคงสั่นไม่น้อย แทบทั้งร่างของเจ้าตัวมันอ่อนแรงไปเสียหมดจนน่าหงุดหงิด


“ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง” ไทเลอร์ตอบเสียงเรียบ พลางจ้องมองคนตัวขาวที่พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล


ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าสิ่งที่แอชเชอร์เกลียดที่สุดนั้นจะกลับกลายเป็นสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป


“น่าสมเพช”


ราวกับว่าคำพูดที่แอชเชอร์เคยได้พูดไว้กับอาเธอร์ต่างย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองจนแทบล้มทั้งยืน  บางทีนี่อาจจะเป็นความรู้สึกของอาเธอร์ที่แอชเชอร์ไม่เคยได้รับรู้ก็ได้ ใครจะรู้...


“เซเบอร์คงยังไม่ได้กินอะไร..” แอชเชอร์ฝืนลุกขึ้นมายืนเผชิญหน้ากับทรูอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่งี่เง่าที่สุดในชีวิตออกไป “เมื่อวานฉันทิ้งมันไว้ข้างนอก ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง”


ขอแค่ตอนนี้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับไทเลอร์คงเป็นสิ่งที่เดียวที่แอชเชอร์ต้องการ


เขาไม่ได้มีความรู้สึกโกรธต่ออีกฝ่ายแต่อย่างใด เพราะในเมื่อตัวแอชเชอร์เองก็รู้อยู่แก่ใจเหมือนกันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกิดจากการถูกบังคับ แต่มันเกิดเพราะความต้องการของเราเองทั้งคู่ จะโทษใครก็คงไม่ได้ นอกเสียจากโทษตัวเองที่โชคร้าย


“โจชัวกับลูฟดูแลเจ้านั่นให้แล้ว นายไม่ต้องห่วงหรอก”


ไทเลอร์ยังคงยืนขวางไม่ให้คนตัวขาวได้ออกไปไหน มันเป็นสถานการณ์ที่ เชส ไทเลอร์เองก็ยากที่จะรับมือเช่นกัน เพราะเลสลีย์เองก็กลับนิ่งผิดจากที่คาดเดาไปโดยสิ้นเชิง


“แต่ฉันอยากไปดูมันเอง..”


“นายกำลังหลบหน้าฉันเลสลีย์” มือใหญ่คว้าต้นแขนของคนที่จะเดินหนีตัวเองไว้ในทันที “นี่มันไม่ใช่นายเลยสักนิด”


“ฉันควรพูดอะไร? ฉันในตอนนี้ควรทำอะไร นายตอบได้ไหม!”


นัยน์ตาสีอ่อนที่เริ่มแดงก่ำจ้องใบหน้าของทรูอัลฟ่าด้วยความรู้สึกอึดอัดเต็มทน แค่ที่รู้สึกมันก็สับสนมากพออยู่แล้ว ยิ่งไทเลอร์นั้นมากดดันกันแบบนี้แอชเชอร์เองก็ยิ่งรู้สึกหมดหนทางเข้าไปใหญ่


“อย่างน้อยเราก็ควรคุยเรื่องที่เกิดขึ้นกันให้รู้เรื่อง”


“ฉันไม่ได้เดือดร้อน” เลสลีย์ตอบกลับเสียงแข็ง “ถ้าฉันกับนายไม่ใส่ใจ มันก็จะไม่เป็นปัญหา”


“แต่ฉันเดือดร้อน”


“!!!”


“ถึงฉันจะไม่ได้กัดนาย แต่สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นฉันเองก็ควรจะทำอะไรสักอย่าง”


“แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ต้องการ.. นายจะยังดึงดันทำงั้นสิ” ร่องรอยของความเจ็บปวดยังฉายชัดอยู่ในแววตาของเลสลีย์ไม่เปลี่ยน แม้เจ้าตัวจะกลับมามีท่าทีดื้อดึงเหมือนเคย 


“....”


“นายไม่จำเป็นต้องมาเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องพวกนี้เลยสักนิด”


“นายกำลังพูดไม่รู้เรื่องนะเลสลีย์” เชสว่าเสียงเข้ม พลางใช้ตัวขวางคนที่ยังคงจะดึงดันออกไปข้างนอกห้อง


“ฉันเป็นอัลฟ่า.. นายเองก็เป็นทรูอัลฟ่า แค่นี้มันก็ผิดทุกอย่างแล้วไทเลอร์ นายไม่เข้าใจอะไร!” เสียงติดแหบของอัลฟ่าแดนเหนือตะโกนออกมาอย่างเหลืออด มือเรียวสวยเองก็ไม่วายที่จะผลักอกของไทเลอร์เป็นเชิงดูถูก “นายเองไม่ได้เดือดร้อนเลยสักนิด! คนที่อยู่สูงสุดแบบนายไม่จำเป็นต้องมาใส่ใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง”


“ฉันไม่สนใจระบบวรรณะบ้าบออะไรพวกนั้น”


“....”


