TEMPORARY REGEN เด็กดริ๊งค์ KRISCHEN FT.CHANBAEK [END]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28,617 Views

  • 826 Comments

  • 1,179 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    98

    Overall
    28,617

ตอนที่ 17 : ดริ๊งค์ครั้งที่ 16 : เกราะป้องกัน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มี.ค. 60

TEMPORARY REGEN : CHAPTER 16

ดริ๊งค์ครั้งที่  16 :  เกราะป้องกัน

#ฟิคเด็กดริ๊งค์ผิดรัก

 

            หนี...เหรอ ? ผมดันตัวเขาออกขยับมานั่งกอดเข่าข้างๆเขา ฝังหน้าลงกับแขนขาวนึกถึงคืนวันเลวร้ายที่ต้องทนทุกข์อยู่กับเทา มีคนเคยบอกว่าความรักแรกเริ่มมันสวยงามเสมอ แต่พอนานวันไปมันก็เหี่ยวเฉา ทว่าคำคำนั้นใช้ไม่ได้สำหรับเทา

 

            ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งรักผมมากขึ้น รักมากย่อมหวงมาก พอหวงมากก็ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง

 

            ขึ้นหิ้งไว้บูชา ไม่ว่าใครก็สัมผัสไม่ได้

 

กึก !

 

            ‘วันนี้ไปเที่ยวกันดีกว่า เดี๋ยวฉันเลี้ยงนายเอง

 

            ‘คงไม่ได้หรอก วันนี้แฟนฉันมารับ ผมบอกกับเพื่อนร่วมห้องที่เข้ามากอดคอระหว่างทางออกจากไฮสคูล ซึ่งตอนนี้เลิกเรียนแล้วและผมกำลังกลับบ้าน เพราะว่าเทารออยู่ ไว้วันอื่นนะ หัดบอกล่วงหน้าซะบ้างสิเจสัน

 

            ‘ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ เดี๋ยวฉันขออนุญาตจากแฟนนายให้เอง

 

            ‘ไม่ต้องเลย

 

            ‘จงแด

 

            ‘อ๊ะผมสะดุ้งนิดหน่อยตอนได้ยินเสียงคุ้นเคยเรียกจากด้านหน้า พอหันไปมองก็เจอเทายืนพิงรถคู่ใจของเขาอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มทำให้ผมรีบสาวเท้าไปหาเขา เจ้าตัวเลยยกแขนกอดผมไว้ จูบลงมาที่ขมับเบาๆเป็นการต้อนรับ

 

            คิดถึงจัง

 

            ‘เหมือนกันผมตอบด้วยรอยยิ้มพลางหันไปหาเจสันที่ยืนหน้าหงิกหน้าหงออยู่ ฉันกลับก่อนนะ มีอะไรก็โทรมาล่ะกัน

 

            ‘นายจะทิ้งฉันจริงดิ ?

 

            ‘พูดแบบนี้แสดงว่าจะชวนแฟนฉันไปไหนอีกล่ะสิ

 

กึก !

 

            ‘ฉันว่าฉันเคยบอกนายไปแล้วนะว่าห้ามพาจงแดไปไหน

 

            ‘…’

 

            ‘ต้องให้ฉันย้ำอีกกี่ครั้งนายถึงจะเข้าใจเจสัน

 

ก็แค่ไปเที่ยวด้วยกันเองเทา อย่าซีเรียสดิ

 

เผอิญฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับแฟนฉัน นายเข้าใจคำนี้ไหม

 

‘…’

 

อย่าทำอะไรที่มันอันตรายกับตัวเองเลยเจสัน มันไม่คุ้มที่จะเสี่ยงหรอกJเราสองคนคงรู้สึกเหมือนกันว่าร่างกายมันเย็นวาบตอนเทาเหยียดยิ้มร้ายกาจออกมา เล่นเอาเจสันถึงกับอ้ำอึ้งก่อนจะขอตัวแยกไปอีกทาง ผมโบกมือให้เขากลับมาสนใจเทาที่พาผมขึ้นรถ

