[ #MINNO ] | Young Master ¦ Alpha x Alpha

ตอนที่ 12 : Young Master : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62




















"นายจะรับผิดชอบแผลที่หน้าฉันยังไงดีล่ะแอชเชอร์



เจ้าของผมสีสว่างที่ถูกบีบข้อแขนอยู่นั้นทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาจ้องดวงตาสีอ่อนของไทเลอร์ด้วยดวงตาถือดี  ความเจ็บปวดที่ข้อมือมันแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำในเมื่อทุกอย่างมันชาไปเสียหมด หากไทเลอร์อีกนิดใครจะไปรู้ว่าข้อมือของคนอวดดีอย่างเลสลีย์อาจจะหักขึ้นมาก็ได้ 



แม้จะรู้ว่าไม่ควรไปยั่วโมโหทรูอัลฟ่าแค่ไหน สุดท้ายอัลฟ่าแดนเหนือก็เลือกที่จะมองข้ามมันและทำในสิ่งที่ตัวเองคิด 



มันคงเป็นปกติของคนทั่วไปที่จะเกลียดคนโกหก ซึ่งเลสลีย์ก็คือหนึ่งในนั้นเช่นกัน... 



"ทำไมฉันต้องรับผิดชอบ" เสียงนุ่มว่าอย่างท้าทาย  "มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ?"  ต่อให้จะรู้สึกถึงแรงกดดันที่มาจากทรูอัลฟ่าตรงหน้า กลิ่นไม้สนซีดาร์ที่เคยหอมนั้นกลับกลายเป็นตัวที่ทำให้คนตัวขาวอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นคนอวดดีก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นเหมือนเดิมราวกับไม่รู้สึกอะไร 



"อะไรที่นายว่าสมควร?"



น้ำเสียงเย็นเยียบของไทเลอร์นั้นยิ่งสร้างความรู้สึกอึดอัดให้ทวีคูณเข้าไปอีก มิหนำซ้ำมือที่เคยบีบข้อมือขาวจนขึ้นรอยแดงชัดก็เลื่อนขึ้นมาบีบโครงหน้าหล่อของอัลฟ่าแดนเหนือ จนแอชเชอร์ไม่สามารถหันหน้าหนีไปทางไหนได้ 



ดวงตาที่เย็นชายิ่งกว่าอากาศในแดนเหนือค่อยๆ กัดกร่อนความรู้สึกของอัลฟ่าอวดดีทีละน้อย ในสถานการ์ณเช่นนี้หากไม่มีใครยอมใครสักคนคงจะเป็นเรื่องที่แย่อยู่น่าดู เพราะเชส ไทเลอร์ เองก็กำลังโกรธอยูุ่ไม่น้อยทั้งที่โดยปกติแล้วเจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มักจะเมินเฉยต่อทุกอย่างที่ไม่สำคัญ



"สิ่งที่นายทำ นั่นเรียกว่าสมควรงั้นหรือ?" 



"น้อยไปด้วยซ้ำ.." 



คนดื้อด้านแบบแอชเชอร์ เลสลีย์ กำลังทำให้ความอดทนที่มีขีดจำกัดของเชส ไทเลอร์ลดต่ำเรื่อยๆ อัลฟ่าแดนเหนือนี่อยู่เหนือการควบคุมของไทเลอร์เกินไป 



จนบางที.. ก็คงจะต้องดัดนิสัยจองหองพวกนี้เสียบ้าง 



"ฉันจะไว้ใจคนอย่างนายได้ยังไงไทเลอร์" 



"นายไม่จำเป็นต้องไว้ใจฉัน.. เพราะฉันเองก็ไม่ได้ต้องการให้นายมาไว้ใจ" 



"...."



"และที่สำคัญ นายควรเลิกอวดดีกับฉันสักที..." 



"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ล่ะไทเลอร์ มันไม่มีอะไรมาเปลี่ยนฉันได้" 



ดวงตาสีอ่อนของเชสไล่มองใบหน้าของแอชเชอร์ ก่อนกระตุกยิ้มที่อัลฟ่าแดนเหนือเกลียดนักเกลียดหนา อันตรายที่รู้สึกได้กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ในขณะที่เหยื่อยังคงทำใจกล้าสู้ ทั้งที่รู้ว่าให้ตายยังไงก็ไม่มีทางจะสู้ได้ 



"อยากลองให้ฉันช่วยเปลี่ยนดูไหมล่ะ..." 



"นายไม่มีสิทธิ์มาควบคุมชีวิตฉัน!"



"เผื่อนายจะได้รู้ว่ารสชาติของการถูกครอบครองมันเป็นยังไง" 



คำพูดที่ส่อถึงความหมายในเชิงลบนั้นทำให้อัลฟ่าแดนเหนือฉุนจัด ทั้งสายตา ทั้งคำพูด และการกระทำของเชส ไทเลอร์ มันชี้ไปในทางที่ไม่ควรเลยสักนิด 



ครอบครอง นั่นคือคำที่อัลฟ่าอย่างแอชเชอร์ควรได้รับงั้นหรือ? 



สุดท้ายแล้วคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารก็ไม่อัลฟ่า.. หากยังมีทรูอัลฟ่าพวกนี้อยู่ ความพิเศษทั้งหลายทำให้มันไม่ยากเลยสักนิดที่จะกดหัวคนที่ต่ำกว่าจนแทบจมดิน 



"ไปตายซะ!" 



แผ่นหลังของแอชเชอร์กระแทกเข้ากับผนังภายในบ้านที่ถูกสร้างมาจากไม้แข็งแรง ซึ่งนั่นก็ทำให้คนที่รับแรงกระแทกเต็มๆ นั้นรู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วทั้งแผ่นหลัง แรงมากมายมหาศาลอย่างแท้จริงของทรูอัลฟ่าให้ตั้งหลักรับยังไงก็เจ็บตัว
อยู่ดี 



"อึก.."



