Sleep With Me, Free Breakfast [Yaoi]

ตอนที่ 9 : Come back to me [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,642 ครั้ง
    2 มี.ค. 62












-Come back to me-

 

 


ชินภัทรกลับมาถึงบ้านตอนสองทุ่มครึ่ง เพราะว่าอยู่ช่วยอินทร์เก็บกวาดร้านจนเสร็จด้วย หลังจากนี้เขาอนุญาตให้เมฆไปเป็นลูกมือของอินทร์ได้ จนกว่าจะมีคนมาช่วยแทน หรือจะจ้างเจ้าเมฆในช่วงกลางวัน เขาก็ไม่มีปัญหา เพราะเมฆมีหน้าที่แค่ขับรถไปส่งเขาที่ทำงานและรับกลับเป็นบางวัน ส่วนใหญ่เขามักจะขับเองมากกว่า

          พี่ชายคนโตหิ้วถุงใส่กล่องข้าวมาเคาะประตูห้องนอนของน้อง พอมีคนเดินมาเปิด เขาก็ออกปาก

          “ทำไมเปิดไฟด้านล่างทุกหลอดเลยล่ะ..กลัวผีหรือเจ้าเ...” ชินภัทรงุนงง มองเด็กหนุ่มตัวขาวเหมือนหยวกที่อยู่ในผ้าขนหนูผืนเดียว ท่อนบนมีหยดน้ำเกาะพราว

          หมูแฮมสะดุ้ง ตอนแรกนึกว่าคนใช้บ้านมันมาเคาะห้อง ที่ไหนได้ พี่ชายคนกลางของมันนี่เอง

          “สวัสดีคร้าบพี่ชิน” เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ กำลังจะยืมเสื้อไอ้เชนใส่ พอดีพี่มันมาก่อน

          ชินภัทรมุ่นหัวคิ้ว “เรารู้จักกัน?

          หมูแฮมเคยมาบ้านของชยนตอนที่มันแวะมาเอาของ เลยได้มาเที่ยวแค่ชั่วครู่หนึ่ง เขาเคยเห็นภาพพี่ชินกับพี่เฌอ แต่ตอนนั้นพี่ไม่อยู่บ้านเลยไม่เจอเขา ไม่แปลกหรอกที่จะไม่รู้จัก

          “ผมเป็นเพื่อนของเชนครับ” เขายิ้มแหะ “จะมาค้างเป็นเพื่อนมันเฉยๆครับ”

          ชินภัทรหรี่ตามอง เพิ่งสังเกตเห็นแผ่นหลังของน้องชายนอนอยู่บนเตียง

          “ไม่ใช่อย่างที่คิดนะครับ!” หมูแฮมโบกไม้โบกมือ “ผมไม่มีทาง...กับมันหรอก! โลกแตก นรกถล่มตายห่า เหวอ..พูดหยาบ ขอโทษครับพี่!

          คนฟังนิ่งอึ้งไปครู่ก็หัวเราะเบาๆ เพื่อนเจ้าเชนมันตลกดี ท่าทางเป็นเด็กนิสัยน่ารัก ไม่น่าเป็นห่วงอะไร

          “เจ้าเชนนอนอยู่หรือ” เขาถาม

          “เพิ่งจะหลับไปสักพักนี่เองครับ มีอะไรป่ะครับพี่”

          “ว่าจะชวนมากินข้าว” ชินภัทรบอก “ถ้าอย่างนั้นฝากเอาข้าวผัดกุ้งให้มันหน่อยนะ แล้วเราล่ะ..กินอะไรหรือยัง ชื่ออะไรนะ พี่ยังไม่รู้”

          “ชื่อหมูแฮมคร้าบ ยังไม่ได้กินข้าวเลย แหะๆ”

          คุณหมอหัวเราะ “งั้นรอหน่อยได้ไหม พี่จะไปบอกแม่ครัวให้อุ่นกับข้าวให้”

          หมูแฮมผงกหัวหงึก รับข้าวกล่องมาจากพี่ชายเพื่อน

          “ถ้าเจ้าเชนตื่นก็บอกมันที ว่าซื้อเจ้าอร่อยมาฝาก..อย่าทิ้งให้บูดล่ะ” เขายิ้ม

          เด็กหนุ่มตะเบ๊ะรับ พอพี่ชินลงไป เขาก็เข้าไปเขย่าคอเพื่อนรัก “เชน..มึง ตื่นมาแดกก่อน”

          ชยนหันมามอง เขากึ่งหลับกึ่งตื่น นอนคิดอะไรไปเรื่อย

          “กูไม่หิว”

          “พี่มึงอุตส่าห์ซื้อมาฝาก” หมูแฮมเอาเท้าเขี่ยหลังมัน หยิบกล่องโฟมออกมาจากถุงแล้วเปิดฝา กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอกรุ่นออกมาจากข้าวที่ผัดไว้ร้อนๆ ท้องเขาร้องจ๊อก “อื้อหือ..หอมจัง น่ากินฉิบหาย”

          ชยนนอนหันหลังให้ตามเดิม “มึงหิวก็กินไปเลย กูยกให้”

          “เหย..เอาจริงดิ” ปากถามอย่างนั้น แต่มือหยิบช้อนในกล่องแล้ว

          “เออ..”

          “กินก่อน ไม่รอล่ะคร้าบ” หมูแฮมจ้วงข้าวในกล่องขึ้นมากินด้วยท่าทางหิวโซ พอเข้าปากคำแรก เขาก็หลับตา ร้องอื้อหือ.. “อร่อยแสรดด”

          “แดกเงียบๆเป็นไหม” ชยนรำคาญใจ

          “แม่ง..อร่อยไง หรือว่ากูหิววะ” หมูแฮมโซ้ยใหญ่ ข้าวหอมมะลิผัดกับไข่ไก่สด กุ้งตัวโตๆเนื้อเด้งแน่น หอมกลิ่นน้ำมันงาที่แทรกอยู่ตามเม็ดข้าวร่วนสุก เข้ากันได้ดีกับหอมหัวใหญ่และมะเขือเทศ คะน้าก็สดกรอบ ไม่ขมเลย

          ข้าวผัดกล่องนี้ไม่ต้องปรุง เพราะมีรสชาติอยู่ในตัวมันเอง รสเค็มพอประมาณ มีรสหวานตัดเล็กน้อย ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่าใช้เครื่องปรุงดีมีราคา ที่เด่นที่สุดคือกลิ่นหอมที่อวลอยู่ในปาก เป็นตัวชูรสชั้นดี

          ..ว่าแต่..รสแบบนี้ เหมือนเคยกินที่ไหน..

“คุ้นจัง..คุ้นๆ..” หมูแฮมมุ่นหัวคิ้ว ไม่ใช่ทุกเจ้าหรอกที่จะมีรสและกลิ่นโดดเด่น

“ถ้ามึงยังไม่หยุดแดกไปบ่นไป กูจะโยนมึงออกนอกห้อง”

          เพื่อนที่แสนดีเลยต้องปิดปากฉับ ขนาดว่ามือเลอะสีเมจิกที่เขียนตัวอักษรอยู่ตรงคันช้อน เขายังไม่กล้าบอกไอ้เชน เอาเป็นว่าเขาจะกินเงียบๆ แล้วพอพี่ชินเอาข้าวมื้อดึกขึ้นมาให้ เขาก็จะกินแม่งให้เรียบอีก

          ..ค่าดูแลไอ้เพื่อนเวรเอาแต่ใจ..ต้องฟาดให้หนำ..

 


………………………………………………………………

 


“มึง..ทำไมกูต้องมาช่วยมึงทำความสะอาดห้องด้วยวะ” หมูแฮมไม่ได้งงน้อยๆ แต่งงมากๆ

          พักนี้เขามาวุ่นวายอยู่ที่บ้านของมัน สองสามวันที่ผ่าน ไอ้เหี้ยเชนได้ภารกิจจากพี่ชาย เป็นการจัดระบบระเบียบในชีวิตของตัวเองให้เรียบร้อย เป็นที่รู้ๆกันอยู่ว่าที่จริงแล้วไอ้เชนมันทำได้ เพียงแต่มันไม่ยอมทำ เหมือนคนที่งอมืองอตีนมานานเพราะมีคนดูแลตลอดเวลา และเมื่อคนคนนั้นไม่อยู่ รอบตัวของมันก็พลอยเละเทะไปด้วย

“ถ้ามึงบ่นมึงก็ทำไป” ชยนขี้เกียจจะต่อความยาวกับมัน

พี่ชินบอกว่า หลังจากนี้ พี่ไม่ได้มีความคิดจะจ้างพี่เลี้ยงคนใหม่มาดูแลเขา เพราะอยากจะให้อยู่ได้ด้วยตัวเอง ซึ่งชยนก็เห็นด้วย ลองกล้าจ้างมาสิ จะได้รู้ว่านรกเป็นยังไง

..ที่ที่เป็นของอินทร์..จะต้องไม่มีใครมาแทน..

