-จบ-◈Jurassic Foster◈ กลายพันธุ์รัก ใต้ธารา

ตอนที่ 8 : ◈ธาราที่7◈

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    14 ก.พ. 61

◈ธาราที่7◈




บรรยากาศบนเรือส่วนตัวขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ด้านนอกนั้นเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยดังอึกทึกจากเหล่าผู้เข้ารับการทดสอบ แน่นอนว่าพวกเขาล้วนไม่ผ่านการทดสอบเพราะไม่มีควรกล้าพอจะกระโดดลงไปต่อสู้กับไดโนเสาร์อย่างซิมโบสปอนไดลัส ส่วนด้านในตัวเรือบริเวณห้องรับแขกกลับมีบรรยากาศตึงเครียดซึ่งผมเป็นคนปล่อยออกมากระจายอยู่เต็มห้องไปหมด


หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยเซโครก็พาผมพ่วงด้วยยูทาร์และลูก้ามายังห้องนั่งเล่นในตัวเรือนี่ ถึงผมจะปล่อยบรรยากาศชวนตึงเครียดออกมาแต่เซโครก็ทำเป็นไม่สนใจเอาแต่นั่งมองมายังผมกว่า10นาทีได้แล้ว


แววตาแบบนั้นต้องการให้ผมเปิดฉากก่อนสินะ


จัดให้เลย


“อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นมาเดี๋ยวนี้...ขอทั้งหมดด้วย”ผมเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน


“จะให้เริ่มจากตรงไหน...”


“ที่ว่าลูก้าเป็นเพื่อนกับซิมโบสปอนไดลัสนั่นเป็นความจริงเหรอ”ผมไม่รอให้เซโครพูดจบก็จัดการถามต่อ


“เรื่องนั้นให้เจ้าตัวตอบไม่ดีเหรอ”เซโครบอกพลางมองไปยังลูก้าที่นั่งอยู่ข้างผม


“ไม่ใช่ว่าต้องให้หัวหน้าอย่างนายพูดรึไง”ผมกวนกลับ


“เขาไม่ได้เชื่อฟังผมขนาดนั้นนี่...จริงอยู่ที่เขาอาจเคารพผมแต่ก็แค่นั้น ผมไม่มีสิทธิ์ไปสั่งว่าห้ามพูดหรือห้ามบอก...และถึงสั่งด้วยนิสัยแบบนั้นก็อาจไม่ฟังก็ได้”


“ลูก้าเป็นเด็กดี เขาเชื่อฟังในทุกอย่างที่พูดแน่นอน...อย่าเอาเขาไปรวมกับเด็กสมัยนี้ที่จะหัวรั้นไม่ฟังคนอื่นพูดนะ”ผมรีบพูดแก้ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ลูก้าโดนว่า


ผมรู้จักลูก้าดี ถึงเขาจะเถียงแต่เขาก็รับฟัง


เป็นเด็กที่ถึงจะมีมุมดื้อก็ยังคงเป็นเด็กดี


“สาม...”


“เหมือนพ่อที่กำลังปกป้องลูกเลย...เนอะยูทาร์”เซโครหันไปกระซิบกับยูทาร์ด้วยน้ำเสียงติดตลก


“นั่นสิ”


“เซโคร”


“โทษทีนะทรี...พึ่งเคยเห็นนายออกตัวขนาดนี้ครั้งแรก ตกใจหน่อยๆเหมือนกัน”


“ก็ไม่ได้ออกตัวนี่...”แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง


“แต่สิ่งที่ผมพูดก็เป็นความจริงนะ...ถึงลูก้าจะเคารพผมแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเชื่อใจ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เชื่อผมเต็มร้อย กับยูทาร์เองเหมือนจะเชื่อมากกว่าผมอยู่เยอะแต่ก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็น”เซโครอธิบาย


“ที่จะบอกคือการที่ลูก้าไม่เชื่อนายหรือยูทาร์เต็มร้อยมันเป็นเรื่องแปลกงั้นสิ”


“เปล่า...การที่ไม่เชื่อเต็มร้อยมันเป็นปกติของทุกคนอยู่แล้ว จะมีก็แค่คนเดียวเท่านั้นแหละที่สามารถเชื่อได้อย่างหมดหัวใจ”


“กำลังจะบอกอะไร”


“ลูก้ามีคนที่เชื่อใจได้มากที่สุดอยู่แล้ว ซึ่งก็คือนายไงทรี”


“...ผม?”ตัวผมอ่ะนะ


“บอกตรงๆว่าผมก็ไม่รู้ว่าเขาไปเป็นเพื่อนกับซิมโบสปอนไดลัสได้ยังไง มารู้อีกทีก็ตอนเห็นเขาไปว่ายเล่นในบ่อของซิมโบสปอนไดลัสแล้ว”


“ไม่ถามลูก้าล่ะ”ถ้าถามต้องบอกอยู่แล้ว


“ถามแล้ว...แต่เขาไม่บอก”เซโครตอบด้วยท่าทางสบายๆ


“ลูก้า...ไม่บอกเซโครจริงเหรอ?”ผมหันไปถามคนข้างๆ


“ก็ไม่มีความจำเป็นต้องบอกนี่”


“เขาเป็นหัวหน้านะ”


“ถ้าเป็นคำสั่งที่สมควรทำผมก็พร้อมที่จะทำตาม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมต้องบอกหรือทำทุกอย่างตามที่สั่ง”ลูก้าอธิบาย


“งั้นถ้าผมบอกว่าอยากรู้ว่าลูก้าไปเป็นเพื่อนกับซิมโบสปอนไดลัสได้ยังไงจะยอมเล่าให้ฟังไหม”ผมถามเสียงอ่อยโดยในใจก็กังวลว่าจะถูกปฏิเสธอย่างที่เซโครโดนรึเปล่า


ขนาดเซโครยังทำให้เล่าไม่ได้แล้วผมจะทำได้เหรอ


“ผมเจอกับซิมโบสปอนไดลัสตอนไปเดินเล่นแถวนั้น บนเกาะผมไม่เคยเจอไดโนเสาร์ตัวไหนอยู่ในน้ำเหมือนกันมาก่อนเลยค่อนข้างสนใจซิมโบสปอนไดลัส พอลองเข้าไปคุยดูก็สามารถสนิทกันได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเลยชอบไปว่ายน้ำเล่นด้วยกัน”เรื่องทั้งหมดถูกเล่าต่อจากสิ้นคำถามผมไปไม่ถึงวินาที


บรรยากาสทั้งห้องกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ผมไม่ได้ปล่อยบรรยากาศแปลกๆออกมา


ที่ผมเงียบเพราะกำลังตกใจอยู่


เซโครบอกว่าลูก้าไม่ยอมเล่าแต่พอผมถามเขากลับเล่าในทันที


หรือว่าเซโครโกหก?