"พูดอีกทีสิแอชเชอร์" ไทเลอร์ยังคงยกยิ้มประดับมุมปากทั้งที่การกระทำของตัวเองนั้น กำลังคุกคามคนผมสีสว่างอย่างชัดเจน 



"ไป ตาย ซะ" 



เจ้าของผิวขาวซีดจงใจพูดทีละคำชัดๆ ให้คนตรงหน้าได้ฟังในขณะที่ข้อมือขาวยังคงพยายามจะยื้อแขนตัวเองให้หลุดออกจากมือใหญ่ 



"งั้นก่อนตาย เชื่อเถอะว่าฉันคงได้ขย้ำนายสักรอบแน่แอชเชอร์" 



"ไท.. อื้อ" 



ริมฝีปากบางสีระเรื่อถูกบังคับให้รับจูบดุดันของทรูอัลฟ่าหนุ่มจนได้รสเลือดที่คละคลุ้งภายในริมฝีปาก จูบหนักๆที่เหมือนจะกลืนกินริมฝีปากบางๆนั้น ทั้งตอกย้ำ ทั้งบดขยี้ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่กำลังจัดการเหยื่อในอุ้งเท้าให้สิ้นใจตายให้ได้ ร่างทั้งร่างของอัลฟ่าตัวขาวถูกดันชิดกับผนังด้านหลังจนกลายเป็นว่าร่างกายแข็งแรงของไทเลอร์นั้นแทรกเข้ามาเป็นที่รองรับน้ำหนักตัวของเลสลีย์ จนทำให้ขาเรียวยาวแยกออกเกี่ยวเข้ากับเอวสอบของทรูอัลฟ่าอย่างช่วยไม่ได้โดยที่ยังคงมีแขนแข็งแรงคอยประคองช่วยเอวคอดได้รูปไม่ห่าง 


  
ไทเลอร์ยังคงป้อนจูบรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้ำสีใสไหลล้นจากมุมปากลงมาเลอะที่คางได้รูป บริเวณแก้มขาวนั้นถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงจากเลือดจากบาดแผลของไทเลอร์ จนสีเข้มพวกนั้นตัดกันกับผิวขาวซีด กว่าที่ไทเลอร์จะยอมถอนจูบออกจากแอชเชอร์ ปากบางที่เคยมีสีระเรื่อนั้นก็กลับแดงฉ่ำเพราะแรงดูดดึงที่กระทำอย่างหนักหน่วง 



ความรู้สึกเห่อร้อนและเจ็บจนชาทำให้เลสลีย์ตัวขาวถึงกับพูดอะไรไม่ออก ทั้งๆที่ในใจนั้นสบถด่าคนที่กักขังตัวเองจนแทบบ้า 



จูบที่ไม่ได้เต็มใจตอบรับแต่ก็ยากที่จะปฏิเสธเมื่อถูกไล่ต้อนจนจนมุม...



"พูดออกมาว่าขอโทษ.." 



น้ำเสียงเย็นเยียบของไทเลอร์เอ่ยบอกอัลฟ่าแดนเหนือที่ยังคงไม่ลดความก้าวร้าวในตัวเองลง 



"....."



"ถ้านายไม่พูด ก็อยู่มันแบบนี้" 



หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ไม่ได้พูดเปล่า เพราะลิ้นร้อนของอีกฝ่ายนั้นจงใจไล่สัมผัสไปตามแก้มขาวซีดที่เลอะคราบเลือดของตัวเองช้าๆ พร้อมกับมือสากที่บีบล็อกคางได้รูปไม่ให้หนีพ้น



ฝ่ามือขาวซีดกำเข้าหากันแน่นจนเล็บที่ยาวออกมาเล็กน้อยนั้นจิกเข้ากับฝ่ามือจนได้เลือด แอชเชอร์ไม่อยากแพ้ให้กับคนตรงหน้า เขาไม่อยากยอมเลยสักนิด 



ถ้ายอมแล้วครั้งนึง ครั้งต่อไปเขาก็ต้องยอมอีก ซึ่งนั่นมันไม่ใช่แอชเชอร์ เลสลีย์... 



"จะขอโทษฉันไหมแอชเชอร์" 



เชสถามย้ำอีกครั้งโดยที่ริมฝีปากร้อนนั้นยังคงคลอเคลียไม่ห่างจากใบหน้ารูปสลักที่ยังคงบึ้งตึงของแอชเชอร์ กลีบปากฉ่ำน้ำและดวงตาที่มีน้ำสีใสหล่อเลี้ยงจนแทบเอ่อล้นนั่นยิ่งทำให้เชสยิ่งคาดคั้นอีกฝ่ายมากขึ้น



คนดื้อรั้นแบบนี้ถ้าไม่ดัดนิสัยเสียตั้งแต่ตอนนี้ มีหวังคราวหน้าคงได้คว้ามีดมาแทงเชสเข้าสักวัน 



"ฉันไม่ผิด"



"นายพูดถูกว่านายไม่ได้ผิด แต่สิ่งที่นายทำมันคือความวู่วาม จากการไม่ควบคุมอารมณ์ของนาย" 



"ฉันอดทนกับนายมามากแล้วไทเลอร์ กี่ครั้งที่นายเอาแต่ปิดบัง กี่ครั้งที่นายทำให้ฉันดูเป็นคนโง่.."



"ถ้ารู้แล้วไม่ได้ช่วยอะไร นายคิดว่าตัวเองยังสมควรที่จะรู้อีกหรือ" 



"...."



"บางทีคนฉลาดก็ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องเสมอไปหรอกนะแอชเชอร์"



"...."



"นายควรฉลาดในสิ่งที่ควรรู้ แล้วเอาตัวเองให้รอดก็พอ.." 



"นาย.." คนตัวขาวกัดฟันเรียกคนตรงหน้าอย่างพูดไม่ออก 



"ถ้านายไม่ได้โง่ ก็ควรจะรู้นะว่าตอนนี้นายควรทำยังไง" 



กายแกร่งของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เบียดชิดเข้ามาใกล้อัลฟ่าแดนเหนือ จนแอชเชอร์แทบจะหลอมรวมไปกับผนังด้านหลังเสียให้ได้ จากมือที่เคยบีบคางของไทเลอร์นั้นก็เริ่มเบาแรงลงจนกลับกลายว่าฝ่ามือสากคู่นั้นกำลังกอบกุมใบหน้าของแอชเชอร์ และลูบผิวแก้มนุ่มเชิงเย้าหยอกให้เจ้าของแก้มได้ประสาทเสียเล่นๆ  



"ไม่" 



"อยากอยู่แบบนี้ก็ตามใจ เพราะฉันเองก็ไม่ได้เสียประโยชน์อะไรเลยสักนิด" 



"...."



