Sleep With Me, Free Breakfast [Yaoi]

ตอนที่ 11 : Feelings [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65,947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,272 ครั้ง
    17 มี.ค. 62












-Feelings-

 

 


อินทร์สะดุ้งตื่นอีกครั้งตอนเจ็ดโมงครึ่ง เขาลุกพรวดจากที่นอน รีบคว้ามือถือรุ่นเก่ามาดู ไม่รู้ว่าทำไมนาฬิกาถึงไม่ปลุก..หรือปลุกแล้วแต่อาจมีใครมากดปิด

          มีเสียงเปิดประตูบานเหล็ก อินทร์ชะโงกหน้ามองที่หน้าต่างชั้นลอย คิดว่าเจ้าเต็มอาจจะมาถึงแล้ว แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเด็กมันไม่มีกุญแจ

          ภาพที่เห็นด้านล่างทำเอาเขานิ่งไปครู่ใหญ่

          คุณเชน..คนที่ไม่ยอมทำอะไรเอง แม้แต่จะลุกมาหยิบน้ำไปดื่มคนนั้น..กำลังกวาดพื้นให้

          อินทร์ชะงักค้าง ใจอ่อนยวบไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น

          ..ทำไม..ต้องลงทุนทำถึงขนาดนี้..

          เขารีบจัดการตัวเองแล้วตามลงไปข้างล่าง ตอนนั้นเจ้าเต็มเข้ามาที่ร้านแล้ว ได้ยินเสียงเด็กมันคุยกับใครบางคนอยู่ด้านหลัง พอเขาชะโงกไปดู ก็เห็นคุณเชนกำลังจัดการจานชามกองโตที่แช่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

          “โอ้โห..ไอ้เถ้าแก่น้อย!” เต็มที่ยืนหันหลังให้ร้องขึ้น “เห็นมึงทุ่มสุดตัวเพื่อพี่อิน กูก็ขอให้เขาใจอ่อนไวๆ”

          อินทร์หน้าร้อนวูบ ปลายจมูกขึ้นสีแดง

          “พูดมากนักนะมึง เอาจานไปคว่ำไป” ชยนก้มหน้าก้มตาทำงาน

          “เมื่อคืนมึงค้างที่นี่หรือวะ” เต็มก้มลงยกตะกร้าก้นแบนขึ้น “ง้อกันไปกี่ยกล่ะ อิๆ”

          เจ้าเต็ม

เสียงที่เรียกขึ้นด้านหลังทำเอาลูกจ้างตัวเอ้สะดุ้งเฮือก เต็มอ้าปากค้าง ยิ้มแหยแล้วยกตะกร้าหลบฉากออกไปด้านนอก พึมพำใหญ่ว่าไปเตรียมเครื่องดีกว่า ทิ้งว่าที่เถ้าแก่ให้งมกับจานชามอีกหลายใบ

อินทร์ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเมื่อต้องอยู่กับคุณเชนสองต่อสอง

ชยนเพียงแต่หันมามองเท่านั้น ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจที่บทสนทนาสองแง่สองง่ามถูกได้ยิน

“ตื่นแล้วหรือไง” เด็กหนุ่มโยนจานลงในกะละมังน้ำเปล่า

          “คุณ..ไม่ต้องทำให้ก็ได้นะครับ” อินทร์พูดเสียงเบา

          “พูดอย่างอื่นยังจะน่าฟังกว่านี้” ชยนบ่น ถูฟองน้ำลงบนถ้วยกลาง “เช่นว่า..ขอบคุณครับ คุณเชนของอิน”

          อินทร์กระแอมไอ “ขอบคุณครับคุณเชน..”

          “ของอิน” ชยนย้ำคำหลัง

          “คุณ..” เขาไม่พูดหรอก

          “ตาแก่ดื้อด้าน” ร่างสูงหัวเราะหึ “นี่คือรางวัลของคนที่ตื่นตั้งแต่หกโมงมากวาดพื้น ถูพื้น เช็ดโต๊ะ ยกเก้าอี้ แล้วก็ล้างจานให้ ทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยสักคำหรือไง”

          อินทร์พูดไม่ออก มองคนที่ล้างจานกองโตให้จนหมด “ขอโทษครับ..”

          “เรื่องที่ไม่ยอมพูดว่า คุณเชนของอิน หรือเรื่องที่อินน่ะดื้อด้าน”

          “เรื่องที่ตื่นสายจนไม่ได้หาข้าวเช้าให้คุณทานครับ ไม่รู้ว่านาฬิกามันไม่ได้ปลุก หรือมีใครไปกดปิดมัน”

          ชยนนิ่งเงียบ แค่นเสียงในลำคอตอนที่มองอินทร์เดินออกไปจากด้านหลัง

          ..พูดยากพูดเย็น กับไอ้แค่คำง่ายๆเท่านี้..

          ..ถ้าให้เรียกว่า คุณสามีสงสัยคงยอมกัดลิ้นตาย..

 



ช่วงสายเมฆตามมาช่วยหลังจากขับรถไปส่งเจ้านายที่งานสัมมนา เขามาพร้อมกับข่าวดี เรื่องที่คุณชินภัทรอยากให้อินทร์ช่วยทำข้าวกล่องมื้อกลางวันให้หลายสิบกล่อง จะใช้ในงานประชุมของภาควิชาวันพรุ่งนี้

          “ดีจังเลยนะพี่อิน ถ้าเพื่อนร่วมงานคุณชินติดใจฝีมือ เขาจะต้องมาจ้างพี่อินบ่อยๆแน่เลย” เมฆฉีกยิ้มกว้างระหว่างช่วยเตรียมวัตถุดิบ “ได้ยินว่าบางที พวกดีทงดีเทลยาอะไรเนี่ย ก็มีจัดเลี้ยงด้วย สั่งกับข้าวตั้งหกเจ็ดอย่างไปเลี้ยงทั้งแผนก ถ้าเขาสนใจร้านพี่อินก็ดีเนอะ”

          “คุณชินใจดีกับพี่มาก” อินทร์ยิ้มรับ “ไม่ว่าเรื่องอะไรก็คอยช่วยตลอด”

          “นั่นสิพี่..หน้าตาก็ดี รูปร่าง นิสัย บุคลิก คารม แหม..โสดแบบนี้ เสียดา...โอ๊ย!” เมฆร้องเสียงหลงเพราะถูกฝ่าเท้าหนักๆถีบเอาจากใต้โต๊ะ

          “เป็นอะไรเมฆ” อินทร์งุนงง ก้มลงดูแต่ไม่เห็นอะไร

          เมฆยิ้มแหย หลบสายตาที่จ้องมองอย่างดุดันของใครบางคน

          ..ฉิบหาย..ลืมไปว่าสามีขี้หึงนั่งอยู่ตรงหน้า..

          เสือกปากเปราะไปชมผู้ชายคนอื่นให้เมียเขาฟัง ขาเกือบหักเลยไหมล่ะไอ้เมฆ!

          “ทำตรงนี้เสร็จแล้ว จะให้ช่วยอะไรอีก” ชยนพูดเสียงห้วน

          อินทร์หันมามอง คุณเชนช่วยเด็ดใบโหระพากับกะเพรา ลิดใบมะกรูด หั่นข่าจนเป็นแว่น และสับตะไคร้

          “ไม่มีอย่างอื่นแล้วครับ ที่เหลือผมทำเองได้ คุณเชนไปพักเถอะ”

          “จะทำ” ชยนบอกอย่างหงุดหงิด คว้าได้ถุงผักก็เอาไปล้างน้ำหลังบ้าน

          อินทร์มองตามคนที่เหมือนจะไม่พอใจขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย พอหันมาทางเจ้าเมฆ น้องมันก็ได้แต่หัวเราะแหะๆ ทำงานของตัวเองต่อ

          “ลมบ้าหมูเข้าน่ะพี่อิน อย่าไปสนเลย” หมูแฮมที่นั่งสับพริกกระเทียมอยู่ตรงโต๊ะด้านหลังกับเต็มพูดขึ้น

          “ครับ?” อินทร์เลิกคิ้ว

          “ไม่ใช่ๆ มึงต้องพูดว่า ลมเพชรหึงเว้ย” เต็มหัวเราะ

“อะไรกัน” เจ้าของร้านมีสีเลือดแล่นขึ้นบนแก้ม

“ก็ไอ้เมฆดันชมพี่ชินให้ไอ้เชนได้ยิน” หมูแฮมหัวเราะชอบใจ “แล้วพี่อินก็พูดว่าพี่ชินใจดี มีอะไรก็คอยช่วยตลอด มันคงอยากได้คำชมแบบนั้นบ้างล่ะมั้ง เลยจะเหมางานไปทำเองหมดน่ะครับ”

อินทร์หน้าร้อนผ่าว

“คนมันเรียกร้องความสนใจแล้วก็ขี้อิจฉาสุดๆไงพี่” คนเป็นเพื่อนสนิทขำคึ่กๆ “แต่ผมเข้าใจมันนะ ผู้ชายที่ไหนก็อยากเป็นที่หนึ่งสำหรับคนที่ตัวเอง.....ทั้งนั้น”

“คนที่ตัวเองอะไรวะมึง” เต็มช่วยรับส่งมุก

“ก็ไอ้อย่างนั้นไง” หมูแฮมชูนิ้วก้อยขึ้น

“อ๋อๆๆ” เมฆร้อง ชูต้นหอมไปทางเพื่อนเจ้านาย “หยั่งงั้นใช่ไหมคุณแฮม หยั่งงั้น~”

          อินทร์ฟังเจ้าเด็กสามคนพูดคุยกันเฮฮาแล้วได้แต่ส่ายหัว หยิบกระเทียมสับไปเจียวน้ำมันที่เตาแทน จะได้กลบเกลื่อนร่องรอยแดงก่ำบนหน้า

          สำหรับเขา..หากเอาใจของตนไปแทนที่ คำที่ขาดหายไป เขาคงใส่ได้แค่อย่างเดียว

          ..ไม่ว่าผู้ชายที่ไหนก็อยากเป็นที่หนึ่ง..

          ..สำหรับคนที่ตัวเองรักกันทั้งนั้น..

          อินทร์หันหนีไปทางอื่นเมื่อคุณเชนกลับเข้ามาพร้อมกับตะกร้าผัก เด็กหนุ่มเหลือบมองกันเพียงนิดแล้วนั่งหันหลังให้ ยังมีท่าทีไม่สบอารมณ์อยู่ เห็นได้จากเจ้าเมฆที่โดนขว้างเปลือกแตงกวาใส่

          ..เขาเองก็อยากเป็นที่หนึ่งของคุณเชนเหมือนกัน..

          ..แต่เขาไม่รู้ว่าสำหรับคุณเชนแล้ว..

          ..คำในช่องว่างนั่น จะเป็นคำเดียวกันกับเขาไหม..

 



“ผัดพริกแกงไก่ ได้แล้วใช่ไหมพี่” เต็มเอาออเดอร์ของโต๊ะอื่นมาส่งเจ้านายที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา

          “เรียบร้อย” อินทร์ผัดครั้งสุดท้ายและยกกระทะขึ้น

          ชยนยึดหน้าที่ผู้ช่วย คอยตักข้าวใส่จานและรับใบออเดอร์ หรือเป็นคนจำเมนูที่ลูกค้าเดินมาสั่งและบอกอินทร์อีกต่อหนึ่ง

          “ระวังร้อนนะครับ” อินทร์ตักพริกแกงไก่ราดลงบนข้าวหอมมะลิ “คุณเชนหยิบไข่ดาวใส่ให้ทีครับ”

          เด็กหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย พอเสร็จแล้วก็หยิบช้อนส้อมมาใส่จาน รอไอ้เมฆเดินมาหยิบไปเสิร์ฟ

          “พี่อิน..ร้านอาแปะเอาน้ำขวดมาส่ง จ่ายยัง” เต็มร้องถาม เก็บโต๊ะมือเป็นระวิง

          “ยังเลย คุณเชนช่วยผมดูหน่อยได้ไหม” อินทร์บุ้ยใบ้

          ชยนเดินอ้อมไปดูบิล พอเช็กราคากับจำนวนเงินทั้งหมดแล้วก็บอกคนที่กำลังทำข้าวผัด

          “รบกวนหยิบเงินจ่ายให้ด้วยครับ”

          ชยนเดินกลับมา อินทร์เอียงตัวให้ เขาเลยรูดซิปกระเป๋าใบเล็กที่คาดเอวและล้วงเงินจ่ายลูกจ้างที่ส่งของ

          “ให้ยกไปวางเลยหรือเปล่า”

          “เรียกเจ้าเต็มก็ได้ครับคุณเชน ของมันหนัก คุณจะไม่ไหว”

          ชยนไม่ตอบ เขาก้มลงยกโพลาริสขวดกลางทีเดียวสามแพ็ค แล้วกลับมายกที่เหลือทั้งหมด

          “ไหวหรือวะไอ้เชน” เต็มถาม

          “ไหว” เขาตอบ ท่าทียังสบายๆอยู่ “กูอุ้มอินบ่อย”

          หมูแฮมที่แอบมาดื่มน้ำอัดลมถึงกับสำลักพรวด

          ..นับวัน..เพื่อนกูนี่ยิ่งหน้าด้านเข้าไปทุกที!..

