It Had To Be You [Yaoi]

ตอนที่ 3 : Chapter 2 : 'ใคร' ที่คอยเอาใจใส่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,708 ครั้ง
    20 พ.ค. 61







 


Chapter 2

 

 

 

“มองหน้ากูทำไมกลอย” จิณณ์ละสายตาจากจานข้าว ถามคนที่ตั้งหน้าตั้งตาจ้องเขา “มีอะไรติดอยู่หรือไงวะ” เขาลูบแก้มตัวเองอย่างระแวง

          “อ้อ..เปล่า” กรกฎหลุบตาลงต่ำ เขี่ยข้าวในจานไปมา

          เรื่องเมื่อสองสามวันก่อน เขายังเก็บเอาไว้กับตัว ทั้งที่สงสัยแทบบ้าว่ามันเกิดอะไรขึ้น จะว่าหลับแล้วฝันไป มันก็ไม่น่าใช่ เพราะตื่นแล้วเจอถุงข้าวต้มวางไว้ที่โต๊ะ ห้องก็ล็อคกลอนจากข้างใน แสดงว่าเพื่อนกลับมาหาจริงๆ

          แต่พอได้เจอหน้าจิณณ์อีกครั้ง ฝ่ายนั้นกลับแสดงท่าทีตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างกัน กรกฎคิดจนหัวแทบแตกว่ามันต้องการอะไร เขาก็ยังนึกไม่ออก ทำไมมาจูบคนอื่นแล้ววางท่าเฉยเมย หรือว่าไอ้จินมันจะเขิน

          ..เขินทำไมล่ะ..เขินที่จูบเขาน่ะหรือ..

          ..คนถูกจูบก็เขินเป็นเหมือนกันนะเว้ย!..

          กรกฎนับเมล็ดข้าวทีละเม็ด รู้สึกใบหูจะร้อนผ่าวขึ้นมาหน่อยๆ ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่คำว่าไอ้จิน ไอ้จิน ไอ้จิน ลอยอยู่เต็มไปหมด

          จินชอบเขาหรือไง..แล้วทำไมไม่พูดอะไรออกมาบ้างเลยล่ะ

          ทำเป็นตีหน้าตาย เงียบขรึมตามวิสัย แต่จริงๆก็เจ้าเล่ห์ใช่ไหม

          จมูกเขากลายเป็นสีแดงเมื่อเหลือบมองผู้ชายตรงหน้า

          ในกลุ่มเพื่อนๆ จินเป็นคนสบายๆ เป็นผู้ใหญ่ ใจดี แล้วก็อบอุ่น อาจจะมีติสท์ๆบ้างตามประสา เป็นพวกรักอิสระ ชอบเดินทางท่องเที่ยว สีผิวเลยออกแทนเพราะถูกแดดบ่อย เวลาไปเรียนข้ามคณะ จินจะเป็นอีกคนที่ป๊อปในหมู่สาวๆเพราะหน้าตาดี รูปร่างก็ดี แถมยังยิ้มง่าย ดูเป็นผู้ชายที่ชอบเทคแคร์คนอื่น

          จะว่าไปแล้ว มีอีกคนที่ป๊อปไม่แพ้จิน นั่นก็คือ..ไอ้เลวเอ๊ะ

          พูดเรื่องหน้าตา จินกับเอ๊ะสูสีกัน พวกสาวๆบอกว่าสองคนนี้หล่อไปคนละแบบ คนหนึ่งคมเข้ม อีกคนมีเชื้อจีนตามสมัยนิยม ผิวของจินจะสีแทน แต่เอ๊ะผิวขาว นอกนั้นก็คล้ายไปหมด ทั้งส่วนสูงและรูปร่างแบบนักกีฬา

          ไอ้เอ๊ะเป็นคนเฟรนด์ลี่ เฮฮา ติดจะโวยวายหน่อยๆ มันเข้ากับคนได้ทุกคน ทุกเพศ ทุกวัย เรียกว่าไม่ได้เด่นเฉพาะในกลุ่มผู้หญิง แต่ในกลุ่มผู้ชายก็ด้วยเหมือนกันเพราะมันเข้าหาได้ง่าย สร้างสัมพันธภาพกับเพื่อนใหม่ได้ไม่ยาก