"ต่อให้จูบของนายจะชดใช้กับแผลที่หน้าฉันไม่ได้ก็เถอะ" 



คำพูดเย้าหยอกของเชส ไทเลอร์ ในตอนนี้แตกต่างกับทุกครั้งโดยสิ้นเชิง คำพูดที่สวนทางกับดวงตาคมที่ไม่ได้เล่นด้วยนั้นแทบจะฆ่าคนที่ถูกโดนมองให้ตายช้าๆ เสียด้วยซ้ำ 



"...."



"ยิ่งนายถูกฉันกดดันคนที่จะแย่ก็คงจะมีแต่นาย" 



"...."



"หรือนายอยากรู้ว่าอิทธิพลของทรูอัลฟ่ามันทำให้อัลฟ่าแบบนายทำอะไรได้บ้าง" 



"ปล่อย!" 



เหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดตามขมับขาวอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อแรงกดดันจากทรูอัลฟ่ากำลังทำให้แอชเชอร์ไม่สามารถควบคุมความหวาดหวั่นที่เกิดขึ้นได้ของตนเอง กลีบปากบวมช้ำเม้มแน่นอย่างสุดจะทน ความรู้สึกในร่างกายนั้นตีรวนจนแทบบ้า 



"พูดมา.." เชสยังคงเอ่ยประโยคซ้ำเดิม "พูดว่าขอโทษแล้วฉันจะปล่อยนาย" 



มือขาวที่เคยกำแน่นอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มคลายลงด้วยแรงของร่างกายที่น้อยลง จนต้องคว้าเสื้อตัวหนาของทรูอัลฟ่าไว้อย่างไม่มีทางเลือก 



นับว่าเป็นครั้งแรกที่แอชเชอร์ต้องเผชิญหน้ากับทรูอัลฟ่าที่กำลังโกรธจัดแบบนี้ เขาไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าอิทธิพลของทรูอัลฟ่าจะส่งผลต่อร่างกายของตัวเองได้มากมายขนาดนี้ 



ข้อบกพร่องของอัลฟ่าย่อมเป็นจุดอ่อนแอให้ทรูอัลฟ่าเหนือกว่าอย่างไร้ข้อแม้ 



"ข ขอโทษ.."  



เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามกรอบหน้างดงามจนเลอะมือใหญ่ของคนที่ยังคงกอบกุมใบหน้าขาว เสียงนุ่มของอัลฟ่าแดนเหนือเองก็สั่นไม่น้อยเมื่อต้องยอมให้กับทรูอัลฟ่าตรงหน้า 



เขาไม่น่าท้าทายทรูอัลฟ่าอย่างไทเลอร์เลยจริงๆ... เพราะสุดท้ายแล้วคนที่พ่ายแพ้อย่างหมดรูปก็คือตัวแอชเชอร์เอง 



"อย่าทำแบบนั้น.." 



สัมผัสบางเบาจากริมฝีปากสีช้ำประทับลงบนสันกรามคม ก่อนจะละออกมาช้าๆ ซึ่งการกระทำทั้งหมดนั้นเองก็ตกอยู่ภายใต้กรอบสายตาของทรูอัลฟ่าหนุ่มอย่างไทเลอร์  จูบที่ไม่ได้ลึกซึ้งเหมือนก่อนหน้าแต่กลับทำให้คนที่กำลังเดือดอย่างเชสสงบลงอย่างน่าประหลาด



"ถ้าไม่ติดว่าก่อนหน้านี้นายทำแสบเอาไว้ ฉันคงคิดว่านายกำลังเชื้อเชิญฉันด้วยซ้ำ"



ไทเลอร์ยอมผละตัวออกจากอัลฟ่าแดนเหนือเมื่อเค้นปากให้แอชเชอร์พูดได้  ทันทีที่ขายาวของแอชเชอร์ได้แตะพื้นมันก็พาลสั่นไปเสียหมด ช่วงขาที่ต้องรับน้ำหนักของร่างกายมันสั่นจนแทบยืนไม่อยู่พอๆกับก้อนเนื้อในอกที่บีบรัดจนเจ็บปวด 





"อย่าคิดมากเรื่องที่ฉันจะครอบครองนายเสียล่ะแอชเชอร์"



ทรูอัลฟ่าหนุ่มพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง และปล่อยให้อัลฟ่าแดนเหนือได้ยืนตบตีกับความคิดของตัวเอง  น้อยครั้งนักที่เชส ไทเลอร์ จะใช้ความพิเศษของตัวเองบีบคั้นให้อีกฝ่ายจนมุม หากไม่เหลืออดจริงๆ เชสเองก็ไม่อยากใช้วิธีนี้สักเท่าไหร่นัก 



เป็นใครจะไม่หงุดหงิดกัน.. ทั้งวันนี้ที่กลับมาถึงเดอะฮิลล์ ไทเลอร์เองก็เจอแต่เรื่องน่าปวดหัว และยิ่งกลับมาเจอกับเลสลีย์เล่นอะไรงี่เง่าแบบนี้มันก็อดไม่ได้จริงๆ ที่จะหัวเสีย



แผลที่หน้าแค่นี้มันไม่ได้ทำให้ไทเลอร์เจ็บปวดเท่าไหร่นัก เรียกได้ว่าเป็นบาดแผลที่เล็กน้อยมากก็คงจะถูก ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเลสลีย์รู้สึกอย่างไร แต่เพราะไทเลอร์เรียนรู้มาเยอะเกินกว่าที่จะต้องเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ อีกอย่างไทเลอร์เองก็ไม่ใช่คนวางแผนเรื่องนี้ด้วย 



หากจะให้หาคนที่ผิดจริงๆแล้วล่ะก็ ท่าทางเลสลีย์คนเล็กคงต้องไปถามหาเอาคำตอบจากพี่ชายตัวเองก็คงจะดีที่สุด 







'เมื่อไหร่นายจะเลิกแหกกฎเสียที  แอบหนีออกมาแดนใต้แบบนี้ ฉันคิดว่าพ่อของนายคงไม่พอใจสักเท่าไหร่'



'อย่าบ่นสิเชส ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ อัลฟ่าแดนเหนือที่ไทเลอร์รู้จักคุ้นเคยไม่น้อยตอบ ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้ามาชะโงกดูงานที่ไทเลอร์กำลังนั่งทำอยู่ตรงหน้า 'หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์นี่ขยันจังนะ มิน่าถึงได้...'