“ผมพูดถูกจริงด้วย...อย่างที่เราคิดเลยยูทาร์”เซโครเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนรักตัวเองพร้อมรอยยิ้ม


“อืม...ไม่แปลกที่ให้เจอใครตั้งมากมายกลับไม่มีคนที่สามารถเปิดใจเขาได้”


“ก็นะ...ผมบอกแล้วนี่ว่าทรีเป็นคนที่ลูก้าเชื่อใจมากที่สุดน่ะ”พอเห็นว่าผมกำลังจะอ้าปากถามก็ตอบใจสิ่งที่ต้องการกลับมา


“ลูก้า...เป็นอย่างที่เซโครพูดเหรอ”ผมหันไปสบกับดวงตาสีเงินอีกรอบ


“อืม...เชื่อใจสาม...เชื่อใจที่สุดแล้ว”


“จำที่ผมบอกเมื่อคืนได้ไหมทรี”เซโครพูดขึ้น


“เรื่องไหน”


“ที่บอกว่าการพาลูก้ากลับไปอาจเป็นสิ่งที่ผิดน่ะ”


“จำได้สิ...หมายความว่ายังไง”


“การที่จะให้เขาเติบโตขึ้นไม่ใช่เพียงสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมแต่ยังต้องมีคนที่เหมาะสมด้วย บนเกาะอาจมีสภาพแวดล้อมอันเหมาะสมแต่กับคนดูเหมือนคนจะไม่เหมาะ ไม่มีใครเหมาะจะดูแลเขาเท่ากับทรี”


“ถ้างั้นก็พาเขากลับมาหาผมแต่แรกสิ!”ผมตะโกนขึ้นเสียงดัง


ถ้าบอกว่าผมเหมาะสมก็พาลูก้ากลับมาสิ


จะให้รอไปเพื่ออะไร


“ผมก็อยากพากลับมาแต่เจ้าตัวบอกว่าไม่กลับ”


“ไม่กลับ?”


“เขาบอกว่าจะกลับมาหาทรีต่อเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่”


“ทำอะไรบ้าๆน่ะลูก้า รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงขนาดไหนน่ะ”ผมบ่นลูก้าเสียงดังด้วยความไม่พอใจ


ด้วยเหตุผลแค่นั้นมันไม่พอหรอก


ก็รู้ว่าลูก้าอยากโตพอที่จะสามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง


แต่ตลอดเวลาผมมานั่งคิดถึง มานั่งกังวล


แต่ตอนนี้อะไร ทุกอย่างมันดูจบแบบแฮปปี้ไม่ใช่รึไง


“...ขอโทษ”


“อย่ามาทำหน้าเศร้านะ...เด็กบ้านี่”ผมเอื้อมมือทั้งสองข้างขึ้นไปขยี้เส้นผมสีฟ้าแซมแดงซอยสั้นนั่นแรงๆแทนการลงโทษ


“ผมโตแล้วนะ...ไม่ใช่เด็กแล้ว”ลูก้าตอบพลางหลบมือที่ขยี้เส้นผมไปมาอย่างคล่องแคล่ว


“เด็กสิ...อายุแค่สองปีห่างกับผมไม่รู้กี่รอบ”


“อายุแล้วไง ผมสูงกว่าสามละกัน”


“ว่าไงนะ...ลองพูดอีกทีสิ”


“ผมสูงกว่าสาม...สูงกว่าเยอะด้วย”


“ลูก้า”


“ผมโตกว่าสาม”


“ลูก้า”


“พอทั้งสองคนแหละ...ถ้าจะเล่นกันไว้หลังจากนี้ละกัน”


“เล่นที่ไหนกัน”ผมถูกกวนเห็นๆ แถมยังกล้าพูดเรื่องส่วนสูงอีก


น่าโมโห


“ขอเข้าเรื่องก่อน...จากนี้จะทำยังไงต่อ”ดวงตาสีเขียวอมฟ้าประสานกับดวงตาสีน้ำตาลของผมอย่างจริงจัง


“หมายถึงเรื่องลูก้าสินะ”


“ใช่...การทดสอบนี่ผมจัดเพื่อหวังว่าอาจมีสักคนที่สามารถทำให้ลูก้ายอมรับได้แต่พอเขามาบอกว่าอยากรีบมาหาทรีผมก็รู้ทันทีว่าการทดสอบนี่คงจะเปล่าประโยชน์”เซโครงบอกพลางส่ายหัวไปมา


“จะหาคู่หูคนใหม่ให้ลูก้าสินะ”ไดโนเสาร์กลายพันธุ์ทุกคนจำเป็นต้องทำงานเป็นคู่เพื่อความปลอดภัยและความสำเร็จของงานนั้นๆ ไม่มีทางที่จะให้ลูก้าทำงานตามลำพังและถึงยอมผมนี่แหละที่จะค้าน


“ก็ไม่เชิง...ลูก้า อยากให้ผมลองหาคนที่เหมาะสมมาให้อีกครั้งรึเปล่า”คำถามของเซโครทำเอาผมเม้มปากแน่นด้วยหัวใจที่เต้นรัวขึ้น


ผมไม่อยากให้ลูก้าไปต่อสู้


แต่ถ้าเขาเลือกที่จะสู้ผมก็ไม่อาจทำอะไรได้


“ต่อให้หามาอีกกี่ครั้งผมก็ยอมรับพวกเขาไม่ได้หรอก”ลูก้าตอบเซโครกลับไป


“ไม่ใช่ไม่ยอมรับแต่ยอมรับไม่ได้สินะ”


“อืม...ถ้าจะต้อสู้โดยฝากชีวิตไว้กับใครสักคน คนคนนั้นนอกจากต้องเป็นคนที่มีทักษะในการดำน้ำและต่อสู้ในน้ำดีแล้วยังต้องเป็นคนที่ผมสามารถเชื่อได้อย่างหมดใจและพร้อมที่จะฝากชีวิตไว้กับคนคนนั้น รวมถึงสื่อสารกับผมได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดด้วย”


