Sleep With Me, Free Breakfast [Yaoi]

ตอนที่ 10 : Everything I do..... [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,593 ครั้ง
    3 มี.ค. 62













-Everything I do-





ชินภัทรตื่นเช้าเป็นปกติ แต่ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะมีคนตื่นเช้ากว่า

          คุณหมอเห็นแผ่นหลังของใครบางคนเดินวกเข้าไปในห้องครัว เลยแอบตามไปดู เป็นเจ้าเชนที่กำลังยืนคุยอยู่กับแม่ครัวของบ้าน ในมือถือสมุดโน้ตกับปากกาไว้จด ทำเอาเขางุนงงไปครู่หนึ่งว่าน้องจะทำอะไร

          “วิธีล้างจานจำนวนมากๆให้สะอาดหรือคะ” ป้าทำหน้าตกใจ “คุณเชนจะเอาไปทำการบ้าน?

          ชยนมุ่นหัวคิ้ว “เปล่า แค่อยากรู้”

          “อ๋อ..” แกผงกหัวหงึก “คือปกติเวลาป้าล้าง ป้าก็กดน้ำยาใส่ในฟองน้ำนี่แหละค่ะ เพราะว่ามันไม่ได้เยอะ แต่ถ้าจะล้างยี่สิบสามสิบใบอย่างที่ว่า คุณเชนซื้อน้ำยาแบบถังใหญ่แล้วแบ่งผสมกับน้ำ ใส่ลงในกะละมังดีกว่า”

          “อืม..” ชยนรู้อยู่แล้ว เพราะที่ร้านก็ทำแบบนั้น

          “ใช้กะละมังสองใบนะคะ ใบหนึ่งใส่ซันไลต์ผสมกับน้ำ อีกใบใส่น้ำเปล่า ถ้าเอาให้มั่นใจว่าสะอาดแน่ก็มีอีกสักใบค่ะ อันนี้ใช้ล้างขั้นสุดท้าย” ป้าพูดเจื้อยแจ้ว เพราะนานๆทีเจ้านายคนเล็กจะมาคุยด้วย

          “แล้วไงต่อ”

          “อย่างแรกเลย ต้องกวาดเศษอาหารให้เรียบร้อย ทิ้งลงถุง มัดให้ดี เพราะถ้าทิ้งส่งเดช พวกหนูท่อมันจะมาค่ะ” ป้ายิ้มให้ “คุณเชนต้องแยกประเภทภาชนะด้วย มันจะได้ไม่ดูวุ่นวาย ล้างที่สกปรกน้อยก่อน ไล่ไปพวกสกปรกมาก ก็คือล้างแก้ว ตามด้วยช้อนส้อม แล้วค่อยไปล้างจาน ป้าว่าฟองน้ำล้างแก้วแยกไปอีกแผ่นก็ดีนะคะ ถ้าใช้ร่วมกันหมด แก้วมันจะมีกลิ่นคาว ส่วนพวกช้อนส้อมกับจานแช่น้ำยาทิ้งไว้สักพักก่อนจะล้างง่ายขึ้นค่ะ”

          ชยนจดลงสมุดโน้ตเหมือนเลคเชอร์วิชาเรียน

          “เอาฟองน้ำถูๆวนๆสักหน่อย ล้างก้นมันด้วย อย่าจุ่มแล้วยก ลองเอานิ้วลูบดู ถ้าหมดคราบมันจะรู้สึกได้ แล้วก็ล้างน้ำเปล่าอีกสักสองน้ำ ส่วนพวกคราบดำ รอยไหม้ตามหม้อ อาจจะแช่ทิ้งไว้สักคืน ใช้น้ำส้มสายชูผสมน้ำแล้วต้ม คราบมันจะหลุดออกค่ะ จะใช้เบคกิ้งโซดาช่วยอีกทีก็ได้”

          “วิธีพวกนี้หาเอาในกูเกิลได้ไหม”

          ป้าหัวเราะอย่างเอ็นดู “น่าจะมีนะคะ”

          “โอเค..” ชยนถอนหายใจ “ขอบคุณ..นะครับ”

          ชินภัทรเลิกคิ้ว หลบฉากออกมาก่อนที่เจ้าเชนจะเดินออกจากครัว

          ..รู้สึกเซอร์ไพรส์มาก..

          “อ้าว..พี่” ชยนเห็นพี่คนกลางเดินออกไปไวๆ “ยังไม่ไปทำงาน?

          “กำลังจะ” ชินภัทรทำไม่รู้ไม่เห็น เขามองน้องที่หยิบเป้ใบย่อมขึ้นสะพายข้าง “จะไปร้านของอินหรือ”

          หลายวันที่ผ่านมา ชยนจะตื่นแต่เช้าและออกไปข้างนอกตลอด แรกๆไม่พูดว่าไปทำอะไร แต่พอหลายครั้งเข้าก็มารายงานว่าจะไปหาอินทร์ที่ตลาด อาจเพราะกลัวพี่ชายจะไม่ไว้วางใจ คิดว่าไปเถลไถลหรือมั่วสุมที่ไหน

          “อือ” ชยนเออออ “กลับค่ำๆนะ”

          ชินภัทรยิ้มรับ “พี่ขับรถไปส่งไหม” เห็นน้องเดินไปทุกวัน สงสารมัน

          “ตลก” เด็กหนุ่มส่ายหัว “เด็กล้างจานที่ไหนจะมีรถมาส่ง”

          คุณหมอกลั้นยิ้มแทบแย่ อ่า..สถานะตอนนี้ของเจ้าเชน คือเด็กล้างจานนี่เอง

          “มีอะไรให้ช่วยก็บอกล่ะ”

          ชยนเหลือบมองพี่ชาย

          เรื่องเดียวที่เขาต้องการ ก็คือการได้อินทร์กลับมา

          ..แต่เขาต้องทำด้วยตัวเอง..

“ไม่เป็นไร..ครับ” เขาไม่ลืมลงท้ายด้วยหางเสียง “เอาไว้ถ้ามีอะไรอยากรู้..จะถามพี่ก็แล้วกัน”

          ชินภัทรยิ้มกว้าง รู้สึกถึงกำแพงระหว่างกันที่ค่อยๆแคบลง

          ชยนรอให้พี่ออกไปทำงานแล้วถึงจะคว้าจักรยานคันเก่าที่ยกมาทำความสะอาดใหม่ปั่นออกจากบ้าน เขานัดกับไอ้หมูแฮมเอาไว้ที่ร้าน ที่จริงก็ไม่ใช่กิจธุระของมันหรอก แต่ไอ้แฮมมันไม่มีอะไรทำช่วงปิดเทอม มันเลยมาฆ่าเวลาสนุกๆด้วยการอาสาเป็นผู้ช่วยที่ร้านตามสั่งของอินทร์

          ช่วงนี้เขาเสนอหน้าไปที่ร้านได้ทุกวัน ทั้งที่อินทร์บอกแล้วว่าไม่ต้องมา แต่เขาไม่ชอบให้ใครมาบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากจะทำ ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปช่วย เขาก็จะต้องไปให้ได้..แม้ว่าบางครั้งออกจะช่วยยุ่งมากกว่า

          เย็นวันก่อน ชยนที่ทำหน้าที่เก็บเงินและรับออเดอร์อย่างเดียว นึกอยากจะทำหน้าที่อย่างอื่นบ้าง เลยขอเป็นคนล้างจานกองโตเอง สำหรับคนที่จานใบเดียวก็ยังไม่ยอมล้าง แต่สามารถมาล้างทั้งจาน แก้ว ช้อนส้อม ที่ใช้แล้วร่วมสามสิบกว่าใบได้โดยไม่ต้องมีผู้ช่วย เขาถือว่ามันคือการประสบความสำเร็จในแง่ของการชนะใจตัวเองอย่างมาก

          อย่างไรก็ตาม วันรุ่งขึ้นตอนที่นั่งกินข้าวเช้าด้วยกันกับไอ้แฮม ไอ้เมฆ และไอ้เต็ม เขาก็ถูกทำลายความภูมิใจนั่นเสียยับเยิน

          “เมื่อวานเย็นใครเป็นคนล้างจานวะ” ไอ้เต็มที่เคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ยพูดขึ้นลอยๆ

        “มีไร” หมูแฮมถามแทน

        “ก็แม่งล้างเหมือนไม่ได้ล้าง เล่นซะมันแผล่บ แมงวันเกาะยังลื่นหัวแตก” มันพูดไปด่าไป “พี่อินเลยต้องมานั่งล้างใหม่เมื่อเช้ามืดเนี่ย..”