“เหมือนที่พี่นายไม่เคยสนใจ”


“อาเธอร์เป็นแบบนั้นก็เพราะทรูอัลฟ่าแบบนายไง! เพราะไอ้ความรักงี่เง่านั่นที่ทำให้พี่ฉันต้องเป็นแบบนั้น ยังไงแล้วพวกนายก็ต้องคู่กับโอเมก้าไม่ใช่อัลฟ่าแบบพวกฉัน”


“น้อยใจหรือ?ไทเลอร์ใช้มือเชยคางได้รูปของคนที่กำลังเดือดดาล


“ไม่เลยสักนิด” แต่เลสลีย์ก็ยังคงเป็นเลสลีย์


“แต่อย่างน้อยฉันก็อยากให้นายรู้ไว้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร..”


“พูดบ้าอะไรของนาย”


“ไม่เรียกฉันว่าเชสเหมือนตอนนั้นแล้วหรือ?


ใบหน้าคมของทรูอัลฟ่าหนุ่มโน้มลงมาใกล้ใบหน้าขาวจนต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ของกันและกัน


“ไม่!”


“พูดให้ฉันฟังชัด ๆ สิว่านายไม่ได้รู้สึกดีเหมือนกับฉันตอนที่ฉันกอดนาย”


“หยุดพูดถึงเรื่องนั้นสักที ฉันไม่อยากนึกถึงมัน”


“งั้นหรือ...” ฝ่ามือหนาแกล้งปัดผ่านไปที่บริเวณหน้าท้องของเลสลีย์ก่อนจะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอ่ยประโยคคำถามที่ทำให้ใบหูขาวแดงก่ำ “แล้วนายจำได้ไหม ว่าตอนนั้นฉันเข้าไปในตัวนายลึกแค่ไหน”


“ไทเลอร์!”


“ฉันจำได้ดีเลยล่ะว่ามันดีแค่ไหน”


พลั่ก!


มือขาวกำเข้าหากันแน่นก่อนที่จะง้างหมัดชกเข้าไปที่ใบหน้าหล่อของทรูอัลฟ่าหนุ่มเต็มแรง จนเจ้าของผิวสีเข้มนั้นได้เลือดที่บริเวณมุมปาก


“งั้นก็อย่าลืมจำนี่ไว้ด้วยแล้วกัน!”


“หมัดหนักใช่ได้เลยนี่..” ไทเลอร์ใช้หลังมือเช็ดมุมปากลวก ๆ โดยที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับมุมปากไม่จาง “แต่ก็คงไม่หนักเท่าที่ฉันกอดนาย”


“ฉันไม่ตลกกับนายหรอกนะ”


“แล้วฉันดูตลกมากงั้นหรือ?


“ถ้ามันไม่มากเกินไปกว่าที่นายจะได้ ฉันก็ขอให้เรื่องระหว่างฉันกับนายมันจบกันแค่นี้ ฉันจะถือซะว่ามันเป็นความผิดพลาดของตัวเอง”


“คงเป็นแบบที่นายว่าไม่ได้หรอก”


“!!!”


“ในเมื่อตอนนี้นายเป็นคนของไทเลอร์”


ทรูอัลฟ่าหนุ่มผิวสีเข้มที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าแอชเชอร์กลับทรุดลงนั่งคุกเข่าให้กับร่างขาว ท่ามกลางความตกใจของอัลฟ่าแดนเหนือที่ได้แต่ยืนนิ่งมองการกระทำที่ไม่คาดคิดของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์  การกระทำที่แสดงออกถึงความนอบน้อมและเคารพมันฉายชัดอยู่ในดวงตาของแอชเชอร์เสียจนเจ้าตัวปิดปากเงียบ


“เลสลีย์เองก็มีเกียรติและแน่นอนว่าไทเลอร์ก็มีเกียรติมากพอเช่นกัน”


“คุกเข่าให้ฉันแบบนี้ทำไมไทเลอร์”


ขาเรียวที่สั่นเทาของแอชเชอร์เผลอก้าวถอยหลังในทันทีแต่ก็ไม่ไวเท่ากับมือใหญ่ที่คว้าเข้ากับมือเรียวสวย


“ต่อไปนี้นายถือว่าเป็นคนของไทเลอร์โดยสมบูรณ์แอชเชอร์”


ใครจะคิดกันว่าวันหนึ่ง เชส ไทเลอร์ จะยอมคุกเข่าให้กับ แอชเชอร์ เลสลีย์ อย่างไม่มีข้อแม้แบบนี้ ความรู้สึกที่สมควรจะลอยละล่องกลับกลายเป็นว่าทำให้แอชเชอร์ว่างเปล่าไปเสียหมดเพราะความสับสน ก้อนในที่อยู่ภายในอกเต้นถี่ระรัวเมื่อยามที่ริมฝีปากหยักนั้นจรดจูบบนหลังมือขาว ทาบทับกลีบเนื้อนิ่มอุ่นร้อนนั่นไว้นานเสียจนยามที่ละออกไปก็ยังคงทำให้ร่างขาวรู้สึกถึงสัมผัส


คนของไทเลอร์อย่างงั้นหรือ...