“ถ้ากูบ่นก็ให้กูทำไป..เอ๊ะ! ยังไง” หมูแฮมเกาหัวแกรก พอโดนไอ้เชนเอาเท้ากระทุ้งเลยต้องช่วยมันถูพื้นต่อ “จริงๆพี่มึงก็ช่างคิดนะ เอาตัวอักษรมาแลกกับการเปลี่ยนแปลงตัวเองของมึง”

“แล้วไง” ชยนเอาเท้าเขี่ยของที่ร่วงเกะกะไปใต้เตียง แต่ทำอย่างไรก็ดูเละกว่าเดิม สุดท้ายก็ต้องก้มลงเก็บใหม่ เอาของที่ไม่ใช้แล้วทิ้งถังขยะ ของที่จำเป็นต้องใช้ก็เรียงให้มันหยิบง่าย

“มึงโตเป็นควายแล้วไอ้เชน เกินจะมีพี่เลี้ยงแล้ว” หมูแฮมบอก “มึงคิดดูนะ ถ้ามึงอายุสามสิบแล้วยังไม่เก็บที่นอนเอง มึงจะไปเป็นหัวหน้าใครได้วะ ตลกตายห่า”

“เกี่ยวอะไร”

“ไม่เคยอ่านหนังสือ ถ้าอยากเปลี่ยนแปลงโลก เริ่มต้นเก็บที่นอนของคุณก่อนหรือวะ”

ชยนมองหน้ามันเหมือนเจอตัวประหลาด “ถูพื้นไปไอ้หัวแห้ว”

“แง~” กูจะปากเปียกปากแฉะกับมันเพื่ออะไรวะ ไอ้บัวใต้ตม! “บอกมึงแบบเข้าประเด็นเลยก็ได้ กูว่าพี่ชินอ่ะทำดีแล้ว เพราะถ้ามึงยังเอาแต่เป็นคุณชายนั่งกระดิกตีนรอคนมาปรนนิบัติ ขืนได้พี่อินกลับมา มึงก็ทำกับเขาเหมือนเดิม”

ชยนเงียบสนิท

“จะไปตามเขากลับมาเป็นเมีย หรือจะไปเอากลับมาเป็นคนใช้ กรุณาแคลริฟายสเตตัสการคบหาให้ชัดด้วยจ้า!

“รู้แล้ว..ไอ้สัตว์” เขาก่นด่ามัน พูดมาแต่ละอย่าง..แทงใจกันทั้งนั้น

ห้องนอนถูกจัดจนเสร็จ ชยนลากถังน้ำไปเททิ้ง ปากสบถด่าไม่เป็นคำเรื่องที่มันยุ่งยากวุ่นวาย แต่ก็ทำอยู่ดี มันไม่ใช่เรื่องอะไรหนักหนาสาหัสหรอก ก็แค่เขาไม่เคยชิน

“หิวๆๆ” หมูแฮมเดินลูบท้องตามลงมาชั้นล่าง “เมื่อวานกินไม่อิ่มเลย”

ชินภัทรนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ได้ยินเสียงบ่นงึมงำของเพื่อนน้องชายก็เดินไปหา ออกปากถามยิ้มๆ

“ทำไมไม่กินให้อิ่มล่ะเรา”

“เหวย..พี่ชินอยู่ด้วย” หมูแฮมอายจนหน้าแดง ดันทำตัวตะกละให้เห็นเสียแล้ว “ผมเกรงใจน่ะคร้าบ”

“เกรงใจห่าอะไร ซัดได้ซัดมากกว่า” ชยนนั่งที่โต๊ะอาหาร เขากินเท่าแมวดมมาหลายวัน สุดท้ายร่างกายก็ประท้วงว่าต้องกินให้เต็มที่บ้าง “เฮ้ย..ตักข้าวดิ” เขาเอาเท้าสะกิดไอ้แฮม

ชินภัทรกอดอกมอง ชยนเห็นสายตาพี่ก็นึกรำคาญ ต้องลุกมาบริการตัวเอง

บางอย่างให้แม่บ้านทำได้ แต่บางอย่าง ชินภัทรก็อยากให้น้องลองทำเองก่อน มันจะได้ไม่เคยตัวเคยนิสัย ออกปากเรียกใช้ดะไปหมด มันจะดูไม่เป็นผู้ใหญ่เท่าไร อีกอย่าง..เจ้าเชนเป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาใครทำอะไรให้ไม่ทันใจก็ต่อว่าทันที ถ้าทำด้วยตัวเองเสีย จะได้ลดความปากไวลง

ชยนจะได้เรียนรู้ด้วย ว่าคนสั่งมันสบายกว่าคนทำ ดังนั้นเวลามีใครทำอะไรให้แล้วไม่ได้ดั่งใจ ก็ควรจะขอบคุณที่เขายังอุตส่าห์ทำให้ ดีกว่ามาคอยต่อว่าให้เสียความรู้สึก

“กินเยอะๆนะหมูแฮม” ชินภัทรนั่งที่หัวโต๊ะ “เชน..ตักให้เพื่อนด้วยสิ”

ชยนมองหน้าเพื่อน มันทำท่าล้อเลียนทะเล้นทะลึ่ง แต่เขาไม่อยากลงมือทำร้ายร่างกายมันตอนนี้ เลยต้องจัดการให้มันเสร็จสรรพ สมใจพี่ชายที่อยากจะสอนให้เขารู้จักเป็นฝ่ายดูแลคนอื่นแทนบ้าง

“เชน..” ชินภัทรเรียกคนที่กินข้าวอิ่มและตั้งท่าจะลุกจากโต๊ะ มองไปที่จานใช้แล้วแทนคำบอก

“เรามีแม่บ้านไม่ใช่หรือไง”

“วันนี้ป้าแกไม่ค่อยสบาย จานแค่ใบสองใบ หัดทำเอาไว้เถอะ” คุณหมอบอก “เพราะหลังจากนี้..แกอาจจะต้องล้างมากกว่าที่เห็นอีกเยอะ”

“พูดอะไรของพี่วะ” ชยนเบื่อจะโต้ เลยคว้าจานของเขากับไอ้แฮมไปที่ครัว ล้างให้มันเสร็จๆก็ไม่ต้องคอยฟังเสียงพี่บ่นแล้ว

รางวัลของการจำใจยอมทำตามสิ่งที่ชินภัทรบอก ก็คือตัวอักษรอีกตัว

“สระอา?” หมูแฮมนั่งขัดสมาธิมอง “ต. อา ตา..ตาอะไรวะเชน”

“มึงอย่าถาม กูไม่รู้”

“ตาคลี..นครสวรรค์!” หมูแฮมเสียงดัง “หรือว่า..จังหวัดตาก!

ชยนขมวดคิ้ว คว้าเศษกระดาษในมือมันมาขว้างทิ้ง

“กูไปถามไอ้เมฆให้มันรู้ไปเลยดีกว่า เบื่อจะเล่นแล้ว!

เมฆกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน เด็กหนุ่มลังเลว่าจะรดให้ ต้นอินของคุณเชนดีไหม เพราะนายน้อยท่านเล่นหวงอย่างกับงูจงอางกกไข่ ระหว่างที่กำลังคิด เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นด้านหลัง

“เหวอ!” เมฆทรุดพรวดลงนั่งยองๆ ยกมือไหว้ท่วมหัวตอนที่เห็นเจ้านายคนเล็ก “คุณเชนอย่าทำผม!

“ไอ้หมาโง่นี่!” ชยนลากคอมันขึ้นมา เขายังไม่ทันได้เงื้อมือเงื้อเท้าเลย แค่เห็นหน้าก็เข่าอ่อนแล้วหรือวะ “กูไม่ได้จะทำอะไร! แค่จะมาถาม!

“ผมไม่รู้! ไม่รู้จริงๆ”

“กูยังไม่ได้ถาม!” เขาลากตัวมันไปที่กำแพง

“เฮ้ย! ไอ้เชน เบาเสียงหน่อย เด็กมันกลัวหัวหดแล้ว” หมูแฮมที่จ้ำอ้าวตามมารีบรั้งแขนเพื่อน

“กลัวเหี้ยอะไร กูยังไม่ทันได้แตะมันสักแอะ” ชยนกระตุกคอเสื้อมันเบาๆ “อินอยู่ที่ไหน ตอบ!

“คุณเชนอย่าถามผมเลย~” เมฆส่ายหัวดิก “ผมไม่ได้รับคำสั่งให้บอกคุณเชนนะครับ~”

“ถ้ามึงไม่บอก กูจับโยน!