'พูดให้ดีนะอาเธอร์' คนที่ถูกกวนก่อนเอ่ยบอกทันที จนเจ้าของผิวขาวอมชมพูนั้นแอบกลอกตาไปมา 



'จริงจังอะไรขนาดนั้น'



'ถ้ารู้ว่านายจะเข้ามากวนประสาทฉันแบบนี้ ฉันคงปล่อยให้นายนั่งเล่นเป็นเพื่อนชาลีอยู่ข้างล่าง'



'ฉันรู้น่าว่านายไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น'



'แล้วคิดยังไงถึงโผล่มาที่นี่  ครั้งที่แล้วได้ข่าวว่าโดนขังจนแทบลืมไม่ใช่หรือ'



'ขังลืมอะไรของนาย แค่โดนสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหนก็แค่นั้น'



'ฉันล่ะไม่เข้าใจนายจริงๆคุณชายเลสลีย์'   มองปราดเดียวไทเลอร์ก็พอจะรู้แล้วว่าคุณชายเลสลีย์น่าจะมีปัญหาบางอย่างแน่ๆ ถึงได้โผล่มาที่นี่ 'นายเป็นอะไรกันแน่?'



'ฉันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเชียวหรือ?'



'แววตานายมันฟ้อง มีเรื่องอะไรที่ต้องกังวลล่ะคราวนี้'



'มันก็ไม่เชิงกังวลหรอก ฉันก็แค่กำลังรู้สึกว่าบางทีที่ๆ ฉันอยู่มันอาจจะไม่เหมาะกับฉัน'



'ความคิดพวกนี้ไม่น่ามีอยู่ในตัวนายเลยอาเธอร์'  



'คนเราเมื่อถึงจุดๆหนึ่งมันก็จะรู้สึกได้เอง...' ร่างสูงโปร่งในชุดสีเข้มที่ตัดกับผิวขาวเดินไปหยุดที่ริมหน้าต่างภายในห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์  แผ่นหลังที่สะท้อนในดวงตาของเชส ไทเลอร์ มันดูโดดเดี่ยวกว่าทุกครั้งจนน่าตกใจ



'....'



'ฉันไม่ได้อยากเรียนรู้เพื่อเอาชนะใคร ทั้งชีวิตที่ฉันปรารถนาก็คืออิสระเพียงอย่างเดียว' 



'นายรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้' 



'มันก็แค่ความหวังเท่านั้นล่ะเชส ฉันรู้.. รู้อยู่แก่ใจทุกอย่างว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้' แผ่นหลังของอาเธอร์ยิ่งอ้างว้างมากขึ้นเมื่อเจ้าตัวเอ่ยประโยคแสนเศร้านั้นออกมา 'ที่ฉันมาที่นี่ ก็เพราะแค่อยากจะหลบมาอยู่เงียบๆ สักพักหนึ่ง'



'อยากเล่าให้ฉันฟังไหม..' ในฐานะของคนที่สนิทกัน เชสเองก็ไม่ลังเลจะเอ่ยถาม 'นายก็รู้ว่าฉันเป็นพวกฟังเก่ง'



'กวนประสาทก็เก่งด้วยเหมือนกัน' อาเธอร์ตอบติดตลก ทั้งที่ใบหน้าของเจ้าตัวยังคงเรียบนิ่งจนยากจะคาดเดา 



'อย่ามาตลกทั้งที่นายไม่ได้ตลกเลยดีกว่าอาเธอร์' เชสตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 'ยิ่งนายทำแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่านายกำลังแบกรับทุกอย่างไว้' 



'มันเป็นหน้าที่ของฉัน ก็ถูกแล้ว..' 



'อาร์ธ..'



'ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายสัญญาได้ไหมเชส..'



'ทำไมนายถึงพูดแบบนี้'



'สัญญากับฉันว่าจะคอยดูแลน้องชายของฉัน'



'ฉันจะไม่สัญญา ถ้าหากนายยังไม่เล่าอะไรให้ฉันฟัง'



เจ้าของใบหน้ารูปสลักชั้นเลิศหันกลับมามองใบหน้าของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ ก่อนจะตัดสินใจอยู่ชั่วครู่หนึ่งที่จะเอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมภายในห้อง 



'ริโอรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว  ฉันช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้แล้วจริงๆ' 



'มันก็ไม่ผิดจากที่ฉันคาดเดาเสียเท่าไหร่ สักวันหมอนั่นก็ต้องรู้อยู่ดี  นายไม่คิดบ้างหรือว่ายิ่งนายพยายามจะปิดบัง ทุกอย่างมันจะยิ่งชัดเจน'



'แต่ฉันเลือกไม่ได้ ฉันไม่อยากทรยศครอบครัวตัวเอง ไม่อยากทรยศเขา..'



'นายทรยศครอบครัวตัวเอง ตั้งแต่ที่ยอมเปิดโอกาสให้สเปนเซอร์เข้ามาในชีวิตนายแล้วอาเธอร์' แม้จะไม่อยากเอ่ย
อะไรให้ทำร้ายจิตใจ แต่เชสเองก็ต้องพูดอย่างเลี่ยงไม่ได้  'ทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างมันผิด แต่นายก็เลือกที่จะทำ' 



'มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเชส.. สุดท้ายมันก็เป็นฉันเองที่ทำให้ทุกอย่างพัง'



'บางทีการที่ต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับคนรักมันก็เป็นเรื่องที่นายต้องยอมรับ...'



'ฉันไม่ได้เลือกริโอ'



' แต่ริโอเลือกนาย..' 



'เพราะอย่างนั้นฉันถึงอยากให้นายสัญญา' 



'แลกกับอะไรล่ะ...'



