Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 8 : Change my love 7: อุจิวะระเบิดโทสะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    18 ก.พ. 59

   Chapter 7




“ถึงเวลาจากกันแล้วนะคูมิโกะจัง พี่ต้องคิดถึงเธอมากแน่ ฉันโน้มตัวลงไปกอดยัยหนูที่ตั้งท่าจะเบะปากน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร ถึงแม้ว่าฉันจะคิดกับเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง คนในครอบครัว...แต่เธอก็ยังมีบ้าน มีครอบครัวอันแสนอบอุ่นรอคอยเธออยู่ ฉันคงไม่สามารถรั้งเธอให้อยู่กับเราในแสงอุษาได้หรอก

“ฮึก...หนูเองก็คงคิดถึงพี่มากๆ ดูแลตัวเองด้วยนะพี่สาว ฮือๆ" มือเล็กกอดรัดฉันแน่นไม่แพ้กัน ฉันเองก็ทำได้แค่ลูบหัวเธอกลับ

“ฮารูโนะเราต้องไปกันเดี๋ยวนี้" อิทาจิขัดขึ้นด้านหลังและครั้งนี้ฉันก็คงเถียงเขาไม่ได้ ในเมื่อพวกเรากล้าบุกเข้ามาถึงเขตรั้วน้ำเงินต่อให้เป็นนินจาที่เก่งแค่ไหนก็คงไม่อยากประมาทกับระบบป้องกันอันเลื่องชื่อของที่นี่หรอก ยิ่งคดีเมื่อวานที่ฉันก่ออีกป่านนี้พวกทาคิคงเริ่มระวังตัวขึ้นกว่าเดิมอยู่แล้ว ฉันหันไปพยักหน้าก่อนจะหันกลับมามองดวงตาใสแป๊วที่มองฉันอย่างเจ็บปวด เฮ้อ...จะว่าไปก็อดใจหายไม่ได้แฮะ

“พี่ต้องไปแล้ว คงมีคนรู้แล้วล่ะว่าเธออยู่ที่นี่” ฉันผละออกอย่างอ่อนโยนพลางเกลี่ยน้ำตาบนแก้มใสๆนั่น "ต้องเข้มแข็งนะคูมิโกะจัง จำไว้เจ้าหญิงที่ดีต้องไม่ขี้แยหรือยอมแพ้อะไรง่ายๆ ถึงเราจะเป็นผู้หญิงแต่จิตใจเราก็แกร่งไม่แพ้ผู้ชายเหมือนกัน"

“ฟืดๆ อื้ม! หนูจะเข้มแข็ง” เด็กน้อยสูดน้ำมูกน้ำตาที่ไหลย้อยเต็มหน้าไม่เหลือคราบเจ้าหญิงตัวน้อย ก่อนจะหันไปหาอิทาจิที่ยืนตีหน้าเข้มอยู่ข้างๆแล้วพูดในสิ่งที่ฉันแทบจะลมจับอีกรอบ

“พี่อิทาจิ พี่ต้องดูแลพี่ซากุระดีๆนะ นี่...ทำตามหัวใจพวกพี่ซะ ฉันเชียร์พี่ชายอยู่นะ" อิทาจิคงไม่รู้ว่าคูมิโกะสามารถอ่านใจได้ คำพูดที่แอบแฝงของคูมิโกะเล่นเอาคนหน้านิ่งอย่างอิทาจิอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะยิ้มนิดๆ! ย้ำ! แค่นิดจริงๆ!! ยิ่งเขาเอื้อมมือไปลูบหัวยัยหนูแบบนั้นมันทำให้ดวงตาฉันแทบกระอักเป็นสายเลือด ท่าทีแบบนี้ของอุจิวะผู้ยิ่งใหญ่ช่างไม่คุ้นเอาซะจริงๆ -_-;

“อืม ดูแลตัวเองด้วย" 

ปัง!