“ช่วยด้วย!!” เมฆตะโกนลั่น

ชยนขบฟันกรอด แต่ยังไม่ทันได้เอามืออุดปากมัน เสียงของพี่ชินก็ดังขึ้นก่อน พี่ร้องถามมาแต่ไกลว่าเขากำลังทำอะไร เสียงใครโวยวาย

“ไอ้เด็กเวร” ร่างสูงสบถ รีบก้มลงคว้าสายยางที่ไอ้เมฆปล่อยทิ้งไว้บนพื้นหญ้าขึ้นมา

พอพี่เดินมาทางพวกเขา ชยนก็ทำเฉยเสีย

“ทำอะไรกัน” ชินภัทรมองเด็กทั้งสามคน

“ช่วยไอ้เมฆรดน้ำต้นไม้” คนเป็นน้องมุ่นหัวคิ้ว

คุณหมอมองนิ่งๆ “เมื่อกี้ใครร้องให้ช่วย”

“พวกเราแค่เถียงกันนิดหน่อยครับ” หมูแฮมยิ้มแหะ เอาไม้เขี่ยตัวบุ้งที่ไต่อยู่ตรงต้นปีบมาชูให้ดู “ไอ้เชนมันบอกว่าจะยิงบุ้งให้ตาย แต่เมฆไม่ให้ทำ ก็เลยร้องว่า ช่วยด้วย~”

ชยนด่าเพื่อนทางสายตา โกหกได้โง่มาก

“จริงหรือเมฆ” เจ้านายใหญ่หันมาทางเด็กในบ้าน

เมฆเห็นสีหน้าดุดันของคุณเชนแล้วจะทำอะไรได้ นอกจากผงกหัวรับ เวรของไอ้เมฆจริงๆเลย~

“ห้ามรังแกสัตว์” ชินภัทรส่ายหัว บุ้ยใบ้ไปที่อีกต้นหนึ่ง “อย่าลืมรดต้นอินจันล่ะ”

ชยนมีสีหน้าอ่อนลงทันที เด็กหนุ่มลากสายยางไปรดน้ำที่โคนต้นโดยไม่เกี่ยงสักนิด

ชินภัทรยืนมองอยู่ครู่ใหญ่ เห็นน้องชายรดน้ำต้นไม้ไปทั่วสวนก็รู้สึกพอใจกับผลงาน ถึงจะเป็นการทำแบบผักชีโรยหน้า หรือแสร้งเล่นละครกลบเกลื่อนก็เถอะ เอาเป็นว่าเขามีค่าตอบแทน

“เอ้า..” คุณหมอยื่นกระดาษอีกแผ่นให้ ยิ้มบาง “หาให้เจอล่ะ..”

พอพี่หมอเดินไป หมูแฮมก็รีบแย่งโน้ตใบเล็กจากมือเพื่อนไปอ่าน หลังเห็นตัวอักษร ด.เด็ก เขาก็ตาโต

“เหี้ยๆๆๆ” เขายกมือขึ้นขยี้หัว

“อะไรของมึงวะ” ชยนคว้ากระดาษคืนมา พอเห็นเข้า เขาก็อึ้งไป

“ต..สระอา..ด.เด็ก” หมูแฮมแทบเข่าทรุด “ใช่! มันขาดไปตัวเว้ยมึง! เมื่อคืน! เมื่อคืนไง!

เมฆยืนฟังอย่างงุนงง พวกคุณๆเขาคุยอะไรกัน

“เมื่อคืนอะไร!” ชยนร้อนใจ

“กูนึกออกแล้ว! เมื่อคืนพี่ชินเอาข้าวมาให้มึง แล้วกูก็แดกแทนใช่ป่ะ คือที่ช้อนอ่ะ แม่งมีสีเมจิกเขียนอยู่ แต่กูกำลังหิวไง กูเลยไม่ทันสังเกต มารู้อีกทีก็เลอะไปหมดแล้ว” หมูแฮมร้อง “มันต้องเป็นตัว ร.เรือแน่!

ชยนนิ่งอึ้ง หัวใจวูบหล่น

“ต..ร..า..ด” หมูแฮมตะโกน “จังหวัดตราด! ไอ้สัตว์! พี่อินอยู่จังหวัดตราด!

เมฆอ้าปากค้าง “ห๊ะ!

ชยนกำหมัดแน่น เดินพรวดไปทางบ้านทันที

“ค..คุณเชนจะไปไหน!” เมฆรีบไปปิดก๊อกน้ำแล้ววิ่งหน้าตั้งตาม

หมูแฮมมีสีหน้าลิงโลดเพราะช่วยเพื่อนไขปริศนาสำเร็จ คนฉลาดก็แบบนี้แหละโว้ย!

“มันต้องไปเก็บกระเป๋า ไปตามหาพี่อินที่ตราดอยู่แล้ว” เขาบอก “จะไปด้วยกันไหมเมฆ”

เมฆอยากจะร้องไห้ “คุณเชน~ เดี๋ยวครับ เดี๋ยว~”  

ชยนถูกไอ้เมฆคว้าเข้าที่แขน มันลากเขาสุดกำลัง “ปล่อยกูไอ้เมฆ!

“คุณเชน~ ฟังผมก่อนน” เมฆก้มหัวปะหลกๆ เอียงหน้าหลบวูบๆเพราะกลัวโดนต่อย “พี่อินไม่ได้อยู่ที่ตราด!” โธ่ว้อย~ ไอ้เมฆอยากตาย

ชยนหยุดนิ่ง “พูดอะไรของมึง!

“ไหว้ล่ะครับ..ใจเย็นๆกันก่อนได้ไหม” เมฆทำหน้าเบ้ “มันไม่ใช่ตราดนะครับ!

“ตกลงยังไงกันแน่ มึงจะหุบปากไว้ทำซากอะไรวะ!

เมฆร้องฮือ ไม่รู้ว่าตัวเองได้รับอนุญาตให้พูดได้แค่ไหน เลยทำได้แค่ฉุดแขนคุณเชนสุดแรงเกิด

“ป..ไปซื้อของเข้าครัวกันเถอะครับ นะครับ! นะ!

“มึงอยากโดนต่อยข้างไหน เอียงหน้ามาเลยไอ้เมฆ” ชยนขู่เสียงต่ำ “เพราะกูไม่เล่น!

“เชื่อผมเถอะ! จริงๆนะ!” เมฆร้อง “ไปซื้อผัก ปลาทู หมู หมา กา ไก่ อะไรก็ได้ครับ!

หมูแฮมนิ่งคิด จับไหล่เพื่อนก่อนที่มันจะเงื้อหมัด “มึง..หรือว่ามันไม่ใช่ ร.เรือวะ”

ชยนขมวดคิ้วแน่น “มึงจะบอกว่าที่ผ่านมาเขาอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกกูหรือไงวะ”

“ไอ้เหี้ย..ไม่ลองไปดูก็ไม่รู้”

ร่างสูงใหญ่หันมาจ้องหน้าไอ้เมฆ ไม่พูดอะไรต่อสักคำ แต่แค่ใช้สายตา เมฆก็แทบวิ่งหนีแล้ว

..มันมีความหมายว่า ถ้าไม่เจอพี่อินทร์ล่ะก็..

..ไอ้เมฆเตรียมตัวตายได้เลย..

 



อินทร์กำลังเตรียมตัวจะเปิดร้าน เขาโชคดีที่ได้ทำเลอยู่ในที่ชุมชน ซ้ำยังใกล้กับสาขาย่อยของธนาคารด้วย เวลาเที่ยง พนักงานจะมาหาข้าวทาน พอคนเข้าร้านมากขึ้น ลูกค้าเห็นว่ามีคนแน่นก็กล้าที่จะเข้ามาอุดหนุน

          “เจ้าเต็ม..พี่ฝากร้านหน่อยนะ” เขาหันไปบอกลูกจ้างที่เพิ่งจะรับสมัครมาเมื่อคืนตอนดึกๆ น้องจะมีหน้าที่เตรียมวัตถุดิบ จดออเดอร์ เสิร์ฟอาหารและทำความสะอาด “เดี๋ยวจะไปเอาผักในตลาด สั่งเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน”

          “ได้ครับ” เด็กผงกหัวหงึก ถูพื้นท่าทางขยันขันแข็ง

          คล้อยหลังอินทร์ได้ไม่กี่อึดใจ เมฆก็โผล่พรวดมาที่ร้านข้าว ชี้มือและหอบแฮ่ก

          “ถ้าคุณเชนไม่เจอสิ่งที่ต้องการ ต่อยผมเลย!” ชี้ไปที่เคาน์เตอร์ครัวด้านหน้า

          ชยนหันมอง จ้องผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเช็ดพื้นอยู่ ในร้านไม่มีใครนอกจากไอ้เด็กคนนี้คนเดียว เขากำลังหงุดหงิดและหัวเสีย เลยหันกลับมาที่ไอ้เมฆ กระชากคอเสื้อมัน

          “จะเอาข้างไหน”

          “ไอ้เชน หยุดดด” หมูแฮมรีบห้าม “น้องๆ” เขากวักมือเรียก “ที่นี่มีคนชื่ออินทร์หรือเปล่า”

          เต็มหยุดมือที่กำลังทำงาน “หมายถึงพี่อิน?