'การมีชีวิตของฉัน มันมากพอที่จะแลกกับสัญญานี้ไหมเชส'




เมื่อนึกย้อนถึงครั้งที่อาเธอร์มาพบตัวเองแล้ว มันก็ทำให้ไทเลอร์เสยผมตัวเองขึ้นด้วยความรู้สึกงุ่นง่าน อันที่จริงเชสเองก็โกหกเลสลีย์คนเล็กตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่เคยบอกว่าไม่เจออาเธอร์มาเป็นปีๆ แท้จริงแล้วมันกลับไม่ใช่ การไม่เจอกันของทั้งคู่ที่ว่ามันแค่เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้นก่อนที่เชสจะได้พบกับแอชเชอร์ เลสลีย์ตัวจริง 



เลสลีย์ที่หยิ่งผยองคล้ายกัน แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างยามเมื่อพูดคุย เลสลีย์คนพี่นั้นเต็มไปด้วยความยากจะคาดเดาในความคิด แต่เลสลีย์คนน้องกลับมองออกง่ายทุกการกระทำ ทั้งที่ในความจริงคนที่ชอบแหกกฎอย่างอาเธอร์นั้นสมควรจะเดาทางได้ง่ายกว่าแต่กลับไม่เลย.. 



ไหนจะเลสลีย์คนน้องที่ยากจะควบคุมเพราะความดื้อรั้น... 



จนในตอนนี้เชส ไทเลอร์ ก็พอจะเข้าใจความลำบากใจของอาเธอร์เข้าแล้วว่าการที่ต้องเลือกมันยากแค่ไหน ในฐานะของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เขายังมีคนอีกมากมายที่ต้องรับผิดชอบ แต่ชีวิตของใครอีกคนที่ยังอยู่ในแดนเหนือนั่นก็สำคัญไม่แพ้กัน 



หากอาเธอร์สามารถเกลี้ยกล่อมริโอได้มันก็คงจะดีกว่านี้ อย่างน้อยมันก็น่าจะทำให้แอชเชอร์ใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปกติมากกว่าที่จะต้องคอยระวังตัวเอง  แต่ถึงอย่างนั้นเชสเองก็มั่นใจว่าคนอย่างแอชเชอร์คงไม่มีทางปล่อยริโอไปง่ายๆ เช่นกันในเมื่อเจ้าตัวยังคงฝังใจว่าทุกอย่างเป็นผลมาจากริโอ



"ฉันจะทำยังไงกับนายดีเลสลีย์"  










/////











ใช้เวลาพักใหญ่ที่กว่าเลสลีย์จะตั้งสติและปรับสภาพร่างกายของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ ร่างขาวที่นั่งทรุดพิงผนังบ้านยังคงเหม่อมองที่ปลายเท้าของตัวเองอย่างเลื่อนลอย ทุกอย่างมันผิดแปลกไปเสียหมด สิ่งที่ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะต้องเป็นมันก็กลับเกิดขึ้น ทั้งที่ทั้งชีวิตเขาถูกสอนให้หลบเลี่ยงจากพวกทรูอัลฟ่าพวกนี้แทบตาย 



แต่สุดท้ายก็กลับกลายเป็นตัวของแอชเชอร์เองที่พาตัวเองมาอยู่ใกล้กับคนอันตราย.. 





'นายเห็นใช่ไหม?'  



มือขาวที่กำลังจับพู่กันแต่งแต้มภาพวาดบนผืนผ้าถึงกับหยุดชะงักลงก่อนจะหันไปหาผู้เป็นพี่ชาย  ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันของอาเธอร์นั้นไม่ต่างจากกระจกเงาที่สะท้อนภาพของกันและกัน



'ถ้ารู้แบบนี้แล้ว นายจะเกลียดฉันไหมแอช..'  



'อย่ามาล้อกันเล่นดีกว่าอาร์ธ ฉันไม่ตลกกับนายด้วยหรอกนะ'



'ฉันดูเหมือนคนที่กำลังล้อเล่นมากหรือแอช' 



'นายก็รู้ดีว่าฉันเกลียดคนทรยศ..' นายน้อยของตระกูลเลสลีย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาที่ชายที่ยังคงยืนนิ่ง 'ฉันหวังว่ารอยพวกนี้มันคงจะทำให้นายฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้บ้างนะอาเธอร์' 



ปลายนิ้วเรียวไล่สัมผัสแก้มขาวของคนพี่ที่มีรอยแดงประทับอยู่บนใบหน้าช้าๆ ก่อนจะสวมกอดพี่ชายของตัวเองเพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายได้รับ 



'อย่าเอาตัวเองไปเจ็บปวดเพราะความรักงี่เง่านั้นเลย' 



'ถ้านายมีความรัก นายจะเข้าใจแอช..'  น้ำเสียงที่ตอบกลับของพี่ชายนั้นฟังดูเจ็บปวดเสียจนแอชเชอร์เองอดที่จะลูบแผ่นหลังของอีกคนไม่ได้ 'ถึงฉันจะรู้สึกแบบนั้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะหันหลังให้ครอบครัวตัวเอง' 



'ทั้งที่นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าเราไม่ควรยุ่งกับพวกนั้นน่ะหรือ สิ่งที่พ่อคอยสอนนายมันไม่มีประโยชน์อะไรเลยงั้นสิ'



'ฉันไม่เคยเชื่อเพราะเพียงแค่คำบอกเล่า นายเองก็ควรออกจากโลกที่เขาสร้างไว้ให้เราเสียที..'



'เขาที่นายว่าก็คือพ่อของเรานะอาเธอร์  ทำไมนายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้..'



'ไม่มีใครเปลี่ยนฉันได้ทั้งนั้นล่ะแอช'




"คนทรยศที่ไหนจะยอมช่วยเหลือฉันมากขนาดนี้กัน" ใบหน้าขาวซบลงบนเข่าของตัวเองในทันทีที่เริ่มฉุกคิดเรื่องทุกอย่างขึ้นมา หากอาเธอร์เป็นอย่างที่ไทเลอร์พูดจริงๆ แล้วตัวของแอชเชอร์ควรทำอย่างไร 



คำว่าคนของสเปนเซอร์ มันก็ไม่ต่างจากคมมีดที่กรีดลงมาบนผิวหนังช้าๆ ให้ได้เจ็บปวด แอชเชอร์ยอมรับไม่ได้จริงๆ กับการที่พี่ชายตัวเองจะต้องเป็นแบบนั้น ในเมื่อทั้งที่เราเองต่างก็รู้ว่าใครคือคนที่ทำให้เราต้องสูญเสียทุกอย่าง



ความรักที่เห็นแก่ตัวพวกนั้น มันยังเรียกว่าเป็นความรักได้อีกหรือ? 
 