        ชยนถึงกับกินข้าวไม่ลงเมื่อไอ้เต็มหันมามองด้วยหางตา มันรู้ว่าเป็นเขา แต่ทำทีไม่พูดถึง

        “ทำไม่เป็นก็ให้คนอื่นเขาทำดิ ทำงานซ้ำมันไม่สนุกนะเว้ย”

        ไอ้หมูแฮมเอาเท้าสะกิด ไอ้เต็มเลยหุบปากฉับ

        “ปากหมาอ่ะมึง” ไอ้แฮมบ่น “แทนที่จะต่อว่า มึงบอกวิธีล้างจานให้สะอาดดีกว่า คนทำเสียกำลังใจหมด”

        “อ๋อ..พอดีเป็นคนตรงๆ” ไอ้เต็มยักไหล่

        “คนตรงกับปากหมาแม่งห่างกันแค่มิลเดียวนะเว้ย”           

        “เออ..ขอโทษด้วยแล้วกัน” มันแย่งน่องไก่ในจานของไอ้แฮมไปกิน “ชักช้า..กูขอนะ”

          พวกมันทะเลาะกันโวยวาย เหลือแต่เขาที่นั่งหน้าเครียด

          คนอย่างไอ้เชน ถ้ารับปากว่าจะทำอะไร แต่ทำได้ไม่ดี ถือว่าเป็นความผิดพลาดที่ต้องแก้ไขใหม่

          วันนี้เขาเลยตั้งใจจะมาแก้ตัว ถ้าไม่สามารถล้างจานได้สะอาด เขายอมให้อินทร์ด่าเลย

          ชยนจอดจักรยานที่ปกติเอาไปปั่นเล่นในสวนสาธารณะไว้ตรงซอกตึก ล่ามโซ่ล็อคล้ออย่างดี คันนี้เป็นไฮบริดไบค์ที่พวกวัยรุ่นนิยม แบรนด์ Bianchi คันละสองหมื่นเศษ พี่เฌอซื้อให้ในทันทีที่เขาเปรยว่าอยากลองปั่นจักรยานเล่น แต่ซื้อมาแล้วใช้อยู่สองสามครั้งก็ทิ้งไว้ให้ฝุ่นเกาะ 

          หลายต่อหลายครั้ง คนรอบตัวเอาอกเอาใจ

          และหลายต่อหลายครั้งเช่นกัน ที่เขามักทิ้งขว้างน้ำใจนั้นอย่างไม่รู้ซึ้งในคุณค่า

          ..อาจเพราะได้มาง่ายดายจนเกินไป..

          ..เขาถึงต้องไขว่คว้าในสิ่งที่ได้มายากดูบ้าง..

ชยนเดินไปที่ร้านอาหารตามสั่ง บานเหล็กเพิ่งแง้มเปิดเล็กน้อย ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงครึ่ง แต่ไอ้เต็มมาถึงก่อนแล้ว เขายอมรับว่าช่วงแรกนึกเหม็นขี้หน้ามัน พอๆกับที่เคยเหม็นไอ้เมฆมาก่อน แต่พอนานไป ก็รู้สึกว่าไอ้เต็มเป็นแค่เด็กปากหมาคนหนึ่ง มักพูดตรงไปตรงมา ดูใจร้อน และค่อนข้างวู่วาม

..คล้ายเขา..

“อ้าว..ไอ้เมฆล่ะ” เต็มกำลังกวาดพื้นร้านตอนที่เห็นใครคนหนึ่งโผล่เข้ามา ปกติไอ้เชนกับไอ้เมฆจะมาพร้อมกัน ไอ้แฮมมันกระซิบบอกว่าเจ้าสองคนนี้อยู่บ้านเดียวกัน แค่ว่าคนหนึ่งเป็นนาย อีกคนเป็นเด็กในบ้าน

เอาเป็นว่าเขาไม่สนหรอกว่าพวกมันจะอยู่ในสถานะไหน แต่ถ้าเข้าร้านพี่อินทร์แล้ว นับว่าเป็นลูกจ้างเท่าเทียมกันหมด และเขาก็ไม่คิดจะเกรงใจใครด้วย เพราะคนจ่ายเงินวันละห้าร้อยบาทให้ก็คือพี่อินทร์  ไม่ใช่พวกมัน

“ไม่ค่อยสบาย เลยให้นอนอยู่ในห้อง” ชยนบอก

จริงๆแล้วเขาโกหก เขาแค่ติดสินบนไอ้เมฆด้วยเงินหนึ่งพัน ไม่ให้มันเข้ามาวุ่นวาย เพราะวันนี้ช่วงเย็น เขาชวนเพื่อนๆมากินข้าวที่ร้านของอินทร์ และอาจจะมีดื่มกันนิดหน่อย ถ้าไอ้เมฆอยู่ เขาจะขยับตัวทำอะไรได้ยาก

“ไอ้แฮมไม่มาด้วย?” เต็มถาม

“ทำไม คิดถึงคู่กัด?

“กูก็คิดถึงพวกมึงทุกคนนั่นแหละ” มันหัวเราะ “ทำคนเดียวกับพี่อินโคตรเหงา มีพวกมึงอยู่แล้วสนุกดี”

ชยนหัวเราะหึ มองกองผักสดที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ “อินไปไหน”

“ไปช็อปปิ้ง” เต็มบอก ล้างมือแล้วลากเก้าอี้มานั่ง แกะผักสดออกจากถุงเพื่อจะเอาไปล้าง “มึงว่างใช่ไหม ถ้าว่างก็สับพริกกับกระเทียมหน่อย”

“ทำไมไม่ซื้อที่เขาสับมาแล้ว”

“มันเน่าเร็วกว่า บางทีก็ปนๆไอ้พวกขึ้นรามาด้วย” เต็มพูด “พี่อินใช้ของดีเว้ย มึงนี่ไม่รู้อะไร”

ชยนมุ่นหัวคิ้ว ขี้เกียจจะด่ากับมันเลยแกะถุงพริกกับกระเทียม ไอ้เต็มเลื่อนเขียงมาให้ เขาเลยใช้ปังตอทุบแล้วหั่นหัวท้ายของกระเทียมทิ้ง แกะเปลือกออกทีละกลีบ เป็นงานที่โคตรน่าเบื่อ

“เดี๋ยวกูสับเอง มึงไปซอยต้นหอมผักชีแทน กูล้างให้แล้ว” ไอ้เต็มยกตะกร้าผักมาหา “รากต้นหอมอย่าทิ้งนะ กูจะเอาไปปลูก ส่วนรากผักชีนี่หั่นแยกไว้ พี่อินเขาจะเอาไปใส่น้ำซุปให้มันหอม”

ชยนเหม็นขี้หน้าไอ้เต็ม เพราะมันรู้ทุกความเป็นไปของอินทร์ ทั้งที่มาอยู่ด้วยกันไม่นาน

เขาเองเสียอีกที่อยู่กับอินทร์มาสิบสามปี แต่กลับไม่รู้ใจอีกฝ่ายเลย

“เชดโด้ ผองเพื่อนทั้งหลาย” หมูแฮมยกมือทักมาแต่ไกล “เริ่มงานกันแล้วหรือวะ”

เต็มเอาเท้าเขี่ยเก้าอี้ให้ไอ้หมูแฮมมานั่งข้างๆ “มาเลยๆ นั่นงานมึง ล้างกะหล่ำปลีกับผักคะน้า ล้างทีละใบนะเว้ย พี่อินบอกให้ใช้ไอ้ผงๆ อะไรนะ..เบคกิ้งโซดาอ่ะผสมน้ำแล้วแช่ แกบอกว่าล้างพิษออกได้เยอะดี”

“มาถึงก็ใช้กูเลยห่า น้ำท่าไม่ยกมารับ” หมูแฮมกระพือเสื้อไล่ความร้อน

“มีตีนก็เดินไปเองครับ” เต็มหัวเราะ “มือไม่กุดก็ตักเอา”

ชยนรำคาญไอ้สองตัวนี้ที่สุด เขาขี้เกียจจะสนใจเลยลงมือสับผักต๊อกๆ

“เดี๋ยวๆๆ” ไอ้เต็มร้องเสียงหลง “มึงหั่นอะไรอย่างนั้น” เขาโวย ต้นหอมผักชีกลายสภาพเป็นท่อนเล็กท่อนน้อย สลับกับท่อนใหญ่ได้ทุเรศเหลือเกิน “หั่นให้เท่ากันสิโว้ย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยหั่นผักหรือวะไอ้คุณชาย”

หมูแฮมเตะเท้าไอ้เต็มไปตุบหนึ่ง มันถึงรู้ตัว

“เออๆ..กูปากไวไปหน่อย โทษที” เขาเกาหัวแกรก “มานี่..กูทำให้ดู”

ถ้าเป็นแต่ก่อน ชยนอาจจะซัดปากไอ้เต็มเข้าให้แล้ว แต่ตอนนี้เขายังต้องอาศัยมัน เลยจำใจนิ่งและรอดู