          “เฮ้ยๆๆ มัวแต่จะอุ้มในฝัน ดูนู่น” เต็มพยักพเยิด

          ชยนหันไปมองหน้าร้าน อินทร์กำลังทักทายลูกค้าคนใหม่ เห็นใส่เชิ้ตทำงานผูกไท ดูลักษณะแล้วน่าจะเป็นพนักงานธนาคาร ไอ้หมอนั่นยืนคุย สีหน้ายิ้มแย้ม อินทร์เองก็ดูให้ความสนิทสนม

          “หรือเถ้าแก่จะไม่ใช่ไอ้เชนหว่า..” เต็มแหย่

          หมูแฮมเอาศอกกระทุ้งสีข้างไอ้คนปากหมาไปหนหนึ่ง เดี๋ยวไอ้ห่าเชนก็สติแตกชกลูกค้าเข้าให้หรอก

          “พี่อินนี่ฝีมือเด็ดจริงๆเลยนะครับ” เมฆที่ยกจานใช้แล้วมาด้านหลังพูดขึ้นอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ “ลูกค้ากี่รายๆก็ติดใจ มากินซ้ำแทบจะทุกวัน นั่นก็เห็นมาอุดหนุนตั้งแต่วันแรกแล้ว เผลอๆมากินตอนเย็นด้วย”

          ชยนหันมองไอ้เมฆด้วยสายตากรุ่นโกรธ จากนั้นก็เดินหงุดหงิดออกไป ทำเอาเด็กมันสะดุ้งเฮือก

          “ผมพูดอะไรผิด~” เมฆหันไปโอดกับไอ้เต็มและคุณหมูแฮม

          “รู้เท่าไม่ถึงการณ์..” หมูแฮมตบบ่าไอ้เมฆ “พักนี้อย่าพูดอะไรไม่เข้าหูไอ้เชนล่ะ แม่งขี้หึง..”

          อินทร์เพิ่งจะทำตามสั่งให้โต๊ะล่าสุดเสร็จตอนที่ลูกค้าผู้ชายขาประจำแวะเข้ามาที่ร้าน

          “แบบเดิมเลยหรือเปล่าครับ” เขายิ้มให้

          ลูกค้ารายนี้มาทีไรก็จะสั่งแต่กะเพราทะเล กับไข่เจียว ไม่เคยเปลี่ยนเมนูเลยสักครั้ง จนบางทีเขาก็อดกลัวแทนไม่ได้ว่าคอเลสเตอรอลอาจจะขึ้นสูงเกินลิมิต

          “รู้ใจที่สุดก็มีแต่น้องอินนี่แหละ” ฝ่ายนั้นหัวเราะ

          “ก็คุณไม่เคยสั่งอย่างอื่นเลย” อินทร์ยิ้มขัน “อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ บอกผมได้นะ”

          “ไม่ดีกว่า ผมชอบทานอะไรเดิมๆ”

          “หรือกลัวผมทำไม่อร่อย” อินทร์โบกไม้โบกมือ “ถ้าทานไม่ได้ ผมคืนเงินให้แน่นอน”

          “ไม่กลัวหรอกครับ” เขามองยิ้มๆ “ผมแค่เป็นคนชอบอะไรแล้วก็ชอบเลยน่ะ”

          อินทร์หัวเราะ หันไปหยิบปลาหมึกกับกุ้งจากตู้แช่

          “ไม่ถามหน่อยหรือว่าแล้วยังไงต่อ”

          “แล้วยังไงต่อครับ” อินทร์เล่นมุกตามลูกค้าไปด้วย

          ฝ่ายตรงข้ามยกยิ้มมุมปาก “เพราะผมมันคนรักเดียวใจเดียว..”

          มีเสียงกระแทกจานตั้งใหญ่ที่เคาน์เตอร์ปูนด้านหลังดังโครม! ทั้งสองคนชะงักกึก หันไปมอง

          “อะไร” ชยนถามเสียงห้วน สีหน้าบึ้งตึง “จานมันหนัก มือก็ลื่น เสียงดังแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” 

          อินทร์นิ่งอึ้งไปครู่ เขาถอนหายใจ เหล่มองคนที่ยืนเอาผ้าผืนเล็กเช็ดช้อนส้อมก่อนจะโยนใส่ตะกร้าด้วยท่าทางงุ่นง่าน

          เขาหันมาหาหนุ่มแบงค์คนเดิม ยิ้มแหย “ต้องขอโทษด้วยนะครับ น้องเขาไม่ได้ตั้งใจ”

          ลูกค้าหัวเราะแหะ “กะเพราทะเลเหมือนเดิมแล้วกันครับ” ว่าแล้วก็ปลีกตัวไปนั่งรอที่โต๊ะ

          ชยนสบถในลำคอ คนนี้นี่เองที่ไอ้หัวแห้วมันพูดให้ฟัง

          ..น้องอิน..อย่างนั้นหรือ..

          “จะลงโลงยังไม่เจียม”

          อินทร์ที่ล้วงกะเพราออกจากถุงเลิกคิ้วสงสัย “อะไรกันครับคุณเชน”

          ดวงตาสีเข้มจ้องกลับด้วยความหงุดหงิด

          “รู้หรือเปล่าว่ามันมาจีบ” เขามองอดีตพี่เลี้ยง

          อินทร์นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หันกลับไปเปิดแก๊ส รอให้ร้อนแล้วเทน้ำมันราวช้อนชา เขาไม่ชอบทำกับข้าวที่ผัดน้ำมันจนเยิ้ม นอกจากจะเลี่ยนแล้วยังไม่ดีต่อสุขภาพด้วย

          “อิน” ชยนเรียกซ้ำ

          “ทราบครับ..” เขาตักกระเทียมสับแล้วผัดให้หอม ตามด้วยพริกสด ผัดจนขึ้นกลิ่นฉุนแรง

          “รู้แล้วยังจะคุยด้วยอีก”

          อินทร์เหลือบมอง “เขาเป็นลูกค้านะครับ”

          “จะลูกค้าหรือลูกหมาที่ไหนก็ช่าง ต่อหน้าผม..อินกล้ายิ้มให้ผู้ชายคนอื่นได้ยังไง”

          คนฟังทำหน้างุนงง คุณเชนเริ่มงอแงอีกแล้ว ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงเลยทำกับข้าวต่อ

          อินทร์เอาปลาหมึกกับกุ้งสดลงไปผัดด้วยความเร็ว พอให้สุกกรอบ ปรุงรสชาติ เหยาะพริกไทยและตามด้วยใบกะเพรา พอสุกก็ตักขึ้นราดข้าว โปะหน้าด้วยไข่เจียวฟูๆ

เจ้าเมฆเดินมารับจานไปใส่ช้อนกับส้อม เสิร์ฟให้ถึงโต๊ะ

ลูกค้าเงยหน้ามายิ้มให้ อินทร์เลยยิ้มตอบกลับ

ชยนเห็นแล้วยิ่งโมโหกว่าเก่า ถ้าเป็นแต่ก่อน เขาคงจัดการให้รู้กันไป แต่ตอนนี้..เวลานี้ เขาทำได้แค่แสดงปฏิกิริยาโต้ตอบ ให้อินทร์รู้ว่าไม่พอใจเท่านั้นเอง

อินทร์ลอบมองคุณเชนที่เดินเข้าไปหลังบ้านด้วยสีหน้าโกรธจัด เขาได้แต่ถอนใจแผ่วเบา

          “ไม่ง้อหรือพี่อิน” เมฆเข้ามาเลียบเคียง

          “ไม่ดีกว่า” อินทร์เช็กวัตถุดิบในตู้แช่

ก่อนหน้านี้ คุณชินโทรมาบอกว่าอยากได้ข้าวกล่อง 40 กล่อง แต่ละกล่องจะมีกับข้าวสองอย่าง ให้คนเข้าประชุมเลือกเอาเองว่าจะทานอะไร ขอสักสามรูปแบบให้แตกต่างกันหน่อย อินทร์เลยต้องเตรียมของเอาไว้ให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าจะได้ทำใหม่ๆ แล้วเอาไปส่งให้ที่ทำงานของคุณชินตอนเที่ยง

“จะน้อยใจเอานะพี่” เมฆโอด “อารมณ์ไม่ดี เดี๋ยวพวกผมก็โดนหางเลขอีก”

อินทร์ยิ้มบาง ลิสต์เมนูที่จะทำ จะได้วางแผนซื้อของเพิ่ม

“อยู่ห่างๆเอาไว้สิ เวลาคุณเชนโยนอะไรมา จะได้ไม่โดน”

“โธ่..พี่อินเนี่ย ง้อนิดง้อหน่อยไม่เห็นเป็นไร แฟนเด็กก็งี้แหละน่า” เมฆกระตุ้น

อินทร์ชะงักไปชั่วขณะ “พี่กับคุณเชน..ไม่ได้คบกันหรอกนะเมฆ”

“แต่..”

“เราไม่เคยมีสถานะอะไรให้กัน” อินทร์ยิ้ม “เพราะฉะนั้น..อย่าพูดถึงคำว่าแฟนเลย”

..เพราะเขาไม่เคยได้รับคำๆนี้..

..จากผู้ชายที่หลับนอนกับเขามาตลอดสี่ปีที่ผ่าน..

 



ร้านอาหารของอินทร์ขายดีทุกวัน โดยเฉพาะช่วงเที่ยง ลูกค้าจะแน่นขนัด พอตกบ่าย ช่วงที่เด็กๆนั่งกินข้าวกัน อินทร์เลยคุยกับเต็มว่าอาจจะต้องขอให้มาช่วยงานเพิ่ม คือตอนเช้ามาสักตีสี่ เพื่อทำกับข้าวแบบตักขาย และตอนเย็นคงจะต้องกลับราวๆสองทุ่ม

“ไม่มีปัญหาครับพี่” เต็มบอก

          “ยังไงพี่จะเพิ่มค่าแรงให้เต็มนะ แล้วก็จะจ้างคนมาเพิ่ม” อินทร์ตักปลากะพงผัดคื่นฉ่ายไปใส่ที่จานของเจ้าเต็มมัน ไม่ได้แบ่งแยกว่าตัวเองเป็นนายหรืออย่างไร เพราะเอ็นดูเหมือนเป็นน้องชายอีกคน

“ไอ้เมฆกับพวกผมก็ช่วยได้นะพี่อิน” หมูแฮมพูด ช่วยหาทางให้ไอ้ผัวตัวดีที่เอาแต่นั่งงอน ไม่พูดไม่จาทั้งวัน โง่บัดซบจริงๆเพื่อนกู “ไม่ต้องไปหาคนอื่นหรอก”

อินทร์ยิ้มรับ “ขอบคุณมากๆครับคุณแฮม แต่แค่นี้ผมก็เกรงใจมากแล้ว เจ้าเมฆเองก็มีงานที่บ้านใหญ่ แถมพอเปิดเทอม พวกคุณยังมีเรียนตามปกตินะครับ” 