"ทำไมยังไม่ไปพักผ่อนอีก.."  



หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์คนเก่งที่ขึ้นห้องไปเมื่อครู่เอ่ยทักคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม บนใบหน้าของไทเลอร์ยังคงไม่ได้ถูกทำแผลแต่อย่างใดทั้งสิ้นจนสุดท้าย เจ้าตัวถึงต้องเลือกที่จะลงมาด้านล่างเพื่อหาอะไรสักอย่างในการทำแผล 



"...." เจ้าของใบหน้าขาวทำเพียงแค่เงยหน้ามองไทเลอร์ ก่อนจะเสหน้าหนีในทันที 



"ถ้าว่างนักก็ช่วยหาอะไรมาทำแผลให้ฉัน" 



"แล้วทำไมนายไม่ไปหาเมอเรย์ล่ะ" แอชเชอร์ตอบก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน หมายจะเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องของตัวเองแทนที่จะสนทนากับไทเลอร์ 



"ใกล้ค่ำแล้ว หมอนั่นคงกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ยังจะให้ฉันไปรบกวนอีกหรือไง" ไทเลอร์ว่า "อีกอย่างแผลนี่เกิดเพราะนาย ก็ควรจะรับผิดชอบ" 



"เมื่อกี้มันยังไม่พอหรือ?" 



"ถ้าอย่างนั้นมันก็คงอยู่ที่ความคิดของนาย" เชสว่าก่อนจะส่งเสื้อผ้าที่อยู่ในมือไปให้แอชเชอร์ "เสื้อผ้าของนาย รับไปสิ" 



"?"



"ฉันเห็นเสื้อผ้าที่นายใส่แล้วรำคาญตา ที่นี่ไม่ใช่แดนเหนือ ไม่จำเป็นต้องใส่หนาขนาดนั้นหรอก"



"ฉันเคยชินกับมันไปแล้ว" 



"อีกไม่นานก็ใกล้จะเปลี่ยนฤดู ฉันว่านายคงทนกับอากาศที่นี่ไม่ได้"



"มันจะสักเท่าไหร่กันเชียว" 



"ก็คงมากพอที่จะทำให้นายเห็นคนในเดอะฮิลล์เดินถอดเสื้อกันให้ทั่ว..." 



เมื่อได้ยินไทเลอร์พูดแบบนั้นคนตัวขาวก็ต้องจำใจรับเสื้อผ้าในมือของอีกฝ่ายมาอย่างช่วยไม่ได้ เสื้อผ้าเนื้อบางพวกนี้ส่วนใหญ่แล้วแอชเชอร์เองจะสวมใส่เพียงแค่ยามเข้านอนเท่านั้น 



"งั้นนายก็ไปนั่งรอตรงนั้นก่อน เดี๋ยวฉันจะเอาเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บข้างบนห้อง" 



แอชเชอร์ว่าแล้วเดินขึ้นไปด้านบน โดยที่ไทเลอร์เองได้แต่มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปจนลับสายตา คำพูดพวกนั้นมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าอย่างไรเสีย อัลฟ่าแดนเหนือก็ต้องเป็นฝ่ายทำแผลให้กับไทเลอร์ 



เพียงครู่เดียวเจ้าของผิวขาวก็เดินลงมาจากด้านบนพร้อมๆกับอุปกรณ์ทำแผลสองสามที่พอจะใช้ได้ในมือ  



"ถ้าเจ็บก็บอก.." 



หลังจากที่หย่อนตัวลงนั่งหันหน้าของหาไทเลอร์แล้ว มือขาวก็จัดการใช้ผ้าที่ชุบน้ำอุ่นมาเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่บนใบหน้าของเชสออกช้าๆ  ซึ่งตัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เองก็ยังคงนั่งนิ่งไม่แสดงทีท่าเจ็บปวดอะไรเลยสักนิด 



"มือหนักใช้ได้นะเลสลีย์" 



"ก็ไม่เห็นนายจะร้องโอดโอย"  เลสลีย์ย้อนก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอีกนิดด้วยความไม่ถนัด 



"ฉันร้องอยู่ในใจ นายเลยไม่ได้ยินต่างหาก"



"ไร้สาระน่าไทเลอร์" 



คำพูดคำจาที่กวนประสาทของไทเลอร์เริ่มที่จะกลับมาสร้างความปวดหัวให้กับอัลฟ่าแดนเหนือในทันที  ไม่เชื่อก็คงต้องเชื่อว่าเชส ไทเลอร์ เมื่อพักใหญ่นั่นกับเชส ไทเลอร์ ที่อยู่ตรงหน้าของแอชเชอร์จะเป็นคนๆเดียวกัน 



"ถ้าไม่ถนัดก็ขยับเข้ามา ฉันไม่ว่าอะไรนายหรอก" เชสอดไม่ได้ที่จะต้องพูด 



"ถ้าใกล้กว่านี้ฉันคงต้องนั่งตักนายแล้วไทเลอร์" แอชเชอร์ประชดเข้าให้ เมื่อถูกทรูอัลฟ่าติ ทั้งๆที่ตอนนี้ตัวของตัวเองใกล้กับไทเลอร์มากขนาดนี้แล้ว 



"ย่อมได้.." 



แต่ใครจะคิดว่าไทเลอร์จะดึงตัวของแอชเชอร์ให้ขึ้นไปนั่งทับบนหน้าตักของอีกฝ่ายจริงๆ...



"ทำบ้าอะไรของนายอีก!" 



"ก็แค่ทำตามที่นายพูด" เจ้าของใบหน้าคมยังคงลอยหน้าลอยตาตอบ ก่อนจะคว้ามือขาวที่ทำแผลให้ตัวเองอยู่ไว้ใน
ทันที "ฉันผิดตรงไหน?"



"ฉันชักจะเชื่อที่เชอร์ชิลพูดขึ้นมาแล้วจริงๆ.." 