“จะไปหาคนแบบนั้นได้ที่ไหนลูก้า...จะมีใครที่สามารถสื่อสารกันได้โดยไม่ใช้คำพูดบ้างล่ะ”ผมพูดด้วยใบหน้ายุ่งๆ สำหรับข้ออื่นๆอาจไม่ใช่เรื่องยากแต่ข้อสุดท้ายนี่ไม่ใช่จะทำได้ง่ายๆ


“...”ทั้งห้องต่างเงียบลงแล้วใช้สายตามองมายังผมเป็นตาเดียวไม่เว้นแม้แต่ลูก้า


“เดี๋ยวนะ...ไม่มีทาง...”จะบอกว่าเป็นผมงั้นเหรอ


“ทรีจบวิชาโทเป็นพฤติกรรมสัตว์น้ำนี่”


“มันไม่เกี่ยวกับการสื่อสารโดยไม่ใช้คำพูดสักหน่อย”ผมรีบเถียง


“การจะสื่อสารกันได้โดยไม่ใช้คำพูดนั้นถ้ามีความเชื่อใจและความรู้สึกที่เชื่อมกันเดี๋ยวก็ทำได้เอง เหมือนอย่างผมกับยูทาร์ไง”


“ไม่เหมือนสักนิด...พวกนายเป็นคนรักกัน การที่จะสื่อกันได้มันเป็นเรื่องปกติแต่ผมกับลูก้าไม่ใช่”


“ก็ไม่แน่นี่นะ”เซโครพูดยิ้มๆ


“อะไรไม่แน่”


“เปล่า”


“จะกวนกันรึไง”


“งั้นทรีอยากให้ลูก้าบาดเจ็บงั้นเหรอ”


“ไม่มีทาง”ผมไม่ต้องเสียเวลาคิดคำตอบสักนิด


“ในการต่อสู้ถ้าไม่สามารถสื่อกันได้จะมีอันรายแน่นอน”


“คำก็ต่อสู้ สองคำก็บาดเจ็บ”


“สาม...”


“นี่เซโคร”


“ว่ามาเลย”


“ตอนนี้ลูก้าเป็นคนของนายสินะ”ดวงตาสีน้ำตาลของผมเงยขึ้นไปสบกับดวงตาสีเขียวอมฟ้าฝั่งตรงข้าม


“ก็ใช่”


“ขอลูก้าให้ผมได้ไหม”พอเอ่ยจบทั้งห้องก็เงียบลง ลูก้าที่อยู่ข้างๆยังหันมามองผมอย่างไม่เข้าใจ


“ถ้าผมให้ทรีต้องยอมเป็นคู่หูให้ลูก้านะ”


“ผมต่อสู้เก่งที่ไหนกัน”ผมยักไหล่ตอบไป


“หึ...ถ่อมตัวจังนะภาพตอนชนะแจ็คได้ยังติดตาผมอยู่เลย เบี่ยงตัวหมดหมัดที่พุ่งเข้าจู่โจมพร้อมทั้งเล็งหาจังหวะสวนกลับอย่างใจเย็น ปล่อยให้อีกฝ่ายเริ่มโมโหจนร้อนรนวิ่งเข้าใส่อย่างขาดสติพอรู้ตัวอีกทีร่างนั้นก็ถูกทุ่มลงไปกองบนพื้น ทักษะขนาดนั้นเรียกว่าไม่เก่งไม่ได้หรอกนะ”


คำพูดของเซโครทำเอาความทรงจำตอนเรียนปริญญาผุดขึ้นมา แจ็คที่พูดถึงเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนร่างยักษ์ที่มีนิสัยกวนโอ้ยไปมากสักหน่อย...ส่วนผมก็เป็นแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่งที่ตัวเล็กไปนิดเมื่อเทียบกับคนอื่น และยิ่งเล็กเข้าไปอีกเมื่อเทียบกับคนฝรั่งเศส นั่นทำให้ผมค่อนข้างเป็นจุดสนใจสำหรับพวกเด็กเกอย่าแจ็ค


ช่วงแรกผมก็เลี่ยงไปได้แต่ไม่นานก็ถูอีกฝ่ายตามแกล้งอย่างตอนกินข้าวก็เทน้ำใส่หัว ตอนนั่งเรียนอยู่ก็ถูกเข้ามากวนไม่เว้นวัน แจ็คอายุน้อยกว่าผมประมาณ3ปีแถมมีอิทธิพลพสมควรทางมหาวิทยาลัยเลยทำอะไรได้ไม่มาก


ผมเองก็ไม่ใช่พวกใจเย็นนักพอโดนรังควานนานๆเข้าความอดทนที่มีก็ปะทุออก สิ่งที่ผมทำคือการท้าแจ็คสู้ตรงๆโดยไม่ใช่อาวุธ ข่าวที่ผมท้าสู้นั่นกระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยและแน่นอนว่ามีแต่คนหัวเราะว่านักเรียนปริญญาเอกตัวเล็กๆจะไปชนะคนที่ตัวใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง


ขนาดเซโครยังมาหาผมก่อนวันสู้อย่างห่วงๆเลย


ไม่ว่าใครต่างก็คาดผลการต่อสู้นี้ได้ในทันทีที่เห็นผมกับแจ็คยืนเผชิญหน้ากัน ผมเองก็คาดการณ์ได้เช่นกันแต่ไม่ใช่คำว่าแพ้อย่างที่ทุกคนคิด มันไม่ใช่ความบ้าหรือความมั่นใจแต่เพราะผมเรียนรู้พวกศิลปะป้องกันตัวมาแต่เด็ก


ถ้าถามว่าทำไมถึงเรียน


ก็เพราะมันยังมีเด็กเกอยู่ในโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นชั้นอนุบาล ประถม มัธยมและยาวไปจนมหาลัยไงล่ะ


ยิ่งตัวผมดูโปร่งๆบางๆเหมือนขี้กางก็ยิ่งเป็นที่ต้องตาต้องใจเลยต้องมีศิลปะป้องกันตัวไว้เพื่อป้องกันตัวเองสักหน่อย


“เรื่องมันนานมาแล้ว”ตอนนี้ผมแทบไม่ได้ออกกำลังกาย ร่างกายแข็งไปหมด


จะยกขาเตะยังไม่รู้จะทำได้รึเปล่าเลย


“เดี๋ยวยืดกล้ามเนื้อหน่อยก็เหมือนเดิมเองแหละ”เซโครยังคงหว่านล้อม


ผมเองก็ใช่จะไม่เข้าใจหรอกนะ


ลูก้าก็บอกว่ายอมรับคนอื่นไม่ได้


ถึงคำพูดของลูก้าจะทำให้ผมเบาใจแต่ก็หนักใจเหมือนกัน


ผมไม่อยากให้ลูก้าสู้


ไม่อยากเห็นเขาต้องบาดเจ็บ


แล้วผมเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเป็นคู่หูที่ต่อสู้ร่วมกันได้


ผมไม่ชอบการต่อสู้ ถึงจะเป็นก็ไม่อยากที่จะทำหรอก


แต่หากมันสามารถช่วยเป็นกำลังให้ลูก้าไม่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตามลำพังละก็...