          แต่สำหรับเขา กลับรู้สึกว่าไอ้เวรเอ๊ะมันไม่มีอะไรดีเลยนอกจากความกวนส้นตีน จะมีน้ำใจกับเขาบ้างก็แค่ครั้งคราว เพราะส่วนใหญ่มันจะคอยแกล้งเขามากกว่า ทีกับคนอื่นล่ะเล่นได้ตามปกติ เฉพาะแต่กับเขาที่มันชอบทำเป็นลูกไล่ ด่าบ้างล่ะ ตีบ้างล่ะ สารพัดจะหาเรื่อง แถมยังตั้งฉายาให้ระคายหูอีก

          ..ที่บ้านขาดความอบอุ่นหรือไง เที่ยวมารังแกคนอื่น..

          เพื่อนอีกสองคนของเขาคือโอ๊ตกับรัน โอ๊ตเป็นพวกเข้าถึงยาก ติดจะเรียบเย็น เหมือนจะเปิดเผยตัวตนเฉพาะกับคนสำคัญเท่านั้น ส่วนไอ้รัน เป็นคนเรียบร้อย ไม่เถื่อนสถุลแบบไอ้เอ๊ะ ไอ้นี่ชอบปลีกตัว วันๆเอาแต่คุยกับแฟน

          กลุ่มของเขาสนิทกันแทบทุกคน แต่ก็ไม่ถึงกับตัวติดกันอะไรขนาดนั้น เลิกเรียนก็แยกย้ายบ้านใครบ้านมัน มีชีวิตของตัวเอง โอ๊ตกลับไปหาน้อง รันกลับคอนโดที่อยู่กับพี่สาว ไอ้เอ๊ะกลับไปช่วยงานที่ร้าน ส่วนจินก็กลับบ้าน เรียกได้ว่าทุกอย่างเป็นปกติมาโดยตลอด ไม่มีใครแสดงท่าทีพิเศษอะไรกับใคร

          ..กระทั่งคืนนั้น..ที่เขาถูกจูบ..

          กรกฎนั่งเขี่ยน้ำแข็งในแก้วต่ออย่างเหม่อลอย เขาเป็นเพื่อนกับจินมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยระแคะระคายเลย อะไรเป็นแรงจูงใจให้จินทำกับเขา

          ชอบกันหรือ..รักกันหรือ..แล้วนิ่งทำไมล่ะ

          ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน จนในหัวมีแต่เรื่องของจินลอยเต็มไปหมด

          แต่พูดก็พูดเถอะ..ถ้าจินชอบเขาจริงๆ เขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก

          ..ก็จินที่เป็นคนแบบนี้..น่าดึงดูดจะตาย..

          “เหม่อห่าอะไรนักหนา นั่งตาลอย เยิ้มไปถึงฝั่งนู้นแล้วไอ้แว่น”

          กรกฎหน้ามุ่ยเมื่อถูกผลักหัวจนหน้าเกือบคว่ำใส่จาน ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นไอ้เลวเอ๊ะ มันไปต่อแถวซื้อข้าวเพิ่งกลับมา “ยุ่งกับกูอีกแล้ว”

          อคิราห์นั่งลงด้านข้าง เขาวางขวดน้ำลงตรงหน้า “เอาไป..น้ำเปล่า”

          “ใครฝากซื้อ” เขาเบะปาก แต่ก็จริงนั่นแหละ เขาซื้อข้าวแล้วลืมซื้อน้ำ

          “จะเอาไหมไอ้เรื่องมาก เขาซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง โปรนี้ให้กูคนเดียว”

          กรกฎมองอย่างจับผิด แต่เขาไม่สนหรอก ของฟรี ได้มาก็กิน

          “เออ..มึงเลี้ยงก็ดี ไม่ขัดศรัทธา” เขาคว้ามาแกะซีลพลาสติก แต่แกะได้นิดหน่อยก็วางทิ้งไว้ก่อน “กูไปซื้อฝรั่งดีกว่า เดี๋ยวหมด”

          “ร้านป้ายังเหลือ รีบๆไป” อคิราห์ลงมือกินข้าวบ้าง

          จิณณ์เพิ่งกินเสร็จ เขาเป็นคนทำอะไรเร็วอยู่แล้ว “กูไปด้วยคน”