"ลูฟบอกอะไรนายอีก" ไทเลอร์ถึงกับขมวดคิ้วในทันที เมื่อเพื่อนตัวเองถูกดึงเข้ามาในบทสนทนา เดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่แน่ๆ 



"เชอร์ชิลบอกกับฉันว่านายไม่สนใจโอเมก้า.." 



"ปากมากจริงๆ ให้ตายเถอะ" ไทเลอร์ถึงกับสบถคำหยาบออกมาเบาๆ ก่อนจะจ้องใบหน้าของอัลฟ่าแดนเหนือที่เอาแต่มองหน้าตัวเอง "แล้วนายเชื่อไหม?" 



"ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ.. แต่พอลองคิดดูดีๆ สิ่งที่นายทำกับฉันมันก็ทำให้อดคิดไม่ได้" 



"...."



"คนอย่างนายไม่น่า..."



"ฉันโตมากับสังคมที่ไร้โอเมก้า การหลีกเลี่ยงพวกโอเมก้าคือการตัดปัญหาที่ดีที่สุดในชีวิต"



"มันผิดวิสัยของอัลฟ่า"

 

"ถ้างั้นนายก็คงต้องไปถามพี่ชายตัวเองดูแล้วล่ะว่าเรื่องผิดๆ พวกนี้มันเกิดจากอะไร" 



"เกี่ยวอะไรกับอาเธอร์"



"ยังไม่ยอมรับอีกหรือว่าพี่ชายนายกับริโอเป็นอะไรกัน" 



"ฉันไม่เชื่อ จนกว่าจะได้ด้วยตา" 



"ถ้างั้นนายก็คงได้เจ็บปวดน่าดู.."



"นายกำลังทำให้ฉันหมดอารมณ์จะทำแผลให้นายนะไทเลอร์" แอชเชอร์ว่าก่อนจะกดเข้าไปที่แผลของอีกฝ่ายแรงๆ อย่างตั้งใจ จนไทเลอร์ทำตาดุใส่ 



"ทำตัวดีๆเถอะเลสลีย์" 



"พอฉันจะเลิกคิดเรื่องนี้นายก็กลับพูดมันขึ้นมา แล้วจะให้ฉันทำยังไง" 



"โอเค ฉันผิดเองก็ได้" ไทเลอร์ยอมแต่โดยดี ก่อนจะพยักพเยิดให้เลสลีย์ทำแผลให้ตัวเองต่อเสียที 



"เลิกทำให้ฉันอยากรู้เรื่องความสัมพันธ์ของนายกับอาเธอร์เสียที.." 



"นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอกเลสลีย์ มันไม่ได้มีอะไรมากมายให้นายต้องกังวลขนาดนั้นเลยสักนิด" 



"ถ้าไม่อยากให้ฉันถาม ก็เลิกพูดเรื่องนี้สักที!"



"แล้วจะให้ฉันหุบปากเงียบ นั่งมองหน้านายทำแผลแบบนี้น่ะหรือ" 



มันไม่มีอะไรดีต่อตัวของแอชเชอร์สักทาง 



"จะทำอะไรมันก็เรื่องของนาย ฉันมีหน้าที่แค่ทำแผลให้ก็เท่านั้น"



"มั่นใจ?" ไทเลอร์ถามย้ำ ในขณะที่มุมปากหยักเริ่มจะยกยิ้มขึ้นมา 



ตาคู่สวยของแอชเชอร์ไล่มองตามมือของไทเลอร์ที่ขยับมาโอบรอบเอวตัวเองในทันทีอย่างไม่ไว้ใจ 



"นายรู้ไหม ว่าความแตกต่างที่ทำให้อัลฟ่าน่าสนใจกว่าโอเมก้าอยู่ตรงไหน"



"...."



"เสน่ห์ที่เข้มแข็งของอัลฟ่าคือสิ่งที่ฉันหลงใหลมากที่สุด"



"...."



"แต่ตอนนี้ ฉันโคตรอยากจูบนายซ้ำๆเลยเลสลีย์" 













HASTAG : #youngmastermn 














TALK : มาช้าแต่มานะคะ T-T ขอบคุณผมสีบลอนด์ของน้องที่ตอบโจทย์คาร์แอชเชอร์ในเรื่องนี้จริงๆค่ะ กรี๊ดลั่นเลยจริงๆตอนที่เห็นครั้งแรก ฮื้ออออออ  พอจะเดาออกกันบ้างหรือยังเอ่ยคะ ถ้ายังเดาไม่ออกก็ไม่เป็นไรเน้อ เพราะว่าเดี๋ยวเราจะค่อยๆเฉลยแต่ละปมไปเรื่อยๆ เอาแบบชัวร์ๆให้ชัดๆกันไปเลย ʢᵕᴗᵕʡ หากมีตรงไหนผิดพลาดหรือสงสัยยังไงก็ถามกันมาได้นะคะ เผื่อบางทีเราอาจจะหลุดตรงไหนไปบ้าง 

+ ถ้าคุณเชสไม่ชอบแอช แล้วทำไมถึงชอบขอเค้าจูบกันจังน้ออออ เอ๊ะ สงสัยจัง ;-;   
ปล. ขอบคุณทุกคนมากๆที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้กัน หวังว่าจะชอบกันเน้อ แล้วก็ต้องขอบคุณไปถึงคอมเมนต์และหลายๆ คนที่แนะนำฟิคเรื่องนี้ให้ในแท็กด้วยนะงับ แง้ **อยากกราบงามๆ** อาจจะไม่ได้อัพทุกวันแต่จะพยายามอัพอย่างสม่ำเสมอค่ะ ʕ→ᴥ←ʔ  