          ชยนใจกระตุกวูบ ปล่อยคอเสื้อเมฆทันที “อยู่ไหน!

          “พวกคุณเป็นใคร” เต็มทำหน้าเลิ่กลั่ก

          ชยนนึกโกรธ ทำไมอะไรๆก็ไม่เป็นใจ ทำไมต้องวุ่นวายไม่หยุด!

..เขาก็แค่อยากเจออินทร์..

“อินอยู่ไหน!

“ใจเย็นไอ้เชน” หมูแฮมเข้ามาห้ามทัพ แน่ล่ะว่าไอ้เชนตอบไม่ถูก ไม่รู้จะบอกว่าเป็นนายจ้างเก่า หรือจะบอกว่าเป็นสามีขี้หึงดี “พวกเราเป็นเพื่อนพี่อิน..อยากจะมาเจอเขา”

“พี่อินไม่อยู่”

“ไปไหน!” ชยนร้อนใจ หรือว่าอินทร์รู้..ว่าเขาจะมา

..จะหนีไปอีกแล้วใช่ไหม..

“ไปเอาของในตลาด”

ชยนไม่พูดอะไรสักคำ เขารีบวิ่งข้ามถนนเล็กๆที่กั้นแนวตึกแถวเก่าแก่กับตลาดสด

เด็กหนุ่มใจเต้นแรง หันรีหันขวางมองไปรอบด้าน แผงขายของมากมายตั้งเรียงราย มันเป็นตลาดขนาดใหญ่ใกล้หมู่บ้าน มีร้านขายของแห้ง ของสด เนื้อสัตว์ ของทะเล และพวกผักผลไม้ รวมทั้งเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นแน่นขนัด ร้านค้าร่วมร้อยแบ่งกันอยู่ตามซอกเล็กซอกน้อยเต็มไปหมด

“อิน..” ชยนเหลียวมอง ไม่รู้จริงๆว่าจะเริ่มจากตรงไหน

“ไอ้เชน..มึงอย่าใจร้อน” หมูแฮมวิ่งตามมาติดๆ “มึงไปทางนู้น เดี๋ยวกูไปทางนี้ เมฆยืนเฉยๆ ห้ามไปไหน”

เมฆผงกหัวหงึกๆ คุณเชนมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ คงกลัวเขาส่งสัญญาณให้พี่อินทร์หนี แต่พูดก็พูดเถอะ เขาไม่เอาแก้มตัวเองไปแลกกับกำปั้นของเจ้านายหรอก

..เรื่องของคู่รัก คนขับรถอย่าเสือก!..

ชยนรีบก้าวเดิน เขากวาดมองไปทั่ว สุดท้ายก็ตัดสินใจเอามือถือขึ้นมา เปิดรูปถ่ายของอินทร์แล้วถามกับพวกแม่ค้าพ่อค้าแถวนั้น

“เห็นผู้ชายคนนี้ไหมครับ” เขาพูดเสียงพร่า “เขาเดินมาทางนี้บ้างไหม”

คนถูกถามส่ายหัว วันๆลูกค้ามีตั้งมาก ใครจะไปจำหน้าหรือสนใจล่ะ

ชยนพึมพำขอบคุณ ถามหากับร้านถัดไป

..เขาแค่อยากเจอ..แค่อยากเจอจริงๆ..

..จะไม่ทำให้ตกใจ..จะไม่ทำให้กลัว..

..เขาสัญญา..

 



อินทร์หิ้วของพะรุงพะรังออกมา ตอนแรกว่าจะกลับไปที่ร้านเลย แต่เหลือบไปเห็นเชิ้ตผู้ชายที่แขวนอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าเสียก่อน เลยหยุดยืนมอง

          มันเป็นเชิ้ตแขนยาวสีดำ เหมาะกับวัยรุ่น แล้วก็ดูจะเข้ากับกางเกงยีนส์ที่อยู่บนหุ่นลอง

          ..ถ้าคุณเชนใส่ล่ะก็..จะต้องดูดีมากแน่ๆ..

          “ตัวละสามร้อยจ้า ลองดูก่อนได้นะ” แม่ค้าบอก

          อินทร์เพียงแต่ยิ้ม คุณเชนคงไม่ยอมใส่เสื้อจากตลาดแน่ เพราะแต่ละตัวที่สวม เป็นแบรนด์เนมทั้งนั้น

ครั้งหนึ่ง..ตอนคุณเชนอยู่มัธยมปลาย อินทร์เคยเอาเงินของตัวเองซื้อเสื้อเชิ้ตให้ เขาไม่ได้คิดอะไร แค่เห็นแล้วนึกถึง ก็เลยตั้งใจซื้อไปเป็นของฝาก

คุณเชนรับมาดู ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ทั้งยังวางทิ้งไว้ส่งเดช

อินทร์บอกว่าจะเอาไปเก็บให้ในตู้เสื้อผ้า แต่คุณเชนทำสีหน้าคล้ายจะรำคาญ

“ทีหลังไม่ต้องก็ได้ ไม่เป็นไร”

เขากอดเสื้อตัวนั้นเอาไว้ ถามว่าไม่ชอบหรือ

“เหมือนเสื้อตลาดนัด..” คุณเชนตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คราวหลังมาถามก่อนนะ”

อินทร์เพียงแต่ยิ้มรับ และเอามันไปพับเก็บไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของตู้

เขาไม่กล้าซื้ออะไรให้อีก ถ้าสิ่งนั้นไม่ได้รับความเห็นชอบจากคุณเชน

..เพราะกลัวหยิบยื่นอะไรไปให้..แล้วจะโดนปฏิเสธกลับมา..

อินทร์ก้มหน้าเดินออกจากร้าน ส่ายหัวให้กับความคิดที่คอยวนเวียนนึกถึงแต่เจ้านายเก่าของตน

..ทำไม..ต้องรักเขาขนาดนี้..

          อินทร์ถอนหายใจ เงยมองไปด้านหน้า

          หัวใจเขาวูบหล่น..

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่หน้าร้านขายของ เพียงแค่เห็นด้านข้าง อินทร์ก็จำได้ทันที

“คุณเชน..”

อินทร์แทบหยุดหายใจ ก้าวถอยหลังอัตโนมัติ

แม่ค้าร้านของชำเหมือนจะชี้มือมาทางที่เขายืน อินทร์ชะงัก รีบหลบไปทางซอยด้านข้าง

เขาหอบข้าวของถุงใหญ่ ตัดผ่านร้านว่างๆที่ทะลุต่อกัน สาวเท้าไปตรงทางออกหลังตลาด อ้อมไปอีกด้านแทนที่จะกลับทางเก่าเพื่อตรงกลับร้าน

อินทร์หอบหายใจ เรียกเด็กมารับของ

“พี่อินจะไปไหน เมื่อกี้มีคนมาถามถึง” เต็มท้วงเมื่อเห็นอีกฝ่ายตั้งท่าจะออกไปอีกรอบ

“พี่ฝากร้านก่อนนะ” อินทร์รู้ว่าคุณเชนต้องย้อนกลับมาแน่ “ถ้าเขามาหา ให้บอกไปว่าไม่อยู่”

“เดี๋ยวสิพี่..”

เขาไม่ฟังคำท้วง รีบร้อนออกไปทางซอกเล็กๆข้างร้าน ด้านหลังตึกพาณิชย์พวกนี้จะเป็นถนนใหญ่ ตั้งใจว่าจะเรียกแท็กซี่ออกไปข้างนอกก่อน ค่ำๆค่อยกลับเข้ามาอีกครั้ง

แต่เขายังไม่ทันก้าวพ้นแนวอาคารด้วยซ้ำ...

อิน!!

อินทร์หันมอง หัวใจเหมือนหยุดเต้น

“คุณ..เชน..”

เสี้ยววินาที ทั้งร่างถูกคว้าไว้เต็มแรง ตัวโดนกดจนจมหายลงกับอ้อมอกกว้าง สองแขนของใครคนหนึ่งกอดรัดเข้ามา..โอบกันแน่นเหมือนแทบจะรัดให้กระดูกป่น  

“อิน..” เสียงทุ้มต่ำเรียกหา “อิน..”

เจ้าของชื่อนิ่งค้าง

แขนแข็งแรงกอดกันไม่ปล่อย ใบหน้าได้รูปซบลงที่ศีรษะ หัวใจของคนบางคนเต้นรุนแรง น่ากลัวจะระเบิดออกมาข้างนอก เขาหลับตา..สัมผัสด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในใจ

เป็นอิน..จริงๆด้วย

..อินของเขา..

“คุณ..เชน” อินทร์ครางแผ่ว ตกใจกับหยดน้ำอุ่นร้อนที่ตกลงมาบนแก้ม

          “อิน..” ชยนรวบตัวอีกฝ่ายไว้แนบอก “อย่าหนีผม..”

          “คุณ...”