          หมูแฮมยิ้มแห้ง ลืมเลยว่านี่เป็นช่วงปิดเทอม

          “อยากจ้างผู้ชายคนอื่นมาช่วยก็ตามใจเถอะ เผื่อมีเด็กหนุ่มๆที่ไหนหลงมา” ชยนว่าเสียงห้วน กินข้าวได้แค่ครึ่งก็กินต่อไม่ลง “อิ่มแล้ว จะไปล้างจาน”  

          หมูแฮมตบหน้าผากตัวเองด้วยความเซ็งจิต ส่วนเมฆที่ไม่อยากโดนลูกหลงก็ก้มหน้าก้มตากินข้าว ตามด้วยเต็มที่เกาหัวแกรกๆ ไม่แน่ใจว่าไอ้คุณชายมันโง่หรือเซ่อ ถึงได้ง้อด้วยวิธีประชดประชันแบบนี้

          อินทร์มองตามแผ่นหลังกว้าง ไม่ได้ตอบอะไรออกไป นอกจากนั่งกินข้าวต่อเงียบๆ

          ตกช่วงเย็น เมฆต้องไปรับคุณชินที่ทำงาน เห็นว่าวันนี้จะขนลังเอกสารวิชาการมาไว้ที่บ้าน เขาเลยไปช่วยแบก ส่วนหมูแฮมไปช่วยน้องสาวย้ายของเข้าหอพักใหม่ ที่จริงฐานะที่บ้านจัดอยู่ในเกณฑ์ดีมาก แต่เพราะว่าอยากใช้ชีวิตแบบเด็กเรียนเฮฮาทั่วไป ทั้งพี่และน้องเลยขอพ่อกับแม่เช่าอพาร์ทเมนท์อยู่แทนการซื้อคอนโด

          “พรุ่งนี้จะให้ผมมากี่โมง” เต็มถาม เพราะว่าพี่อินทร์จะต้องเตรียมทำข้าวกล่องให้หมออีก

          “เร็วกว่าปกติสักครึ่งชั่วโมงก็พอเต็ม” อินทร์ยิ้ม “ถ้าไม่ไหวบอกพี่นะ แล้วแม่เป็นยังไงบ้าง หัวเข่าที่เจ็บดีขึ้นหรือยัง”

          “ก็..ยังทรงๆอยู่ครับ” เต็มลูบท้ายทอย “เออ..แม่บอกว่ากับข้าวพี่อินอร่อยมากเลย”

          “จริงหรือ” อินทร์ดีใจ “แม่อยากทานอะไร บอกพี่ได้ตลอด วันนี้เอาเป็นแกงจืดแล้วกัน มีปลากะพงนึ่งด้วย คนสูงอายุต้องทานอาหารย่อยง่าย รสไม่จัด เต็มต้องระวังเรื่องนี้นะ”

          เต็มยกมือไหว้ขอบคุณ พี่อินทร์เป็นนายจ้างที่ใจดี มีอะไรก็เอื้อเฟื้อ คอยนึกถึงความเป็นอยู่ของพวกเขาเสมอ อาหารตอนเย็นนี่พี่อินทร์จะทำให้ทุกครั้ง ถ้าวันไหนแม่ไม่ค่อยสบาย พี่อินทร์อนุญาตให้เขาแวะไปดูแลแม่ได้ตลอดเวลา ไม่ต้องพะวงเรื่องที่ร้าน

          “ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นะมึง” ชยนที่นั่งเช็ดฝากล่องข้าวไว้รอพูดห้วน

          “โหย..บักห่านมึ้ง” เต็มเตะเท้าไอ้เชน “หึงตาปิด หึงหน้ามืด หึงกระทั่งกู งี้มึงหึงไอ้แฮมด้วยสิ”

          “เออ..กูหึงทุกคนที่เป็นไอ้ตัวผู้”

          “แหม..หมั่นไส้” เต็มนั่งลงด้านข้าง “ยอมรับเต็มปากเลยนะว่าหึง เขาเป็นอะไรกับมึงวะครับ”

          ชยนเงียบไปอึดใจ จากนั้นก็ปิดฝากล่องลงที่เดิม

          “แน่ะ..ปากแข็ง”

          “เมีย”

          เต็มชะงัก “ห๊ะ?

          “เมียกู” ชยนหันมามอง “มีปัญหาไหม”

          เต็มไอออกมาเบาๆ หน้าแดงไปเลยพอได้ยินมันพูดแบบตรงไปตรงมา

          “เขายอมตกลงเป็นอะไรๆกับมึงด้วยหรือเปล่า”

          “ของแบบนี้ต้องบอกกันด้วยหรือวะ” ชยนขมวดคิ้ว “พี่เป็นเมียผมนะ ผมเป็นผัวพี่นะ โอเคยัง? แบบนี้?

          เต็มหัวเราะชอบใจ เออว่ะ..มันก็ไม่ต้องมีการตกลงเป็นเรื่องเป็นราวถึงขนาดนี้หรอก แต่ไอ้เมฆมาเล่าให้ฟัง เรื่องที่พี่อินทร์พูดเมื่อตอนเที่ยง ว่าพี่อินทร์กับไอ้เชนไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาก็เลยคิดว่ามันแหม่งๆ

          “มึงเคยขอพี่อินเป็นแฟนป่ะ” เต็มถามอย่างข้องใจ

          ชยนทำฝากล่องข้าวอีกใบหล่นลงพื้น

          “ฮุ้ย..หูมึงแดง” เต็มระเบิดหัวเราะ “ไอ้สัตว์เชนเขิน!

          “หุบปากไปไอ้เต็ม” ชยนตวัดตามอง ขู่เสียงต่ำ

เมื่อกี้นี้อินทร์หันมาดู แต่เพราะกำลังทำกับข้าวอยู่เลยไม่ทันได้สนใจมาก

          “นั่นๆๆ มึงไม่เคยขอเขาเป็นแฟนนี่เอง ไอ้โง่เอ๊ย” เต็มตบบ่าว่าที่เถ้าแก่ตุบๆ ตอนนี้ไอ้เชนยังเป็นแค่เด็กในร้าน ต้องรีบฉวยโอกาสข่มมันก่อน  

          “กูไม่เคยขอใครเป็นแฟนสักคน”

          “เหย..เอาจริงดิ”

          “คนอื่นมาบอกชอบ ถ้ากูชอบ กูก็โอเค ทุกครั้งอีกฝ่ายเขาจะพูดก่อน ว่าเป็นแฟนกันไหม กูก็แค่พยักหน้า”

          “ไอ้คนไม่ชัดเจนแห่งปี...” เต็มปวดหัวกับมันจริงๆ “เวลาเลิกล่ะ”

          “บอกว่าไม่ไหว พอเหอะ เป็นเพื่อนกัน” ชยนบอกห้วนๆ “ไม่ก็ฝั่งนั้นเป็นคนบอกเลิกก่อน”

          “แล้วมึงเอาแฟนมึงทุกคนป่ะ”

          เด็กหนุ่มเงียบกริบ เบาเสียงลงเพราะอินทร์เดินผ่านมาทางนี้

“กูไม่เคยเริ่มก่อนนะ”

“แปลว่าถ้าเขาชวน มึงก็สนอง” เต็มหมั่นไส้ไอ้คนเสน่ห์แรงจริงๆ

แต่กับอิน..กูเริ่มก่อนทุกครั้ง

คนฟังอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะเกาหัวคิ้วแกรก

          “กูต้องแปลสมการนี้ของมึงว่ายังไงวะ” เต็มพึมพำ “มึงจะสื่อว่า กับแฟนคนอื่น มึงไม่ได้มีใจให้ มึงเลยปล่อยไปตามยถากรรม ส่วนกับพี่อิน..มึงรักเขา มึงเลยอยากได้เขาตลอดเวลา ไม่รอให้ชวนก็จะเอาให้ได้ งี้ป่ะ”

          “แล้วแต่มึงจะคิด” 

          “กูก็เคยมีแฟนมาคนอ่ะนะมึง ถึงจะประสบการณ์น้อย แต่กูจะบอกให้” เต็มพูด “คือคนทั่วไปเขาก็อยากได้ความชัดเจนจากผัว..เอ้ย! จากคนที่ไปจีบเขา ว่าจะให้เขาอยู่ในสถานะไหน ของเล่น คู่ขา เอากันเป็นคืนๆแล้วจบ หรือจะแค่เพื่อนกันโยกมันดี”

          ชยนเหลือบมองไอ้คนลีลาท่ามากอย่างรำคาญ แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริง    

          มึงอาจจะไม่ต้องพูด เป็นแฟนกันนะแบบตรงๆก็ได้เพราะดูทรงแล้วปากแข็งฉิบหาย แต่การกระทำอย่างอื่นของมึงก็ต้องสื่ออ่ะ ว่าคนเนี้ย! คนของมึง เป็นแฟนมึง แบบว่าต้องรัก ให้เกียรติ ดูแล เอาใจใส่ เป็นห่วง ถนอมน้ำใจ เวลาทะเลาะกันก็ลดทิฐิลงหน่อย ไปง้อเขาก่อนบ้างอะไรบ้าง มันไม่ตายหรอก”

          ชยนเงียบสักพักเหมือนใช้ความคิด ก่อนถาม

“แล้วแฟนมึงไปไหน”

          “ไอ้ฉิบหาย พูดปากแฉะ เสือกสนใจอย่างเดียว” เต็มด่า “เลิกกันแล้ว มีไอ้หนุ่มเพาะช่างมาจีบ เขาบอกมันดีกว่ากู เขาเลยไปว่ะ แต่กูโอเคนะ..ทางนั้นเขาไม่ใช่เด็กรับจ้างไปทั่วอย่างกู คือใครๆก็มีสิทธิ์จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองกันทั้งนั้น”

          “เอาเพื่อนกูไหม รักเดียวใจเดียว”  

          “ใครวะ สวยป่ะ”

          “ไอ้หมูแฮม”

          เต็มด่าแบบสรรเสริญโคตรเหง้าศักราชมาทั้งต้นตระกูล ตะโกนว่าให้ไปจีบไอ้หมีควายแต่เสือกกลัวเลือดอย่างไอ้หมูแฮม เขายอมผูกคอตายด้วยเถาตำลึงยังดีกว่า ไอ้เชนหัวเราะอารมณ์ดี  

          “คุยอะไรกันครับ ขำซะลั่นเลย” อินทร์เดินยิ้มมาหา เอากับข้าวใส่ถุงให้เต็ม “ขอบใจนะเต็ม รีบกลับไปดูแม่เถอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน”

          เต็มตะเบ๊ะรับ เหลือบมาทางไอ้เชนที่ยังตีหน้านิ่งแล้วใช้เท้าสะกิดขามันไปสองจึก บุ้ยใบ้ด้วยสายตา

          ชยนมองอย่างรำคาญ ปัดมือให้มันรีบๆไปได้แล้ว

          “เออ..เจอกันพรุ่งนี้” เต็มบอก

          “ไอ้เต็ม” ชยนเรียกไว้เมื่อนึกขึ้นได้ มันหันมาหา “เรื่องที่แม่มึงเจ็บหัวเข่าน่ะ เดี๋ยวกูถามพี่ชายให้นะว่าจะต้องทำยังไง เผื่อเขารู้จักหมอออร์โธฯเก่งๆ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย พี่กูน่าจะแนะนำได้”

          เต็มคลี่ยิ้มด้วยความดีใจ พึมพำขอบคุณแล้วโบกมือให้ วิ่งตุบๆกลับไปทางตลาด

          อินทร์ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าและเผลอยิ้มตามไปด้วย

          ..คุณเชนของเขา..กำลังเรียนรู้ที่จะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้คนอื่น..

          ..ดีใจจริงๆ..