ประตูที่ถูกถีบออกอย่างแรงดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของนินจาองค์รักษ์ขว้างคุไนใส่ฉันกับอิทาจิอย่างไม่รอช้า ซึ่งฉันเบนตัวหลบได้สบายๆ เหอะ ของพรรคนั้นทำอะไรฉันไม่ได้อยู่แล้ว 

“พวกแกถอยออกไปจากองค์หญิงซะ!!" นินจาสองคนรีบกระโดดมาบังคูมิโกะไว้ แต่เพียงพริบตาเดียวอิทาจิก็โผล่ไปข้างหลังนินจาพวกนั้นก่อนจะทำให้เขาสลบไป

“พวกมันมากันแล้ว" 

“รู้แล้วย่ะ ไว้เจอกันนะคูมิโกะจัง!" ฉันโบกมือเป็นครั้งสุดท้ายแล้วค่อยๆหายตัวไปพร้อมกับอิทาจิ

 

เอาล่ะในที่สุดพวกเราก็หลุดพ้นรัศมีเขตรั้วน้ำเงินแล้วแต่เนื่องจากหมู่บ้านทาคิต้องข้ามสะพานไปอีกฝั่งถึงจะไปที่ถ้ำนั้นได้ อีกไม่นานพวกนินจากองกำลังเสริมก็คงจะตามทันถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากจะทำร้ายใครทั้งนั้น ด้านหน้าเป็นสะพานใหญ่ด่านสุดท้ายที่เราต้องผ่านไปให้ได้ แน่อยู่แล้วว่ามันคงไม่ง่ายเหมือนตอนที่บุกเข้าไปแน่ ทุกคนคงงงว่าทำไมฉันไม่ใช่โอกาสนี้หนีกลับโคโนฮะโดยผ่านความช่วยเหลือของหมู่บ้านนี้ นินจาหลายคนที่เห็นฉันบุกที่นี่มากับอิทาจิคงมีหลักฐานมากพอที่จะทำให้พวกเขาไม่เชื่อใจฉันพร้อมทั้งคงจับฉันส่งตรงเข้าคุกทันทีที่มีโอกาสแน่

“รีบออกจากที่นี่กันเถอะ...! " จังหวะที่ฉันเกือบจะก้าวเข้าขอบสะพานจู่ๆวงแขนของอิทาจิก็เอื้อมมารั้งเอวฉันไว้โดยถือโอกาสรวบตัวฉันเหวี่ยงขึ้นบ่าอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดห่างออกจากจุดนั้นออกไปเจ็ดแปดเมตร จังหวะที่ฉันกำลังจะหันไปถามคุไนจากมืออิทาจิก็ถูกปาไปยังกลางสะพานซะก่อน ฉันมองตามไปอย่างงๆ อะไรของหมอนี่อีกวะเนี่ย?-_-

...ทุกอย่างยังคงสงบนิ่ง แต่ในวินาทีนั้นเอง...

ฉัวะๆๆ!!!

เส้นจักระคมๆนับพันที่ปรากฏขึ้น ถึงขนาดตัดเหล็กให้ขาดได้ภายในพริบตา คุไนที่ถูกปาออกไปกลายเป็นผงไม่มีชิ้นดี เกือบไป! นี่ถ้าอิทาจิไม่คว้าเอาไว้ฉันคงได้กลายเป็นขี้เถ้าดำๆไปแล้ว 

“นี่ปล่อยฉันลงได้แล้วน่า ฉันยืนได้!" ฉันยังคงพยามตะเกียจตะกายลงจากอ้อมแขนอันน่ารังเกียจ แม้ว่าฉันจะเกือบพลาดแล้วก็ตาม =__=;

“เงียบซะ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้ลิงอย่างเธอมาซน”

ถึงจะอยากต่อปากต่อคำแต่น้ำเสียงจริงจังแกมดุเล่นเอาฉันไม่กล้าที่จะขัดขืนต่อขณะใบหน้าอิทาจิกลับดูเครียดขึ้นเรื่อยๆ “เส้นจักระพวกนี้คมพอที่จะตัดพวกเราออกเป็นชิ้นๆ รอบหมู่บ้านมีม่านจักระอยู่ทั้งสี่ทิศไม่มีทางที่พวกเราจะออกไปได้ง่ายๆแน่ และที่แย่ที่สุด...ที่นี่มีทางออกแค่ทางเดียวเท่านั้นมันเป็นทางเดียวที่จะเชื่อมต่อกับถ้ำที่เราเข้ามา"

“ถ้างั้นไม่ทราบว่าเราจะหนีออกจากที่นี่ยังไงล่ะค่ะอุจิวะซัง" ฉันเอี้ยวตัวกลับมามอง “อีกอย่างเลิกทำเหมือนฉันเป็นลิงที่ต้องตามนายต้อยๆสักที อย่ามาดูถูกตำแหน่งที่ฉันได้มาด้วยความพยายามนะ”