 

            เทามักหวงผมเสมอเวลาอยู่กับผู้ชายคนอื่น นอกจากเขา

 

            ‘ห้ามไปไหนกับเขาอีกได้ไหมจงแด

 

            ‘แต่เจสันเป็นเพื่อนร่วมห้องนะ จะไม่ไปไหนกับเขาเลยก็ไม่ได้ผมแย้ง อีกอย่างเราก็อยู่กลุ่มเดียวกันด้วย

 

            ‘จงแดจำเป็นต้องมีคนพวกนั้นเป็นเพื่อนด้วยเหรอ ฉันยังดูแลจงแดไม่พอหรือไง

 

            ‘เทา

 

            ‘ฉันอยากเป็นคนสำคัญของจงแด เพียงคนเดียว

 

            ...อื้ม อย่าคิดมากเลยนะ กลับบ้านกันเถอะหลังจากตอนนั้นเราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกัน ผมไม่อยากมีปัญหากับเทาเพราะตั้งแต่คบกันเราไม่เคยทะเลาะกันเลย เทาดีกับผมทุกอย่าง ทำให้ผมสบายใจเวลามีอะไรหนักใจในชีวิต ยิ่งตอนนั้นผมเจ็บปวดเรื่องพ่อ เทาก็ทำให้ผมหายจากความรู้สึกแบบนั้น

 

            เรารักกัน ต่างฝ่ายต่างสัญญาว่าจะไม่มีกันไปไหน

 

            จนวันนึงที่ผมแอบไปเที่ยวกับเจสัน นึกว่าตัวเองจะกลับมาบ้านทัน เพราะก่อนหน้านั้นเทาบอกว่าจะไปหาน้องสาวของเขา อาจกลับมาดึกหรือไม่ก็กลับมาเช้าอีกวัน ผมไม่ได้บอกเขาว่าผมไปกับเจสัน แถมยังโกหกว่านอนไปแล้วอีกต่างหาก

 

            นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของปัญหา

 

    สามวันต่อมาผมพบว่าเจสัน กลายเป็นศพไปแล้ว

 

            ผมตกใจมากตอนได้ยินข่าว พ่อแม่ของเจสันร้องห่มร้องไห้บอกว่าลูกชายเขาโดนทำร้ายจนยับ ไม่มีร่องรอยของคนร้ายให้สืบเสาะว่าใครเป็นคนทำ ทว่าอาจจะมีแค่ผมก็ได้ที่เดาออก แม้จะยังไม่เชื่อก็ตาม วันนั้นผมรีบไปหาเทา เขานั่งดูหนังด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อนอยู่บนโซฟา

 

            ถึงอย่างนั้นผมก็ยังสัมผัสได้...

 

            ผมมั่นใจว่าเขาเป็นคนทำ

 

            กลับมาแล้วเหรอจงแด หิวไหม

 

            ‘เทาทำอะไร

 

กึก !

 

            ‘เทาทำอะไรลงไปผมถามเสียงสั่นมองใบหน้าหล่อเหลาที่รอยยิ้มค่อยๆลดหายไปกลายเป็นความเรียบตึงแสนน่ากลัว เทาฆ่าเจสันใช่ไหม

 

            ‘ใช่ ฉันฆ่ามัน

 

            ‘เทาทำแบบนั้นทำไม นั่นเพื่อนฉันนะ

 

            ‘มันไม่ได้คิดกับนายแค่เพื่อนหรอกจงแด ฉันดูออก

 

            ‘แล้วไงอ่ะ เขาไม่คิดแค่เพื่อนก็เลยต้องฆ่าเขาเหรอ !’ ผมตวาดเนื้อตัวสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมรู้ว่าเทาเป็นขี้หึงและหวงของ แต่เขาไม่น่าทำถึงขนาดนี้ เขาบ้าไปแล้วหรือไง ฆ่าคนอื่นเพียงเพราะอีกฝ่ายคิดมากกว่าเพื่อนกับผมเนี่ยนะ

 

            เขาไม่มั่นใจเลยเหรอว่าผมรักเขามากจนแบ่งใจให้คนอื่นไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจ

 

            ผมไม่อยากรักเขาแล้ว !