          “ยิ้มอะไร” ชยนถามห้วน ตอนนี้ทุ่มเศษ เหลือแค่เขากับอินทร์สองคนในร้าน

          “เปล่าครับ” อินทร์เดินไปลากแผ่นเหล็กลงมา แต่เขาค่อนข้างตัวเตี้ย เลยต้องเขย่งอยู่บ้าง

          ฝ่ามือใหญ่เอื้อมจับจากด้านหลัง เขาชะงักกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ

          ชยนดึงแผ่นเหล็กลงอย่างง่ายดาย จากนั้นก็ช่วยปิดประตูสแตนเลสชั้นใน

          “กุญแจอยู่กับอินใช่ไหม” เขาถาม

          อินทร์พยักหน้า แต่แล้วก็รีบท้วง “เดี๋ยวสิครับ..คุณยังไม่ได้ออกเลย”

          ชยนกดล็อคแม่กุญแจทันที เดินกลับไปเตรียมกล่องต่อ

          “คุณเชน..” อินทร์นิ่งค้าง “คุณ..ต้องกลับบ้านนะครับ”

          “กลับทำไม เมื่อคืนก็นอนที่ชั้นลอย”

          อินทร์ปวดหัวจี๊ด “เมื่อคืนคุณเมา..ผมเลยให้นอนได้”

          “ถึงผมจะตัวใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ใช้พื้นที่มากไม่ใช่หรือ”

          “ไม่ใช่เรื่องนั้น” อินทร์อึกอัก “คุณน่าจะกลับไปนอนที่บ้านมากกว่า ที่นี่มันไม่สบายหรอกครับ”

          “ผมนอนได้” ชยนตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ตอนเรียนรด.นอนบนดินยังทำมาแล้ว”

          “แต่ฟูกมันมีอันเดียวครับ”

          “จะพยายามไม่เบียด”

          อินทร์ถอนหายใจ คิดว่าคงต้องพูดตรงๆ “คุณเชน..ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ แต่ผมแนะนำว่าเราควรจะมีช่องว่างระหว่างกันมากกว่านี้ ผมไม่ใช่พี่เลี้ยงของคุณอีกแล้ว คุณเองก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ให้ได้ด้วย”

          ชยนวางงานในมือลง จ้องหน้า

          “อินไม่อยากนอนกับผม”

          “ทำไมผมต้องอยากนอนกับคุณล่ะ” อินทร์ย้อนถาม

          คนฟังนึกหงุดหงิดทันที เพราะเขากำลังรู้สึกร้อนผ่าวแถวใบหู

          “ไม่ให้นอนก็ไม่นอน” ชยนวางกล่องเสียงโครมคราม กลบเกลื่อนร่องรอยแดงก่ำที่กำลังขึ้นบนหน้า

          “ถ้าอย่างนั้นก็กลับ...”

          “ผมจะไม่ขึ้นไปนอนบนชั้นลอยกับอิน” ร่างสูงบอกเสียงนิ่ง “และจะไม่กลับบ้านด้วย ถ้าอินไม่ให้ขึ้นไปยุ่ง ผมก็จะนอนมันด้านล่างนี่แหละ โอเคไหม”

          อินทร์เถียงไม่ออก “คุณ!” เขาอยากจะต่อว่านัก “ทำไมดื้อ!

          “ผมเฝ้าร้านให้ไม่ดีหรือไง หรือไปรบกวนอินตรงไหน ว่ามาเลย”

          อินทร์ตอบคำถามนั้นไม่ได้ ไม่อยากบอกว่าการมีคุณเชนมาป้วนเปี้ยนในชีวิต ทำให้เขาไขว้เขวได้มากน้อยแค่ไหน “ตามใจคุณครับ..” สุดท้ายเขาก็ไม่โต้แย้ง “ถ้านอนได้..ก็แล้วแต่เลย”

          ชยนเป็นฝ่ายเงียบแทน ไม่คิดว่าอินทร์จะใจแข็งกว่าที่คาด

          “ห้องน้ำใช้ได้ตามสะดวกเลยนะครับ” อินทร์บอก “ผมขอตัวก่อน ถ้าอยากจะกลับบ้านกลางคัน กุญแจผมวางไว้ให้ที่เคาน์เตอร์ ล็อคแค่ประตูชั้นในให้ก็พอ”

          ชยนมองอีกฝ่ายที่เดินขึ้นไปบนชั้นลอย เห็นเงาแถวๆหน้าต่างว่าอินทร์อยู่ในห้อง กำลังถอดเสื้อผ้า เตรียมตัวจะอาบน้ำ ไม่ได้โผล่มาให้ความสนใจเขาอีก

เด็กหนุ่มขบฟันกรอด ตบยุงที่บินมาเกาะแขนเสียงดัง

          ..ใจแข็งเป็นหิน..ยังมีหน้ามาถามว่าทำไมต้องนอนด้วย..

          “เราเป็นอะไรกัน ยังไม่รู้ตัวอีก” ชยนทำเสียงหึในลำคอ “ผัวไม่นอนกับเมีย จะให้ไปนอนกับหมาที่ไหนล่ะ”

 



อินทร์สะดุ้งตื่นอีกครั้งตอนเที่ยงคืน รู้สึกว่าตัวเองหลับได้ไม่สนิทนักเพราะมีเรื่องให้พะวง

          “คุณเชน..” เขาตวัดผ้าห่มออก รีบยื่นหน้าไปดูที่หน้าต่างชั้นลอย

          ..ไม่มีใครอยู่..

          ใจหนึ่งกระตุกไหว เหงาเศร้า อีกใจค้านบอกว่าดีแล้ว..ที่ผู้ชายคนนั้นยอมแพ้ และกลับบ้านไปสักที

          อินทร์ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งที่ฟูก เหลียวมองความว่างเปล่าภายในห้อง

          ถึงจะไม่ใหญ่มากนัก แต่มันก็ไม่ได้รู้สึกคับแคบอะไร ข้าวของน้อยชิ้นขนาดนี้ มีแค่ฟูกนอนผืนหนึ่ง โต๊ะญี่ปุ่นหนึ่งตัว กับชั้นวางของพลาสติกมุมห้องสองอัน เอาไว้ใส่เสื้อผ้ากับของใช้จุกจิก..จะบอกว่ามีคนอื่นมาอยู่ด้วยแล้วไม่สะดวก มันก็ดูเป็นข้ออ้างที่ตลกเหมือนกัน

          อินทร์ก้มลงมองที่นอน ลองขยับไปด้านข้างและวางมือลงไป

          ..ที่จริง..ก็ยังเหลือที่ว่างอยู่..

          เขาถอนหายใจ ค่อยๆล้มตัวลงนอน

          ..ถ้าหาก..พรุ่งนี้คุณเชนไม่มา..

          มีเสียงจามเบาๆดังขึ้นแถวบันไดชั้นล่าง อินทร์หันขวับ รีบลุกไปดู

          ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจวูบหล่น อ่อนยวบเหมือนเทียนที่ถูกหลอมด้วยความร้อน

          คุณเชนนั่งหันหลังเอนตัวพิงกำแพง ศีรษะซบแนบผนัง สองมือกอดอก คอยลูบช่วงแขนและขาที่ถูกยุงกัด ทั้งตัวโอนเอน คล้ายจะหลับทั้งอย่างนั้น แต่ก็ลำบากเกินกว่าจะทำได้

          เด็กน้อยของเขาจามขึ้นอีกครั้ง เพียงเท่านี้..อินทร์ก็ไม่คิดอะไรอีกแล้ว

          “คุณเชนครับ..” อินทร์รีบลงบันไดไปหา กอดบ่ากว้าง “ขึ้นข้างบนเถอะ”

          ชยนปรือตามอง “อิน? ทำไมยังไม่นอน?

          อินทร์พูดไม่ออก คุณเชนโดนยุงกัดเป็นตุ่มหลายที่ เขานี่มันโง่จริงๆ! ทำแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง!
          “ขอโทษนะครับ” เขาพึมพำ ดึงตัวอีกคนให้ลุก

“ผมอยู่ได้” ชยนไม่ทำตาม “อินไปนอน เดี๋ยวต้องตื่นเช้ามืดไม่ใช่หรือไง”

“คุณ..อย่าดื้อ” เขาขอร้อง “ถ้าเป็นไข้เลือดออกขึ้นมา ไม่สนุกนะครับ”

“ตอนแรกไม่เห็นห่วงเรื่องนี้นี่”

อินทร์รู้สึกผิดทันที เข้าโรงพยาบาลเพราะอดีตพี่เลี้ยง ไม่คุ้มค่าอะไรเลย

“ไปเถอะครับ..นะ” เขาเลื่อนมือลงมากอบกุมฝ่ามือร้อนผ่าวไว้

ชยนหลุบตามอง เขาประสานเรียวนิ้วเข้ากับมือของอินทร์ แล้วยอมลุกจากขั้นบันได

          อินทร์เปิดประตูห้อง รอให้คุณเชนเข้ามาแล้วถึงจะปิด เขาตรงไปที่ฟูก ใช้ผ้าห่มปัดที่นอนก่อนจะไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพับวางแทนหมอนที่มีแค่ใบเดียว ส่วนหมอนที่ตัวเองใช้ เขายกให้คุณเชน

          “ไม่ต้องหรอก ผมนอนได้” ชยนนั่งนอกฟูก

          “คุณเชนอย่างอแง ขอร้องล่ะครับ ผมง่วงมากเลย” อินทร์บอก จับแขนแล้วดึงร่างสูงใหญ่เข้ามา เขาผลักหมอนไปให้ ล้มตัวลงนอนหนุนผ้าขนหนูสองสามผืน

          “อิน..” ชยนเรียกคนที่นอนหันหลัง

          “ค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะครับ” อินทร์พูดเสียงเบา พอความสบายใจเข้ามา เขาก็ผล็อยหลับอย่างรวดเร็ว

          ดวงตาสีเข้มมองคนที่นอนไม่รู้เรื่อง

          “อิน..” เขาเรียกแผ่ว

          อินทร์หลับลึก ใช้มือหนุนแก้มด้วยความเคยชิน

          ชยนนิ่งเงียบ ขยับตัวลงนอนตะแคงซ้อนด้านหลัง และดึงร่างนั้นเข้ามาซุกแผ่นอก

          กลิ่นหอมอ่อนๆจากซอกคอ ทำให้เขาปั่นป่วน

          ..คุ้มค่า..

          เด็กหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่..เสียงในอกเต้นตึก

เขาก้มลงจูบหัวไหล่

          อินทร์ยังไม่เคลื่อนไหวเหมือนเดิม

          ชยนเม้มปาก มือใหญ่ค่อยๆลูบคอเสื้อยืดตัวโคร่ง เลื่อนมันจนเปิดเปลือยช่วงบ่า เขาแตะปากแผ่ว เมื่อเจ้าตัวยังไม่ขยับ เขาก็ย่ามใจ จูบไล่เรื่อยไปถึงปลายติ่งหูแล้วขบบางเบา

          ..ทำเหมือนเมื่อคืน..

          อินทร์หายใจสม่ำเสมอ เป็นคนหลับลึกอย่างเคย

          ชยนยันตัวขึ้น จับไหล่ลาดให้อินทร์นอนหงาย เลิกชายเสื้อขึ้นไปกองเหนืออก

          เขาคลายปมเชือกที่กางเกงวอร์มของตัวเอง เลื่อนมือลงไปยังขอบชั้นใน และกอบกุมบางอย่างไว้

          ดวงตาคมกล้าเป็นประกายวาบ มันสะท้อนความต้องการที่มีต่ออีกฝ่ายอย่างชัดเจน

          เขากักเก็บ กดลึกไว้ในใจ..ทุกครั้งที่มองไปทางอินทร์

          บีบอัดความปรารถนาให้เล็กที่สุด ให้มันแทรกซึมอยู่ในทุกอณูลมหายใจเข้าออก

          และเฝ้ารออย่างเงียบเชียบ..ถึงวันที่จะได้ครอบครองคนของเขาอีกครั้ง

          ฝ่ามือร้อนเคลื่อนไหวบนความรู้สึกที่เติบโต เสียดสีมันไปมา จินตนาการและวาดฝันไว้ ว่าปลายนิ้วของตนเอง คือความอุ่นนุ่ม คับแคบ และกระชับแน่นที่คอยกลืนกินกันจนสุดปลายทาง

          ชยนหลับตา ใบหน้าแหงนเงยด้วยความรู้สึกเสียวซ่าน

          มือเคลื่อนขยับถี่ขึ้น สะโพกแข็งแรงโยกไหว

          อยากร่วมรักกับอินทร์..อยากทำให้อินทร์เป็นของเขาทั้งหมด

          อยากให้ทั้งเนื้อทั้งตัวนั่น..มีแต่กลิ่นอายของเขา

          ประกาศความเป็นเจ้าของ จนใครต่อใครไม่กล้าเข้าหา

          เสียงหอบหายใจดังแผ่ว แต่ถูกกลบไว้ด้วยเสียงพัดลมที่หมุนกึง

          ชยนปรือตามอง ค่อยๆโน้มตัวลงเหนือคนที่นอนนิ่ง อ้าปากครอบครองยอดอกสีอ่อน แตะปลายลิ้นแผ่วเบา ดูดคลึงเข้าอุ้งปาก ไล้เลียไปมาตรงปลายยอด

          ..สิ่งที่อร่อยกว่ากับข้าวของอินทร์..