          “อย่าหนี..เลยนะ”

          อินทร์ปวดแปลบที่อกซ้าย เขาไม่ควรหนีคุณเชน..ไม่ควรแสดงปฏิริยาแบบนั้น

          แต่ทั้งที่คิดว่าพร้อมแล้ว ถึงจะเจอกันก็คงไม่เป็นไร

หากสุดท้าย เมื่อเห็นคุณเชนมายืนอยู่ต่อหน้า ลึกลงไปในความรู้สึก เขาก็ยังกลัวอยู่ดี

          ..กลัวว่า ใจของตัวเอง..จะอ่อนแอและพ่ายแพ้ให้ผู้ชายคนนี้อีกครั้ง..

          “อิน..อย่าเงียบ” เสียงเด็กหนุ่มพร่าสั่น

          อินทร์เงยหน้ามอง ความคิดและความรู้สึกทุกอย่างหยุดนิ่ง เมื่อเห็นร่องรอยเปียกชื้นบนใบหน้าที่ยังไหลลงมา เขาเจ็บปวดในหัวใจเพราะเอาแต่จมอยู่กับเรื่องของตนจนหลงลืมใครคนหนึ่งไป

เขายกมือขึ้นแตะน้ำตานั้นแผ่วเบา

          “ร้องไห้ทำไมครับ..คุณเชน”

          ชยนจับปลายนิ้วที่สัมผัสเขา หลับตา

          “อิน..”

          อินทร์ยิ้มบาง น้ำตาคลอ

          ..เด็กน้อยไม่ยอมโตของเขา..

          “คุณ..มาเยี่ยมผมใช่ไหม”

          “ผมมาตามอิน” ชยนมองหน้าอีกฝ่าย “กลับบ้านนะอิน..”

          อินทร์นิ่งเงียบ นี่คือสิ่งแรกที่เขากลัว

          ..ออกมาจากชีวิตคุณ มันทำให้ผมยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง..

          ..แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจก็ไม่เคยเข้มแข็งขึ้นมาจริงๆ..

          “คุณเชน..” อินทร์อยากให้คุณชินอยู่ด้วย อย่างน้อยจะได้ช่วยดึงสติของเขา ให้คิดได้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร

          กลับบ้านเถอะนะอิน..กลับไปด้วยกัน

          อินทร์กัดปากจนซีด ใจอ่อนแอและหวั่นไหว

          ..แต่ครั้งนี้..เขาจะต้องยืนยันในสิ่งที่ตั้งใจไว้..

          บ้านของผม..อยู่ที่นี่แล้วครับ

          ชยนนิ่งอึ้ง อินทร์ค่อยๆจับมือเขาแล้วดึงออก

          เด็กหนุ่มตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่ยืนมองคนที่หันหลังให้และถอยห่างออกไป

          “อิน!” เขารีบวิ่งไปคว้าข้อมือ บีบรัดแน่น..ไม่ปล่อย

          ..จะไม่ยอมปล่อยไปเด็ดขาด..

          หมูแฮมกับเมฆเพิ่งจะย้อนกลับมาที่ร้าน ทันเห็นพี่อินทร์เดินเลี่ยงออกมา แต่ไอ้เชนตามเข้าไปยื้อยุด ถ้าจะมีอาการต่อต้านบ้าง พวกเขายังเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าพี่อินทร์จะยอมตามหมดทุกอย่าง ไม่ขัดขืนเลยจนน่าแปลก

          “อิน..” ชยนร้อนใจ

          ถ้าทำได้ เขาจะอุ้มอินทร์ไป จับมัดไว้กับเขา ขังไว้ในห้อง ให้หนีไปไหนไม่ได้ แต่เพราะว่ากลัวทุกอย่างจะออกมาแย่กว่าที่เป็น เขาเลยทำได้แค่..อ้อนวอนด้วยสายตา

          ..แต่อินทร์..กลับใจแข็งเหลือเกิน..

          “ผมมีบ้านของผมแล้ว..แถมยังได้โอกาส เป็นเจ้าของกิจการเองด้วย” อินทร์ยิ้มให้ “ถึงจะยังเช่าเขาอยู่ ยังไม่ใช่ของผมเองจริงๆ แต่ผม..ก็ภูมิใจมาก..”

          ชยนจับข้อมืออดีตพี่เลี้ยงไม่ปล่อย “กลับไปกับผม”

“ไอ้เชน” หมูแฮมรีบเข้าไปยืนใกล้ๆ กลัวใจมันจะทำอะไรวู่วาม

เจ้าเต็ม ลูกจ้างของอินทร์เห็นมีเรื่องกันข้างหน้าก็ออกมามอง “พี่..มีอะไรหรือเปล่า”

เมฆที่เป็นคนนอกได้แต่ยืนสับสน ลังเลอยู่พักใหญ่ แต่เมื่อชั่งใจได้ เขาก็เข้าไปสมทบกับอินทร์

..งานนี้อาจจะโดนต่อย..แต่ว่า..พี่อินทร์ไม่มีใครแล้ว..

..ถ้าแค่สิ่งที่หวังและตั้งใจไว้ยังทำไม่ได้..พี่อินทร์คงไม่เหลืออะไรเลย..

          “คุย..คุยกันดีๆก่อนไหมครับ” เมฆเสนอ เขาคิดว่าถ้าคุณชินอยู่ด้วย ก็คงอยากให้เผชิญหน้ากันเพื่อจะพูดคุยปรับความเข้าใจกันมากกว่า ไม่ใช่ให้มาบังคับ

          “อิน..” ชยนดึงแขนคนตรงข้ามแรงขึ้น

          อินทร์ยืนนิ่ง ดวงตามีแววหวั่นไหว หากสักพักก็กลับมานิ่งเรียบเหมือนเดิม

          “ผม..ขอไม่กลับไปนะครับ”

          ชยนเงียบสนิท ปวดหน่วงในใจเหมือนถูกบีบรุนแรง

          ..เขามันโง่เอง..

        “ไม่พอใจนักก็ลาออกไปซะสิ มัวแต่มาอดทนอดกลั้นอยู่ได้”

          คำพูดที่เคยตอกหน้าเอาไว้ ย้อนกลับมา พอถึงวันที่อินทร์ตัดสินใจไปจากชีวิตเขาเข้าจริง เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่จะขอร้องให้กลับมาหากันใหม่..ช่างโง่บรม

          ..เสียใจ..จนพูดออกมาได้ไม่เป็นคำ..

          “ไอ้เชน..” หมูแฮมเขย่าบ่าเพื่อน กระซิบ “ถ้ามึงทำอะไรวู่วาม คราวนี้มึงจะไม่ได้โอกาสจากพี่ชิน และพี่อินก็คงไม่มีทางยกโทษให้มึงอีกเลย!

          ชยนนิ่งเงียบ มองตาอดีตคนใกล้ตัวด้วยความเจ็บปวด

          ก่อนที่เขา..จะค่อยๆปล่อยมือของอินทร์ลง

          แรงบีบบังคับที่แขนขึ้นเป็นรอยนิ้วมือสีแดงก่ำ อินทร์ไม่ได้สนใจมันนัก หากชยนกลับยิ่งรู้สึกแย่

          “ผม..” เขาเงยหน้ามอง “ขอโทษ..”

          สายตาอีกคู่วูบไหว แตะข้อมือตัวเองเบาๆ “ไม่เป็นไรหรอกครับ..ผมไม่เจ็บ”

          “ขอโทษ..”

          อินทร์รับฟัง ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเหมือนเคย

          ..แต่รอยยิ้มนั้น ไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว..

          “การจะทำให้คนที่เรารักอยู่กับเราตลอดไป..ไม่ใช่การถือตนเป็นหลัก จงใจยึดเหนี่ยวเขาเอาไว้ด้วยแรงกำลังหรือคำพูด..”

“แกต้องเรียนรู้ที่จะผูกใจคนด้วยใจของตัวเอง”

          ..แล้วเขาจะต้อง..ทำอย่างไรล่ะ..

          ..ต้องทำอย่างไร อินทร์ถึงจะยอมกลับมาหากัน..