“...ก็ได้” ฉันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่เขายอมตกลงง่ายๆแบบนี้ แต่แล้วก็ต้องยิ้มหน้าบานเมื่อเขาเอ่ยประโยคถัดไป “ถ้าคิดว่ามีเธอเอาตัวรอดเองได้ ก็ไปเจอกันที่อีกฝั่งของสะพานละกัน”

ว่าจบอิทาจิก็หายตัวไปทันทีโดยปล่อยให้ฉันร่วงก้นกระแทกพื้นเต็มๆ โดยไม่มีวี่แววว่าเขาจะยังอยู่แถวนี้ด้วย แสดงว่าเขาตั้งใจจะทางใครทางมันจริงๆสินะ อันที่จริงหายไปเลยซะก็ดีฉันจะได้หาวิธีของฉันโดยไม่ต้องกังวลกับพวกตัวถ่วง (อิทาจิ ตัวถ่วง?(.__.)) คราวนี้แหละที่ฉันจะแสดงให้อุจิวะนั้นได้รู้ซะมั่งว่าคุโนะอิจิแห่งโคโนฮะคนนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตากับฝีปากเท่านั้น! J

“ยัยศัตรูหยุดอยู่ตรงนั้นนะ!!" เสียงกองทัพนิจาที่ดังขึ้นด้านหลังพากันขยายวงล้อมฉันซะจนมุม

ขอโทษนะทุกคน ฉันคิดในใจก่อนจะประสานอินอย่างรวดเร็ว

ฟุ่บ

“คาถาลวงตาบุปผา” นินจาหลายสิบคนที่ตั้งใจจะพุ่งมายังฉันพลันหยุดชะงักมันที ก่อนจะเริ่มมีสีหน้าเหม่อลอย เพียงไม่นานก็ค่อยๆสลบไปทีละคน แน่นอนฉันไม่เล่นพวกเขาถึงตายหรอก กะจะให้สลบไปนานหน่อยพอที่จะให้ฉันหนีไปได้ พอเห็นว่าไม่มีใครแล้วฉันก็หันหลังเตรียมที่จะข้ามสะพานออกไปให้เร็วที่สุด

แต่ทันใดนั้นเองสะพานก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับทะเลสาบรอบด้านที่เข้าโจมตีเป็นมังกรน้ำ แล้วบีบตัวเข้าหาฉันอย่างรวดเร็วกลายเป็นฉันที่ติดอยู่ในกำแพงน้ำงี่เง่านี่

บ้าจริง! เสียเวลาชะมัด ฉันไม่มีวันยอมแพ้อุจิวะเด็ดขาดL ในเมื่อตั้งใจไว้แล้วการนี้แข่งขันครั้งนี้ฉันต้องเป็นผู้ชนะเท่านั้น ฉันก็เริ่มที่จะหาผู้ใช้คาถาวารีทันที แต่จะว่าไปถ้ากำแพงหนาขนาดนี้ใช้จักระพังออกไปก็คงเปลืองเปล่าๆแถมดูท่าจะยากอีกด้วย

“ท่านไดเมียวมีคำสั่งให้จับตายได้ จัดการมันเลยพวกเรา!!

อะ อะไรนะจับตาย!? เหอะ ไดเมียวงี่เง่า รอให้ฉันกลับโคโนฮะได้ก่อนเถอะ ฉันจะฟ้องผู้อาวุโสให้ลงมติถอดถอนไดเมียวแคว้นนี้แน่ -*- เป็นถึงผู้นำแต่ไร้ความคิดชะมัดแทนที่จะจับศัตรูมาเค้นซะก่อนกลับฆ่าทิ้งเหมือนปัดรังแคออกจากหัวแบบนี้แม่ต้องสั่งสอนซะแล้ว

“ระเบิดมันเลย!!!

ตู้มมม!!!

!!!

 

ระหว่างที่ฝั่งอันบุสาวกำลังโดนระเบิดลูกใหญ่ติดอยู่ในกำแพงน้ำกลางทะเลสาบ อิทาจิก็หายตัวมาโผล่ที่ทางทิศใต้ของม่านจักระ แน่นอนว่านินจาอัจฉริยะอย่างเขาคำนวณไว้เรียบร้อยเสร็จสรรพ ถ้าทะลุม่านจักระออกไปไม่ได้ มีวิธีเดียวคือพังมันซะ! เพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่ควรจะทำคือหาจุดที่ม่านจักระอ่อนที่สุด ในเวลานี้นินจาเกือบทั้งหมู่บ้านคงทยอยกันไปตรงสะพานกันเกือบหมด กฎข้อสำคัญของนินจา คือ ไม่ควรประมาทกับจุดอ่อนที่กำลังจะเกิดขึ้น และสิ่งที่จะทำให้นินจาทาคิเบี่ยงความสนใจได้ก็คือซากุระ ที่เป็นตัวล่อตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เอาละเหยื่อตัวสำคัญอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว...ชายใส่หน้ากากกำลังจดจ่ออยู่กับการสร้างม่านจักระให้สมดุลโดยไม่ทันระวังอิทาจิที่มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเงียบๆ 