ไอ้เต็มจับต้นหอมกับผักชีรวมกัน เคาะให้ปลายเท่ากัน ก่อนใช้มีดซอยเป็นท่อนขนาดเล็กด้วยความเร็ว มันใช้สันมีดแนบกับข้อนิ้ว ขยับมือถอยมาเรื่อยๆจนหั่นได้หมดทั้งต้น

“ทำได้ป่ะ” ส่งมีดคืนไปให้ไอ้เชนบ้าง

“เดี๋ยวลองดู” ชยนเป็นคนหัวไว แต่การทำอาหารใช้แค่การจดจำไม่ได้ มันต้องอาศัยประสบการณ์ด้วย ดังนั้นแม้จะรู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ออกมาสวย แต่เขาก็ทำได้เชื่องช้าเหมือนเต่าคลานอยู่ดี

“จะทันแดกไหมเนี่ย” เต็มบ่น

“มึงนี่จุกจิก..เอ้า! อมยิ้ม ซื้อมาฝาก” หมูแฮมแกะห่อแล้วยื่นไปจิ้มแก้มอีกฝ่าย

“ห่า..เหนียว” ถึงจะด่า แต่ก็รับมาอมอยู่ดี

ชยนหัวเราะในลำคอ ไอ้หมูแฮมมันช่างหาของมาล่อให้ไอ้เต็มหุบปากได้ดีจริงๆ

เด็กหนุ่มเร่งมือทำให้เร็วขึ้น พอจับจังหวะได้ มันก็ไม่มีอะไรยาก

“เออ..สวยๆ ระวังนิ้วมึงด้วยล่ะ” เต็มผงกหัวหงึก เหลือบมองไปด้านหลัง เห็นนายจ้างเดินมาแต่ไกล “พี่อินมาพอ..”

ไม่ทันจบประโยค ชยนก็หั่นลงเนื้อตัวเองทันที เขาชะงัก รีบดึงนิ้วออกมา เลือดสดๆหยดเป็นวงลงพื้น

“ไอ้เชี่ยเชน..” หมูแฮมรู้สึกหน้ามืดตาลาย “กูกลัวเลือด! ไอ้สัตว์~”

“ขาดยังๆ!” เต็มร้อง รีบไปหาผ้ามาจะพัน

“ยังไม่ขาดไอ้เวรนี่” ชยนสบถด่า แม่งแช่งเขาจัง “แต่เจ็บฉิบหาย” เกิดมายังไม่เคยถูกมีดเถือเนื้อลึกขนาดนี้ แน่ล่ะ..ก็เขาไม่ได้เข้าครัว

กำลังวุ่นวายได้ที่ อินทร์ที่เพิ่งกลับจากตลาดก็เข้ามาในร้าน

“เกิดอะไรขึ้น” เขามองคุณเชนที่นั่งหน้านิ่ว จับมือตัวเองแน่น เลือดไหลเป็นรอยยาว “คุณเชน!

อินทร์รีบลากตัวชยนให้ลุกขึ้นยืน พาไปทางอ่างล้างหน้าตรงห้องน้ำหลังร้าน

“เจ้าเต็มดูคุณแฮมให้หน่อย เป็นลมไปแล้วหรือเปล่า” เขาบอกลูกจ้าง “ส่วนคุณ..มานี่เลยครับ”

ชยนถูกดึงไปโดยไม่พูดอะไร อินทร์รีบห้ามเลือดแล้วหาอุปกรณ์ในกล่องยา

“กดไว้ก่อนนะครับ นี่ลึกมากใช่ไหม”

ร่างสูงมองคนที่คิ้วผูกกันแทบเป็นโบว์ เขาเห็นแล้วรู้สึกเพลินตาอย่างไรบอกไม่ถูก

“ทำไมถึงเลือดออกได้ล่ะครับ” อินทร์หยิบขวดแอลกอฮอล์กับสำลีออกมา ดูเหมือนว่าเลือดจะหยุดไหลแล้ว เขาเลยดึงมือคุณเชนที่เปื้อนเศษผักไปล้างน้ำสะอาด และเอาแอลกอฮอล์เช็ดรอบแผลให้

“หั่นต้นหอมผักชีให้อิน”

“คุณทำเป็นที่ไหน” อินทร์แย้ง

“ทำไม่เป็นก็ต้องทำให้ได้”

“ผมห้ามคุณจับมีดอีกนะ!” เขาใส่ยาทา บาดลึกพอควรเลย

“ถ้าจะทำแล้วมีปัญหา?” ชยนไม่ฟัง

“คุณน่ะ..ดื้อ!” อินทร์ต่อว่า “ผมบอกว่าห้ามก็คือห้าม อย่าก็คืออย่า”

“เรื่องแค่นี้ ทำไมต้องดุ” เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว

เพราะผมเป็นห่วงคุณ!

ชยนเงียบกริบ และเมื่ออินทร์เงยหน้าขึ้นมองสายตาอีกคน เขาก็นิ่งไปเหมือนกัน

เหตุการณ์เก่าๆซ้อนทับกับเรื่องที่เกิด มันทำให้พวกเขาฉุกใจคิด

“ทำไมอินเซ่อขนาดนี้ รู้อยู่ว่าชามมันร้อน”

        “ผมรีบไปหน่อย ก็..คุณเชนบอกว่าหิวมาก..”

        “เออ..ไส้ผมมันไม่ขาดจริงๆหรอก แต่นิ้วอินมันพองได้ไม่ใช่หรือไง บื้อชะมัด! 

“คุณเชน..เป็นห่วงผมหรือครับ”  

        “ไร้สาระ..”

หัวใจของคนสองคนเต้นแรงขึ้น

“เข้าใจแล้ว” ดวงตาสีเข้มหลุบมองคนที่ก้มหน้าทำแผลให้ต่อ

“เข้าใจ..อะไรครับ”

“เข้าใจว่า..ถึงจะเป็นห่วง แต่พูดดีๆ น่าจะโอเคกว่า” ชยนพูดเสียงเบา “เพราะไม่มีใครอยากโดนดุ”

“แต่ที่ดุ..ก็เพราะว่าเป็นห่วง” อินทร์พึมพำ “ถึงจะไม่ยอมพูดออกมาตรงๆก็เถอะ”

รอบด้านเงียบลง อินทร์ทำแผลให้จนเสร็จ

“อิน..” ชยนเรียกคนที่หันไปเก็บกล่องยา มองนิ้วที่พันพลาสเตอร์เอาไว้

“ครับ?

“อิน..ยังเป็นห่วงผมใช่ไหม” เขาจ้องลึกลงในดวงตาคู่กลม

“แน่นอนสิครับ” อินทร์ยิ้ม “แล้วคุณเชนล่ะ..”

..เวลาที่คุณพูดออกมาแบบนั้น..คุณรู้สึกอย่างไรกับผม..

          ไม่ห่วงอิน..แล้วจะไปห่วงใคร

อินทร์ยิ้มรับ อุ่นซ่านในใจเหลือเกิน

          ..ขอบคุณนะครับ..คุณเชน..

          ต่างฝ่ายต่างมองตากัน ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ

          “อิน..” ชยนเรียก

“เรา..” อินทร์ผละถอยออกก่อน “ออกไปข้างนอกกันเถอะครับ คุณแฮมไม่รู้เป็...”

เสี้ยววินาที เขาถูกดึงแขนกลับ แผ่นหลังปะทะเข้ากับอกกว้าง

          ชยนจับปลายคางและดึงใบหน้าอีกฝ่ายให้เอียงขึ้น ก้มลงประกบปากจูบอย่างไม่ให้ตั้งตัว

          “อือ..” อินทร์ครางแผ่ว เกาะท่อนแขนแข็งแรงที่รัดรอบช่วงอกเอาไว้

          ร่างสูงใหญ่ก้มหา ใช้ปลายลิ้นแทรกสอดเข้ามาในกลีบปากที่ปิดสนิท ไล้เลียแผ่วเบาแทนการอ้อนขอ เนื้อตัวที่ทาบเกี่ยวกันร้อนผ่าว หัวใจเต้นรุนแรง หวามไหวเหมือนห่างกันมาแสนนาน

          ..คุ้นเคย และโหยหา..

          ..จนอยากกลายเป็นหนึ่งเดียว..

          “เปิดปากสิอิน..” เขากระซิบ

          “คุณ..” อินทร์หายใจถี่ ถูกพลิกตัวให้หันมาเผชิญหน้ากัน

          ชยนกอดอดีตพี่เลี้ยงไว้แนบอก เขาเลื่อนมือขึ้นนวดคลึงแนวบ่า อีกมือประคองต้นคอขาว

          “อย่าเครียด..” เสียงทุ้มต่ำพูดข้างกกหู “ผม..แค่อยากจูบอิน”

          อินทร์ครางแผ่ว หลับตาลงด้วยความวูบไหว ปลายจมูกโด่งเกลี่ยไล้สองข้างแก้ม แตะปากจูบไล่ลามมาแถวซอกคอ ขบเม้มบางเบา

          “อิน..หอมเหมือนเดิม” ชยนบอกเสียงพร่า สูดดมกลิ่นอ่อนๆบนผิวเนื้อ “หอม..”