          กรกฎหันมอง หูขึ้นสีแดงเล็กน้อยตอนพยักหน้า นี่เพราะว่าเขาหมกมุ่นครุ่นคิดแต่เรื่องที่จินจูบเขา ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าไม่ค่อยกล้าสบตาเลย

          “เป็นอะไร หลายวันนี้ดูหน้าแดงๆนะกลอย” จิณณ์ทักตอนต่อคิวที่ร้าน

          “ไม่..ไม่มีอะไรนี่” เขาผงะเล็กน้อยตอนจินจะยกมือมาอังไข้ รู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ อย่าทำแบบนี้เซ่~ เดี๋ยวก็หวั่นไหวเข้าให้หรอก!

          “ถ้าไม่สบายก็กินยาซะนะ หน้าไม่เป็นอะไรแล้วนี่” จิณณ์มองซ้ายขวา

          “อือ..ขอบคุณนะสำหรับยากับข้าวต้มวันนั้น” เขาพึมพำ หันไปสั่งผลไม้

          “อ๋อ..ไม่เป็นไร” ร่างสูงบอก “แค่ไปซื้อให้เอง โทษทีที่กลับก่อน”

          กรกฎเลิกคิ้ว กลับก่อนอะไรกัน จินยังเอาข้าวมาให้ที่ห้องอยู่เลย ไอ้เอ๊ะต่างหากที่ขอกลับก่อน ไอ้นี่นะ ปากบอกว่าจะมาดูให้แต่ก็ชิ่งหนีซะงั้น

          จิณณ์สั่งน้ำปั่นของตัวเองแก้วหนึ่ง “เอาน้ำอะไรไหมกลอย”

          “อยากกินน้ำลำไย” เขาบอก

          “ลำไยแก้วครับ” เด็กหนุ่มสั่งป้าแล้วหันมาทางเพื่อนที่ยืนรอ “เออ..คืนวันศุกร์กูขอไปค้างด้วยได้ไหม เสาร์เช้ากูรับจ๊อบสอน ติวให้เด็กที่สยามน่ะ”

          กรกฎเงยหน้ามองอย่างตื่นตะลึง ทำตาโตๆใส่ “ห๊ะ?

          “สะดวกหรือเปล่า ถ้าไม่โอเค กูไม่ไปได้นะ”

          “จะ..จะค้างหรือ” เขาตะกุกตะกัก หูกลายเป็นสีเข้ม

          “ไม่เป็นไรๆ ถ้ายังไงกูออกเช้าหน่อยก็ได้อยู่แล้ว”

          “เปล่า..ไม่ใช่อย่างนั้น” ปกติแล้วต่อให้เพื่อนคนไหนมาขอค้าง เขาก็ยินดี แต่ที่อึกอักเพราะว่ามันทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะต่างหาก

          หัวใจเต้นแรงแบบน่าตลก เพราะเผลอคิดถึงตอนที่ถูกจูบ

          “เอ่อ..มาได้ ไม่เป็นไร” เขารีบบอก “แต่รกหน่อยนะ”

          “รู้อยู่” จิณณ์หัวเราะ “ไม่รบกวนมากหรอกครับ” เขายิ้มละมุน

          กรกฎรู้สึกว่าสายตาเขาพร่าพราย รอยยิ้มของจินนี่มัน..อบอุ่นจริงๆ

          ข้างฝ่ายเพื่อนอีกสามคนที่โต๊ะ เนรัญไม่ได้เข้ามาสุงสิงกับใครเพราะวันนี้แฟนของเขาข้ามฝั่งจากครุฯมาหาถึงวิทย์กี เลยเหลือแต่อินทัชกับอคิราห์

          “ไอ้สองคนนั้นมันไปซื้อผลไม้หรือไปปลูกผลไม้”

          อินทัชฟังไอ้เอ๊ะบ่นเหมือนพ่อแล้วหัวเราะเบาๆ เขาเหลือบมองคนที่คว้าขวดน้ำของไอ้กลอยมาแกะซีลพลาสติก มันบิดฝาออกก่อนจะวางไว้ที่เดิม