“เฮ้ย แก...พวกแสงอุษา!!" 

“รู้ตัวแล้วงั้นเหรอ เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา" 

“อ้ากกก!!" อิทาจิจัดการพวกนินจาสามสี่คนได้สบายๆแทบไม่ต้องขยับตัว ชายใส่หน้ากากที่ยังพอหลงเหลือสติรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายพาร่างกายที่โดนเนตรวงแหวนกลับไปบอกหมู่บ้านเพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด แต่คงเป็นไปไม่ได้เมื่ออิทาจิเหวี่ยงร่างนั้นไปปะทะกับต้นไม้จนมันหักพร้อมคุไนที่ปักตรึงทั่วร่างจนเลือดไหลอาบน่าสยดสยอง เสียงร้องเจ็บปวดดังไปทั่วบริเวณ ซึ่งทุกๆอย่างนั้นไม่ใช่ความจริงเลยสักนิด ความจริงคือชายคนนั้นได้ติดอยู่ในคาถาลวงตาตั้งแต่วินาทีแรกที่สบดวงเนตรสีเลือดนั่นแล้ว อิทาจิยืนมองร่างที่ดิ้นทุรนทุรายตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยสายตานิ่งๆ

“กระจอกสิ้นดี...”

“ไอ้พวกสารเลว แกลักพาตัวองค์หญิงแล้วยังมีหน้ามาพูดอีกเรอะ! ชายคนเดิมแสยะยิ้มแล้วมองอิทาจิด้วยสายตารังเกียจ “เอาเซ่ ฆ่าฉันเลย! ถึงยังไงพวกแกก็ต้องลงนรกไปพร้อมกับฉัน ได้ยินมั้ย!

“จบๆไปซะ” และแล้วฉากสุดท้ายของภาพลวงตาที่โหดร้ายเกินจะรับไหวทำให้ชายคนนั้นแน่นิ่งไปแต่ไม่ถึงกับตาย การที่พวกเขามาที่นี่ไม่ใช่การประกาศศึกเพราะงั้นก็ไม่ควรจะลงมือเกินเหตุ หลังจากชายคนนั้นหมดสติไปม่านจักระก็คลายลงทุกๆทิศ อิทาจิจึงไม่รอช้าที่จะกลับไปตรงสะพาน

 

 

“สะ....สำเร็จแล้วใช่ไหม เฮ!! พวกเรากำจัดแสงอุษาได้สำเร็จแล้ว” เศษเสื้อขาดวิ่นที่ลอยอยู่บนผิวน้ำเป็นพยานได้ว่าผู้บุกรุกสาวไม่น่ารอด พาให้พวกนินจากระโดดเฮฮาขี่คอกันดีใจ ถึงแม้ว่าบ้านริมทะเลสาบจะถูกพังไปเกือบครึ่งเพราะแรงระเบิดกำแพงน้ำ เสียหายระดับหนึ่งก็ตาม แต่การเอาชนะสมาชิกแสงอุษาก็ถือเป็นความภูมิใจของหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้อยู่มาก วินาทีนั้นเองจู่ๆม่านจักระก็หายไปอย่างน่าแปลกใจก่อนจะปรากฏให้เห็นร่างบางที่ไขว่ห้างอยู่บนโขดหินไม่ไกลในสภาพแทบไม่มีรอยขีดข่วนใดๆเลยสักนิด รอยยิ้มยียวนกวนประสาทราวกับถือไพ่เหนือกว่าพาให้พวกนินจาทากิหุบปากสนิทกันเป็นแถว