 



“พี่..” เต็มที่เดินไปเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้ากลับมาตั้งคำถามกับนายจ้าง “ไอ้สามคนนี้..มันจะเอายังไงกันแน่”

          อินทร์ไม่ได้ตอบ เขาหยิบเนื้อหมูออกจากตู้แช่และใส่ลงในกระทะ ผัดกับเครื่องพริกแกง รสหอมฉุนอวลคลุ้ง ถึงจะหอมยั่วน้ำลาย แต่มันก็ทำให้คุณหมูแฮมที่นั่งจับเจ่าเฝ้าเพื่อนอยู่จามดังฟึ้ด

          “พริกแกงหมู โต๊ะสาม” อินทร์บอก ยกกระทะขึ้นและตักกับข้าวราดลงบนข้าวหอมมะลิเหนียวนุ่ม

          ลูกค้าช่วงเที่ยงเข้าร้านกันแน่นขนัด เดือนนี้เขาแถมน้ำเก๊กฮวยกับน้ำกระเจี๊ยบให้ลูกค้าทุกคน สามารถดื่มได้ไม่อั้น แต่ต้องบริการตัวเอง

          “มันมานั่งกันเฉยๆ จองโต๊ะไว้ว่างๆอย่างนั้นได้หรือพี่ เกะกะลูกค้าอ่ะ” เต็มยกผ้าขนหนูขึ้นซับเหงื่อ

          “ปล่อยเขาไปเถอะ” อินทร์ไม่ว่าอะไร

          เมื่อช่วงสาย พอคุยกันแล้ว ปรากฏว่าคุณเชนไม่ยอมกลับบ้าน ยืนยันจะนั่งอยู่ตรงนี้ให้ได้ อินทร์ขอให้กลับ อย่างไรก็ไม่ยอมทำตาม เขาเลยใจอ่อน บอกว่าจะทำอะไรก็ทำ แต่เขาอาจไม่มีเวลามาคุยด้วย

          พอตกลงกันเสร็จ คุณเชนกับคุณหมูแฮมก็เข้ามายึดพื้นที่โต๊ะหนึ่งและนั่งอย่างนั้นจนเที่ยง ส่วนเจ้าเมฆ นอกจากจะนั่งคุมทั้งสองคนอีกต่อแล้ว ยังช่วยทำหน้าที่ซอยพริกขี้หนูกับกระเทียมให้ด้วย

          “โต๊ะสี่..พี่ผู้ชายเอาแกงจืดไข่น้ำ กะเพราหมูสับไม่เผ็ด ไข่ดาวไม่สุก ขอแบบเยิ้มๆ” เต็มมาบอกออเดอร์ และเดินไปเก็บจานโต๊ะหลัง

          อินทร์ละมือมารับเงินจากลูกค้าสองถึงสามโต๊ะที่ลุกพร้อมกันเพราะมาด้วยกัน เขาเอาใบสั่งอาหารมาดูและกดเครื่องคิดเลข บอกราคาทั้งหมด

          “ขอบคุณมากๆนะครับ” อินทร์ยิ้มกว้าง “เดือนหน้ามีแถมขนมหวานหนึ่งอย่าง เชิญใหม่นะครับ”

          พนักงานธนาคารทั้งกลุ่มชูนิ้วโป้งให้ รับปากมั่นเหมาะว่าจะมาใหม่แน่นอน ไม่ต้องรอให้ถึงเดือนหน้าหรอก พรุ่งนี้ก็จะมากินอยู่แล้ว อินทร์เลยยกมือไหว้ด้วยความดีใจ

อินทร์เอาเงินใส่กระเป๋าคาดเอว ปิดร้านแล้วถึงจะเอาออกมานับยอดและจ่ายค่าแรงให้เจ้าเต็มกับเมฆ

โต๊ะหกมากันเป็นครอบครัว มีเด็กเล็กด้วยสองคน พ่อกับแม่สั่งอาหารคนละจาน และสั่งข้าวผัดหมูให้ลูกๆ แต่เด็กน้อยที่นั่งรออยู่เล่นกันเยอะไปหน่อย เลยเผลอปัดแก้วน้ำลำไยร่วงมาบนพื้น เลอะเทอะไปหมด

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร” อินทร์รีบบอกแม่ที่ดุลูก “เดี๋ยวผมให้น้องจัดการให้ครับ”

เต็มกำลังหอบจานล้นมือ เมฆที่เห็นเข้าเลยอาสามาช่วยทำความสะอาดเอง

พอดีหน้าร้านมีคนมาส่งน้ำแข็งถุงใหญ่สำหรับใช้กิน ไม่มีคนว่างไปรับ เจ้าเต็มที่เป็นลูกจ้างใหม่ ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางระหว่างเจ้านายกับแขกที่มานั่งเกะกะเลยตะโกนขึ้น

“เฮ้ย..ถ้าจะมานั่งแช่เฉยๆก็ช่วยกันบ้างดิ”

ชยนมุ่นหัวคิ้ว ไม่พอใจขึ้นมาที่ถูกด่าอ้อมๆ แต่ไอ้หมูแฮมมีสำนึกรู้ผิดชอบชั่วดีมากกว่า มันเลยลุกพรวด

“ไม่เป็นไรครับคุณแฮม” อินทร์รีบบอก

หมูแฮมโบกมือปัดๆ “ผมช่วยๆ” เขารับน้ำแข็งป่นถุงเบ้อเริ่มมาอุ้ม “ไอ้ฉิบหาย..เย็นก็ไม่บอก”

เต็มเดินผ่านมาได้ยิน “น้ำแข็งบ้านใครร้อนล่ะครับ วู้ว..”

“เออ..จริง” หมูแฮมหัวเราะร่วน ให้ไอ้เต็มช่วยเปิดถังแช่แล้วยกถุงเทลงไป ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ช่วยตักน้ำแข็งใส่แก้ว เอาไปเสิร์ฟลูกค้าเป็นการฆ่าเวลาสนุกๆด้วยเลยแล้วกัน

อินทร์ที่มองคุณแฮมหลุดยิ้มแก้มปริ พอหันกลับมา ก็เจอสายตาของใครบางคนที่นั่งนิ่งเพราะไม่มีอะไรทำ

          ชยนรู้สึกอึดอัด ทุกคนทำงานกันตัวเป็นเกลียว แต่เขากลับนั่งเหมือนคนไร้ประโยชน์

          “คุณเชน..หิวไหมครับ” อินทร์ถามยิ้มๆ

          ไม่หิว เด็กหนุ่มลุกจากโต๊ะเมื่อเห็นลูกค้าเข้ามาอีกกลุ่ม คราวนี้เขาจะต้องสำนึกบ้างแล้ว

          “กลับบ้านเถอะคุณเชน” อินทร์บอก ลงมือทำแกงจืดไข่น้ำ

เมนูนี้จะต้องทอดไข่เจียวก่อน พอไม่ให้อมน้ำมัน จากนั้นถึงใส่ลงในแกงจืดที่ใช้ซี่โครงและกระดูกหมูเคี่ยวกับผักหลายอย่าง น้ำแกงจะมีกลิ่นหอมและได้รสชาติที่กลมกล่อมโดยไม่ต้องพึ่งซุปก้อน ซ้ำยังไม่จืดสนิทเป็นน้ำเปล่าด้วย

“ไม่กลับ” ชยนเลี่ยงมายืนด้านข้าง คอยหลบอินทร์ที่วุ่นวายไปมา

“ตรงนี้มันร้อน คนเยอะ แล้วก็เสียงดังด้วยนะครับ” อินทร์แย้ง

ลูกค้าเดินมาจ่ายเงิน แต่อินทร์กำลังทำอาหาร ชยนที่ยืนเฉยลังเลอยู่อึดใจ สุดท้ายก็ยื่นมือไปรับแบงค์ร้อยมาแทน

“อ๊ะ..ของสองท่าน มีข้าวผัดไก่ กับผัดพริกเผาหมู จานละสามสิบห้า ไข่ดาวสองใบอีกสิบบาท ทั้งหมดแปดสิบบาทครับ” อินทร์ร้องบอก

ร่างสูงมองกระเป๋าเงินที่คาดเอวพี่เลี้ยงเก่า ตัดสินใจรูดซิปเปิดแล้วหยิบแบงค์ยี่สิบมาให้

“ต้องขอบคุณด้วยนะครับคุณเชน” อินทร์บอก

ชยนนิ่งไปครู่ จากนั้นก็ก้มหัวให้ลูกค้าผู้หญิง ออกปากตามที่ได้ยินมา

“ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ ครั้งหน้าเรียนเชิญใหม่”

พนักงานสาวสองคนที่แวะมากินข้าว สะกิดกันให้ดูเด็กในร้านตามสั่ง เป็นชายล้วนห้าคน มีทั้งหน้าตาดีและน่าเอ็นดู ไหนอาหารยังจะอร่อยและไม่แพงอีก ที่อื่นตอนนี้จานละสี่สิบถึงห้าสิบ ร้านนี้เพิ่งจะสามสิบห้าเอง สั่งกุ้งหรือปูก็แค่สี่สิบบาท ทีหลังคงต้องมากินบ่อยๆ

..เพราะอาหารตาสำคัญกว่าอาหารที่ลงท้อง..