          “ที่จริงมึงเองก็ดูแลมันเหมือนกันนี่” อินทัชบอก

          อคิราห์มุ่นหัวคิ้ว “พูดอะไรของมึง”

          “ทั้งที่ปากหมา ด่ามันบ่อย จริงๆก็ใจดีไม่ใช่หรือไง”

          “กูใจดีตรงไหน”

          “ตรงที่หลายครั้งมึงก็ทำนั่นทำนี่ให้มันไง” บุ้ยใบ้ให้ดูขวดน้ำที่อยู่บนโต๊ะ ของเพื่อนทุกคนฝาปิดสนิท ยกเว้นแต่ขวดของไอ้กลอยที่ไอ้เอ๊ะเปิดไว้ให้

คนถูกทักนิ่งไปครู่ “อ้อ..กูคงเผลอติดนิสัยแกะน้ำให้พี่สาวมั้ง”

อินทัชหาว “ถ้าพวกมึงพูดดีๆกันได้นะ หูกูคงสงบขึ้นอีกเยอะเลย”

“กูทะเลาะกับไอ้กลอยเป็นข้อดีนะ เวลามึงหนวกหู ประสาทจะได้ตื่นตัว ถ้าเงียบไป มึงก็หลับในห้องน่ะสิ” อคิราห์หัวเราะ

“ห่า..กูทำงานดึกดื่น อยากนั่งเงียบๆบ้างไม่ได้หรือไง”

“ทำงานอะไรของมึงวะ” เขาทักเพราะมันดูเนือยจริงๆ

“หลายอย่าง คนมันต้องกินต้องใช้” เขานวดขมับตนเอง

“มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะเว้ย” อคิราห์ยกน้ำขึ้นจิบ พอรู้อยู่ว่าสภาพการเงินของไอ้โอ๊ตไม่ได้คล่องนัก มันไปทำงานพิเศษ แต่ถามทีไรก็ไม่บอก

“ยังได้อยู่ ขอบใจ” อินทัชยิ้มบาง

“แล้วเมื่อกี้มึงยืนคุยกับใครวะ ตอนไปเก็บลูกบาสข้างรถเขาน่ะ”

“เขาทักกูผิด สงสัยหน้าเหมือนคนรู้จัก แต่กูเคยเห็นเขามาแถวนี้บ่อยๆ” อินทัชพึมพำ เหลียวมองไปทางร้านผลไม้ ไอ้กลอยกำลังเดินมา หน้ายิ้มแป้น

ด้านหลังไอ้ตัวเล็กของกลุ่ม มีใครบางคนถือจานข้าวกับขวดน้ำ มองซ้ายมองขวาหาที่นั่ง ทั้งที่โต๊ะด้านหลังยังมีที่ว่าง ที่สะดุดตากว่านั้น มีผู้ชายอีกคนในชุดนิสิตตามหลังมา มีการจับข้อมือกันเล็กน้อยคล้ายจะรั้งเพื่อพูดคุย

“มองอะไรวะ” อคิราห์หันตาม “อ้าว..พี่ชายคนนั้น”

อินทัชลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาคนทั้งคู่

ฝ่ายตรงข้ามพูดอะไรบางอย่างกับคนที่อายุน้อยกว่าแล้วหันหลังกลับ เกือบปะทะเข้ากับอินทัชที่ก้าวเข้าไปหาอย่างจงใจ ดีแต่ที่ยั้งตัวทันทั้งคู่

“ขอโทษครับ” เสียงนั้นพูดเบา

“ไม่เป็นไรครับ” อินทัชหลุบตาลงมอง ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวจำเขาได้ “บังเอิญจังนะครับ มาทานข้าวที่นี่หรือครับพี่

ผู้ชายอีกคนเข้ามาแทรก “พี่กุนต์..ผมยังพูดไม่จบ..

..อ้อ..ชื่อพี่กุนต์อย่างนั้นหรอกหรือ..