          “คุณเชน..” คนฟังเสียวปลาบในช่องท้อง ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเร้า..เมื่อถูกเล้าโลมด้วยคำพูด

          ห่างกันแค่ไม่นาน เหมือนคุณเชนก้าวกระโดดจากเด็กหนุ่มเลือดร้อน ขยับไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ และมันก็ทำให้เขาตื่นเร้าในเสน่ห์บางอย่างที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

          พี่อินของผม..

          อินทร์แทบจะพ่ายแพ้ต่อทุกประโยคที่ได้ยิน และเมื่อถูกประคองใบหน้าให้แหงนเงย เขาก็ยอมตามอย่างเผลอไผล

          เสี้ยวหน้าคมเข้มเอียงเข้าหา ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดลง ลิ้นอุ่นร้อนแทรกในโพรงปาก กวัดกวาดตามไรฟันขาว พอสัมผัสเข้ากับเรียวลิ้นนุ่ม เขาก็ฉกจูบอย่างหิวกระหาย ดูดกลืนมันด้วยความโหยหา

          ชยนกอดอินทร์แน่น ห้ามใจสุดความสามารถ ไม่ให้ปัดทุกอย่างบนอ่างล้างหน้าทิ้งแล้วยกตัวอินทร์ขึ้นไป ห้ามใจไม่ให้ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของพวกเขาออกจากกัน ห้ามใจอย่างถึงที่สุด..ไม่ให้เร่งร้อน โจนจ้วงเข้าสู่ร่างกายของอินทร์ แล้วร่วมรักอย่างดุดันให้สมกับความคิดถึง

          ..อินเป็นผู้ชายของเขา..

          ..ของเขาเท่านั้น..

          แต่เขา..จะต้องกักขังอินทร์ไว้..ด้วยความรู้สึก

          ..ไม่ใช่แรงกำลัง..

          ชยนห้ามตัวเองด้วยความทรมานใจ สุดท้ายก็ค่อยๆปล่อยตัวอินทร์ เขาคลายแรงที่กอดรัด ละมือที่แตะต้องออก เหลือเพียงการโอบรัดไว้หลวมๆ

          เด็กหนุ่มจูบแผ่วที่หน้าผาก

          “คุณเชน..” อินทร์หอบหายใจถี่ เรียวปากชุ่มฉ่ำไปด้วยรอยสัมผัส

          “พวกนั้นคงสงสัยแล้วว่าเราเข้ามาทำอะไรกัน” เขายิ้มมุมปาก “รีบออกไปดีกว่าไหม”

          หัวใจของคนมองกระตุกวูบ หวั่นไหวกับท่าทางที่เป็นผู้ใหญ่

          “คุณ..” อินทร์หลุบตามองที่ปลายนิ้ว “เมื่อกี้ใช้แรงกด..เลือดซึมหรือเปล่า”

          “ไกลหัวใจเยอะ” ชยนหัวเราะ “แต่น่าจะจับมีดได้ลำบากหน่อย ตอนล้างจานก็น่าจะรำคาญ”

          “คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะครับ” อินทร์มองหน้า

          “อยากทำ”

          ..อาการดื้อดึงแบบเด็กๆ..อย่างไรก็ยังมีอยู่นั่นแหละนะ..

          “คุณเชน..” อินทร์หันมองไปทางอื่น “คุณก็รู้..ว่าถึงจะมาทุกวัน แต่คำตอบของผม...”

          ชยนก้มลงปิดปากจูบอีกหน

          “อย่าพูด”

          อินทร์เงียบกริบ ปล่อยให้เด็กหนุ่มคลอเคลียไปมา สุดท้าย เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ

          “อยากมาก็มาเถอะครับ..ตามใจคุณ” เขาพึมพำ “แต่บอกไว้ก่อนนะครับ ว่าผมไม่มีเงินจ้าง ร้านผมยังเล็กอยู่ ไม่ได้มีกำไรเยอะแยะขนาดจะมีเด็กไว้หลายคน”

          “ไม่เป็นไร” ชยนกัดปากของอินทร์เบาๆ เกือบหลุดบอกว่าเขาต้องการแค่นี้ แต่ไม่อยากให้อินทร์เลี่ยงหนีออกไปอีก

          ..ต้องทำให้ไว้ใจ..

          “ผมขอแค่ข้าวสามมื้อก็พอ..ได้หรือเปล่า”

          อินทร์หัวเราะ “ที่บ้านมีให้ทานก็ไม่เอา มานั่งหลังขดหลังแข็ง ทำงานแลกอาหารสามมื้อทำไมครับ”

          “เพราะอาหารฝีมืออิน คือ ที่สุดในโลกของผม”

          คนฟังนิ่งอึ้ง คุณเชนพูดไว้แค่นั้นแล้วเดินออกไป ทิ้งเขาให้อยู่ตามลำพังกับไอร้อนที่แล่นขึ้นบนแนวแก้ม

          ..โลกของคุณเชน..

          ..คือเขา..

 



“สองคนนั้นหายไปทำอะไรกันวะ” เต็มชะเง้อคอมอง หลังจากเอายาหม่องมาป้ายจมูกไอ้หมูแฮมแล้ว มันก็ดูมีสติมากขึ้น โหย..ไอ้ห่า ตัวอย่างควาย เสือกกลัวเลือด อนาถใจแทนจริงๆ

          “มึงทำงานของตัวเองไปเถอะน่า ขี้เสือกนะเนี่ย” แหม..ด่าไอ้เต็มก็เหมือนด่าตัวเองสมัยชอบเสือก

          “แผลมันลึก แต่ก็ไม่ได้อาการหนักนี่หว่า”

          “ปล่อยเขาจู๋จี๋กันบ้างเหอะ” หมูแฮมกระซิบกระซาบ

          “ห๊ะ?” เต็มชะงักมือที่กำลังเด็ดใบชะอม

          “เขาแฟนกัน มึงไม่รู้หรือวะ” หมูแฮมอมยิ้ม เอาฝ่ามือประกบแล้วชนกันดังปั้บๆ “หยั่งงี้แล้วด้วย”

          “เฮ้ย!

          “ไอ้เชนมันทำเรื่องเอาไว้” เขาบอก “พี่อินทนไม่ไหว เลยหนีออกมา”

          “โห..มันเลวมากหรือวะไอ้คุณชายเนี่ย”

          “ก็ไม่หรอกมั้ง..เออ..หรือว่าจะเลววะ ไม่รู้ดิ กูเดาดีกรีมันไม่ได้” หมูแฮมยกมือปัดๆ “เอาเป็นว่า ตอนนี้มันกำลังง้อพี่อินอยู่ ถึงมันจะไม่พูดว่าง้อก็เถอะ”

          “เป็นแฟนกันจริงหรือวะ” เต็มเกาหัว

          “เออ..หรือถ้าพูดง่ายๆก็..” หมูแฮมยื่นหน้าไปพึมพำข้างหูมัน “ผัวเมีย..”

          ไอ้เต็มผงะ “ไอ้แฮม ทำไมมึงเพิ่งบอก!

          “เอ๋า..ก็กูไม่รู้ว่ามึงอยากเสือกเรื่องชาวบ้าน”

          “ไม่ใช่เว้ย! ก็กูด่าไอ้เชนไว้ตั้งเยอะ ขืนมันกลายเป็นเถ้าแก่คู่กับพี่อิน กูก็ซวยบรม”

          หมูแฮมหัวเราะร่า “มึงก็คิดยาวไปนู่น ให้มันง้อสำเร็จก่อนเหอะ เพราะพี่อินท่าทางใจแข็งเอาเรื่อง”

          “พวกมึงนินทาใคร” เสียงเข้มๆดังขึ้นด้านหลัง

          อีกสองคนสะดุ้งเฮือก ทำหน้านิ่งกลบเกลื่อนกันไป

          “แผลมึงเป็นไงบ้าง” ไอ้เต็มบุ้ยใบ้ถาม

          ชยนลากเก้าอี้ไม้มานั่งที่เดิม ชูให้ดู

          “ไอ้ห่า..โดนบาดนิ้วชี้ เสือกชูนิ้วกลาง พ่อง!