“พรุ่งนี้จะมาใหม่นะคะ” พวกเธอหัวเราะกันคิกคัก

อินทร์เหลือบมองคุณเชนที่ทำคิ้วขมวด เขาหัวเราะตามเบาๆ รู้สึกดีที่คุณเชนลุกขึ้นมาช่วย

“ให้ผม..ทำอะไรอีก” ชยนพึมพำ

“กลับบ้านไหมครับ” อินทร์พูดเสียงอ่อน “อย่ามาลำบากเลยคุณเชน”

“ไม่กลับ” อีกคนบอกอย่างดึงดัน

“อ่า..” อินทร์หนักใจไม่น้อย แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่น เขาต้องดูแลลูกค้าทั้งร้านให้ดีก่อน ห้ามวอกแวก ไม่อย่างนั้นรสชาติที่ทำคงเพี้ยนได้

“แกงจืดได้ยังพี่อิน” เต็มเดินเข้ามา ทำหน้าประหลาดใจกับคนที่ยืนข้างเจ้านาย

“ได้แล้ว” อินทร์บุ้ยใบ้บอก “กะเพราหมูสับ รอแป๊บนะ”

ชยนมองอีกฝ่ายที่ตักน้ำล้างกระทะ เทลงในถังใบย่อม

“น้ำมันเต็ม” เขาชี้บอก “จะเอาไปทิ้งให้”

อินทร์ประหลาดใจหลายครั้งในวันนี้ แต่ไม่ได้ตอบปฏิเสธไป “ขอบคุณครับ” เขาเผลอมองตามแผ่นหลังกว้างที่หิ้วถังไปเท “ถ้ามีเศษอาหาร..ต้องกรองออกด้วยนะครับ”

ชยนผงกหัวรับ ทำตามที่บอกอย่างดี

อินทร์ตั้งน้ำมันในกระทะ เอากระเทียมผัดกับพริกจนได้กลิ่นหอมฉุน หยิบหมูสับลงไปผัดจนสุก ปรุงรสด้วยน้ำมันหอย น้ำปลา ซีอิ๊วดำ น้ำตาลไม่ขัดสีและพริกไทยให้เข้ารส ใส่หัวหอมใหญ่กับแครอท ก่อนเอื้อมหยิบใบกะเพราที่เด็ดใส่ถุงไว้

“หมดแค่นี้หรือไง” ชยนถาม

“ยังไม่ได้ล้างแล้วก็ยังไม่ได้เด็ดเพิ่มเลยครับ” อินทร์ยิ้มให้

“โอเค”

เที่ยงวันนั้น อินทร์ได้เด็กเด็ดกะเพราเพิ่มมาสองคน

 



“ครับ..คุณชิน ขอโทษด้วยนะครับที่ลืมโทรบอก” อินทร์เอามือถือเครื่องใหม่ของตัวเองโทรแจ้งอดีตเจ้านาย ว่าน้องชายคนเล็กของอีกฝ่ายอยู่กับเขาที่ร้านอาหาร

          กะแล้ว..ปลายสายไม่มีท่าทีแปลกใจเลยสักนิด

          “คุณชินบอกคุณเชนใช่ไหมครับ”

          อืม..โทษทีนะ ทำให้ป่วนหรือเปล่า

          อินทร์มองคุณเชนที่นั่งเช็ดจานให้แห้ง หลังจากที่คุณหมูแฮมกับเจ้าเมฆไปช่วยกันล้างมา ส่วนเจ้าเต็มก็รับหน้าที่ทำความสะอาดพื้นตามเดิม

วันนี้เด็กทุกคนช่วยงานเขาเยอะมาก พอตอนบ่ายคนซา ร้านเงียบ เขาเลยทำกับข้าวให้กินกัน เจ้าเมฆกับเจ้าเต็มน่ะไม่มีอะไรผิดปกติ คุณหมูแฮมก็ทานด้วยท่าทางหิวจัด 

มีแต่คุณเชน..ที่เอาแต่ทานเงียบๆ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ  

..คงจะเหนื่อยสินะ..

..ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อนแท้ๆ..

          “ไม่เลยครับ” เขายิ้มบาง “แต่ว่าผมไม่อยากให้คุณเชนมาคอยลำบากแบบนี้ ผมขอโทษจริงๆ แต่ขอยืนยันกับคุณชิน..ว่าผม..คงไม่ได้กลับไปแล้วครับ”

          เข้าใจชินภัทรพูดอย่างอ่อนโยน ผมก็แค่..อยากให้เจ้าเชนมันมีกำลังใจขึ้นมาบ้างนิดหน่อย

          “ยังไงครับ”

          มันแทบไม่กินไม่นอนอยู่พักหนึ่ง ผมเป็นพี่..ผมต้องสงสารน้องอยู่แล้วคุณหมอบอก คนเรามันอยู่ได้ด้วยความหวังนะอิน..ถึงความหวังมันจะทำร้ายเราก็เถอะ แต่ถ้าไม่มีสิ่งนั้นเลย เราคงทำได้แค่อยู่ไปวันๆ

          อินทร์นิ่งเงียบ

          หลังจากนี้ ผมให้อินเป็นคนตัดสินใจ เอาความรู้สึกของอินกับเชนเป็นที่ตั้ง อย่าห่วงเรื่องของผมกับพี่เฌอ

          “ผม..รับทราบครับ” เขาพึมพำ “ภายในสองทุ่ม..ผมจะให้คุณเชนรีบกลับบ้านนะครับ”

          ขอบคุณมากนะอิน..

          อินทร์ยิ้มจาง วางสายจากคุณชินไป เขาหันมาทางกลุ่มเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะหมดแรงแล้ว

          “คุณเชน คุณหมูแฮม..วันนี้ขอบคุณมากๆเลยนะครับที่มาช่วย” เขายกมือไหว้

          หมูแฮมตาลีตาเหลือก พี่อินทร์อายุมากกว่า ถึงจะเคยเป็นพี่เลี้ยงของไอ้เชน แต่มาไหว้เขาแบบนี้ เห็นทีจะไม่เหมาะ เดี๋ยวขี้กลากขึ้นหัว!

          “ยังไง..ตอนนี้ทุ่มกว่าแล้ว ผมว่ากลับบ้านกันดีไหมครับ” อินทร์พูดอย่างสุภาพ

          “ทำไมถึงเอาแต่ไล่” ชยนวางจานในมือลงตะกร้า

          “ผมไม่ได้ไล่” อินทร์ค่อยๆบอก “ผมแค่เป็นห่วง”

          “เดี๋ยวผมพาคุณเชนไปส่งถึงบ้านเลยครับพี่อิน” เมฆยกมืออาสา พอเหลือบเห็นสายตาคุณเชน เขาก็เสียวแว้บจะโดนเตะ แต่เจ้านายแค่ตีหน้าบึ้งเท่านั้น

          ..อ่า..โดนภรรยาไล่ คุณสามีเลยอารมณ์บูดสินะ..

          “ขอบใจมากนะเมฆ” อินทร์ยิ้ม แบ่งค่าแรงให้เด็กน้อย “พรุ่งนี้มาใหม่นะ..ถ้าว่าง”

          “ได้” ชยนรับปากแทน

          อินทร์นิ่งไป “ผม..หมายถึงเมฆ”

          เต็มที่ถูพื้นอยู่หลุดหัวเราะออกมา แต่ไอ้คุณหมูแฮมแยกเขี้ยวใส่ เขาเลยหุบปากทำเฉยเสีย

          ชยนลุกขึ้นยืน คิ้วขมวดมุ่น “จะมาใหม่พรุ่งนี้ ถ้าไม่รับปากว่าให้มา คืนนี้ก็จะนอนที่นี่เลย”

          อินทร์ลำบากใจไม่น้อย อีกสามคนเหมือนจะนั่งฟังกันหูผึ่ง พอเขาหันไปมอง เด็กๆก็ทำเป็นสนใจอย่างอื่นแทน เจ้าเต็มเอาไม้ถูพื้นไปเก็บ เมฆเอาจานไปวางบนโต๊ะ ส่วนคุณหมูแฮมบอกว่าจะออกไปรอนอกร้าน

          จงใจให้เขาอยู่กับคุณเชนกันสองคน

          ชยนมองหน้าอินทร์เงียบๆ

          “ผมจะปิดร้านแล้วนะครับ” อินทร์บอก เดินไปอีกทาง แต่ถูกอีกคนคว้าแขนไว้

          “อิน..” ชยนดึงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา เปิดให้ดูไลน์กลุ่มของเพื่อนที่คณะ กดภาพตารางคะแนนและขยายให้เห็นตัวเลข “นี่..ของอิน..”

          อินทร์ยืนนิ่ง หัวใจวูบไหว

“คะแนนสอบออกแล้ว” เด็กหนุ่มพูด “ท็อปเซคด้วยนะ”

คนฟังห้ามตัวเองอย่างถึงที่สุด..ไม่ให้เข้าไปกอดเจ้านายคนเล็กที่เลี้ยงดูมา

เขาทำได้แค่ยิ้มรับเพียงอย่างเดียว

“ดีจังเลยครับ” อินทร์พยักหน้า “คุณเชน..เก่งมากๆเลย”

“สัญญาล่ะอิน” ชยนทวงถามเสียงแผ่ว “ที่อิน..พูดเอาไว้”

ฝ่ายตรงข้ามหลบสายตาไปทางอื่น

“อินจะพาไปเลี้ยงข้าวที่ทะเลไง” เขาหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง ตั้งใจทำให้ เพราะอยากไปกินข้าวด้วยกัน

..สุดท้าย..เป็นเพียงคำบอกลมๆ..