“พี่จะกินข้าว”

ภายใต้สถานการณ์ชวนอึดอัด อีกคนก็ออกปาก

          “ถ้าไม่มีโต๊ะ ไปนั่งกับผมไหมครับ” เขาบุ้ยใบ้ไปทางฝั่งที่ลุกมา ตรงนั้นมีไอ้เอ๊ะ ไอ้จิน ไอ้รัน ไอ้กลอย นั่งอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจคนอื่นหรอก

          เด็กหนุ่มอีกคนยอมล่าถอยออกไป แต่ไม่วายพูดกระทบจนอินทัชได้ยินลอยๆ “เจอคนใหม่แล้วอยากเขี่ยผมทิ้งก็พูดมาตรงๆได้นะ”

          ร่างสูงพา เพื่อนใหม่ของเขามาที่โต๊ะ ไอ้เอ๊ะหันมองเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะไอ้กลอยเสือกงัดเนื้อลำไยกระเด็นใส่จานข้าวของมัน เขาเลยหันมาสนใจผู้ชายตรงหน้าที่กำลังเคี้ยวก้านผักคะน้ากรุบๆ ท่าทางโมโห

..ไม่พอใจแต่ก็นิ่ง..นี่สินะความเป็นผู้ใหญ่..

อินทัชยิ้ม “อร่อยหรือครับ” เขาถามเสียงนุ่ม “ผมไม่ชอบคะน้า มันขม”

          “คะน้ามีแคลเซียมนะ”

          เขาหัวเราะ คุยสองสามประโยคก็ถาม “พี่ชื่ออะไรครับ..ผมชื่ออินทัช”

          “กนธี เรียกพี่กุนต์ก็ได้”

          “พิกุล?

          “พี่..กุนต์” กนธีหัวเราะออกมา “เรา..โอ๊ตใช่ไหม ถ้าจำไม่ผิด”

          อินทัชยิ้มบาง ชวนอีกฝ่ายคุยต่อ ใจตอนนั้นวางแผนอย่างรวดเร็ว เขาสร้างบทสนทนาให้เอื้อต่อการสานต่อความสัมพันธ์ของ แขกกับลูกค้า

          ..Vin Santo คือที่ที่พบกันในฐานะอื่น..

          ..Wonderful Tonight คือเพลงแรกที่จงใจร้องให้แขกคนใหม่..

          ไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นเรื่องราวของเขากับคนคนนี้..จะเปลี่ยนไปชั่วชีวิต

          ไม่รู้เลย..ว่าจากคนแปลกหน้าที่เข้าหาเพื่อผลประโยชน์

          ..จะเป็นคนที่ทำให้เขาตกหลุมรัก..จนกว่าจะหมดลมหายใจ..



............................................................................



เย็นวันศุกร์ กรกฎลงมือกวาดห้องและถูพื้นจนสะอาดเอี่ยม ข้าวของรกรุงรัง เขาจัดใหม่ให้เรียบร้อย เสื้อผ้าใช้แล้วเอาไปซักตาก ตัวที่ยังไม่ใช้ก็พับใส่ตู้

          เตียงในห้องเป็นเตียงสองชั้น เขานอนแค่ชั้นล่าง ด้านบนเอาไว้เก็บของจิปาถะ มีอะไรก็โยนๆไปกองจนฝุ่นจับ คราวนี้เลยต้องรื้อลงมาเก็บให้เป็นที่

          เด็กหนุ่มใส่มาส์กปิดหน้า ถึงอย่างนั้นก็ยังไอแค่กๆ เขามันโสโครกอย่างที่ไอ้เอ๊ะมันค่อนขอดมาจริงๆ ในห้องนี่มีขนมปังขึ้นรากับปีกแมลงสาบด้วย

          กรกฎจัดการเทขยะใส่ถุงดำ มัดปิดปากแล้วเอาไปกองหน้าห้อง เหลือแค่หย่อนลงช่องขยะก็เสร็จเรียบร้อย เท่านี้ก็ไม่อายใครแล้ว

          ตอนเปิดประตูออกมา ทั้งตัวก็ชะงักเมื่อเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ ฝ่ายนั้นเห็นเขาโผล่กะทันหันก็ผงะไปครู่เหมือนกัน ต่างคนต่างอึ้งไปอึดใจ

          “ไอ้เอ๊ะ” กรกฎดึงมาส์กลง “มาได้ยังไง”

          อคิราห์ยืนนิ่ง “มามอเตอร์ไซค์”

          “มึงกลับบ้านไปแล้วนี่” ก็แยกกันที่มหาวิทยาลัยหยกๆ

          “เออ..กลับแล้ว มาใหม่ไม่ได้หรือไง” ร่างสูงตอบยียวน “กูไปธุระให้แม่ พอดีผ่านหอมึง เลยติดไอ้นี่มาให้” เขาพึมพำ ยื่นถุงน้ำเต้าหู้ใส่หน้า

          กรกฎนิ่งค้าง มองอย่างไม่ค่อยเชื่อ “บูดหรือยัง..”