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1184 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 16:33
    ได้ทีแล้วเอาใหญ่นะ
    #1184
    0
  2. #1019 Hzenkoic (@Hzenkoic) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 02:17
    ลุนแลง
    #1019
    0
  3. #968 คุกกี้รสฮีโร่ (@milkcookie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:24
    เอะอะจูบๆๆๆ จูบเก่งจังเลยนะเชส!!
    แต่นี่ก้ยังสงสัยว่าระหว่างอาร์ธกับเชสแค่เพื่อนจริงหรอ เพราะเชสยอมช่วยทุกอย่างเลย สงสัยๆๆๆ เชสตอนโกรธคือน่ากลัวอ่า กดดันแอชมาก ฮือ นายน้อยช้ำหมดแล้วเนี่ย T-T
    #968
    0
  4. #952 DoubleBew (@double_bew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 15:56
    อหๆๆๆ นายเชสคนร้ายกาจจจจ
    #952
    0
  5. #946 Bantanboys (@Bantanboys) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 20:23
    นายเชสร้ายกาจมาก! / น่าคิดถ้านายเชสไม่ได้ชอบน้องแอชเชอร์จะขอจูบทำไมบ่อยๆ แว้กกๆๆๆๆ
    #946
    0
  6. #930 Kwan_Sekai94 (@kwanmasuda) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 17:47
    นั่นสิไทเลอร์ถ้าไม่ได้ชอบแอชเชอร์แล้วทำไมชอบขอเขาจูบ หรือว่ายังไม่รู้ตัว

    แล้วความสัมพันธ์ของไทเลอร์กับอาเธอร์คือยังไงอะ แค่เพื่อนปะเนี่ย
    #930
    0
  7. #914 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 13:56
    อมกกก อ้ากกก คือแบบสุดๆๆๆ แพรวพราวมาก อมก ฮื่อๆๆ น้ำลายฟูมปาก
    #914
    0
  8. #862 panda69 (@mymonster69) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 18:39
    เนี่ยตอนแรกมันก็กดดันอึดอัดไปหมดละหลังๆมาว้อยยยยย
    #862
    0
  9. #841 Limonin (@lemon39) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 08:26
    หัวหน้าหน่วยร้ายกาจที่หนึ่งเลย เล่นปรามซะแอชหูลู่หางตกไปเลยครับ
    #841
    0
  10. #826 Dntqz (@moonatbaaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 15:09
    ไทเลอร์มือไวตลอดด เขินๆๆ
    #826
    0
  11. #811 reallerng (@reallerng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 03:15
    ไทเลอร์คำพูดคำจานายน่ะ ทุกตอนเลยจริงๆๆ555
    #811
    0
  12. #725 nxjm (@rakmaanfha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:17
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้องจะฟ้อง!
    #725
    0
  13. #704 VANESSA_ (@1529902038003) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 19:34
    เอาอีกแร้วววว เอาอีกแร้วนะะะะะ เชส ไทเลอร์มาขอจงขอจูบลูกฉันอีกแล้ววว ของแบบนี้ใครขอกันเล่า ปัดโธ่ เขินๆๆๆๆๆ
    #704
    0
  14. #620 sleeplessgirlx (@memiscrez) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 19:29
    อิบ้าาาอิพ่อออ บ้าไปแล้วเหอะะะะะะ ปากน้งช้ำหมดแล้วว้อยยยยย อย่าหาเศษหาเลยลูกชั้นให้มากนักพ่อทรูอัลฟ่า!!!! ชั้นอยากตะตีเพี้ยะๆเลยจริงๆให้ตาย แต่ปมหลายๆอย่าลเริ่มจะเข้ามามีบทบาทแล้วรอติดตามเรื่อยๆเลยค่ะกำลังเข้มข้น
    #620
    0
  15. #618 gunsnrosesj (@skyc) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 18:56
    นายเชสว้อยยยยยยยย เขอนนนนนนนนนนนนนนนนน หลงใหลในความดื้อรั้นของแอชเชอร์ตัวน้อยเข้าแร้วนายคนเน้ ห้าห้าห้า ภาวนาให้เค้ารู้ใจตัวเองกันไวๆๆๆๆ
    #618
    0
  16. #578 Momi Moko (@tangmonoii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 01:15
    ไทเลอร์ แกจะทำไรน่ะ555
    #578
    0
  17. #527 myfluffypeach (@koiifinkoko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:42
    เชสนายนี่ลวนลามเก่งเป็นบ้าเลยยยยย
    #527
    0
  18. #464 Ptซัง (@aussawineyes) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 11:11
    เชส บ้าเอ๊ยยยยยยยยยยยดยกยกยกสสกสพสกสกสกสกสกสสห y-y
    #464
    0
  19. #456 LeeMInhyung (@LeeMInhyung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 00:18
    ไทเลอร์ชอบอาร์ธใช่มั้ย ถึงยอมช่วยเขาทุกอย่าง ยอมรับปากจะดูแลแอชให้ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าวันนีงแอชรู้ความจริง เรื่องความรู้สึกไทเลอร์ที่มีต่ออาร์ธ จะเป็นยังไง เราต้องเตรียมทิชชู่เลยมั้ย แอชดูแพ้ไทเลอร์ทุกทาง แงงง
    #456
    0
  20. #392 april98. (@oiccit) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 05:01
    ชั้นก็อยากเห็นเธอทั้งคู่จูบกันบ่อยๆจ้ะไทเลอร์ ฮือ ลวนลามเก่งที่หนึ่งเลย ;———;
    #392
    0
  21. #385 Jms_ (@mremreez) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:34
    มัน!! ดี!! มากกกกกก!!!!
    #385
    0
  22. #333 Noสมอง (@The-Nights) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 12:58
    ไทเลอร์เราจะตายกันหมด ได้ยินไหม!!!

    จะตายกันหมด!!!!!!!
    #333
    0
  23. #329 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:21
    ตอนโกรธนี่น่ากลัวอยู่นะเชส แต่เข้าใจว่าสั่งสอนตักเตือนคนดื้อรั้น เล่นซะน้องหงอเลยเชส แล้วเดี๋ยวนี้นะ ขี้ลวนลามเอาแต่ใจมากๆๆ จะจูบมั่ง ปล้ำจูบมั่ง นั่งตักมั่ง ฮึ่ม
    #329
    0
  24. #299 Hongsyok (@Hongsyok) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:37
    กิ้ด เราจะตายกันหมด!!!
    #299
    0
  25. #282 luckyP (@nattapanpeach) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:26
    เชสคือแทะโลมเค้าตลอดเวลา ขนาดโกรธคือยังแทะโลมเค้า อยากรู้ปมมากๆ รอไรท์เตอร์ค่อยๆเฉลยนะคะ
    ชอบเรื่องนี้มากเลย ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ให้อ่านนะคะ
    #282
    0