“ขอโทษนะครับ ผม..คงไม่ค่อยมีเวลา” อินทร์ตอบ “แต่ถ้าคุณเชน..ยังอยากให้ผมเลี้ยง คุณเชนก็มากินข้าวที่ร้านของผมได้”

ชยนเงยหน้ามอง

“พาเพื่อนๆมาด้วยนะครับ ผมจะทำสุดฝีมือ”

          ดวงตาสีเข้มมีแววเศร้าหมอง แต่เขาทำอะไรไม่ได้ นอกจากรับคำชวนนั่นไว้ก่อน

          ..ผูกใจด้วยใจ..ต้องทำอย่างไร..

          ..ขอร้อง..ช่วยบอกเขาที..



...........................................................................................




Talk : มีแก้ไขเนื้อหาบางช่วงนิดหน่อยย ถ้าป๊ะคำผิด รบกวนแจ้งด้วยนะคร้าบ เผื่อตาลาย แหะๆ

ปล. เรื่องนี้จริงๆฟีลกู้ดนะ 55555 

ปลล. คนเปลี่ยนนิสัยคุณเชน จริงๆไม่ใช่พี่ชิน แต่เป็นพี่อินนี่แหละะะ 

ฝากด้วยนะคร้าบ #คุณเชนเอาแต่ใจ


ป.หลาย ล. คือว่าา ถ้าภายใน 8 มีนา เรื่องนี้ยังไม่จบ การลงเนื้อหา อาจจะถอยไปเหลืออาทิตย์ละครั้งนะคร้าบ เพราะว่าเค้ามีฝึกอบรมในค่าย 555+ ตั้งแต่ 8 มี.ค. ถึง 16 พ.ค. เลย ระหว่างนั้นน่าจะกลับบ้านมาแบบหมดแรง นอนแผ่ หรืออาจจะเครียดกับสถานการณ์ใหม่ๆ จนแต่งไม่ได้ 555 อันนี้ไม่อาจคาดเดาว่าจะปรับตัวได้แค่ไหน TvT ยังไงก็ขอแจ้งไว้ล่วงหน้าก่อนน้าา 


ขอบคุณมากมายจ้า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.642K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,357 ความคิดเห็น

  1. #6357 นาแพรต้วน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 20:50
    อยากกินอาหารฝีมือพี่อินเลย แต่ละเมนูน่ากินมาก55555555
    #6,357
    0
  2. #6349 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 22:34

    ก็สงสารเชนอยู่หรอกนะ แต่พอนึกถึงตอนที่แกพูด แกว่าพี่อินแต่ละคำคือแบบ? ทรมารไอ ้เด็กเวรนี่อีกหน่อยพี่อิน!

    #6,349
    0
  3. #6341 nok_7404 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 22:30
    นี่ขนาดบอกว่าฟิลกู๊ดนะเนี่ย น้ำตาไหลแทบทุกตอนเลยอ่ะ แล้วถ้าดราม่า น้ำตามิท่วมจอเลยหรอคะ 😁😁
    #6,341
    0
  4. #6332 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 01:51
    โธธธ่ หิวอาหารตามสั่งเลยย แงงง /ณ เวลาตี1:51นาที/
    #6,332
    0
  5. #6320 phapha087bw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 11:06
    สุดยอดดกกกกกเลยเรื่องนี้ เจ็บใจดี สะใจด้วย
    #6,320
    0
  6. #6296 นวลฉวี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 18:53

    อยากให้เจ้าเต็มคือเมจน้องเตนน เมฆก็ต้องม้าคเนี่ยแหละ5555555

    #6,296
    0
  7. #6292 G20+ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 10:34

    แอบคิดนะหมูแฮมกะปี้ชินจะสปาคกันคริคริ

    #6,292
    0
  8. #6282 lin_minew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 20:31
    เชนค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิดๆแล้วนะ เก่งมากเลย
    #6,282
    0
  9. #6257 Spices_smile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:43
    ฮือออออออ
    #6,257
    0
  10. #6244 aliskyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 22:44
    ป่วนจริงๆ 5555 แต่ว่าค่อยเป็นค่อยไปค่อยปรับแบบนี้ก็น่ารักดีนะ
    #6,244
    0
  11. #6232 Withcake (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:51
    นายหมูแฮมช่วยเพิ่มความฟีลกู๊ดได้มาก5555
    #6,232
    0
  12. #6215 - cherish 。 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 02:03

    ฟ...ฟีลกู๊ดเหรอคะ หน่านิ๊!!!! ;—-; ตอนที่พี่อินตัดสินใจเดินออกมาจริงนี่เป่าปี่เป็นพระอภัยเรย หน้าเหน้อ เรียกได้ว่า เปียกปอน ส่วนพี่อินเราก็เหมือนจะใจอ่อนนะ แต่ฮึ! ใจแข็ง ม้ากกกกกกกกกก T_______T แต่ก็อย่างว่าแหละ ชยนอ่ะ ก็เธออ่ะ! ร้ายกับพี่เค้าไว้เยอะนี่ ทั้งคำพูดทั้งการกระทำเลย ฮึ่ยนน ตอนเทอร้ายลั้นก็เจ่บ พอเทอหงอยชั้นก็เจ่บอีก!!!

    #6,215
    1
    • #6215-1 boywud(จากตอนที่ 9)
      9 เมษายน 2563 / 05:33
      ฮือออออ เศร้า แต่เราแวะขำเม้นนี่ก่อน5555555
      #6215-1
  13. #6199 jj_jantakarn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 03:02
    ความคิดของเมฆเนี้ยทำให้หัวเราะได้ตลอดเลยนะคะ5555
    #6,199
    0
  14. #6189 Khaha62442 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 12:55
    เกือบแล้วมั้ยล่ะเดาได้ไกลมาก"ตราด"55555ถ้าไม่ได้เมฆก็คือไปจริงๆล่ะน่ะ
    #6,189
    0
  15. #6175 skwesky_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 01:40
    เชนคำตัวน่าสงสารมาก น้ำตาซึมทุกตอนเลย เพราะหาวค่ะ แงง ล่อเล่นค่ะ แต่สงสารเชนจริงๆนะคะ น้องดูงงๆไปหมดเลย
    #6,175
    0
  16. #6170 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:01
    กำลังโตแล้วนะเชน
    #6,170
    0
  17. #6157 อยากเกิดเป็นแมว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:49
    เจ้าแฮมน่าร้ากกก ตอนนี้กะคือคุณเชนเป็นหมาตามเจ้าของไปแล้วนะ5555
    #6,157
    0
  18. #6145 blueeyes111 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:34
    แอบคิดว่าจะมีคู่พี่ชินกับหมูแฮมอีกคู่นะ5555
    #6,145
    0
  19. #6130 baekbow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:40
    ชวนไปกินข้าวก็ไม่ไป ซื้อข้าวมาให้ก็ไม่กิน โอ๊ยยยย มันน่าทุบให้หลังแอ่น // แฮม หนูจะฉลาดขนาดนี้ไม่ได้นะลูก โห ไปซะไกลเลยเนี่ย // เอ็นดูลูกจ้างร้านอาหารคนนี้จัง แต่มันก็จริงๆแหละ คนอื่นยุ่ง เรานั่งเฉย มันก็จะยังไงๆอยู่ // สงสารเชนจังเลยอ่ะ อยู่ใกล้แค่ตรงหน้า แต่รู้สึกว่าห่างกันจังเลย ทำอะไรไม่ได้เลย ...แต่เชนต้องพยายามต่อไปนะ
    #6,130
    0
  20. #6114 phapha087bw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:07
    ก็สาแก่ใจอยู่นะ ทำร้ายจิตใจอินทร์มาตั้ง4ปีจะดีกันง่ายๆก้เกินไป แต่ยังไงก็เอาใจช่วยนะ รักกันอยู่ดีในใจลึกๆ ดีกันเร็วๆล่ะกันนะเอาใจช่วยจ้า
    #6,114
    0
  21. #6105 paramecia24 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:50
    ทำไมน้ำตามันไหล55555
    #6,105
    0
  22. #6096 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 08:23
    สู้นะะะ
    #6,096
    0
  23. #6080 นุสา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 08:25

    สนุกอ่ะ มีทั้งเศร้า หน่วง หัวเราะได้ ทุกๆตอนมีเรื่องที่สอนการใช้ชีวิตอยู่ของคน /สู้สู้นะทั้งอินทั้งเชน

    #6,080
    0
  24. #6078 eannysrr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 04:18

    สู้ๆเว้ยเชนเรียนผูกก็ต้องเรียนแก้

    #6,078
    0
  25. #6070 Rosemary is happy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 03:23
    คุณเชนเริ่มพัฒนาแล้วค่ะ ทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวพี่อินก็ใจอ่อน
    #6,070
    0