          “ไอ้สัตว์นี่” อคิราห์หน้าบูดบึ้งทันที “คิดในแง่ดีเป็นไหมวะ”

          “ก็มึงมันไม่น่าไว้ใจ”

          “แดกๆเข้าไปเดี๋ยวก็รู้เองว่าบูดหรือเปล่า สันดาน..” เขาบ่น เสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด “คนอุตส่าห์ซื้อมาให้ มึงมันไม่น่ารักเลยจริงๆ”

          กรกฎทำเสียงชิ! ในลำคอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรับมา

          “ไงก็..ขอบคุณนะมึง ไม่บูดก็แล้วไป แต่ถ้ากูท้องเสีย..โกรธแน่!

          อคิราห์เหลือบมองคนขี้บ่นแล้วได้แต่หัวเราะหึๆ เขาเพิ่งเห็นว่าไอ้กลอยจอมขี้เกียจกำลังทำความสะอาดห้องเลยรู้สึกเหลือเชื่อ

“โดนกูด่าโสโครกไปครั้งเดียว ลุกมาปฏิวัติเลยหรือวะ”

“ฮึ่ย..เป็นเพราะมึงซะเมื่อไร” กรกฎเอาไม้กวาดกวาดฝุ่นผงหน้าห้องใส่ที่โกย ก้มหน้าก้มต่ำทำเพื่อซ่อนใบหูที่เป็นสีแดง “ถึงมึงด่ายันชาติหน้า กูก็ไม่สน”

อีกคนคิ้วกระตุก ไอ้กลอยเป็นมนุษย์ที่น่าหมั่นไส้โคตรๆ

“แล้วไง..ผีเข้าหรือแดกอะไรผิดสำแดงมาล่ะ”

“ยุ่งน่า เอาน้ำเต้าหู้มาให้ก็กลับไปได้แล้ว บ่นจริง”

อคิราห์เหยียดปาก ไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็ได้ยินเสียงฝักบัวไหลซู่อยู่ในห้องน้ำ เขามุ่นหัวคิ้ว ก้มลงมองหน้าไอ้กลอย ถามขึ้นมาทันที “ใครน่ะ”

กรกฎรีบหันไปทางอื่น ก้มหน้างุดใหญ่

“ใครอยู่ในห้องมึง” เสียงนั้นเข้มขึ้น

คนฟังชะงัก รู้สึกผิดสังเกตกับน้ำเสียงของเพื่อน ปกติถึงไอ้เอ๊ะจะกวนตีน แต่ก็ไม่ค่อยทำเสียงดุแบบนี้ “อะไรของมึง..”

อคิราห์สบถในลำคอ ในเมื่อมันไม่ตอบ เอาแต่ยืนเอ๋อแดก เขาเลยผลักประตูเข้าไปด้านในอย่างถือวิสาสะ ไอ้กลอยรีบก้าวตาม

“เดี๋ยวๆๆ เข้าห้องคนอื่นเฉยเลย อะไรของมึงเนี่ยไอ้เอ๊ะ”

เขาหันมาประจันหน้ากับมัน ดวงตาฉายแววไม่สบอารมณ์ แต่ยังไม่ได้พูดถามไถ่ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ทั้งคู่หันขวับไปมองต้นเสียง

จิณณ์เดินออกมา สภาพเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ร่างสูงใหญ่พันท่อนล่างด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วแผงอกกว้าง

อคิราห์ชะงักค้าง “ไอ้จิน..”