          ..ก็คือตัวอินทร์นี่ไง..

          เขาขยับมือเร็วขึ้น หยดเหงื่อผุดซึม จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนแผ่นอกขาว

          อินทร์พลิกตัว เขาชะงัก มองคนที่กลับไปนอนตะแคง หลับต่อ

          ชยนหายใจแรง สอดมือเข้าไปกุมหน้าอก บีบนวดด้วยความหลงใหล ก่อนประสานปลายนิ้วเข้ากับอุ้งมือนุ่ม เท้าแขนสองข้างคร่อมลำตัว และใช้ตัวตนเสียดสีบนเนินสะโพก

          ..อยากรักอินทร์จนแทบบ้า..

          อินทร์ไม่ใช่เครื่องมือบำบัดความใคร่ ไม่ใช่วัตถุ คู่ขา หรือเครื่องสนองทางเพศรส

          ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาไปหาใครหน้าไหนก็ได้ ใครต่อใครหลายคนเต็มใจตั้งมากมาย

          แต่เพราะว่าถ้าไม่ใช่อินทร์..เขาก็ไร้อารมณ์

          คนที่สอนเขาทุกอย่าง..กระทั่งอุทิศตัวยอมเป็นครูบนเตียงคนแรกให้ ก็คืออินทร์

          นับจากนั้นมา ชยนไม่เคยลืมรสสัมผัสนั้นได้เลย เขาสับสนกับตัวเอง ต่อสู้กับความขัดแย้งในใจโดยไม่บอกใคร เมื่อมีเพศตรงข้ามเข้าหา เขาย่อมอยากพิสูจน์ความรู้สึก

          ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจ ไม่เคยบีบบังคับหรือฝืนใจใคร เมื่อเข้ากันไม่ได้ มันก็จบ

          เมื่อมีแฟน เขาพยายามถอยห่างจากอินทร์ เมื่อไปต่อไม่ไหว เขาก็กลับมาหาอินทร์ เหมือนมีแรงดึงดูด ที่ทำให้หนีไปจากกันไม่ได้สักที

          หลังความวุ่นวายใจจางหายไป ความรู้สึกที่มีต่อพี่เลี้ยงชัดเจนขึ้น เขาละทิ้งทุกการคบหา และเรียนรู้ที่จะมีอินทร์เพียงคนเดียวตลอดมา

          แต่เขา..เป็นคนที่ไม่เคยพยายามในความสัมพันธ์ จึงไม่รู้วิธีการรักษาความสัมพันธ์

          อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป..นั่นคือสิ่งที่เขาเรียนรู้

          แต่กับอินทร์..เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีอินทร์

          และจะเหนี่ยวรั้งทุกทาง แม้จะต้องบีบบังคับ เพื่อให้อินทร์อยู่กับเขาไปทั้งชีวิต..ก็จะทำ

          สายตาที่จับจ้องคนตรงหน้าอ่อนวูบลง ชยนก้มหน้าเข้าหา

          ปากต่อปากแนบสนิท ความอุ่นวาบแล่นลามขึ้นในใจ

          เขาปลดปล่อยอย่างสุขสม..เพียงแค่การสัมผัสบางเบาที่เรียกว่า จูบ

          ชยนจูบที่แก้มและเกลี่ยไล้ด้วยปลายจมูก เสียงทุ้มต่ำกระซิบบางอย่างข้างหู

          ..คำที่ไม่กล้าพูดในเวลาที่ได้สบตากัน..

          ..คำนั้น..คำเดียว..

          รักอิน..

          ชยนหลับตาลง สูดดมกลิ่นแก้มนุ่มนวล

          สารภาพความในใจออกมาจนหมดสิ้น

          ผมรัก..พี่อิน

          ..ต่อให้ทั้งโลกไม่เหลือใคร..เขาขอแค่มีอินทร์..

          ..และจะ รักแต่อินทร์..

 


...............................................................................................

 


“สรุปว่า..ตลอดช่วงปิดเทอมจะขอไปค้างกับอินที่ร้าน?” ชินภัทรที่นั่งจิบกาแฟตอนเช้าวันเสาร์ออกปากถามน้องชาย

          “ใช่” ชยนบอก

          คุณหมอหัวเราะในลำคอ “ถ้าอินอนุญาตก็ตามใจ”

          “อือ” คนเป็นน้องผงกหัว เหลือบมองพี่ “ขอบคุณ..ครับ”

          ชินภัทรยิ้มรับ ไอ้น้องเล็กคนนี้ เวลามันเป็นเด็กดีนี่น่ารักจริงๆเลย

“แล้วไม่เข้าไปช่วยเขาหรือไง”

          “บอกไว้แล้วว่าจะแวะมาที่บ้าน ตอนสายๆเดี๋ยวเข้าไปหา”

          “อ้อ..” คนฟังพยักหน้า “คนเยอะหรือเปล่า”  

          ชยนลากเก้าอี้มานั่งคุยกับพี่คนกลาง พี่ชินหยิบขนมปังปิ้งแล้วทาแยมผลไม้ ยื่นมาให้เขา

          “เยอะ” เขาตอบ กัดขนมปังไปคำหนึ่ง “อินทำอาหารอร่อย”

          “เห็นว่าจะเริ่มทำข้าวแกงตอนเช้าด้วยสินะ” ชินภัทรยกกาแฟขึ้นดื่ม “ติดขัดอะไรไหม ที่พี่พอจะช่วยได้”

          “แค่จะหาลูกจ้างเพิ่ม ไม่น่ามีปัญหาหรอก”

          คุณหมอรับฟัง ชวนคุยไปเรื่อยกับเรื่องจิปาถะ นานมากแล้วที่ไม่ได้มีเวลาให้น้องชายแบบนี้ พอเขาว่างขึ้นมา เจ้าเชนก็เริ่มจะมี แฟนเสียนี่ เขาเลยรู้สึกเหมือนถูกทิ้งอยู่เล็กๆ

          ..แต่ก็นั่นแหละ เมื่อก่อนน้องคงจะรู้สึกเหมือนกัน..

          “ร้านของอินมีวันหยุดหรือเปล่า” ชินภัทรถาม

          “ช่วงนี้ยังไม่หยุดพักเลย แต่วันอาทิตย์จะขายแค่ครึ่งวัน พี่ถามทำไม”

          อีกคนยิ้มให้ “ก็แค่คิดว่า..ถ้าปลายปีนี้พี่เฌอพาหลานกลับไทย อยากจะชวนอินไปเที่ยวกับครอบครัวเราน่ะ”

          ชยนตาวาวขึ้นเล็กน้อย ทำเอาคนมองอดขันในใจไม่ได้

          ..เหมือนเด็กเห็นลูกกวาด..

          “พี่..” ชยนเลียบเคียง “พี่เฌอโอเคกับเรื่องอินแล้วหรือไง”

          ชินภัทรเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ ดูอารมณ์ดี

          “เชน..อะไรที่เป็นความสุขของแกน่ะ พี่ๆไม่เคยคิดขวางหรอกนะ”

          ชยนอึ้งไปอึดใจก่อนจะยิ้มกว้าง นัยน์ตาเป็นประกาย

          “เรื่องความรู้สึกของคนมันยากอยู่แล้ว ทั้งก่อนจะรักกันและช่วงที่คบกัน ไหนจะต้องคอยประคองความสัมพันธ์อีก..พี่ไม่อยากให้คนนอกอย่างพวกพี่เข้าไปเป็นตัวแปร”  

          “แล้วที่พี่เฌอพูดล่ะ..”

          “พี่เขาแค่ขู่แกเท่านั้นเอง” ชินภัทรบอก “พี่เฌอรักแกมากนะเชน แต่การแสดงออกว่ารักของคนเรามีได้หลายแบบ เขาไม่ได้มาอยู่ด้วย เขาก็ทำได้แค่ดูแลในส่วนที่ความสามารถของเขาจะอำนวย”

          ชยนนิ่งเงียบ

          “มีครั้งไหนบ้างที่แกเอ่ยปากอยากได้อะไรแล้วพี่เฌอไม่ตามใจ ทั้งรถ ทั้งคอนโด เงินสามในสี่ส่วนน่ะ พี่เฌอทั้งนั้น แถมพี่เขาก็ไม่เคยรังเกียจอินด้วย ค่าตกแต่งร้าน ออกแบบ หาช่างให้ พี่เฌอก็จัดการ ไหนจะบอกให้พี่คอยช่วยอินอีก..แบบนี้เขาจะเกลียดความสัมพันธ์ของพวกแกได้ยังไง”

          “อืม..” ชยนนั่งฟัง

          “บางอย่างที่เขาแสดงออกมา มันเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหัน คนเรามันมีพฤติกรรมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว พี่อยากให้แกเข้าใจ พอพวกพี่ได้คิด เราก็เห็นตรงกัน..ว่าความสุขของแกคือที่สุด และถ้ามันมั่นคง ผ่านการตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว พวกพี่จะไม่มีใครคิดขวางเลยสักคน”

          เด็กหนุ่มเงียบกริบ อึดใจหลังจากนั้น เขาก็ยกมือขึ้น..และไหว้พี่ชาย

“ขอบคุณครับ..พี่ชิน”

ชินภัทรสะดุดกึก อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ ยอมรับว่าพ่ายแพ้ให้กับน้องคนเล็กโดยสมบูรณ์

..อยากถ่ายรูปซีนเมื่อครู่นี้ไปให้พี่เฌอดูชะมัด..

“เก้าโมงแล้ว ไปที่ร้านเถอะ” ชินภัทรยิ้มให้ “เดี๋ยวเขาจะรอนาน”

“รอไอ้เมฆรดน้ำต้นไม้เสร็จ ค่อยไปด้วยกัน ต้องให้มันช่วยขนของ”

“ขนอะไร”

“ที่นอน หมอน ผ้าห่ม เสื้อผ้าบางชุด ของใช้ส่วนตัว” ชยนตอบ

ชินภัทรเลิกคิ้ว

“ห้องอินไม่มีอะไรเลย มีแค่ฟูกปูพื้น หมอนใบเดียว ผ้าห่มผืนหนึ่ง”

“อ้อ..” คุณหมอหัวเราะอย่างเอ็นดู “เขามีหมอนใบเดียว แกก็ให้เขานอนหนุนแขนสิ”

“......” ชะงักเมื่อพี่ชายแนะนำกันอย่างโจ่งแจ้ง

“ผ้าห่มมีผืนเดียว หาเรื่องห่มด้วยก็จบ” ชินภัทรกัดขนมปังด้วยท่าทีสบายๆ “ต้องให้สอนด้วยหรือ”

“พี่ไม่เคยมีแฟน” ชยนหรี่ตามอง

“พี่แค่โสด..ไม่ใช่ไม่เคยมี”

“จริงหรือเนี่ย” ชยนหัวเราะ “โห..คุณหมอ เอาเวลาไหนไปหา”

“ก็หมอด้วยกันไง” ชินภัทรยิ้ม “แต่เลิกแล้ว ไม่มีเวลาให้กัน”

“ใครเป็นคนจีบ”

“ไม่มีใครจีบ” ชินภัทรนิ่งคิด “คุยๆกัน ไปเดทกัน คบกัน แล้วก็ห่างกันไป”

“แบบนี้จะแต่งงานหรือเปล่าเนี่ย” ชยนยิ้มตาปิด “มีหลานชายแล้ว ผมอยากอุ้มหลานสาว”

“บอกพี่เฌอสิ พี่คงไม่มีใครแล้ว”

“ไม่เอา ถ้าหลานสาวโตมานิสัยแบบพี่เฌอ ผมคงขนลุก”

ชินภัทรหัวเราะชอบใจใหญ่ ชยนก็อดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้ นับว่าเห็นพ้องต้องกันโดยไม่ต้องพูดคุย

          มีเสียงวิ่งตุบๆเข้ามาในห้องอาหาร พวกเขาสองพี่น้องหันไปมอง เป็นเจ้าเมฆที่วิ่งเหงื่อซ่กมาหา มือยังเปื้อนดินอยู่ เด็กหนุ่มยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ มองมาที่เจ้านายตาใสแจ๋ว

          “เสร็จแล้วครับ! รดทุกต้นแล้ว ยกเว้นคุณอินต้นเดียว ไม่แตะไม่ต้องตามที่คุณเชนสั่งเลยสักแอะ!