 

            ‘ฉันทนไม่ไหวแล้วเทา เราเลิกกันเถอะ

 

            ‘จงแด

 

            ‘ฉันไม่อยากอยู่กับคนบ้าที่ไม่รู้ว่าวันนึงจะฆ่าฉันทิ้งเมื่อไหร่

 

            ‘จงแด...!’

 

            ‘ฉันไม่อยากอยู่กับนายแล้ว !’

 

            ‘จงแด !’

 

หมับ !

 

            ‘หุบปากซะ ! นายไม่มีสิทธิ์พูดว่าจะทิ้งฉันไป !’ ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเทาพุ่งมาจับแขนผมไว้ บีบหนักราวกับต้องการให้มันแหลกคามือ ความกลัวปะทุไปทั่วร่าง น้ำตาผมเริ่มไหลให้กับความบ้าคลั่งของอีกฝ่าย นายหนีฉันไปไหนไม่ได้หรอก นายเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว !’

 

            ‘ไม่ ฮึก ปล่อยฉัน ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ !’

 

            ‘บอกว่าไม่ไงวะ !’ เทาตวาดเขย่าตัวผมแรงๆพาเอาร่างกายผมสั่นกว่าเดิม นัยน์ตาสีสวยที่ผมเคยหลงรักฉายแววโกรธจัดพร้อมเข่นฆ่า ผมพยายามผลักดันให้เขาไปจากผม แต่ก็ไม่ได้ผลสุดท้ายเขาก็ชนะ ร่างสูงกระชากผมเข้าห้องโยนผมขึ้นไปบนเตียงนอน

 

            หยิบโซ่เส้นยาวออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง...!

 

            ‘จะ...จะทำอะไรน่ะผมผวามองหน้าเทาด้วยความตื่นตระหนก อย่านะเทา อย่าทำแบบนี้

 

            ‘ก็ในเมื่อนายจะทิ้ง ฉันก็ต้องรั้งนายไว้ไงจงแด

 

            ‘ไม่...

 

            ‘เราจะได้อยู่ด้วยกัน

 

            ‘เทา

 

            ‘จะไม่มีใครแยกเราออกจากกันได้อีก !’ พูดจบอีกฝ่ายก็ระเบิดหัวเราะออกมาราวกับสนุกสนาน เขาจับผมลามไว้กับขาเตียงไม่ให้ขยับไปไหน ผมขัดขืนเท่าที่ทำได้ แต่เจ้าตัวก็แรงเยอะเกินไป สุดท้ายผมก็กลายเป็นหมาเฝ้าเตียง

 

            ผมกลัวมาก คิดได้ทันทีว่าตัวเองพลาดพลั้งมารักคนแบบนี้ แรกเริ่มความรักมันก็ดี...

 

            ทว่าตอนจบมันแย่ยิ่งกว่าเอานรกมาอยู่ตรงหน้า

 

            ฉันรักนายนะจงแดJ

 

กึก !

 

            “เป็นไรไหม ?สติผมกลับเข้าร่างเมื่อคริสทาบมือลงบนบ่า นัยน์ตาอ่อนโยนแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างไม่ปิดบัง หลังจากผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง มันไม่ต่างจากประสบการณ์หลอนที่ตามติดเป็นเงา ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเก็บงำมันไว้ ท้ายสุดคือลืมมันไปว่าครั้งหนึ่งผมเคยพาตัวเองไปเสี่ยงตาย

 

            คริสเป็นคนแรกที่ผมเปิดใจ เพราะผมคิดว่า...