“มาแลกเปลี่ยนกันเซโคร”ผมนิ่งไปสักพักก่อนจะเปิดฉากการสนทนาอีกรอบ


“แลกเปลี่ยนอะไร”


“ผมจะยอมเป็นคู่หูให้ลูก้าแต่สิทธิ์ในการดูแลต้องเป็นของผม”


“ได้สิ ผมจะคุยกับคนข้างบนให้”


“มีอีกอย่างคือผมไม่อยากให้ลูก้าต่อสู้”


“สาม...”ลูก้าหันควับมามองทะนทีที่ได้ยิน


“ห่วงจริงๆนะ...เขาแข็งแกร่งนะทรี”


“ผมรู้ แค่มองก็รู้แล้วแต่ผมก็ไม่อยากให้เขาต้องได้รับอันตราย เพราะงั้นผมจะไม่รับภารกิจจากส่วนกลางเหมือนคู่อื่นๆ”


“งั้นจะรับจากใครล่ะ”


“จากนายไงเซโคร...แน่นอนว่าถึงนายจะบอกให้ไปทำแต่ถ้าผมเห็นว่ามันไม่คุ้มที่จะให้ลูก้าเสี่ยงผมก็จะไม่ทำ”


“แม้ว่าการไม่ทำจะทำให้หลายชีวิตต้องเสียไปอย่างงั้นเหรอ”


“...”คำพูดของเซโครทำเอาผมนิ่งไป


“สถานการณ์ของโลกในตอนนี้นายก็น่าจะเดาได้นะทรี...มนุษย์ตื่นตัวกับการกลับมาของสิ่งมีชีวิตที่สูญพันธ์ไปซึ่งการกลับมานั่นแลกด้วยอันตรายระดับสูงที่หน่วยงานปกติไม่สามารถรับมือได้ เมื่อไดโนเสาร์หลุดพวกมันจะล่าและทำลายทุกอย่าง สิ่งเดียวที่สามารถยุดได้ก็มีเพียงไดโนเสาร์ด้วยกันเท่านั้น”


จริงอย่างที่เซโครว่า


สิ่งมีชีวิตเมื่อหลายพันล้านปีก่อนเป็นนักล่าโดยสมบูรณ์ ไม่มีทางฝึกให้เชื่องได้โดยง่าย


ถ้ามันหลุดทุกอย่างจะราบเป็นหน้ากอง


แน่นอนว่ามีเพียงหน่วยปฏิบัติการพิเศษเท่านั้นที่สามารถจัดการพวกมันลงได้


ถึงจะจัดการได้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีการสูญเสีย ข่าวที่ได้ยินมาตลอดหลายปีตั้งแต่ไดโนเสาร์กลายพันธุ์ตัวแรกถูกสร้างขึ้นคือข่าวบอกการจากไประหว่างต่อสู้ของพวกเขาและคู่หู


ไม่ว่าจะเก่งหรือมีความสามารถขนาดไหนก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าจะปลอดภัย


ทางเลือกที่มีคือจะหนีหรือสู้


และการหนีก็คงมีแต่ทำให้หลายคนต้องสูญเสียขยายวงกว้างขึ้นไปอีก


“...เข้าใจแล้วเซโครผมจะทำ...แต่การที่ผมเป็นคู่หูกับลูก้าไม่ได้แปลว่าผมต้องทิ้งงานที่ทำอยู่ไปนะ แน่นอนว่าผมไม่คิดจะไปอยู่ที่เกาะส่วนกลางนั่นด้วย”ผมบอกสิ่งที่ต้องการออกไป


“ทรีรักที่นี่ผมรู้อยู่แล้ว...ผมจะให้ทรีกับลูก้าเป็นคู่หูพิเศษ”


“พิเศษ?”หมายถึงยังไง


“ใช่...ทรีจะไม่ได้รับภารกิจจากส่วนกลางเหมือนคู่อื่นๆแต่จะได้จากผม แน่นอนว่าภารกิจที่ส่งให้จะเป็นภารกิจที่เหมาะกับการทำงานของพวกนายมากที่สุด ในระหว่างที่ไม่มีภารกิจก็สามารถทำงานได้ตามปกติ แบบนี้ใช้ได้ไหม”เซโครยื่นข้อเสนอมา


“อืม โอเค”


“งั้นเดี๋ยวไปส่งทรีที่ท่าเรือนะ ยูทาร์ออกไปบอกกัปตันให้หน่อยสิ”


“ได้”ยูทาร์พยักหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป


“แล้วลูก้าล่ะ”ผมถามออกไป


“ลูก้าทำไม?”