ไทเลอร์ที่ไม่เคยคิดจะลดตัวให้ต่ำกว่าแอชเชอร์ในตอนนี้น่ะหรือที่ยอมคุกเข่าให้กับเขา  ถ้านี่เป็นฝันก็คงเป็นความฝันที่เหมือนจริงจนน่ากลัวเลยล่ะ


“พอลองเดาได้ไหมว่าต่อไปนี้ ฉันเองก็คงปล่อยนายให้คลาดสายตาไม่ได้อีกแล้ว” 




















HASTAG #youngmastermn 















TALK : อย่าคาดหวังกับฉาก CUT ของเรามากเลยนะคะเพราะได้แค่นี้จริงๆ T-T  คำถามก็คือน้องแอชหวั่นไหวกับคุณเชสบ้างหรือยัง? ติ๊กต่อกๆ แต่ว่าคุณเชสยอมคุกเข่าให้น้องแล้วนะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าแบบยาวๆ กับการคลายปมต่อแล้วกันเน้ออออ  








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.238K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3733 __0997 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 20:53
    ที่บอกว่าเกิดเป็นครั้งที่สองเราเดาเอาว่าไม่น่าใช่เชสกับอาเธอร์แต่เป็นอาเธอร์กับริโอไหม เพราะเหมือนตอนที่คุยกันอาเธอร์ก็พูดทำนองนี้กับริโอ แต่แบบจริงๆคือไม่อยากพูดเลยแต่อลิส เธอทิ้งศักดิ์ศรีมากอ่ะ ตั้งใจมาที่นี้ทั้งที่รู้ว่าอยู่ในระยะเวลาฮีทคือมันไม่ใช่เรื่องไหม ทำไมถึงยอมให้ความรักทำขนาดนี้ อาเธอร์ก็เหมือนกัน แล้วตอนนี้อาเธอร์เป็นยังไงก็เสียใจไง ไม่อยากให้อลิสทำแบบนี้เลย ไม่อยากด่าด้วย ขอให้ลูฟทำแทนแล้วกัน ส่วนเชสโอ้ยให้เกียรติมากกก ยอมคุกเข่าให้เค้า บอกว่าเค้าเป็นคนของไทเลอร์แล้วโอ้ย อบอุ่นจริงๆอ่ะฮื่อ ขอให้หลังจากนี้มันดีนะ ทั้งตัวแอชเชอร์เองแล้วก็เชสด้วย คุณไรท์แต่งฉากคัทดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วอินมากกกแง้ ไม่โป๊จนเกินไป เป็นฉากที่เรียกว่าอีโรติกแบบศิลปะจริงๆ เก่งมากเลยค่ะ ขอบคุณคุณไรท์มากเลยนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่าน สู้ๆนะครับ💖
    #3,733
    0
  2. #3696 qqaqe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 16:58
    เรื่องแบบนี้เคยเกิดกับอาเธอร์แล้วสินะ ฮืออออ😭😭😭😭
    #3,696
    0
  3. #3623 babemay (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 01:01
    เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับเลสลีย์ซ้ำสอง??!!! ตกใจมาก เกิดขึ้นกับใครคะ ฮือ 😭 แต่แบบโอ้ย เชสคุกเข่าให้ แต่ถึงยังไงก็เชอะชิชะ ฮึ่ม แต่ก็เขิน แต่ก็ยังไม่เคลียร์กับที่บอกว่าเคยเกิดกับอาร์เธอร์!!!!!!
    #3,623
    0
  4. #3594 KimCho (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 10:39
    ถึงจะรู้สึกไม่ดีที่บอกว่าเคยเกิดขึ้นกับเลสลีย์คนโต แต่ก็สักทีสิน่า มาถึงตอนที่ใครสักคนยอมให้อีกคนแล้ว คนของไทเลอร์หรอ อือๆเชสได้เลย
    #3,594
    0
  5. #3570 Baozi99_Mandoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:34
    อมกๆๆๆๆตาเชสคือแบ่บ🥺🥺 เรื่องของอาร์เธอนี่ยังไงๆๆ
    #3,570
    0
  6. #3560 doraaung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 13:01
    ตอนอ่านคนจากตระกูลเลสลีย์ไม่ควรเจอแบบนี้ซ้ำ นี่แบบ ห๊ะ อ้าปากเหวอเลยยย คือมันยังไงอาเธอร์เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ ที่นี่หรือที่ไหนกับใคร แล้วมันเลยเถิดไหม คือเชสกับอาร์ธดูแบบสนิทกันแหละจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ต้องไว้ใจกันมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นอาร์ธคงไม่ยอมให้เชสยุ่งเรื่องนี้ แต่แบบว่า -เราที่รอวันที่เชสจะคุกเข่าให้แอชน้าน ทำไมมาถึงเร็วขนาดนี้แม่ แล้วก็ไม่ได้กอดอก ยกยิ้มอย่างที่ใจนึกเลย แต่มันกลับรู้สึกแบบ ชั้นรักเชสมากกว่าเดิมอีกแล้ววว สรุปแพ้ทรูอัลฟ่า 55555