“อ้าว..ไอ้เอ๊ะ” จิณณ์มองอย่างประหลาดใจ “มึงมาทำอะไรวะ”

กรกฎหูแดงก่ำ รีบยื่นผ้าขนหนูผืนใหม่ให้เพื่อน

“เป็นมึงเองหรือเนี่ย..” เขาหลุดคราง

จิณณ์เช็ดผม “เอ้า..ทำหน้าเหมือนเจอผี มึงคิดว่าเป็นโจรหรือไง”

อคิราห์พูดไม่ออก หันมองไอ้กลอยที่ยืนพะว้าพะวัง

ดวงตากลมโตคู่นั้นหลุบมองต่ำ ไม่กล้าสบประสานกับใคร มันเอาแต่ก้มหน้ากวาดพื้นต่อทั้งที่ไม้ถูพื้นเพิ่งจะใช้งานเสร็จ คนประสาทที่ไหนถูก่อนแล้วกวาด มีแต่คนซื่อบื้อที่ลำดับขั้นตอนการทำงานไม่ถูกเวลาเขินอายเท่านั้นแหละ

..เขินอาย..ใช่แล้ว..

อคิราห์ได้คำตอบว่าไอ้กลอยลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้องโสโครกของมันทำไม นึกแล้วน่าขำ ทีตอนเขาด่า มันยังกล้าพูดว่ามันอยู่ได้

แล้วพอไอ้จินมา กลับอยู่ไม่ได้ไปเสียฉิบ

“กูแค่แวะผ่านมาแถวนี้” อคิราห์ตอบ “เลยเอาน้ำเต้าหู้มาให้ไอ้กลอย”

“ใจดีนี่หว่า” จิณณ์หัวเราะ รื้อเสื้อในเป้มาสวม “พอดีพรุ่งนี้กูมีสอนพิเศษน้องที่ลงติวกับกูที่สยาม เลยมาขอยึดห้องไอ้กลอยคืนหนึ่ง”

“อ้อ” อีกคนรับคำ แต่ตาจ้องไอ้กลอยที่ยังกวาดพื้นไม่เลิก “ไอ้แว่น!

กรกฎสะดุ้งเฮือก หันขวับมามองไอ้เอ๊ะที่เรียกเสียงดัง

“มึงยังไม่ได้ตัดแว่นใช่ไหม” อคิราห์ส่งนามบัตรร้านแว่นให้ “นี่ร้านของเพื่อนพ่อกู ไปคุยมาให้แล้ว เขาจะลดให้พิเศษถ้ามึงบอกว่ารู้จักกับกู”

“เออ..เส้นใหญ่นี่หว่าไอ้เอ๊ะ” จิณณ์ออกปาก “ดีเหมือนกันนะกลอย มึงจะได้ตัดสำรองไว้ด้วยเลยไง ตอนนี้รื้อแว่นเก่ามาใช้อยู่ไม่ใช่หรือวะ”

กรกฎพยักหน้า ไอ้แว่นอันนี้ขาถ่าง หลวมแล้วหลวมอีกแต่ก็ต้องใช้แก้ขัดก่อน เบลอๆไปบ้างเพราะสายตาเขาสั้นกว่าเก่าแต่ก็ยังดีกว่าไม่มี

“ขอบคุณนะเอ๊ะ” เขารับนามบัตรมา “พรุ่งนี้เดี๋ยวกูไปตัดเลย”

อคิราห์ไม่พูดอะไร เขามองน้ำเต้าหู้ที่ไอ้กลอยวางไว้บนโต๊ะ

“ไม่กินก็เข้าตู้เย็น เดี๋ยวเสีย แต่เจ้าอร่อยนะมึง กูไม่ซื้อมาให้อีกแล้ว”

“รู้แล้วน่า” กรกฎรับคำ “ขอบคุณมาก”

“กูกลับล่ะ” บอกแค่นั้นแล้วก็เดินออกทันที มาเร็วไปเร็ว ไม่มีปี่มีขลุ่ย

ใครอีกคนได้แต่มองตามหลัง..วันนี้ไอ้เอ๊ะมาประหลาดดีแฮะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.708K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,093 ความคิดเห็น