“จะไม่พาเขากลับไปด้วยใช่ไหม”


“ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะอยากกลับไปไหม”


“ลูก้า...จะไม่กลับไปใช่ไหม”ผมหันไปสบกับดวงตาสีเงินด้านข้างอย่างร้องขอ


พึ่งจะเจอกันก็จะไปอีกแล้วเหรอ


ผมรู้ว่าการทำเรื่องรับสิทธิ์ดูแลลูก้ามันไม่ใช่แค่วันสองวันถึงจะเสร็จ 


“อยากให้ผมกลับไปเหรอ”


“ไม่อยาก...ครั้งที่แล้วผมไม่สามารถห้ามลูก้าได้ แต่ครั้งนี้ไม่เอาแล้ว...อย่ากลับไปนะลูก้า”


“อืม...จะอยู่กับสาม”ลูก้าพยักหน้าพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆมาให้


“เป็นอันจบเนอะ...ขอฝากลูก้าด้วยล่ะ”เซโครบอกยิ้มๆ


“ไม่ต้องฝากก็จะดูแลอย่างดีอยู่แล้ว”ยังไงผมก็เป็นคนดูแลเขามาก่อนนะ


“นั่นสิ...ไว้จะติดต่อไป”


“อืม”


หลังจากนั้นเรือก็กลับมาเทียบท่าอีกครั้ง เซโครบอกลาพลางกระซิบว่า ‘เดือนหน้าให้ระวังตัวไว้’ ก่อนเรือสีขาวแกมเทาจะแล่นออกจาฝั่งไปปล่อยให้ผมยืนงงอยู่โดยมีลูก้าหันมามองหน้า


“มีอะไร”ลูก้าถามพลางขมวดคิ้ว


“ก็ไม่รู้สิ...”ผมพึมพำแล้วเดินไปยังจักยานสีดำที่จอดไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน


“จะไม่รู้ได้ยังไง”ลูก้าวิ่งตามมาพูด


“ก็ไม่รู้จริงๆนี่”ให้ระวังตัวคืออะไร


จะบอกว่าลูก้าจะกลับร่างแล้วกินผมรึไง


หึ...บอกเลยว่าไม่มีทาง


“นี่ผมโตแล้วนะ เลิกปิดบังผมสักที”


“ไม่ได้ปิดสักหน่อย”ก็บอกว่าไม่รู้ไงเล่า


“สาม”


“กลับได้แล้ว”


“สาม”


“ไม่ต้องเรียกรู้แล้วว่าชื่ออะไร”ผมกวนกลับไป


“ไม่ต้องมากวนเลยนะ”


“ใครกวน”


“สาม”


“ครับลูก้า”


“นิสัยไม่ได้เปลี่ยนเลยสักนิด”ลูก้าบ่นเสียงเบาด้วยใบหน้าไม่พอใจ


“เหมือนกันแหละ”นิสัยชอบเถียงก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะ


“เหมือนอะ...”เสียงทุ้มที่กำลังจะเอ่ยบางอย่างออกมาเงียบไปเมื่อผมเอื้อมมือขึ้นไปลูบใบหน้าคมคายนั่นเบาๆ


“โตขึ้นเยอะเลยนะ”เด็กน้อยในวันนั้นโตเร็วขนาดนี้เชียว


“...สาม”


“ยินดีต้อนรับกลับนะ”ผมบอกพร้อมส่งยิ้มไปให้ เป็นรอยยิ้มแห่งความดีใจที่ได้เจอกันอีก ลูก้าเองก็จ้องมายังผมด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนเช่นกัน


“กลับมาแล้ว”


คำพูดนั่นทำเอาหัวใจรู้สึกอุ่นวาบด้วยความยินดี ผมรู้ว่าไม่ใช่แค่ผมที่รู้สึกแบบนั้น สายตาที่มองมากับน้ำเสียงของลูก้าทำให้ผมรู้ว่าพวกเรารู้สึกแบบเดียวกัน


ทันทีที่มาถึงยังตึกสำหรับพักผ่อนผมก็จัดการทำเรื่องให้ลูก้ามีห้องเป็นของตัวเอง แต่เพราะต้องใช้เวลาคุยเลยบอกให้ลูก้าขึ้นไปก่อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะไม่ยอมง่ายๆไม่เหมือนตอนนี้ที่พยักหน้าแล้วรับคีย์การ์ดผมไปโดยดี


ระยะเวลาแค่ปีเดียวทำให้เด็กคนนึงโตได้ขนาดนี้เลยสินะ


การทำเรื่องดูจะใช้เวลามากกว่าที่คิดผมเลยต้องจำใจโทรไปบอกยุให้จัดการงานทดลองต่อเลยถ้าวิจัยเสร็จแล้ว วันนี้ผมคงไม่เข้าไปทำงานแล้วล่ะ


กว่าจะเคลียร์เรื่องห้องได้ก็เสียเวลาไปหลายชั่วโมงอยู่


ไม่รู้ว่าจะอะไรนักกับแค่ขอห้องให้ลูก้าอยู่


“นี่ค่ะคีย์การ์ด”พนักงานสาวยื่นคีย์การ์ดส่งมาให้ผมด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ไม่สั่นก็แปลกล่ะ...หน้าผมตอนนี้เหมือนยักษ์ดีๆนี่เอง


“ขอบคุณ”พูดจบก็รีบลุกเดินออกจากห้องนี่ก่อนจะเผลอบ่นชุดใหญ่ใส่ไป


ทำงานชักช้าแถมยังมีการบอกขอเวลาพักไปเบรกด้วย


เมื่อลิฟต์หยุดลงยังชั้น14ผมก็เดินเข้าไปที่ห้องของตัวเองแล้วมองไปรอบๆเพื่อหาคนที่น่าจะอยู่ข้างในแต่เดินมาจนถึงเตียงก็ยังไม่เจอแม้แต่วี่แววว่าจะมีคนอยู่


“หรือว่า...”ผมนึกพร้อมกับก้าวเดินไปยังบานประตูห้องน้ำ


มีเพียงที่เดียวเท่านั้นแหละที่ลูก้าจะอยู่น่ะ


แกร็ก


“ลูก้าผม...เฮ้ย”เสียงสบถดังขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเห็นร่างกายเปลือยเปล่ากำลังลุกขึ้นมาจากน้ำ ทั้งแผ่นอก หน้าท้อง แขนหรือแม้แต่ขาต่างมีกล้ามเนื้อของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำต่างจากผมที่นอกจากจะไม่มีกล้ามเนื้อแบบนั้นแล้วยังมีไขมันจากการไม่ได้ออกกำลังมาแรมปี


หนึ่งปีนี่ทำให้คนเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ


น่าตกใจเกินไป


แล้วก็น่าอิจฉาเกินไปด้วย


แค่ปีเดียวทำไมถึงมีกล้ามท้องขนาดนั้น 


ผมนี่เมื่อก่อนออกกำลังตลอดกับพี่ชายตลอดแต่ผลที่ได้น่ะเหรอ


หึ...