          “มึงนี่..” ชยนขึงตามอง ไอ้โง่เอ๊ย..เรียกต้นไม้ว่าคุณอินต่อหน้าพี่ทำไมวะ!

..เสือกมารู้อีกว่าเขาตั้งชื่อต้นอินจันว่าอะไร..

          “อ้าว..ผมพูดผิดหรือครับ ก็เรียกตามคุณเชนเรียก”

          ชินภัทรขำหึๆ เอ็นดูทั้งน้องชาย ทั้งเด็กในบ้านที่อายุเท่ากันกับเจ้าเชน แต่เจ้าเมฆมันใสซื่อจริงๆ

          “เอาเถอะ จะไปที่ร้านก็ไป” เจ้านายคนกลางอนุญาต “วันนี้เมฆกลับมาสักสี่โมงแล้วกัน”

          “คุณชินจะไปไหนหรือครับ” เมฆดูกระตือรือร้น

          “ไม่ได้ไปไหน ผมจะดูเรื่องเรียนต่อให้เมฆไง”

          ชยนหัวเราะไอ้เด็กบ้าที่ทำตาโต ไม่รู้ว่ามันอยากเรียนหรือไม่อยากเรียนกันแน่

          “ค่าเทอมไม่ต้องห่วง บอกแล้วว่าจะจ่ายให้”

          “โอ๊ะโอ..มีเสี่ยใหญ่ใจป้ำช่วยส่งเสียด้วยนะเว้ย” ชยนทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่มัน

          ชินภัทรยกมือขึ้นเขกหัวน้องชาย เขาคุยกับเมฆเป็นการเป็นงาน “ถ้ากลัวเรียนไม่ไหว ผมจะช่วยติว”

          เมฆยกมือไหว้ปะหลกๆ นายดีแบบนี้ ชาติหน้าจะหาเจอหรือเปล่าวะ

          “ขอบพระคุณมากๆนะครับคุณชิน~”

          ชินภัทรพยักหน้ายิ้มๆ โบกมือให้เด็กๆไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว

          “เรื่องหมอที่เชนถาม พี่ฝากเพื่อนให้แล้วนะ บอกน้องเต็มว่าว่างเมื่อไรก็พาแม่ไปที่โรงพยาบาลได้เลย ไปหาพี่ที่แผนก อย่างอื่นเดี๋ยวจัดการให้เอง”

          ชยนพึมพำขอบคุณพี่ชาย บุ้ยใบ้ให้ไอ้เมฆไปช่วยขนของ

          พอคล้อยหลังคุณชิน ไอ้เมฆก็ชมนายไม่หยุดปาก

“คุณชินนี่ใจดี๊ใจดีนะครับ เป็นคนที่หาได้ยากในสามโลก!

“สามโลกอะไรของมึง”

“สวรรค์ มนุษย์ แล้วก็นรกไงคุณเชน”

ชยนหัวเราะ ไอ้ห่านี่ประสาทดีจริงๆ “กูก็หาได้ยากในสามโลกนะ”

เมฆมองเหล่ แต่พอเจ้านายหันมา เขาก็รีบเห็นด้วย “คุณเชนมีคนเดียวจริงๆนั่นแหละครับ สุดๆไปเลย”

..นรกแตกสุดๆ..มีคนเดียวก็พอแล้วครับ!..

 



อินทร์มองชุดเครื่องนอนที่คุณเชนหอบมาจากบ้านแล้วไม่ว่าอะไร รู้ดีว่าสุดท้ายมันต้องลงเอยแบบนี้  

          “ผมเอาขึ้นไปวางไว้ให้นะครับ” เมฆยิ้มตาปิด “ฮึบ!

          ชยนพยักพเยิด เขาเอาเบาะนอนแบบพับได้มาด้วย ไม่ใช่ไม่อยากนอนฟูกเดียวกับอินทร์ เขาแค่กลัวว่าอินทร์จะนอนไม่สบายจนปวดหลังมากกว่า มีที่กว้างๆเมื่อไร จะทำทีพลิกตัวไปนอนกอดก็ได้ ไม่มีปัญหา

          “คุณชินไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหมครับ”

          “ไม่นี่” ซ้ำยังบอกด้วยว่าให้อินทร์นอนหนุนแขนเขาต่างหมอน

          อินทร์ยิ้มรับ “ถ้าคุณโอเค..ผมก็โอเค”

          ชยนยกยิ้มมุมปาก แกล้งหลับครั้งแรก ได้เข้าห้องอินทร์ นั่งให้ยุงกัดครั้งที่สอง..ได้ย้ายมานอนกับอินทร์

          ..เขารู้ว่าถึงอินทร์จะใจแข็ง แต่มันต้องมีจุดที่ทำให้ใจอ่อน..

          ต่อให้อินทร์เลี้ยงเขามาสิบสามปี ก็ไม่มีทางที่อินทร์จะรู้ทุกสิ่งที่เขาคิดหรอก

          อินทร์มองเจ้าเมฆที่หอบของขึ้นไปบนชั้นลอย ส่ายหัวขันๆ แต่ก่อนเห็นวิ่งหลบคุณเชนหน้าแทบคว่ำ ตอนนี้มีพูดคุยหยอกล้อกันได้เหมือนเพื่อนตามปกติแล้ว นับว่าเป็นการพัฒนาไปในทางที่ดี

          เสน่ห์ของผู้ที่จะเป็นเจ้าคนนายคน คือให้เกียรติกับคนทุกระดับ ต้องมีความอ่อนน้อม สุภาพ และไม่ถือตัว หากคุณเชนทำได้ เขาก็จะดีใจมาก เพราะมันจะทำให้เด็กน้อยของเขาโตเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพ

          “วันนี้ให้ผมทำอะไรบ้าง” ชยนอารมณ์ดีที่สุดในรอบสัปดาห์ แน่ล่ะ..ได้ย้ายของเข้าห้องอินทร์ ใครจะไม่ดีใจ “เตรียมของ?

          “เต็มกับคุณแฮมทำแล้วครับ” อินทร์ยิ้ม

          “ล้างจาน?

          “เต็มทำแล้วครับ”

          “กวาดพื้น ถูพื้นล่ะ”

          “เต็มทำแล้วเหมือนกัน”

          ชยนมุ่นหัวคิ้ว “ไอ้ห่าเต็ม แย่งงานกูหมด”

          คนที่กำลังเทน้ำแข็งใส่ลังหันมาทำหน้างง

“เอ๋า..อะไรของมึงไอ้เถ้าแก่น้อย งานกู กูก็ต้องทำดิ มึงนั่นแหละมาแย่ง”

          “อย่าทะเลาะกันนะครับ ลูกค้าอยู่” อินทร์รีบยกมือห้าม

          “ไอ้แฮมไปไหนวะ” ชยนหันมาถามเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน

          “พอดีผมสั่งของเอาไว้ที่ร้านของชำน่ะครับ พวกน้ำปลา ซีอิ๊ว น้ำตาลปี๊บ คุณแฮมเลยไปรับให้” อินทร์หันมาบอก ลงมือผัดกับข้าวให้ลูกค้าอีกรายที่เข้ามานั่ง

          “งั้นผมไปช่วยมันยก” ชยนบอก เขารู้จักร้านของชำในตลาด เลยวิ่งไปหาเพื่อน

          มองซ้ายมองขวาไม่นาน ก็เห็นไอ้หมูแฮมยืนเหล่ร้านดอกไม้สดอยู่ เขาเข้าไปทัก

          “จะทำอะไรไอ้หัวแห้ว ซื้อพวงมาลัยไหว้เมีย?

          “สัตว์ กูโสดครับ โสดดด” หมูแฮมเตะเท้ามัน “แถมคนอย่างกูนี่ ไม่ได้คิดจะเคารพบูชาเมียขนาดนั้น”

          “เออ”

          “พวงมาลัยอย่ามาพูด เอาดอกบัวไหว้เลยดีกว่า”

          “ไอ้เหี้ย” ชยนหลุดหัวเราะ “แล้วมึงมายืนมองทำไม”

          “กูกำลังคิดว่า...” หมูแฮมอมยิ้ม “จะซื้อกุหลาบให้มึง”

          “ขนลุกไอ้สัตว์”

          “กูไม่ได้จะให้มึงไอ้นรก!” คนเป็นเพื่อนทำหน้าสยอง “กูจะให้มึงเอาไปจีบพี่อิน!

          ชยนนิ่งค้าง ความร้อนแล่นพล่านทั่วหน้า

          “กูว่าแล้วว่ามึงต้องเขิน ฮ่าๆๆ ชอบสีหน้ามึงเวลาเขินจริงๆ หาได้ยากฉิบหาย!

          เด็กหนุ่มตบหัวเพื่อนไปที มันครางอู้ “แซวกู”

          หมูแฮมก่นด่าในลำคอ “มึงจะเอาไม่เอา กุหลาบเนี่ย เอาไปดอกเดียวเท่ๆ แล้วให้เขาเลย”

          “ให้เพื่อ!” เชยฉิบหาย สมัยนี้มีใครเอาดอกไม้ไปจีบกันอีกวะ

          “ไปขอเขาเป็นแฟนไงไอ้โง่เอ๊ย” จะเรียกควายยังสงสารควายเลย

          ชยนเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ปฏิเสธทันควันแบบไม่ต้องคิด

          “โอ๊ย~ ทีเรื่องจะเอาเขานี่หน้าด้านระดับคอนกรีตเสริมเหล็ก ทีเวลาจะให้ขอเขาเป็นแฟน เสือกหน้าบางเป็นทองคำเปลว”

          “ไอ้เพื่อนเหี้ย” ชยนลากคอมันออกมาจากร้านดอกไม้ “กูไม่เคย!

          “คนเราต้องมีครั้งแรก!

          “กูไม่ทำ!” ชยนคว้าของที่มันหิ้วมาไปถือเอง “ทำให้ขนาดนี้ อินต้องรู้สิวะ จะให้กูพูดทำไม”

          หมูแฮมด่าฟ้าด่าฝน เพราะจะด่าเพื่อนก็เหนื่อยใจ

          “ตามใจมึงแล้วกัน กูอุตส่าห์ช่วยคิด ถ้ามึงยังไม่ชัดเจน มึงระวังตัวเลย”

          “ทำไม”

          “วันไหนมีคนที่เขาชัดเจนกว่ามึงเข้ามา มึงจะเสียใจ!

          ชยนขมวดคิ้ว แค่นเสียงหัวเราะหึ

          ..ใครกล้าก็ลอง..

..จะได้รู้ว่าการยุ่งกับคนมี เจ้าของมันจะได้ผลลัพธ์ยังไง..