 

            บางทีเขาอาจจะช่วยผมได้

 

     ผมกลัวความรักของเขา ไม่มีใครที่ไหนล่ามโซ่คนรักตัวเองไว้แล้วทำร้ายทุกคนที่ขวางหน้าหรอกนะ แม้แต่คนรักเขายังเคยเกือบจะฆ่า...!” เสียงของผมขาดห้วงเมื่อนึกถึงวันที่ตัวเองถูกคนในหัวบีบคอแทบขาดอากาศหายใจ เนื่องจากผมประชดประชันเขาด้วยการจะไปมีคนใหม่ ในตอนที่เราสองคนเริ่มดีกันมาบ้างแล้ว

 

               ตอนนั้นผมคิดได้อย่างเดียวคือทำยังไงก็ได้ให้เขาปล่อยผมไป ไม่ว่าจะเป็นจะตายก็ขอแค่ได้ไปจากเขาเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

 

               ทว่าเทาไม่ได้ฆ่าผม เขาเพียงแค่สั่งสอนให้ผมหลาบจำเท่านั้น

 

               จนถึงตอนนี้หัวใจผมยังเป็นแผลเป็นอยู่เลย

 

               “จงแด ร่างสูงดึงผมไปกอด ลูบหัวปลอบราวกับเป็นเด็กๆ ผมไม่ได้ร้องไห้ มันเหมือนกับร้องไม่ออกมากกว่า ผมเจ็บมาเยอะมากนั่นคือสาเหตุว่าทำไมผมถึงไม่เปิดใจให้ใครเข้ามาทำร้ายผม ไม่ต้องกลัวนะ ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำร้ายคุณ ผมจะดูแลคุณให้ดีกว่าที่เขาทำ

 

               “ทุกวันนี้คุณดีกับผมมากแล้วคริส

 

               “…”

 

               ดี...จนผมกลัวว่าวันนึงคุณจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม ถ้าเป็นแบบนั้น...อาจจะเป็นผมก็ได้ที่บ้าคลั่งให้กับความรักของคุณ

 

               “…”

              

               “ผมต้องรักคุณมากๆแน่เลย มันอาจดูเป็นถ้อยคำที่ควรจะดีใจ หากแต่พอดูด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดมันกลับไม่น่าจดจำเท่าไหร่ คริสกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับให้กำลังใจ แน่นอนผมเองก็ฝังตัวลงในอ้อมกอดนั้น

 

               อ้อมกอดแสนอ่อนโยน...

 

               ผมรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้น ต่อให้เขาผมจะรักเขามากมายแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้สำหรับผมเขายังไม่ใช่ความรัก อาจจะเป็นแค่การชอบพอกันอะไรประมาณนั้นมากกว่า ซึ่งผมก็ยังไม่ฟันธงหรอกนะ ผมอ่อนแอเรื่องแบบนี้เกินไปจนไม่อาจตัดสินใจได้

 

               ผมแค่ให้เขาโอบกอดผมไว้

 

               ทำให้ผมเป็นของเขาซ้ำไปซ้ำมา

 

               คริสทำอาหารให้ผมทานเช่นทุกวัน ดูแลปรนนิบัติราวกับผมเป็นไข่ในหิน ทั้งๆที่วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวัน ถ้าเทียบกับผมที่เอาแต่นั่งร้องไห้รอเขากลับมาแล้ว มันเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด ทว่าผมกลับไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงให้ดูสำนึกผิด

 

               เลยได้แต่ตอบแทนสิ่งที่เขาทำโดยไม่โวยวายเหมือนทุกครั้ง

 

               ง่วงหรือยังจงแด

              

               “ถ้าคุณจะนอน ผมก็นอน

 