“จะมองอีกนานไหมสาม”


“...ชิ”ผมเบือนหน้าหนีอย่างเคืองๆ ความจริงผมควรตกใจที่เปิดประตูมาเห็นอะไรแบบนี้แต่จะให้ตกใจมันก็ออกจะแปลกไปหน่อย ยังไงเราก็ผู้ชายเหมือนกันจะให้ไปตกใจอะไรล่ะ


ถ้าเป็นผู้หญิงค่อยว่ากัน


“ไม่พอใจอะไร”ลูก้าถามต่อ


“เปล่านี่”


“ให้ผมเดาไหม”


“คิดว่าจะเดาถูกรึไง”ผมหันหน้ากลับไปมองอีกฝ่ายตรงๆ


“อิจฉาหุ่นผมล่ะสิ”


ฉึก


ลูกศรที่มีหัวอันแหลมคมพุ่งทะลวงแผ่นหลังผมทะลุยันหน้าท้องเลยทีเดียว 


จะพูดตรงเกินไปแล้ว


“ไม่ใช่”ถึงจะเดาถูกแบบเป๊ะๆแต่มีเหรอที่ผมจะยอมแพ้ง่ายๆ


“เวลาสามโกหกมักจะหันหน้าไปทางซ้ายตอนพูด”


“...เดาผิดแล้ว”ผมรีบสะบัดหน้ามาด้านขวาเมื่อได้ยินประโยคนั่น


พึ่งจะรู้ว่าตัวเองมีนิสัยแบบนั้นด้วย


แบบนี้ต้องรีบแก้


“ที่พูดไปผมโกหกน่ะ”


“ลูก้า”ผมตะโกนใส่คนที่ยกยิ้มขึ้นด้วยความโมโห


กวนได้กวนดีจริงๆ


“ครับสาม”


“...กวนโอ๊ย”ผมกัดฟันแน่นกับท่าทางยียวนของลูก้า


“ทีสามล่ะ”


“ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”ยังไม่ได้กวนเลยสักนิด


“เข้ามาโดยไม่เคาะประตูแบบนี้คิดจะลวนลามผมล่ะสิ”พูดจบลูก้าก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าอกตัวเอง


“ไม่ใช่สักหน่อย”


“แปลว่าอยากมาอาบน้ำด้วยกันแน่ๆ”


“อย่าคิดเองเออสิ...ไม่ได้อยากอาบสักนิด”


“เมื่อก่อนอาบด้วยกันแท้ๆ”


“นั่นมันตอนนายอายุยังน้อยนี่ ขืนผมให้อาบเองเกิดจมน้ำขึ้นมาจะทำยังไง”ผมอธิบาย ช่วงแรกที่ลูก้ามาอยู่ด้วยผมต้องเข้ามาอาบน้ำด้วยตลอดเพราะกลัวอีกฝ่ายจะจมหรือเป็นอะไร


ถึงจะอาบน้ำด้วยกันแต่ผมก็ใส่เสื้อผ้าเถอะ ไม่ได้เปลือยสักหน่อย


“ผมเป็นไดโนเสาร์น้ำนะ จะจมน้ำได้ยังไง”ลูก้าพูดเสียงนิ่ง


“จมได้ไม่ได้ไม่รู้ แต่วันแรกที่เจอกันนายก็จมน้ำจนผมต้องฝายปอดให้อยู่นานเลย”นึกถึงเหตุการณ์นั้นก็ยังตกใจไม่หาย ร่างไดโนเสาร์ที่เปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์แถมยังจมน้ำอีก


“...ผมจมน้ำ?...สามฝายปอด?”หน้าของลูก้าเหมือนกำลังจะบอกว่าสิ่งที่ได้ยินไม่เป็นความจริง


“ใช่...ถูกต้องแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น ไม่มีการดัดแปลงใดๆทั้งสิ้น”


“...หมายถึงสามจูบผมสินะ”


“ไม่ใช่จูบ ผายปอดต่างหาก”


“ก็เหมือนกันนี่...”


“ไม่เหมือน”เรียกผิดนิดเดียวความหมายเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหนังมือเลยนะ


“ไม่เหมือนก็ไม่เหมือน ว่าแต่จะยืนคุยกันแบบนี้อีกนานไหม...ถ้านานผมจะได้ลงไปแช่ต่อ”


“ไปใส่เสื้อผ้าซะ...แล้วออกไปคุยกันข้างนอก”ผมรีบหันหลังกลับวิ่งออกจากห้องน้ำด้วยความแสง ด้วยความที่ผิวเป็นสีออกน้ำผึ้งทำให้มองเห็นอารมณ์ยากแต่ถึงไม่เห็นผมก็สามารถสัมผัสถึงความร้อนที่มารวมกันบริเวณผิวหน้าได้อย่างชัดเจน


อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว


จะบอกว่าเป็นความผิดผมก็ไม่ได้นะ ใครให้ลูก้ามากวนก่อนเล่า


ถ้าไม่กวนคงจบมาตั้งนานแล้วไม่ต้องมายืนมองร่างกาย...


บ้าเอ้ย แล้วผมจะไปมองร่างลูก้าทำบ้าอะไรเล่า


“บ้าเอ้ย”ผมตะโกนพร้อมขยี้เส้นผมสีดำของตัวเองจนยุ่งไปหมด


“อย่าตะโกนเสียงดังสิ”


“โอ๊ะ...โทษที...ลืมไปว่าประสาทสัมผัสของลูก้ามันดีกว่ามนุษย์ทั่วไป”ตะโกนเสียงดังขนาดนั้นอาจทำให้ปวดหัวได้เลย ยิ่งถ้าได้ยินในระยะใกล้คงมึนไปชั่วขณะ


“แล้วมีเรื่องสำคัญอะไรที่ถึงขนาดบุกเข้าไปในห้องน้ำแบบนั้น”


“อย่าเรียกว่าบุกสิ...แค่หาตัวไม่เจอเลยเป็นห่วงเท่านั้นเอง”ผมพูดประโยคสุดท้ายเสียงเบาหวิว จะว่าไปลูก้าก็โตพอแล้วที่จะทำอะไรด้วยตัวเองแต่ผมก็คิดว่าเขาเป็นเด็กเสมอ


“ขอบคุณ”


“...ลูก้า”คำขอบคุณเบานั่นทำเอาผมไปไม่ถูก


มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาขอบคุณกันเลย


“ตอนนี้ผมรู้สึกง่วงมาก...ขอนอนสักพักนะ ถ้าจะไปกินข้าวเมื่อไหร่ก็ปลุกผมด้วย”


“เรื่องที่ผมจะบอกก็เรื่องนี้แหละ”