          พวกเขาหัวเราะครึกครื้น ไอ้เต็มโยนคะน้ามาให้

          “ปอกเปลือกได้ป่ะ ถ้าปอกได้ก็ทำ ปอกไม่ได้ก็บอก”

          “ทำได้หมด” ชยนไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ของแค่นี้ ถ้าทำไม่เป็นก็ไม่ต้องขยับตัวทำอะไรแล้ว

          “เออ..หัดไว้เถอะไอ้เถ้าแก่น้อย”

          หมูแฮมหลุดขำพรืด ส่วนอีกคนได้แต่มุ่นหัวคิ้ว

 



ช่วงเที่ยง คนเข้าร้านมากเหมือนเคย อินทร์ทำอาหารตัวเป็นเกลียว ไม่มีเวลามาพูดคุยสุงสิงกับใคร วันนี้เมฆไม่มา คุณเชนบอกว่าน้องมันไม่ค่อยสบายเท่าไร คนอื่นๆเลยต้องทำงานเพิ่ม

          “จานไม่พอ” เต็มร้องบอก “พวกมึงมาเสิร์ฟ เดี๋ยวกูไปล้าง”

          ชยนรอจังหวะมานานแล้ว “ไม่ต้อง กูเอง”

          อินทร์หันมอง กำลังกดเครื่องคิดเลขและรับเงินจากลูกค้าโต๊ะใหญ่

“คุณเชนระวังแผล!” เขาเตือน “เสร็จแล้วมาให้ผมใส่ยาให้ใหม่นะครับ”

ชยนถึงกับยิ้มกริ่ม ดีใจเป็นบ้าเป็นหลังเพียงเพราะประโยคเดียวที่ได้ยิน

“มึงแน่ใจหรือวะว่าจะล้างได้สะอาด” เต็มเดินตามไปมอง

“เออ..กูถามวิธีมาแล้ว” เขาดึงเก้าอี้ตัวเตี้ยมานั่ง รับจานกองพะเนินมาจากไอ้เต็มแล้วแยกภาชนะออกตามที่ป้าแม่ครัวสอน พวกจานกับช้อนส้อมก็เอาแช่น้ำยาไว้

“มึงนิ้วเจ็บอ่ะ กูช่วยไหม”

“นิดเดียว” เขาล้างแก้วก่อน ตามด้วยช้อนกับส้อม ถูฟองเสร็จก็โยนไปใส่กะละมังน้ำเปล่า

“ไหนโอดโอยว่าเจ็บฉิบหาย”

“หึ..” ชยนยิ้ม “กูร้องขำๆ”

ไอ้เต็มหรี่ตามอง “เลือดมึงไหลตั้งเยอะ”

“กูบีบให้มันไหล”

“ไอ้สัตว์เชน” เต็มหัวเราะก๊าก “ตอแหลสุดๆเลยมึงอ่ะ แล้วที่โดนบาดนี่ตั้งใจด้วยไหม”

“แล้วแต่จะคิด” ชยนไม่สน “มึงเรียกกูว่าเถ้าแก่ แสดงว่าไอ้แฮมเล่าอะไรให้ฟังแล้วล่ะสิ”

“ก็นะ..” เต็มนั่งยองๆมอง “มาง้อพี่อินเนี่ย..คุ้มแล้วหรือวะ”

อีกคนไม่ตอบ ได้แต่ควานมือลงไปหยิบจานขึ้นมาล้างใบแล้วใบเล่า ถูทั้งหน้าทั้งหลัง ล้างฟองให้เกลี้ยงสองน้ำ และส่งให้ผู้คุมอย่างไอ้เต็มตรวจดูว่าหายมันหรือยัง

“ใช้ได้ๆ ถือว่าพัฒนา” เต็มผงกหัว “ว่าแต่..กูสงสัยจัง มึงง้อประสาอะไร มาง้อด้วยการล้างจาน หั่นผัก”

“กูไม่ได้อยากทำสักหน่อย” ชยนตอบ “กูก็แค่..”

“แค่?

อยากหาเรื่องมาอยู่ใกล้ๆ..เท่านั้นเอง

คนฟังถึงกับกระแอมไอ อายแทนมันจริงๆ พับผ่าสิ

“ถ้ามึงล้างได้ กูออกไปช่วยพี่อินก่อนล่ะ” เต็มพูด “ตั้งใจทำนะมึง เดี๋ยวกูช่วยพูดเชียร์ให้”

“ว่า?

“มึงนี่โคตรเทพเลย ล้างจานสะอาดสุดๆ เก่งกว่าเด็กมัธยมอีก”

..ถ้าพูดได้แค่นั้น มึงหุบปากไว้เถอะไอ้เต็ม..

หลังพักกลางวัน คนเริ่มซาลงแต่ยังมีเข้ามาประปราย อินทร์บอกให้เด็กๆพักและมานั่งทานข้าวที่เขาทำให้

“อินล่ะ” ชยนถาม

“ทานกันก่อนเลยครับ ผมยังไม่หิว” อินทร์เช็กสต็อกของ และเอาเงินออกมานับ

“กินๆๆ” เต็มเอาช้อนชี้ ต้มยำปลานิล ของโปรดชัดๆ “ใบมะขามนี่ใส่แล้วอร่อยมาก” เขาจ้วงข้าวใส่ปาก กะซัดให้เต็มคราบเพราะเหนื่อยจัด

ชยนเป็นคนเดียวที่นั่งกินเงียบเชียบ เคี้ยวเชื่องช้า ทีละน้อยแล้วค่อยๆกลืน หมูแฮมเหลือบมองก็นึกขำ มันทำท่าแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในร้านแล้วพี่อินทร์ทำอาหารเลี้ยงตอนหัวค่ำ ทั้งที่เขาหิวแทบตาย มันเองก็ดูหิวเหมือนกัน แต่กลับละเลียดกินเหมือนผู้ดี ปกติเคยเป็นแบบนี้เสียที่ไหน

หลังจากนั้นวันต่อๆมา มันก็ยังกินด้วยลักษณะเดิมๆ เขาเลยเข้าใจได้เอง

“อาหารฝีมือคุณภรรยาเนี่ย..ต้องดื่มด่ำขนาดนั้นเลยหรือวะ” หมูแฮมกระซิบ

เพื่อนสนิทชะงักกึก หันมามองด้วยสายตาเอาเรื่อง

“แหม..แทงใจดำ” หมูแฮมขำคึ่กๆ “คิดแล้วฮาว่ะ สมน้ำหน้าคนไม่ได้กินข้าวผัด เพราะมัวแต่งอแ...แค่ก!

“ไอ้เชน! มึงอย่าบีบคอไอ้แฮม!” เต็มร้องโวยวาย

ชยนอยากจะกดหัวไอ้หมูแฮมลงในถ้วยต้มยำนัก ถ้าไม่ติดว่าจะไม่มีคนมาช่วยล่ะก็ เขาทำไปนานแล้ว

“เล่นอะไรกันเป็นเด็กเลยครับ” อินทร์ยกจานข้าวไข่เจียวมาแจมด้วย มีเก้าอี้ว่างฝั่งเจ้าเต็มอยู่

เต็มกับหมูแฮมมองหน้ากัน แล้วหมูแฮมก็ขยับตัวลุกไปนั่งข้างไอ้เต็มโดยอัตโนมัติ ยกที่นั่งข้างชยนให้อินทร์ทันที

อินทร์นิ่งไปอึดใจ เขาคลี่ยิ้ม ส่ายหัวระอาเด็กน้อยสามคน

“คุณเชนบอกว่าเพื่อนๆจะมาทานที่ร้านตอนเย็นใช่ไหมครับ กี่โมงนะครับ” เขาเอาช้อนตัดไข่เจียวในจาน

ชยนมองเนื้อไข่พองฟู “อยากกิน”

อินทร์กลั้นขำ ยกให้ทั้งฟอง แต่คุณเชนไม่เอา ขอแค่แบ่งสักนิดสักหน่อยก็พอ

เต็มมองตากับหมูแฮม รู้สึกตรงกันว่าเหมือนเห็นคู่รัก ที่สามีงอแง ดูอ้อนส้นตีน กับภรรยาที่ช่างตามใจอย่างไรอย่างนั้น

“มาตอนหกโมง” ชยนเคี้ยวไข่เจียวช้าๆ

อินทร์ทำอาหารอร่อย แค่ไข่ทอดธรรมดาก็ยังอร่อย ไข่เจียวเนื้อแน่น สีเหลืองนวลกลิ่นหอมกรุ่น ไม่อมน้ำมัน รสชาติดีโดยไม่ต้องเหยาะอะไรเพิ่ม กินกับข้าวสวยร้อนๆก็สุดยอดแล้ว

“อยากทานอะไรบอกได้เลยนะครับ ผมฉลองให้..”