 



อินทร์หาวหวอด ลงมือเก็บครัวและทำความสะอาดจนไม่มีกลิ่น เขาเน้นเรื่องนี้มาก เพราะถ้าร้านอาหารมีหนู แมลงสาบ หรือสัตว์อย่างอื่นเข้ามา ลูกค้าคงรู้สึกแย่

          “ผมกลับก่อนนะพี่อิน” หมูแฮมร้องบอก ยกเป้ขึ้นสะพาย “ไว้เจอกันครับ”

          “เอากับข้าวไปทานด้วยนะคุณแฮม” เมื่อเด็กๆไม่ยอมรับค่าแรง เขาก็ทำได้แค่ทำอาหารให้ทานทั้งสามมื้อ แล้วแต่จะอยากทานอะไรกัน

          “โอ๊ะ..ผัดเปรี้ยวหวาน ชอบๆ ขอบคุณครับผม!” หมูแฮมยิ้มร่า หันมาทางไอ้เต็ม “กลับพร้อมกูป่ะมึง”

          “เออ ไปๆ” เต็มรับกับข้าวสองถุงและค่าแรงประจำวันจากนายจ้าง ยกมือไหว้ “พรุ่งนี้เจอกันนะพี่”

          อินทร์โบกมือให้ เตรียมตัวปิดประตูเหล็ก

          หมูแฮมกับไอ้เต็มหันมาเหล่มองไอ้คุณชายเชนที่ยังทำทีเช็ดโต๊ะ ยกเก้าอี้ขึ้นเก็บเหมือนมีงานห่าเหวอะไรให้ทำนักหนา ดูสีหน้ายิ้มกริ่มทั้งวันของมันแล้วหมั่นไส้นัก

          ..แค่ย้ายของเข้าห้องเมียแค่นี้ เสือกดีใจเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง..

          “ไปนะไอ้เชน” หมูแฮมยักคิ้วหลิ่วตาให้

          “อย่านะมึง” ชยนด่าทางสายตา ปรามไม่ให้ไอ้แฮมปากมากแซวอะไรขึ้นมาอีก

          ไอ้เต็มยื่นหน้ามากระซิบ “จะของ้อเขาก็เบาแรงหน่อยนะเถ้าแก่น้อย พี่อินตัวเล็กจิ๋วเดียว”

          ชยนยกเท้าเตะไอ้เด็กเหี้ย แต่วืดไป มันกระโดดหลบทัน ไอ้สองตัวหัวเราะชอบใจ เดินกอดคอออกจากร้าน

          พอเหลือกันแค่สองคน ชยนก็รู้สึกวูบไหว

          ตอนเด็กๆ..เขาเคยได้ยินพี่เฌอคุยกับพี่ชิน เรื่องชีวิตแต่งงาน

          ถึงพี่จะเคยอยู่กับคนรักมาก่อน แต่พี่บอกว่าเมื่อตัดสินใจผ่านพิธีนั่นแล้ว เท่ากับว่าเราเลือกอีกฝ่ายเป็นคู่ชีวิตโดยถาวร ความรู้สึกทุกอย่างเหมือนกลับไปเริ่มต้นใหม่ ทั้งตื่นเต้น ทั้งน่าอาย

          ตอนย้ายข้าวของเข้าบ้านเขา พี่รู้สึกลอยๆ เหมือนจะเป็นลมพี่สาวบอก

        พี่ชินหัวเราะเอ็นดู ขนาดนั้นเลย  

        มันเป็นความรู้สึกแบบว่า..เฮ้ย! หลังจากนี้ เราจะได้ตื่นนอนพร้อมกับเขา เข้านอนพร้อมกับเขา สร้างครอบครัว ดูแลบ้าน เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน และในอนาคต เขาก็จะเป็นพ่อของลูกเรา...

        ตอนนั้นเขาได้แต่เงยหน้ามองพี่ๆ ไม่เข้าใจเรื่องที่พูดคุย ถามได้แค่ว่า ทำไมต้องแต่งงาน

        พี่ชินยิ้มให้ ลูบหัวเขาแผ่วเบา

        เมื่อไรที่เชนโตขึ้น และรักใครขึ้นมา เชนจะรู้เอง

        ‘รักคืออะไร

        พี่เฌอหัวเราะ คือความรู้สึกที่ว่า..ใช่แล้ว มันต้องเป็นคนคนนี้แน่นอน

          ชยนมองอดีตพี่เลี้ยงที่เดินไปเดินมาตรงหน้า ไม่ยอมสบตากัน

          เขายิ้มมุมปาก

          ..ใช่..มันต้องเป็นคนคนนี้..

          ..แน่นอน..

          อินทร์รู้สึกถึงสายตาเข้มลึกที่มองกันตลอดเวลา เขาเก้กัง ทำอะไรไม่ค่อยถูกนัก

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณเชน” เขาหันมาถาม กดล็อคแม่กุญแจที่ประตู

“เปล่า” ชยนตอบเรียบๆ

“ถ้ายังไง..ผมขออาบน้ำก่อนนะครับ” อินทร์เดินหลบขึ้นไปบนชั้นลอย

ร่างสูงใหญ่มองตาม กัดปากอย่างชั่งใจ

คำพูดของไอ้หัวแห้วกลับเข้ามาในความคิด

“อิน..” ชยนพึมพำกับความว่างเปล่าตรงหน้า “ผม..” ได้แค่นั้นก็นิ่งไปอีก

มีเสียงอาบน้ำดังแว่ว เขานั่งเงียบ เอนหลังพิงกำแพงแข็ง

“อิน..” เขาลองอีกครั้ง ใบหูร้อนจัด “คบ..กัน...”

..แม่งเอ๊ย! พูดยากพูดเย็น ลำบากอะไรขนาดนี้!..

ชยนถอนใจ ก้มหน้าลงซบฝ่ามือ

เมื่อก่อนไม่เคยพยายาม ไม่เคยสนใจ ไม่เคยให้ความสำคัญ ไม่เคยกลัวเลยกับคนที่เข้ามา

..เพราะมันไม่มีตัวแปร ที่เรียกว่า ความคาดหวังนั่นอย่างไร..

ที่ทำให้ประหม่า ที่ทำให้ไม่กล้า ก็เพราะว่า ความคาดหวังตัวเดียว

          ถ้าบอกไปแล้วถูกปฏิเสธกลับมา..เขาไม่รู้เหมือนกันว่าจะแสดงท่าทีโต้ตอบรุนแรงแค่ไหน

          “อิน..รักผมบ้างไหม” ชยนพูดอยู่ตามลำพัง

          ..รักผม..ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง..

          ..ไม่ใช่เด็กที่เลี้ยงดูมา..

          ..พี่..จะรู้สึก รักคนโง่เง่า เอาแต่ใจคนนี้..บ้างหรือเปล่า..

          “ถ้าพี่ไม่รัก..แล้วผมต้องทำยังไง..”

..เพื่อให้พี่หันมารักกัน..

          ชยนนั่งนิ่ง ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปเรื่อย กระทั่งมีเสียงเรียกจากด้านบนให้เขาไปอาบน้ำ

          “รีบขึ้นมานะครับ อาบดึกเดี๋ยวจะไม่สบาย”

          เด็กหนุ่มหลับตา ขานรับสั้นๆ “อืม..”

          บางครั้งเขานึกรักที่อินทร์ดูแลเขาอย่างดี แต่บางครั้งก็ไม่ชอบใจเลย

          อินทร์ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขายังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ไม่เหมือนคนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันมานาน ติดจะค่อนไปทางพ่อที่ดูแลลูกเสียด้วยซ้ำ เขายอมรับว่าชอบความสุขสบายที่อินทร์ทำให้ แต่บางอารมณ์ก็อดหงุดหงิดไม่ได้

          ..จะว่าไป คนที่ทำให้อินทร์ต้องแสดงท่าทีอย่างที่เป็น มันก็เขานั่นแหละ..

          ชอบวางอำนาจ สั่งการ ดื้อรั้น เอาแต่ตัวเอง พออินทร์ไม่ทำตามก็ขู่

          หากแต่ช่วงหลัง อินทร์มีปฏิกิริยาต่อต้านแรงขึ้นจนเขายังตกใจ

สุดท้าย..เขาก็ยิ่งใช้ความเป็นเจ้านายกดขี่

          พี่ชินเคยพูดว่าการที่ผลลัพธ์ของเรื่องอะไรก็ตามออกมาเป็นแบบนี้

          ..นั่นเพราะมันมีสาเหตุ และมีที่มาที่ไป..

          ..ใครทำอะไรเอาไว้ ต้องได้รับผลของการกระทำนั้น..

          ‘Action เท่ากับ Reaction’ พี่ชินพูด ถ้าเชนขว้างลูกบอลใส่ผนังสุดแรง ลูกบอลนั้นก็จะพุ่งกลับมาหาเชนสุดแรงเหมือนกัน คล้ายๆกับการแสดงท่าทีของคนเรา เราทำอย่างไรกับใคร เขาก็ตอบกลับมาแบบนั้น แม้มันจะไม่เสมอไป

          ‘......’

          ‘คนเราเกิดมาร้อยพ่อพันแม่ บางคนอาจโต้ตอบเรารุนแรงกว่าที่เราทำ บางคนอาจไม่ทำอะไรกลับมาเลย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เขาจะไม่รู้สึกรู้สากับสิ่งที่เราทำกับเขา

          ‘พี่แค่อยากให้เชนจำไว้ ว่าถ้าเชนไม่ถนอมน้ำใจใคร เขาก็ไม่จำเป็นต้องถนอมน้ำใจเราเหมือนกัน

          เขาไม่เคยเข้าใจ แต่คิดว่าตอนนี้..พอจะรู้แล้ว

          ชยนเดินขึ้นไปบนชั้นลอย อินทร์กำลังเช็ดผมที่เปียกชุ่มอยู่ เขามองน้ำที่หยดลงมาบนปกเสื้อนอน

          บางส่วนหยดใส่ตัวเสื้อ และมันก็ทำให้ผ้านั่นแนบเนื้อเข้าไปด้วย

          “ผมจะเตรียมที่นอนให้นะครับ คุณเชนเอาเสื้อมาแล้วใช่ไหม”

          ชยนพยักหน้า นั่งยองๆลงหยิบผ้าเช็ดตัวกับกางเกงขายาว เขาติดนิสัยไม่ใส่เสื้อเวลาหลับเพราะขี้ร้อน

          “ผมรองน้ำใส่แก้วให้แล้ว” อินทร์ยิ้ม “ใช้แปรงฟันได้เลย”

          เด็กหนุ่มพึมพำรับ มองหน้าเจ้าของห้อง อินทร์เห็นเขายังไม่ไปก็หันมาสบตา

          “นี่ดูแลผมในฐานะอะไร”

          อินทร์ชะงัก พูดไม่ออกไปชั่วครู่

          “เด็กในร้าน อดีตเด็กที่เลี้ยงมา หรือว่า...”

          ..เป็นการกระทำของภรรยา..ที่ดูแลสามี..

          “เพื่อนร่วมห้องครับ” อินทร์บอก หยิบพวงมาลัยที่วางตรงหัวนอนไปแขวนไว้ที่หิ้งพระบนกำแพง “ผมจะสวดมนต์ รบกวนอย่าส่งเสียงดังนะครับ”

          ชยนอึ้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขาถอนใจระบายความงุ่นง่านแล้วผละออกไปเข้าห้องน้ำ

          ราดรดน้ำเย็นใส่หัว จะได้สงบสติอารมณ์

          ..เราไม่มีวันเป็นเพื่อนกันได้หรอกอินทร์..

          ..หลังจากนี้ อินทร์มีหน้าที่เดียว..

          ..คือเป็น ผู้ชายของเขาในทุกๆทาง..

          ตอนที่กลับเข้ามาในห้อง มีอะไรบางอย่างแปลกไป

ชยนยืนมองชั้นวางพลาสติกสองใบที่ถูกเอามากั้นไว้ตรงกลาง ขวางระหว่างฟูกนอนสองผืน

นี่อะไร..

อินทร์ปัดที่นอนตุบๆ เผื่อมีมดหรือแมลง

กั้นห้องไงครับ

ห้องก็แคบอยู่แล้ว จะกั้นทำไมเขามุ่นหัวคิ้ว วางไว้มุมกำแพง ยังไม่เกะกะขนาดนี้

..ข้ออ้าง..

ผมอยากได้พื้นที่ส่วนตัวอินทร์เหลือบมอง ถ้าคุณเชนไม่สะดวก จะกลับไปนอนที่บ้านคุณ...

ไม่กลับชยนตอบหนักแน่น

..อยากเอาอะไรมาวางก็ตามใจ ถ้าคิดว่ามันจะขวางเขาได้ล่ะก็..