“เรื่องอะไร”ลูก้าขมวดคิ้วพร้อมมองมางงๆ


“ผมไปจัดการห้องให้ลูก้าแล้วนะ...ตอนแรกจะเลือกชั้นที่สูงกว่านี้เพราะวิวตอนกลางคืนจะดีกว่าแต่คิดว่าลูก้าพึ่งมาถึงอาจมีหลายอย่างที่ไม่สะดวกเลยเลือกห้องข้างๆผมให้แทน เวลามีเรื่องอะไรก็จะได้มาหาได้ทันที”ผมบอกแล้วยื่นคีย์การ์ดไปตรงหน้าลูก้า


“...”ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปสบกับดวงตาสีเงินที่หรี่ลงอย่างไม่พอใจ


“...ลูก้า”


“สามไล่ผมเหรอ”ลูก้าที่เงียบไปถามขึ้น


“ไม่ได้ไล่นะ”ทำไมถึงคิดว่าเป็นการไล่ล่ะ


“เพราะผมกวนสามเหรอ”


“ลูก้า...”


“หรือเพราะผมไม่ได้ตัวเล็กน่ารักเหมือนเมื่อก่อน”


“นี่...”


“ไม่แน่ว่าอาจเพราะ...”


“เงียบแล้วฟังผมลูก้า”ผมตัดสินใจเดินเข้าไปแตะตัวอีกฝ่ายเบาๆเป็นการเรียกสติ


“...”ลูก้าทำตามที่ผมบอกโดยการเงียบแล้วพยักหน้าตอบมา


“ผมไม่ได้ไล่ลูก้า...”


“แต่สามให้ผมไปอยู่ที่อื่น”


“ฟังให้จบก่อนสิ อย่าพึ่งพูดขัด”ผมทำหน้าเคืองเมื่อถูกขัดการพูดหลายต่อหลายครั้ง


ถ้ามีครั้งต่อไปผมจะเอาสก๊อตเทปปิดปากซะ


“...อืม”


“ที่ผมให้ลูก้าไปอยู่อีกห้องไม่ใช่เพราะไล่แต่มันเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว...เห็นใช่ไหมเตียงนั่นขนาด5ฟุต จริงอยู่ว่าเมื่อก่อนเราสามารถนอนด้วยกันได้แต่ตอนนี้มันคงจะเบียดเกินไป อีกอย่างลูก้าเองก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวอย่างการแช่น้ำสบายๆโดยไม่มีผมมาบอกว่าเลิกแช่ ลูก้าโตพอที่จะทำอะไรด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีผมคอยบ่นอีกแล้ว นั่นคือสาเหตุที่ผมให้ลูก้าไปอยู่อีกห้อง”ผมรู้สึกดีใจที่ครั้งไม่ถูกขัดจังหวะพูดอีก


ทุกอย่างที่คิดได้พูดออกไปแล้ว


เมื่อเขาโตก็มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรด้วยตัวเอง


อีกอย่างคือการให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งหลังจากกันเป็นปีมันไม่ง่ายเท่าไหร่


ผมไม่ค่อยชอบนอนร่วมกับใครแต่ตอนนั้นลูก้ายังเด็กอยู่ถ้าให้แยกนอนผมก็ห่วง


ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับลูก้าว่าจะเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อมากขนาดไหน


“ผมไม่ไป”คำตอบที่ดังขึ้นทำเอาคนฟังอย่างผมนิ่งเพื่อประมวลสิ่งที่ได้ยิน


เดี๋ยวนะ...พูดว่าไม่ไปงั้นเหรอ


“ลูก้า”ที่พูดไปทั้งหมดนี่ไม่ได้ทำความเข้าใจเลยรึไง


“เตียงจะเล็กก็ช่างสิ...สามเปลี่ยนอันที่ใหญ่กว่าก็ได้”ลูก้าพูดพร้อมกับขาที่ก้าวไปยังเตียง เมื่อถึงก็ทิ้งตัวลงนอนโดยไม่ขอเจ้าของห้องอย่างผมสักคำ


“ลุกขึ้นเลยลูก้า นอนที่นี่ไม่ได้นะ...เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็จะมีเตียงกว้างๆให้นอนไม่ต้องมาเบียดกันให้อึดอัดแบบนี้”ผมพยายามกล่อม


“ผมชอบเวลาที่นอนเบียดกับสาม”


“...”ประโยคนั่นทำเอามือที่หมายจะเอื้อมไปดึงแขนอีกฝ่ายชะงักทันที


“ผมชอบเวลาที่สามบ่นตอนผมแช่น้ำนานเกินไป...การที่สามบ่นมันหมายถึงสามเป็นห่วงเพราะงั้นผมถึงชอบแช่น้ำนานๆจนกว่าจะได้ยินเสียงนั่น”


“...”ก็ว่าอยู่ว่าทำไมถึงแช่น้ำนานทั้งที่ผมก็บ่นอยู่ทุกวัน


“ผมไม่ต้องการความสะดวกสบายหรือพื้นที่ส่วนตัว”


“ลูก้า...”


“ผมต้องการแค่สาม...ต้องการแค่อยู่กับสาม”ดวงตาสีเงินที่เงยขึ้นมาสบทำเอาผมถอนหายใจออกมาดังๆแล้วนั่งลงตรงขอบเตียง


“ให้แค่อาทิตย์เดียว”ผมบอกเสียงเบา


“อะไรอาทิตย์เดียว”


“ที่จะนอนด้วยกัน...”


“ไม่”เป็นอีกครั้งที่ผมยังพูดไม่จบประโยคก็โดนขัด


“ลูก้าทำไมดื้อ”


“สามแหละดื้อ...ผมบอกแล้วไงว่าไม่ไป”ลูก้าย้ำด้วยน้ำเสียงชัดเจน


“ผมก็บอกลูก้าแล้วไงว่าเตียงมันเล็กน่ะ”


“เปลี่ยนใหม่ตามที่ผมเสนอก็หมดเรื่องแล้ว”


“มันไม่ได้อยากเปลี่ยนก็จะเปลี่ยนได้นะ”รู้ไหมว่าขั้นตอนการยื่นเรื่องกว่าจะผ่านการอนุมัติมันรอนานขนาดไหน 


“สามทำได้อยู่แล้ว”


“ทำไม่ได้เฟ้ย”อย่ามาคิดเอาเองนะ


“ไม่รู้ด้วยล่ะ...ยังไงก็ไม่ไปนอนที่อื่นแน่”พูดจบลุก้าก็ซุกหน้าลงที่หมอนแล้วไม่พูดอะไรอีกเลย


ส่วนผมที่นั่งอยู่ข้างๆก็ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ มีคำพูดมากมายที่อยากจะบ่นแต่ก็รู้ดีว่าถึงบ่นไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนอยู่ดี


ลูก้าเป็นเด็กที่บทจะดื้อก็จะดื้อแบบสุดๆ


ให้ตายสิ


แล้วผมจะเสียเวลาไปหลายชั่วโมงเพื่อคีย์การ์ดที่ไม่ได้ใช้นี่ไปทำไมกัน!!
........................................................................