ชยนไม่ตอบ ได้แต่ยื่นช้อนไปแย่งไข่ในจานของอินทร์กินต่อ

 



ร้านตามสั่งของอินทร์จะปิดครัวราวๆหกโมงเย็น เพื่อจะเผื่อเวลาสำหรับเก็บล้าง ทำความสะอาด และเตรียมวัตถุดิบบางอย่าง ตอนนี้ลูกค้าเริ่มอยู่ตัว มีลูกค้าหลายรายมาบอกว่าอยากให้มีขายตอนเช้าด้วย สักราวๆหกโมงครึ่ง ก่อนไปทำงานจะได้แวะมากิน อินทร์เลยคิดว่าเขาจะขยายเวลาเพิ่มขึ้น

          อาจจะต้องตื่นเร็วกว่าเก่า เพื่อเตรียมเมนูใหม่ๆ ทำอาหารแบบตักขายสักสิบอย่าง ข้าวแกงจากตอนเช้าที่ขายไม่หมดก็ขายต่อช่วงสายๆ ส่วนช่วงเที่ยงกับเย็นก็ยังเป็นตามสั่งเหมือนเดิม

          “อันนี้ค่าแรงของเต็มนะ” อินทร์ยื่นแบงค์ห้าร้อยให้

เต็มยกมือไหว้ วันละห้าร้อยบาทนี่เยอะที่สุดในแถวนี้แล้ว เป็นค่าจ้างที่พอคิดเป็นรายเดือน นับว่าได้เท่ากับข้าราชการปริญญาตรีที่เพิ่งเข้างานเลยทีเดียว

“จะให้ผมอยู่ช่วยไหม” ตอนนี้ปิดร้านแล้ว แต่เห็นว่าจะมีเพื่อนๆของไอ้คุณชายมา เลยถามไว้ก่อน

“ไม่เป็นไร เต็มไปพักเถอะ ขอบใจมากนะ” อินทร์ยิ้ม ส่งข้าวต้มทะเลให้เจ้าเต็มเอากลับบ้านไปสองถุง เด็กมันมีแม่แก่ๆให้เลี้ยงอีก เขาเลยนึกเอ็นดู “พรุ่งนี้เจอกัน”

เต็มโบกมือให้ วิ่งเหยาะๆไปทางตลาดอีกด้าน

          “อ่า..คุณเชนกับคุณหมูแฮม..” อินทร์หันมาทางสองหนุ่มที่ยืนคุยกันอยู่ ดึงเงินออกมา

เขาเกรงใจทั้งคู่ไม่น้อย ถึงปากจะบอกว่าไม่มีค่าแรงให้ แต่ก็ควรจะให้อยู่ดี แต่ว่ามันก็ออกจะย้อนแย้งไปสักหน่อยกับฐานะทางการเงินที่บ้านของเด็กๆ

          คุณหมูแฮม..มีพ่อเป็นนักธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ ที่ได้ไปเที่ยวริมทะเล อยู่วิลล่าหลังใหญ่โตนั่น ก็เพราะพ่อของคุณแฮมนี่แหละ ช่วยจัดการหาที่พักในเครือให้

          “ผมไม่เอาๆ” หมูแฮมโบกมือ “ที่มาช่วยนี่แค่อยากฆ่าเวลาขำๆครับพี่”

          ชยนเองก็ไม่รับเงินจากอินทร์เหมือนกัน  

“บอกแล้วว่าขอแค่ข้าวสามมื้อ” เขาพึมพำ “ถ้ามีที่ให้ซุกหัวนอนด้วย..ก็คงดี”

          อินทร์ส่ายหัว “มีที่ไหนล่ะครับของแบบนั้น”

          “ชั้นลอยไง” ชยนรู้ว่าตรงนั้นเป็นที่พักของใคร

          “ห้องของคุณเชนใหญ่กว่าชั้นลอยอีกนะครับ”

          หมูแฮมขำคิกคัก ไอ้เชนหน้าม้านครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะถูกปฏิเสธ

          ..พี่อินทร์โคตรใจแข็ง..

          เขารู้หรอกน่าว่าที่มันหาเรื่องอยากจะนอนด้วย มันมีจุดประสงค์อะไร

          ..คนโบราณเขาบอกเอาไว้ ผัวเมียทะเลาะกัน ให้ง้อด้วยการทำลูก!..

          ตีกันให้มากๆไว้เถอะ ตกกลางคืนมา เดี๋ยวเตียงก็สั่นเป็นแผ่นดินไหว

          “อินก็รู้..” ชยนหน้าบึ้ง “ผมไม่ชอบนอนคนเดียว”

          “ปีหนึ่งแล้วนะครับ ต้องหัดนอนคนเดียวให้ได้” อินทร์พูดอย่างอ่อนโยน แต่ความหมายยังคงเหมือนเดิม

          ..คือไม่อนุญาตให้คุณเชนมานอนด้วยกัน..

          “ผมไปเตรียมทำอาหารเลี้ยงก่อนนะครับ” อินทร์ยิ้ม เพื่อนๆไลน์มาบอกคุณเชนไว้แล้วว่าอยากกินอะไร

          “อิน..” เด็กหนุ่มก้าวตาม

          “เอาน่าๆ” หมูแฮมกอดคอเพื่อน รั้งตัวมันไว้ “ใจเย็นๆเว้ยมึง วันนี้เขาไม่ให้ วันหน้าเขาก็น่าจะให้ ถ้าไม่มีคนใหม่มาแทนที่มึงซะก่อน”

          “มึงอยากโดนชกข้างไหน เอียงหน้ามาเลยเพื่อนรัก” ชยนพูดเสียงต่ำ

          “อะโด่..กูก็แค่พูดสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่จะเกิดขึ้นได้”

          “กูอยู่ทนโท่ขนาดนี้ มึงคิดว่าจะมีไอ้หน้าไหนกล้าเข้ามาแทนไหม”

          “ไม่มีก็ไม่มีจ้า” หมูแฮมยักไหล่ “แต่มึงไม่เห็นไอ้หนุ่มแบงค์วันนี้หรือวะ ยืนคุยกับพี่อินตั้งนาน”

          “คนไหน” ชยนขมวดคิ้วแน่น

          “อ๊ะๆๆ กูไม่บอก นั่นลูกค้า เดี๋ยวมึงต่อยเขา”

          “ไอ้หัวแห้ว!

          หมูแฮมหัวเราะร่า เผ่นออกมาจากแนวหมัดของไอ้เชนแทบไม่ทัน

          ราวๆหกโมงครึ่ง พวกเพื่อนๆกลุ่มเดิมของชยนก็มาที่ร้าน ส่วนใหญ่เป็นแก๊งเดียวกันกับที่ไปทะเล มีคนอื่นเพิ่มเข้ามาอีกสี่ห้าคน รวมแล้วได้สิบกว่าราย ต่างฝ่ายต่างบอกว่าคิดถึงอาหารฝีมือของอินทร์ที่สุด

          “ต้มยำทะเลหม้อไฟ มาแล้วครับ” อินทร์ยินดีต้อนรับเพื่อนคุณเชนทุกคน เขาตั้งโต๊ะยาวให้ ทำกับข้าวไว้สองชุด “กะพงนึ่งมะนาว..เอาแบบเผ็ดมากๆ” เขาหัวเราะ จุดไฟให้ที่ฐานตั้ง

          เด็กๆดูหิวโซ กว่าจะฝ่ารถติดมาถึง

          “พวกมึงใจเย็นๆ” ชยนปราม มันแย่งกันตักข้าวสวยใหญ่ “อินทำข้าวผัดกุ้งให้ด้วย”

“ไม่ไหวแล้วว หิวสุดๆ”

อินทร์รีบยกข้าวผัดกุ้งจานเปลมาเสิร์ฟ “เหลือหมูสามชั้นทอด กะหล่ำปลีผัดน้ำปลา พล่ากุ้ง แล้วก็ไข่เจียวปูครับ”

“ฮื่ออ..น่ากินสุดๆเลยพี่” เพื่อนคุณเชนลูบท้อง “เดี๋ยว! พวกมึงอย่าเพิ่งกิน ขอทำพิธีกรรมก่อน”

เด็กๆรุมถ่ายรูป แล้วก็จัดการเช็คอินสถานที่ให้ เป็นธรรมเนียมสำหรับคนใช้โซเชียล

“ทานกันให้เต็มที่เลยนะครับ ไม่พอก็บอกผมได้ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง” อินทร์ยิ้ม “ฉลองที่คุณเชนสอบได้คะแนนดีครับ”

เพื่อนๆแต่ละคนปรบมือเกรียวกราว แต่ชยนแทรกขึ้นก่อน

“ครั้งนี้กูเลี้ยงเว้ย ของพี่อินไว้ครั้งหน้า”

“ใครเลี้ยงก็เอา อิ่มอยู่ดี ฮิ้วว” หมูแฮมยกสองมือ ร้องเย้ ไอ้พวกคนอื่นเลยทำตามใหญ่

อินทร์ดูงุนงง หันมองคนที่เดินมาด้านข้าง “ทำไมเป็นคุณเชนล่ะครับ ในเมื่อผมสัญญาไว้แล้ว..”