               “งั้นเขยิบมานี้ ผมจะปิดไฟแล้ว ผมพยักหน้าเคลื่อนตัวเขาหาวงแขนร้อนอีกครั้งก่อนที่คนตัวสูงจะปิดไฟ ครั้งหนึ่งผมเคยกลัวว่าเทาจะเข้ามาทำร้ายเลยเปิดไฟไว้ตลอดเวลาเพื่อที่ผมจะได้เห็นว่าใครเข้ามาหาผมบ้าง ผมพะวงจนนอนไม่หลับ ดิ้นซ้ำแล้วซ้ำมา อยากจะไปนอนบ้านเพื่อนแทบตายชัก แต่ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนอ้าแขนต้อนรับหลังจากรู้เรื่องเจสัน

 

               พวกเขาเกลียดชัง ไม่เข้าใกล้ผม มองผมเป็นตัวประหลาด

 

               ผมถึงย้ายที่เรียนบ่อยครั้ง สุดท้ายก็เลือกกลับโซลเพื่อเริ่มชีวิตใหม่

 

               ชีวิตที่แทบไม่มีอะไร นอกจากร่างไร้วิญญาณ....

 

               ผมขยับตัวเข้าหาคริสอีกพยายามข่มตาให้หลับ ผมรู้ว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่หลับ ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อยากรบกวนเขา แค่นี้เขาก็เหนื่อยมามากแล้ว ทว่าก็เหมือนคริสรู้ว่าผมกังวลเขาถึงได้กอดผมแน่นขึ้น ฝังริมฝีปากลงบนหน้าผากผม จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับปลอบประโลม

 

               และแล้วผมก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

ตอนเช้า

 

               ไหวไหม

 

               “…”

 

               “ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องฝืนนะคริสลูบหัวผมเมื่อเห็นสีหน้าผมไม่ดีเท่าไหร่ วันนี้ผมมีเรียนเช้าและควรจะไปเรียนเช่นทุกวัน ไม่งั้นผมอาจจะถูกเช็คชื่อขาด ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก แต่พอคิดว่าเทาอาจตามผมไปมหาลัยก็ได้ มันก็ทำให้ผมรู้สึกไม่แน่ใจ

 

               ผมไม่อยากไปเลย ผมกลัว

 

               เอาเถอะ เรื่องร้ายมันคงไม่เกิดตลอดเวลาหรอกใช่ไหม

 

               “…”

 

               “คุณจะมารับผมใช่ไหมผมช้อนตามองอีกฝ่ายคล้ายออดอ้อนระคนวิงวอนขอให้เขาตอบรับ ซึ่งคริสก็พยักหน้าผมก็เลยถอนหายใจออกมา ยันตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปหามหาลัยแม้ว่าในใจจะรั้งไม่ให้ผมไปก็ตาม

 

               ตลอดระยะทางผมไม่พูดอะไรกับคริส ได้แต่นั่งจับมือเขาอยู่บนรถ พยายามคิดมาก ทว่าสมองก็ไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่ ผมนั่งคิดว่าถ้าเทามาที่นี่ผมจะทำยังไง ผมไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเล่นงานผมเมื่อไหร่ รู้แค่ว่าถ้าเกิดเขาอยากทำ มันง่ายนิดเดียว

 

               แค่ดีดนิ้วทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาต้องการ

 

               เลิกเรียนแล้วโทรหาผมนะ

 

               “อื้ม

 

               “จงแด

 

               “หือ ?ผมขานรับหันไปมองหน้าเขา ส่งผลให้อีกฝ่ายประทับริมฝีปากลงมาบนเรียวปากของผม ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมคงผลักไส รวมถึงต่อว่าอีกฝ่ายที่ทำอะไรนอกสถานที่แบบนี้ หากแต่ตอนนี้มันกลับกันผมยกมือขึ้นโอบรอบคอแกร่งขณะเบียดริมฝีปากเข้าหารสสัมผัส

 

               เราจูบกันอยู่นานจนผมเป็นฝ่ายผละออกไปเอง

 

               มารับผมเร็วๆนะ

 

               “…”

 

               อย่าทิ้งผมนะ คริส

 

LOADING 100 PER

เจิมรอเกราะป้องกัน ที่ไม่ได้ดูแลตลอดเวลา !