สวัสดีค่ะ

อย่างแรกเลยต้อง happy valentine's day นะคะ

อัพแบบยาวๆ (รึเปล่าไม่ได้นับหน้า) ถือเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ให้แก่นักอ่านทุกคนค่ะ

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ปีนี้อาจไม่ได้อัพตอนพิเศษอะไรเนื่องจากไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ 555

สำหรับตอนนี้รู้สึกสนุกแบบแปลกๆ ที่ได้แต่งฉากทะเลาะกันระหว่างสามและลูก้า

ขนาดแต่งฉากทะเลาะเรายังแต่งไปยิ้มไป(บ้าไปแล้ว)

หวังว่าทุกคนจะถูกใจกันนะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

บ๊ายบาย

ปล.วันนี้ไม่มีมุมให้ความรู้นะคะเพราะยังไม่มีไดโนเสาร์ตัวใหม่ออกมาเลย

nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

699 ความคิดเห็น

  1. #686 janjao_jann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:29
    มันไม่เส้าอ่ะออกตลกด้วยแต่นี่น้ำตาไหลทั้งตอนเลย งง555
    #686
    0
  2. #674 Danwtlese (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 02:33
    เอ็นดูจัง
    #674
    0
  3. #639 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 03:10
    ลูก้ากวนได้ใจจริงๆ 555
    #639
    0
  4. #541 เจ้าชายสีเทา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 13:59
    555555 นั้นสิ จะเสียเวลาหลายชั่วโมงกับการขอห้องทำมายยยย
    #541
    0
  5. #447 lolinpop (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 15:01
    ลักษณะของลูก้าในตอนนี้ออกแนว
    แบบ///พี่จะอยู่///555+
    #447
    0
  6. #304 Dia dava (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 21:19
    จะแยกห้องทำไม๊ ไม่ต้องแยกหรอก คิคิ
    #304
    0
  7. #249 44784 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:47
    ยังยืนยันว่าเซโครร้ายกาจ 5555
    #249
    0
  8. #190 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:40
    ตอนแรกก็นึกไม่ออกนะ ที่ให้ระวังตัว แต่พออ่านถึง โดนกิน ....นึกออกเลย(ยิ้มชั่วร้าย)หุๆๆ นั้นสินะ~~ ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ~~~ ระวังจะลุกไม่ขึ้น55555 // การทะเลาะมีความน่ารัก แลละมุนละไม
    #190
    0
  9. #189 Smuffy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:39
    เดือนที่จะถึงที่เซโครบอกน่ะ เดือนฤดูผสมพันธุ์รึเปล่าน้า หุหุหุ
    #189
    0
  10. #188 un-til_dawn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:37
    สามเอ้ยยยยย โดนเด็กกินก็คราวนี้ 5555 ชอบความหน้ามึนของลูก้ามากๆๆๆๆๆๆ ฮาดี คือออกแนวแบบชั้นจะอยู่ใครจะทำไม 55
    #188
    0
  11. #187 February Asce (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:09
    เดือนหน้ามีอะไรน้ออออออ ฮุๆๆๆๆๆ
    #187
    0
  12. #186 J'name Rbt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:06
    ลูก้า นอนห้องนู้นก่อนก็ได้ลูก แล้วค่อยกลับมาตอนทำเรื่องเปลี่ยนเตียงแล้ว 55555

    ตามอ่านตั้งแต่ภาคแรกจบใหม่ๆ ยังไม่ขึ้นภาคสอง รู้สึกจังหวะรับส่งบทของตัวละครกับภาษาดูดีขึ้นนะคะ ภาคก่อนดูแปลกๆไปหน่อย สู้ค่ะ รออ่านต่ออยู่นะคะ <3
    #186
    0
  13. #185 .pop (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:00
    ลูก้ากวนขึ้นเยอะเลยนะ สามได้ปวดหัวบ่อยๆแน่5555 ว่าแต่ระวังนี่ต้องระวังอะไรหรอคะ//ยิ้ม
    #185
    0
  14. #184 aom051 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:01
    ที่ให้ระวังตัว เพราะจะถึงฤดูผสมพันธ์รึเปล่าาาาา
    #184
    0
  15. #183 pcard (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:36
    ทะเลาะกันได้น่ารักมากค่าาา ><
    #183
    0
  16. #182 คิมดงจุน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:19
    ทะเลาะกันได้สามีภรรยามากเลยค่ะน่ารักกกก คีย์การ์ดเอามาให้เราก็ได้ค่ะอยากส่องอะไรอยู่พอดี ...แค่ก
    #182
    0
  17. #181 I'm2nd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:10
    เดือนหน้าๆ ฮู้วๆๆๆๆ 5555
    #181
    0
  18. #180 Atk. S. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:30
    ดื้อจริงๆเลยลูก
    #180
    0
  19. #179 Kon--Kon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:12
    เหมือนคู่ข้าวใหม่ปลามัน 555
    #179
    0
  20. #178 preesia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:25
    จะรอเดือนหน้าของสามนะคะ😁
    #178
    0
  21. #177 PPP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:59
    ช่วยบอกทีว่าเขาทะเลาะไม่ได้จีบกันอยู่ ความหวานทะลุจอ 555555
    #177
    0
  22. #176 maylodyza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:06
    นับถอยหลังรอเลยค่าา 55555
    #176
    0
  23. #175 No! Sparrow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:47
    เดือนหน้าสามเสร็จแน่ 55555
    #175
    0
  24. #174 Ampchom Chomphoonut (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:32
    เดือนหน้าคือช่วงติดใช่ไหม? สามเอ๋ยระวังให้ดี
    #174
    0
  25. #173 Incamisang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:26
    น่ารักๆจัง
    #173
    0