  1. #2079 baekbow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 20:33
    หึงแล้วหนึ่ง 5555 // ทำไงได้ล่ะน้อออ คนมันเข้าใจผิดไปแล้วอ่ะ แถมก็เป็นเรื่องที่จะถามตรงๆก็กระไรอยู่ เลยมโนไปเรื่อยเปื่อยเลย ถ้าอยากให้เขารู้ก็คงมีแต่ต้องพูดตรงๆแล้วล่ะนะ
    #2,079
    0
  2. #2074 ~*!Ev@Chan!*~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 13:45
    เป็นไปได้อยากให้รีไรท์ค่ะ บทบรรยายทำงงมากว่าเป็นมุมมองของใคร
    #2,074
    0
  3. #2056 aliskyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 00:06
    สงสารเอ๊ะ ฮืออออออ
    #2,056
    0
  4. #2035 PCB614 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    ฮือออ พี่กุนต์กับน้องโอ๊ต

    ซวยแล้วกลอยย ไม่ใช่อย่างนั้นนนน
    #2,035
    0
  5. #2032 boywud (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 02:24
    มีพี่น้องกุนต์โผล่มาด้วย คิดถุงงง
    #2,032
    0
  6. #2017 blueeyes111 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:28
    กลอยเข้าใจผิดแล้วลูกก
    #2,017
    0
  7. #2014 yangrun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 12:55
    สงสารToT
    #2,014
    0
  8. #2005 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:08

    คคิดถึงพี่กุนต์จังเลยค่าาา คริคริ


    ว่าแต่ เอ๊ะทำไงอ่า น้อนกลอยเข้าใจผิดไปโขแล้วววว

    #2,005
    0
  9. #2003 salammy2546 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 21:44
    อ่นากี่รอบก็นึกถึงคนที่แอบชอบ เศร้าโว้ยยย
    #2,003
    0
  10. #1997 thanporntxd (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 16:04
    ไม่ใช่คนนั้นนะกลอยยยย โอ้ยยย555
    #1,997
    0
  11. #1971 Hare-Akira (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:33
    เข้าใจผิดแน่ๆ เอ๊ะจะกู้คืนยังไง
    #1,971
    0
  12. #1955 Nuthathai Por (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 15:26

    หวั่นไหวผิดคนแล้วกลอย

    #1,955
    0
  13. #1935 MyJS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 16:02
    ไปกันใหญ่แล้ว หรือเอาเข้าจริง คืนนั้นอาจจะเป็นจินจริงๆ ก็ได้นะ
    #1,935
    0
  14. #1932 bbeamPk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:57
    ฮืออ เจ่บ
    #1,932
    0
  15. #1929 salammy2546 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:57
    เจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,929
    0
  16. #1901 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:30
    โถ่เอ๊ะ ตบบ่า
    #1,901
    0
  17. #1887 withfluffyp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:45
    กลอยเข้าใจผิดแล้วน้องงงงง
    #1,887
    0
  18. #1867 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 11:37
    สงสารเอ๊ะอะ บทไม่ได้บรรยายมากนะว่าเอ๊ะรู้สึกอะไรยังไงแต่คนอ่านนี่จินตนาการออกเลยว่าแบบเจ็บมากแน่ๆ ฮือ กลอยชอบจิณณ์ไปแล้วจริงๆเหรอลูก
    #1,867
    0
  19. #1847 heykiki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 23:59
    กลอยเข้าใจผิดแล้วกำลังจะชอบจิณณ์แล้วเนี่ยย
    #1,847
    0
  20. #1821 Jekkju (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 11:18
    สมจริงมาก555
    #1,821
    0
  21. #1813 Jaeyongie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:27
    น้องเอ๊ะ น่ารักอะ
    #1,813
    0
  22. #1735 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 21:04

    ความเอ๊ะนี่มันจริงๆเลยน้าาา

    #1,735
    0
  23. #1722 pradoza-aom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 14:14
    บางทีนะก็รู้สึกสมน้ำหน้า แกล้งจนเข้าคิดว่าเกลียดไปแล้ว ชอบจิณจริงจังจะทำไงอะ
    #1,722
    0
  24. #1684 PAlINAP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 09:17
    สงสารตาเอ๊ะ ฮือออออ สู้ๆน้าาาาา กลอยเข้าใจผิดไปแร้วง่าาาา
    #1,684
    0
  25. #1676 KaewsKaews (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 09:08
    สงสารพี่เอ๊ะ ช๊อคไปเลยอะ
    #1,676
    0