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #3,560
    0
  7. #3492 Oywctmw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 00:03
    ฮือ รักกันๆนะ แต่เชสแรงมากจริง โอ้ย แล้วพี่เลสลีย์คนโตนี่ เคยผิดพลาดกับเชสหรอ ชั้นเข้าใจถูกมั้ย T_____________T โอ้ก้อด
    #3,492
    0
  8. #3460 Ssnnman (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 20:25
    อหหห มันดีมากกก มากแบบมากๆๆๆๆ คุณไรต์บรรยายได้สวยงามมากกกกก จะร้องไห้ไม่ไหววว

    เข้าใจความรู้สึกทั้งคู่เลยแงงง😭😭😭
    #3,460
    0
  9. #3435 lopenav (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 00:46
    (ที่ลูฟบอกว่าเคยเกิดขึ้น คืออาเธอร์..............หรอ......)

    แต่ใดๆก็ตาม ฟสกาหสากากสหสหสกสหวกสกนหยกสดสกสกาดวหสกสหวหากสหสกาดสหสปมปมกมหสกสกสห คุณไรท์เขียนดีมาก แบบมากๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ เราน้ำตาจะไหลแล้ว สุดยอดมากกก แงงงงงงงงง ที่สุดกว่าคือคุกเข่า!!!!! เหมียนขอแต่งงาน มะไหวแร้ววววหาหสหสหสหสหสหสผวว
    #3,435
    0
  10. #3392 JUNSX23 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 22:38
    ฉากคุกเข่าคือดี ดีมากกก แง เขิน
    #3,392
    0
  11. #3376 dnwmz_tksw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 21:05
    กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #3,376
    0
  12. #3374 Optimusya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 01:01

    สุดยอดดดดดดดดดด
    #3,374
    0
  13. #3343 ปงจี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:17
    ฉันอึ้งที่เชสคุกเข่า อมกๆๆๆ แต่ๆๆๆๆ แงงงงงงง คือนายเชสบับ มีครสให้น้องใช่มั้ย🥺
    #3,343
    0
  14. #3313 johnjae11111 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 08:41
    เขินมากอะกรี้ดๆๆๆ
    #3,313
    0
  15. #3128 pimpitchant (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:48
    ฮือออ จูบหลังมือออ
    #3,128
    0
  16. #3022 ikkyu nakamoto (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 17:57

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด เขินมากเขินไม่ไหวแงงงง

    #3,022
    0
  17. #2971 sevenmealsaday (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 16:54

    สภาพตอนอ่านเป็นแบบนี้เลย ฮือ
    #2,971
    0
  18. #2951 pplinyeol (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 05:20
    อยากเป็นคนของไทเลอร์ แอแงงงงงงงงงงงส_มดสทดนำทดนสพทพน_งดม
    #2,951
    0
  19. #2928 Bambam1aaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 18:53
    ำวกมไยมำยหนำวหบก
    #2,928
    0
  20. #2814 secretn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 00:55
    เขินฉากคุกเข่ามากแงง
    #2,814
    0
  21. #2799 kiki3k (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 23:08
    เรื่องผิดพลาดคืออะไรนะะะ โอ๊ยยยยยยยยยทั้งเขินทั้งสงสัย
    #2,799
    0
  22. #2767 วซวซ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 18:28
    ฉากคัทดีมากนะคะ อย่ากังวลเลย ไรท์เขียนออกมาได้ดีมากๆ
    #2,767
    0
  23. #2766 วซวซ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 18:26
    พอคำว่าความผิดพลาดแบบเดิมทั้งคนพี่คนน้องไม่ควรจะได้รับ คือ ช็อค พูดจริง แบ่บ เดี๋ยวนะ เห้ย กรี๊ด!!!!
    #2,766
    0
  24. #2763 jezbunnnn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 14:48
    ฮือเตงงงงงงงง
    #2,763
    0
  25. #2750 irinee_b (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:54
    เป็นเขิน แต่ความผิดพลาดแบบเดิมทำให้ได้กลิ่นมาม่า
    #2,750
    0