รอเยอะอัพไวนาจา มารอดูกันว่าพี่คริสมีไม้เด็ดอะไรมาทำใจน้องเป็ดเขว้

ปักป้ายรอไว้แล้วมาเสียเลือดพร้อมกัน ฝากติดตามด้วยน้า

1 เม้น 1 กำลังใจให้ความผิดบาปของจงแด

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

ติดแท็ก #ฟิคเด็กดริ๊งค์ผิดรัก

© themy ?butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #478 RealKimC21 (@RealKimC21) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 15:17
    เทาโหดอ่ะน่ากลัว TTATT
    #478
    1
  2. #457 fujikozung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:20
    ฮื่ออออออออออออออออออออออออออออ กลัวจริงๆๆๆว่าเทาจะมาดักรอจงแดที่มหาลัยวันนี้ ถ้าเจอกันจงแดต้องไม่ได้กลับไปหาคริสอีกแน่ๆๆๆเลย วันนี้ไม่อยากให้ทั้ง 2 แยกจากกันเลย
    #457
    1
  3. #454 CHENmybae_ (@annebyoneself) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 21:03
    ไรท์เค้ากลัวเทามามหาลัย ! ฮื้อออออ TTTTTT พี่คริสรอหน้าห้องเลยได้มั้ยยยย
    #454
    1
  4. #453 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 19:09
    ละมุนมากอยากให้ละมุนดีต่อใจแบบนี้ต่อไปไม่อยากให้เทามายุ่งกับจงแดตอนนี้พี่คริสกับจงแดความสัมพันธ์เริ่มดีขึ้นแล้ว
    #453
    1
  5. #452 kimham (@kimham) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 18:21
    คริสดูเเลจงเเดเค้าดีๆน้า
    #452
    1
  6. #451 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 09:31
    ความสัมพันธ์ดีขึ้นแล้ว รู้สึกจงแดติดพี่คริสหนักเลยนะเนี่ย
    #451
    1
  7. #450 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 09:21
    สงสารจงแดด
    #450
    1
  8. #449 111 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:48
    ต้องรักมากแค่ไหนถึงกลัวว่าตัวเองจะรักเค้ามากเกินไปจนเป็นบ้า
    #449
    1
  9. #448 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:59
    จงแดเลิกดื้อแล้ว พี่คริสดูแลลูกฉันด้วย
    #448
    1
  10. #447 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:15
    จงแดเปิดใจหมดแล้วนะเนี่ย คงเปิดใจให้คริสด้วยใช่มั้ยย
    #447
    1
  11. #446 Bubble_pp (@pare-phat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 23:32
    เทาโคดดดดโหดด เรากลัวนะเนี่ยยย
    #446
    1
  12. #445 kimham (@kimham) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 19:10
    ขนลุกอ่ะ เทาเเม่มโหด
    #445
    1
  13. #444 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:50
    โหดมากอ่ะโรคจิตมากพี่คริสต้องจัดการอย่าให้เทามายุ่งกับจงแด
    #444
    1
  14. #443 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 16:54
    โหดไปไหนเทาาาา กลัวแทนจงแดเลยยยย
    #443
    1
  15. #442 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 12:15
    เทาหวงมากจริงๆ ฆ่าเพื่อนจงแดเลยอะ พี่คริสต้องเป็นเกาะป้องกันจงแดนร้าาาาาาาาาาา
    #442
    1
  16. #441 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 13:40
    จงแดกลายเป็นเด็กน้อยไปเลยเมื่อเจอเทา
    #441
    1
  17. #440 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 08:23
    เทาไมโหดขนาดนี้ สงสารจงแด
    #440
    1
  18. #439 crazychen (@crazychen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 08:15
    เจิมรอออ เทานี่โหดจริมๆ =_=
    #439
    1