ชยนหัวเราะหึ เดินเลี่ยงออกมาพูด

“สัญญานั่นหมายถึงการไปกินข้าวริมทะเล ไม่ใช่เลี้ยงกันที่นี่แล้วจะจบนะ”

“แต่ผม..คงไม่มีเวลา”

“ไม่เป็นไร” ชยนตอบ จ้องมองอีกฝ่าย “ผมรอได้”

“แต่..”

“ผมจะรอ” เขายืนยัน “ไม่ได้ชาตินี้..ก็รอชาติหน้า

อินทร์นิ่งอึ้ง มองตามแผ่นหลังกว้าง

..ด้วยหัวใจ..ที่เต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ..

ชยนเดินกลับไปสมทบกับเพื่อนๆ พูดคุยกันต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรมาก่อน

“พี่อิน~” สาวน้อยคนหนึ่งยกมือหรา “หนูเห็นร้านขายของชำตรงนี้ ขอสักหน่อยได้ป่ะคะ”

อินทร์งุนงง หันไปมองคุณหมูแฮม

“หมายถึงขอกินเหล้าน่ะครับ แหะ..”

“อ๋อ..” เขาพยักหน้า “ตามสบายเลยครับ ไม่ว่ากัน”

ทุกคนเฮลั่น มีคนอาสาไปซื้อเหล้ามาที่ร้าน บางคนก็มาตักน้ำแข็ง บางคนมาช่วยทำอาหาร ส่วนคุณเชนกับคุณหมูแฮมมาช่วยเสิร์ฟให้อีกต่อ

อินทร์มานั่งกินด้วยและฟังเด็กๆพูดคุยกัน อาหารพร่องลงอย่างรวดเร็ว ที่เหลือเป็นการนั่งดื่มไปเรื่อยๆมากกว่า เขาไม่ได้ร่วมวงกินเหล้า เลยปลีกตัวไปเก็บครัว

“เชน..ไหนๆก็ได้คะแนนสูงที่สุดในเซคแล้ว สอนวิชานี้ให้หน่อยได้ไหม”

อินทร์เหลือบมองเด็กผู้หญิงที่พูดขึ้น

..เด็กที่จูบกับคุณเชนที่ทะเลประจวบ..

ถึงจะบอกตัวเองว่าไม่ใช่กงการอะไรของเขา แต่อินทร์ก็อดมองไปที่คนทั้งคู่ไม่ได้

เธอยังคงแสดงท่าทีสนใจคุณเชนเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ คุณเชนจะไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบกลับไป

          “ให้ไอ้หมูแฮมสอนสิ มันก็ได้คะแนนดี” ชยนยกแก้วที่เพื่อนผสมให้ขึ้นจิบ

          “ห๋า..อะไรกัน” หมูแฮมเลิ่กลั่ก ไอ้ห่าเชนมันช่างโบ้ย

          “ไอ้เชนมึงก็ใจอ่อนหน่อยว้า มันตามจีบมึงมาตั้งแต่เฟิร์สเดทแล้วเนี่ย” เพื่อนๆยุส่ง “มึงยังโสด มันก็ยังโสด คบๆกันเหอะ จะได้ไม่เป็นภาระของเพื่อนฝูง”

          อินทร์ใจกระตุก ชะงักมือที่เช็ดเตา เผลอมองไปทางใครบางคน

          ..ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิท..ที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว..

          “เออๆ คบกันเลยๆ เหมาะกันทั้งคู่”

          “นั่นดิ..ไอ้เชนเปิดใจหน่อยมึง” แต่ละคนส่งเสียงเชียร์

          อินทร์หันหลบ รวบรวมจานบางส่วนไปไว้ด้านหลัง เขาไม่รู้ว่าคุณเชนตอบว่าอะไร แต่ไม่ว่าจะตกลงหรือไม่ตกลง มันก็ไม่ใช่ธุระของเขาแล้ว

          คุณเชนตามเขามาถึงที่นี่แล้วอย่างไร

          คอยมาอยู่ใกล้ คอยมาเป็นห่วง มาทำให้หวั่นไหวแล้วอย่างไร

          มีความสัมพันธ์กันมานาน ตัดกันไม่ขาด ผูกพันกันมากมาย..แล้วอย่างไร

          สิ่งที่พวกเขาเป็นกันอยู่ทุกวันนี้..มันไม่มีชื่อเรียก

          หรือต่อให้ไปได้ไกลกว่านี้..เขาก็มองหาอนาคตระหว่างกันไม่เจอเลย..

          พี่เลี้ยงกับคุณหนูที่ดูแลมา

ผู้ชายอายุสามสิบเจ็ดกับเด็กหนุ่มอายุสิบเก้า

น้องคนเล็กของบ้านที่มีฐานะ กับพ่อครัวที่ขายอาหารไปวันๆ

          อินทร์ถอนหายใจ เขาไม่มีอะไรให้คุณเชนเลย ไม่ว่าจะสถานะทางสังคม การตอบโจทย์ในเรื่องของคนรัก การเงิน หรือแม้แต่..การสร้างครอบครัว

          ..เขาไม่ใช่ผู้หญิง..มีลูกให้ไม่ได้..

อินทร์ยืนนิ่ง ก่อนจะนั่งยองๆลง วางจานกองใหญ่ไว้บนพื้น

บางทีเขาก็คิด..ว่าการไม่ได้ครอบครอง มันอาจจะดีที่สุดแล้วสำหรับพวกเรา

..อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ..

อินทร์หลับตาลง ปวดแปลบในใจกับความจริงทั้งหมด

..ไม่ได้ชาตินี้..ก็รอพบกันใหม่..ในชาติหน้า..

 



ตอนที่กลับออกมาอีกที เป็นเวลาราวห้าทุ่ม ดูเหมือนว่าจะมีคนเมาไปแล้วหลายราย

          ..หนึ่งในนั้นคือคุณเชน..

          อินทร์นิ่งอึ้ง หันไปหาตัวช่วยอย่างคุณหมูแฮม ก็เห็นว่าประคองสติตัวเองไม่ค่อยจะอยู่เหมือนกัน โชคดีที่หลายคนยังคุยได้รู้เรื่อง เขาเลยถามไถ่ว่าจะกลับกันอย่างไร

          “เอารถมาสองคันครับ อึก..” เพื่อนคนหนึ่งของคุณเชนยิ้มเผล่ “แต่เดี๋ยวให้คนไม่เมาขับ”

          “ไหวไหมครับ หรือจะโทรให้คนที่บ้านมาดู”

          “ไหวๆๆ”

เด็กๆยกมือทำท่าโอเค น้องผู้หญิงก็ดูจะขับรถได้ เขาเลยเบาใจลง

“จอดที่ไหนครับ ผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรคร้าบ” บางคนยืนโอนเอน “เอ้า! พวกเรา ช่วยกันเก็บพี่อินให้โต๊ะ!

อินทร์ส่ายหัว หลุดขำออกมา คนที่อาการหนักกว่าเพื่อน เขาช่วยหิ้วปีกไปถึงรถ คนที่ไม่ได้ดื่ม หรือแค่จิบเล็กน้อยก็แยกย้ายกันไป บ้างก็เรียกแท็กซี่กลับ

“เอ้ย..กูไปด้วย กลับด้วย” หมูแฮมร้องโหวกเหวก เดินตุปัดตุเป๋ไปพร้อมเพื่อน

“ไอ้เชนล่ะ” คนหนึ่งถาม

“ไม่เป็นไรๆ มันนอนที่นี่แหละ เอิ๊ก..”

อินทร์ชะงัก เขายังไม่ได้พูดสักคำ “เดี๋ยวครับคุณแฮม!” เขาท้วง รีบก้าวตาม แต่ไม่ทันแล้ว รถเคลื่อนตัวออกไปพร้อมกับเสียงเพลงดังกระหึ่ม

          ทิ้งคนเมาอีกคนให้นอนฟุบไม่รู้เรื่องอยู่ที่โต๊ะ

          อินทร์ยืนมองด้วยความสับสน อึ้งอยู่พักใหญ่ถึงจะเรียงลำดับความสำคัญของสิ่งที่ต้องทำได้

          เขากวาดเศษอาหารลงถุงขยะ แยกจานชาม แก้วกับช้อนส้อมไปแช่ในกะละมัง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยจัดการล้าง เอาไม้กวาดมากวาดเศษขยะที่ร่วงอยู่บนพื้น ตามด้วยการเช็ดโต๊ะจนสะอาดหมดกลิ่น

          อินทร์เหลือบมองคนที่ยังนอนไม่ขยับอยู่อย่างเดิม

          ..ไหนบอกว่าไม่ดื่มเหล้าไง..