เด็กหนุ่มดึงผ้าขนหนูที่พาดบ่าขึ้นเช็ดผมเปียกโชก เดินมาเปิดพัดลมตรงปลายเท้าแล้วยืนหันหลังให้

เขาบอกว่าช่วงนี้พายุจะเข้าชยนปลดผ้าที่พันท่อนล่างออก

อินทร์เงยหน้ามอง ชะงักกับลำตัวเปลือยเปล่า

หูเขาขึ้นสีแดง และใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

เผลอลืมตัว ไล่สายตามองผู้ชายตรงหน้า

เรือนผมสีดำสนิทเปียกลู่ หยดน้ำเกาะพราวบนช่วงบ่ากว้าง ท่อนแขนแข็งแรงยกขึ้นเช็ดศีรษะ เปิดเปลือยไปหมดทุกส่วน ทั้งแผ่นหลังสีแทน ไล่เรื่อยลงยังเอวสอบ

เขาหยุดหายใจครู่หนึ่งเมื่อมองสบสะโพกแน่นตึง กับกล้ามเนื้อบั้นท้ายที่เครียดครัด

จำได้ดี..ว่าเวลาแบบนั้น..เขามักจะกดขยุ้ม และออกแรงดันให้อีกฝ่ายผลักไสบางอย่างเข้ามา

เขามักจะตวัดปลายเท้าขึ้นรัดรึงท่อนขาเพรียวยาว หยัดตัวรับน้ำหนักที่ถ่ายทอดหา

กอบกุมและคลึงเคล้นลงแก้มก้นที่เครียดขมึง

สัมผัสถึงแนวกล้ามเนื้อที่กระตุกเกร็ง..เวลาเคลื่อนไหวถี่รัว

กายต่อกายสอดใส่..เนื้อต่อเนื้อเสียดสี

ทั้งร่างกระแทกกระทั้นหากัน

บางครั้ง..เราร่วมรักกันทั้งที่มีเสื้อผ้าครบ

และบางครั้ง..เราก็เปลือยเปล่าราวกับเด็กแรกเกิด

“ได้ยินหรือเปล่าอิน” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น

อินทร์เหม่อมอง คุณเชนขยับปลายเท้าเล็กน้อย ช่องว่างตรงหว่างขาทำให้เขาเห็นร่างกายส่วนหนึ่ง

..สิ่งนั้น..ที่มักจะเบียดแทรกเข้าหาอย่างตะกรุมตะกราม..

..ทำให้เขาจุกหน่วง ถูกเติมเต็ม และเสียวซ่านในเวลาเดียว..

..บางครั้งเขาก็สงสัย..ว่าทำไมมันใหญ่โตขึ้นกว่าตอนเด็กๆมากนัก..

“อิน?” ชยนหันมามอง

อินทร์รีบเงยหน้าขึ้น “ครับ?

เด็กหนุ่มก้มลงหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นพันเอวอีกครั้ง กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

รู้สึกถึงสายตาที่อินทร์จ้องเขาตลอดเวลา

..ทนได้ก็ทน..

..ไม่ใช่เขาหรอกที่เซ็กซ์จัดอยู่คนเดียว..

“ผมถามว่า ถ้าที่นี่ไฟดับ จะทำยังไง” ร่างสูงหันกลับมา ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ

อินทร์เบือนสายตาไปทางอื่น ไม่สนใจกล้ามเนื้อหน้าท้องที่สวยได้รูป

“ตึกแถวนี่ด้านบนเป็นห้องเช่าครับ” เขาตบหมอนให้ฟู “ชั้นสี่มีช่างไฟอยู่ น่าจะตามเขามาดูให้ได้”

“อ้อ..” ชยนหยิบกางเกงนอนมาสวม เป็นผ้าคอตตอนเนื้อลื่น

อินทร์เหลือบสายตามองเล็กน้อย ใบหูร้อนผ่าวกับความตื่นตัวที่ดุนดันเนื้อกางเกงเป็นรูปร่าง

“ผม..” เขากระแอม “จะนอนแล้วนะครับ”

“นอนไปสิ”

“ผมจะปิดไฟ”

“อืม” ชยนกอดอกมองนิ่งๆ จ้องคนที่ขยับตัวลุก เดินผ่านหน้าไป

กลิ่นหอมอ่อนโยนจากปลายเส้นผม กระตุกใจเขาวูบไหว

..ใครยั่วใครกันแน่..

“ไปไหน”

“เข้าห้องน้ำ” อินทร์ตอบแค่นั้นแล้วปิดประตูดังปึง

ชยนยืนอยู่ลำพัง พรูลมหายใจร้อนผ่าว

..เขาจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!..

“บ้าเอ๊ย..” เขาหยิบมือถือมากดเสิร์ชกูเกิลอย่างสิ้นคิด

เมียไม่ยอมนอนด้วย

แฟนไม่ให้มีอะไรกัน

วิธียั่วคนรักแบบเนียนๆ

มีเสียงหมุนลูกบิด ชยนรีบกดออกแล้วโยนโทรศัพท์ไปไว้บนฟูก ทำทีปัดเบาะเตรียมตัวจะนอน

อินทร์มองอีกฝ่าย ยิ้มบาง “ปิดไฟแล้วนะครับ”

ชยนใช้สองแขนหนุนหัว ตีสีหน้าราบเรียบ “เอาเลย”

ไฟในห้องปิดมืด มีเพียงแสงจากด้านนอกที่เล็ดลอดผ่านหน้าต่างชั้นลอยเข้ามา ได้ยินเสียงรถยนต์บางคันขับผ่านในซอยเป็นบางช่วง

ชยนนวดคลึงหว่างคิ้วตัวเอง นอนฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากอินทร์

..ไม่เคยเกลียดชั้นวางของได้เท่านี้เลย..

 

......................................................................................

 





Talk : ตอนนี้ยาวหน่อยจ้า 21 หน้า A4 :3 เท่ากับอัพ 2 ตอนรวด 

ตอนนี้ความถี่ในการลงจะหายไปน้า เพราะอยู่ในช่วงฝึกแล้วจ้า ถ้ามีเวลาก็จะมาต่อคับป๋ม

ขอบคุณที่ยังติดตามเน้ออ 

ไม่เกิน 15 ตอน จบแน่นอน น่าจะเหลือ 2-3 ตอนแล้วคับ >w< 

(ตอนแรกกะว่าจะ 5 ตอนจบ 555+) 

ฝากด้วยจ้า #คุณเชนเอาแต่ใจ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.272K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,357 ความคิดเห็น

  1. #6334 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 21:15
    ปากแข็งที่ 1 ชักช้าลีลาก็ที่ 2 โอ้ยย คุณเชนน้ออออ
    #6,334
    0
  2. #6322 phapha087bw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 11:49
    สงสารชั้นวางของนะคะ555555555555
    #6,322
    0
  3. #6284 lin_minew (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:29
    เมื่อไหร่เชนจะชัดเจนซักที บอกรักแล้วขอพี่อินทร์เป็นแฟนได้แล้ว
    #6,284
    0
  4. #6259 Spices_smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:24
    พี่อินค้าบบบบ
    #6,259
    0
  5. #6246 aliskyu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:49
    วงวารพ่อพระเอกน้อยยวย
    #6,246
    0
  6. #6217 - cherish 。 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 03:07

    ถ้าพี่เค้าไม่รักจะเป็นแบบนี้มั้ยเนี่ยยยยยยย มีอะไรกันมาเกือบสี่ปี เอาแต่ใจโมโหร้ายปากจัดไม่มีใครเกิน ปกติฉลาดทุกเรื่อง พอเรื่องนี้นะชยน ชยนนนนน! // แต่ตลกตอนเจ้าหมูแฮมด่าว่าตอนจะมีอะไรด้วยหน้าเป็นคอนกรีตเสริมใยเหล็ก พอให้สารภาพรักคือบางเป็นทองคำเปลว ขำแบบลั่นเลยค่ะ55555555 ไหนจะความเสิร์ชกูเกิ้ลเพราะเมียไม่นอนด้วย โถๆๆ ส่วนพี่อินนี่ไม่ผิดจากที่เคนพูดไว้ตอนแรกๆเรยนะคะ ว่าพี่อิน = ขิง เผ่ชมากชริงๆ -,,-

    #6,217
    0
  7. #6206 jj_jantakarn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 18:05

    โอ๊ยยยยชยนผู้น่าสงสาร55555
    #6,206
    0
  8. #6172 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:48
    ถึงขั้นเสิร์จกูเกิ้ลเพราะเมียไม่นอนด้วยตลก555555
    #6,172
    0
  9. #6159 อยากเกิดเป็นแมว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:15
    เกลียดความเมียไม่นอนด้วย55555 อั้ยเด้กเอ้ยยยย
    #6,159
    0
  10. #6147 blueeyes111 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:41
    คุณเชนโตขึ้นเยอะเลย อ่านมาตั้งแรกรู้สึกภูมิใจ5555
    #6,147
    0
  11. #6132 baekbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:59
    โอ๊ยยยย แต่ละคน ยั่วกันไปยั่วกันมา 555 // ต่างคนก็ต่างมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองเนอะ ตอนนี้ก็ทำได้แค่สิ่งที่สามารถจะทำให้ดีที่สุด ผลสุดท้ายจะเป็นไงก็รอดูกันต่อไป // นึกว่าเชนจะไม่เคยมีอะไรกับคนอื่นซะอีก ที่ไหนได้แค่ไม่เคยเริ่ม โถ่ เราก็ว่าว่าถ้าจะเป็นแบบนั้น จะมีแฟนไปทำไม // มีความลักหลับเขาอีกแล้วนะ อินนี่ก็หลับลึกจริง
    #6,132
    0
  12. #6124 ipewyou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:09

    ขำคุณเชนไม่ไหวแล้ว5555555555

    #6,124
    0
  13. #6116 phapha087bw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:20
    โอ้ยเชนชั้นอยากจะตีเธอให้แบนเลย ง้อเมียก้ไมาเปน คนกากเอ๊ยยยยยยสมหน้านายจริงๆ ขำก้จำ เอ็นดูก้เอ็นดู อินทร์ใจแข็งให้มากๆๆๆๆๆๆนะลูก ห้ามใจอ่อน55555555555555555555555
    #6,116
    0
  14. #6098 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 11:49
    55555555555
    #6,098
    0
  15. #6082 นุสา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 13:26

    ตูล่ะลุ้นไปสิ อิเชนอิขี้อ่อย แล้วยัยอินก็ขึ้นง่าย ศีลเสมอกันจริงๆ55555

    #6,082
    0
  16. #6072 Rosemary is happy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 15:46
    ก่อนจะบอกว่าเมียไม่ยอมนอนด้วย ขอเขาเป็นเมียรึยัง แสดงความชัดเจนรึยังคะคุณชาย?!
    #6,072
    0
  17. #6043 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 12:16
    สงสาร5555555555
    #6,043
    0
  18. #6030 รักคริสเทา ชอบไคโด้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 13:59
    น่าสงสารเค้านะคับ
    #6,030
    0
  19. #6009 MMBB37 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 08:31
    น่าสงสาร55555
    #6,009
    0
  20. #5995 OoNuizqBk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:43
    น่ารักกก😄
    #5,995
    0
  21. #5984 Realmayy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 01:29
    เห้อ -เด็กปากแข็ง ชั้นจะคอยดูว่าใครจะทนไม่ไหวก่อนกัน
    #5,984
    0
  22. #5951 gunboomh23 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 01:10
    ยอมทำให้เขาทุกอย่าง ยกเว้นขอเป็นแฟน โถ่!! เชนนน
    #5,951
    0
  23. #5937 hime-rkr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 17:37

    อุบ๊ะ-เด็กนี่ ขอคบ อะขอคบ ยั่วทำไมให้เสียเวลา

    #5,937
    0
  24. #5925 Mihr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 00:01
    ไอ่ลูกหมา ทำทุกอย่างยกเว้นขอพี่เขาเป็นแฟนอ่ะ
    #5,925
    0
  25. #5880 heykiki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 12:12
    โอโหแบบไอเด็กนี่นี่นะ ทั้งขำทั้งหมันไส้ 5555555555555555555 เอ็นดูว่ะทำทุกวิถีทาง แต่พี่อินก็ทำทุกวิถีทางเพื่อกันไอเด็กเหมือนกัน ถึงจะกันได้นิดนึงก็เถอะ
    #5,880
    0