          เขาทำทุกอย่างจนเสร็จ เช็ดพื้นที่มีคราบน้ำเสียสะอาด เมื่อเก็บทุกอย่างเรียบร้อยก็เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่ง

          “คุณเชน..” อินทร์เข้ามาเขย่าตัวอีกฝ่าย

          ชยนทำเสียงในลำคอ พอจับเข้านิดเดียว ทั้งตัวก็ร่วงผล็อยลงพิงเก้าอี้ด้านหลัง

          “คุณ..” เขาหันรีหันขวาง “คุณจะมานอนตรงนี้ไม่ได้นะครับ กลับบ้านได้แล้ว”

          ชยนไม่ตอบกลับสักคำ เขาหลับตานิ่ง

          “ผมรู้ว่าคุณไม่ได้เมา” อินทร์พูดเสียงดุ “ลุกขึ้นเถอะครับ ผมง่วง”

          ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

          “ถ้าคุณไม่กลับ อยากจะนอนตรงนี้ก็ตามใจ” เขาบอก “ผมไม่มีแรงพยุงคุณขึ้นไปหรอกนะครับ ถ้าอยากจะขึ้นไปนอน คุณก็ต้องเดินเอง”

          ชยนยังหลับลึก หลับสนิท ไม่รู้เรื่องรู้ราว

          อินทร์ชะงัก “เมาจริงหรือเนี่ย..”

          เขายืนมองอีกครู่ ก่อนจะตัดสินใจปิดไฟดวงหนึ่งแล้วเดินลากเท้าขึ้นไปบนชั้นลอย จัดการอาบน้ำสระผม พอหมดธุระส่วนตัว เขาก็เช็ดหัวและเข้านอนทันที

          ชยนยังอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนตัวเองแม้แต่นิดเดียว มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอ

          เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง อินทร์ที่กระสับกระส่ายอยู่บนฟูกก็ทนไม่ไหวในที่สุด

          เขาเดินลงมา เขย่าบ่ากว้าง “คุณเชน..”

          มีเสียงเครือครางแผ่วเบา อินทร์ขมวดคิ้ว ค่อยๆยกแขนข้างหนึ่งพาดบนไหล่ พยุงร่างหนักอึ้งและพาเดินทีละก้าว ไต่ขึ้นบันไดไปยังชั้นลอยของร้าน

          เมื่อถึงห้อง อินทร์ก็ปล่อยตัวของคุณเชนให้นอนลงบนฟูก

          ร่างสูงใหญ่นอนแผ่ ดูหมดสภาพอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

          “คุณ..” อินทร์อยากจะดุให้แรงๆ “ทำตัวเหลวไหล”

          ชยนไม่ลุกขึ้นมาต่อล้อต่อเถียง เขาหลับเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งปี

          อินทร์ถอนใจ พลิกตัวอีกคนให้เข้าไปนอนชิดริมผนัง ในห้องนี้มีฟูกแค่ผืนเดียว อย่างไรก็ต้องแบ่งกันนอน

          “ผมจะบอกคุณชินแน่ๆ” เขาขู่

          เด็กหนุ่มหลับตานิ่ง อินทร์นั่งบ่นอีกสักพักก็ลุกไปปิดไฟ

          วันนี้เขาเหนื่อยมาก เพราะทำอาหารให้ทั้งลูกค้า และกลุ่มเพื่อนคุณเชนที่มาทานข้าว ไหนจะต้องมาดูแลเด็กดื้อรายนี้อีก พอหัวถึงหมอน อินทร์ก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

          พัดลมหมุนดังกึงๆ ไฟในห้องมืดสลัว ทุกอย่างรอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน

          ใครคนหนึ่งลืมตาขึ้น

เด็กหนุ่มผงกหัวและเท้าคางมอง

“ผมไม่รอชาติหน้าหรอกอิน” เสียงทุ้มต่ำพึมพำ “ผมต้องได้อิน..ชาตินี้นี่แหละ”


...........................................................................






Talk : ฝากด้วยนะคร้าบ ถ้าเจอคำผิดช่วยแจ้งด้วยน้า พิมพ์ไปหลับไป เผื่อมีหลุดตรงไหน TvT 

อีกสัก 3-4 ตอนจบมั้ง 555555+ 

#คุณเชนเอาแต่ใจ จ้า


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.593K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,357 ความคิดเห็น

  1. #6350 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 07:10

    ไอ ้เด็กนี่มันร้าย! 55555

    #6,350
    0
  2. #6333 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 00:07
    ขนลุกกไปหมดด เวลาคนแบบคุณเชนพูดจาหวานๆเพราะๆ 5555555
    #6,333
    0
  3. #6321 phapha087bw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 11:29
    พบเด็กเจ้าเล่ห์ค่าาาาาา
    #6,321
    0
  4. #6300 Chimmy_Army (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 03:07
    ร้ายกาจมากกกกกก
    #6,300
    0
  5. #6290 ม้วก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 01:48

    ขี้โกงที่หนี่ง55555555 จริตอะเนอะแหมมม ไม่ได้ด้วยเล่ห์ต้องเอาด้วยกล ขำาา

    #6,290
    0
  6. #6283 lin_minew (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 21:15
    มีดบาดให้พี่อินทำแผล แล้วยังจะแกล้งหลับอีก เจ้าเล่ห์ตลอดดด 555
    #6,283
    0
  7. #6272 Taffybunny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:16
    เด็กมันร้าย
    #6,272
    0
  8. #6270 Jang mei jun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 12:26

    แต่ง story เก่ง ตัวละครก็มี character อ่านมา 2 เรื่องแระ สนุก กระชับ มีดราม่านิดๆหวานหน่อยๆ รักเต็มๆ ขอเป็น fc นะคร๊าบ

    #6,270
    0
  9. #6268 Orawan_psw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 23:31
    เด็กมันร้ายว่ะ!55555555
    #6,268
    0
  10. #6266 Juneny วิปเอลฟ์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 03:44
    เด็กมันร้ายนะคะท่านหัวหน้า !! 55555
    #6,266
    0
  11. #6265 Juneny วิปเอลฟ์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 03:44
    เด็กมันร้ายนะคะท่านหัวหน้า !! 55555
    #6,265
    0
  12. #6258 Spices_smile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:59
    หน้ามึน
    #6,258
    0
  13. #6245 aliskyu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 10:06

    เด็กมันร้ายยยยยยย

    #6,245
    0
  14. #6233 Withcake (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 22:37
    แหมมมม คุณเชน 😆
    #6,233
    0
  15. #6216 - cherish 。 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 02:29

    แนนนน้ เด่กมันรว้ายย - v- อยากรู้จังว่าพ่อคุณจะตอบเพื่อนไปยังไง แต่มั่นใจว่า ณ จุดนี้ชยนต้องแสดงจุดยืนละนะ มาแทงกั๊กงี้ได้มีพี่อินเป็นของตัวเองชาติหน้าแน่ - -+

    #6,216
    0
  16. #6200 jj_jantakarn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 03:45

    ร้ายจริงๆเลยน้าาา
    #6,200
    0
  17. #6190 Khaha62442 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 23:39
    ขอทำนายว่าชาติหน้าคู่นี้จะเกิดไปเป็นคุณคณินแม่ของลูกคุณธฤตสามีเด็กที่ไม่ยอมให้หย่า55555///เด็กน้อยมันร้ายยยย
    #6,190
    0
  18. #6173 ninin530 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 13:26
    ร้ายจริง5555555
    #6,173
    0
  19. #6171 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:21
    เด็กมันร้ายนะคะหัวหน้า 55555555
    #6,171
    0
  20. #6158 อยากเกิดเป็นแมว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:29
    เด็กมันร้ายค่าาาา
    #6,158
    0
  21. #6146 blueeyes111 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:17
    คุณเชนมันร้าย!!
    #6,146
    0
  22. #6131 baekbow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:40
    เด็กมันร้ายนะคะคุณ 555 แต่สุดท้ายอินก็แพ้เด็กอยู่ดี เขาเลี้ยงของเขามาเนอะ // พยายามเข้านะเชน เราเชื่อว่าสักวันอินต้องใจอ่อน // เอ็นดูเด็กทำงานแลกข้าว แต่เขาติดรสมือกันอ่ะเนอะ // เต็มปากเจ็บมากเลยอ่ะ
    #6,131
    0
  23. #6123 ipewyou (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:35

    ร้ายกาจ!

    #6,123
    0
  24. #6115 phapha087bw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:20
    เอ่อ...ก็นะ คุณเชนเอาแต่ใจ 555555555อินทร์เอ๊ย มีผัวเด็กนี้ปวดหัวเนาะ
    #6,115
    0
  25. #6097 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 09:33
    เนี่ยยยยย ร้ายอ่ะ
    #6,097
    0