“เล่นสนุกกับร่างแยกของฉันพอรึยังจ้ะหนุ่มๆ” เสียงหวานถามอย่างยียวน ท่าทางที่ก้าวลงมาจากโขดหินดูน่าหมั่นไส้นัก ถ้าไม่สวยจริงก็อย่าหวังว่าจะชะงักทุกสายตาได้ “เล่นกับพวกนายก็ได้ฝึกไปอีกแบบ แต่น่าเสียดายที่วันนี้ฉันรีบ งั้นฝากบอกท่านไดเมียวของนายด้วยว่าผู้นำที่ดีควรจะใช้สมองในการแก้ปัญหา ไม่ใช่เอะอะก็ลงมือใช้กำลังเพราะนั่นมันวิธีการของคนไร้สมอง! เอาล่ะ ไว้เจอกันนะทุกคน~

ซากุระกระโดดหายไปอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครตามทัน พอออกมาจนถึงถ้ำที่เป็นทางเชื่อมเข้าอุโมงค์ใต้น้ำแล้วซากุระก็ไม่เก็บท่าทางสุขใจแบบเด็กๆนั่นไว้อีก ร่างบางกระโดดเฮไปรอบๆอย่างดีใจที่เอาชนะอุจิวะได้เป็นครั้งแรกจนไม่หลงเหลือมาดอันบุสาวผู้หน้าเกรงขาม

“เยสสส!! ฉันชนะหมอนั่นได้ ในที่สุดฉันก็ชนะ!><

ครืนนน

ซากุระที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่แทบจะเซไปตามแรงสั่นสะเทือนที่คาดว่าน่าจะมาจากในตัวหมู่บ้านจนถึงปากถ้ำเล่นเอาหญิงสาวเกือบยันผนังถ้ำไว้ไม่ทัน ไม่งั้นเธอคงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว

“ตะกี้เกิดอะไรขึ้นน่ะ....ยะ อย่าบอกนะว่าตาบ้านั่นเล่นจะถล่มทั้งแคว้นเลย!! 0_0 ให้ตาย...นายมันตัวถ่วงจริงๆอุจิวะ!!!” ซากุระตบหัวอย่างหนักใจกับการนอกแผนที่วางไว้ก่อนจะหมุนตัวกลับอย่างช่วยไม่ได้

คอยดูนะถ้าเขาคิดจะมาบ้าพลังตอนนี้แล้วพังหมู่บ้านคูมิโกะจังจนเละล่ะก็....เธอนี่แหละที่จะใช้ฝ่าตีนตะบันหน้าอุจิวะผู้ยิ่งใหญ่ให้จมดิน!

 

สิ่งแรกที่อิทาจิเห็นเมื่อมาถึงสะพานคือเศษเสื้อของอันบุสาวที่ขาดวิ่นอยู่บนผิวน้ำอย่างไม่มีชิ้นดีโดยมีพวกนินจาแคว้นทากิทุกคนต่างยืนมองอยู่เงียบๆ ไม่มีร่องรอยร่างของอันบุสาว...อย่าบอกนะว่าเสียงระเบิดที่เขาได้ยินจะเป็น.... อิทาจิพยามจับจักระรอบๆดูแต่ไม่สามารถสัมผัสถึงจักระที่คุ้นเคยได้เลย

หรือว่า....แรงระเบิดทำให้ร่างของยัยนั่นจมลงใต้น้ำ?

 “....!!..” ทันทีที่นึกได้ว่าเหตุการณ์อาจเป็นแบบที่เขาคิด ดวงเนตรสีแดงเบิกตาโพลงราวกับไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นความจริง มือหนาค่อยๆกำแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดอย่างไม่รู้ตัว อิทาจิหลับตาลงเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนหัวใจเขาอย่างรุนแรง ไม่นานเนตรสีแดงนั่นลืมขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาน่ากลัวที่ต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เพียงชั่วครู่ความเงียบที่เกิดขึ้นก็ปกคลุมไปด้วยเสียงระเบิดที่รุนแรงกว่าเดิมนับสิบเท่าพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกโหมกระหน่ำ

 

ตู้มมมมม!!!!

“ใครก็ได้รีบไปแจ้งท่านไดเมียวซะแล้วประกาศสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดเร็ว!...อ้ากก!” พูดไม่ทันจบแรงจู่โจมที่หนักพอควรก็พุ่งใส่จนนินจาคนนั้นกระเด็นไปไกลหลายเมตรพร้อมกับเปลวไฟที่ล้อมเหล่านินจาทาคิเป็นวงกลม ตอนนี้เองที่หมู่บ้านข้างทะเลสาบพังทลายไปยิ่งกว่าครึ่งเพียงเพราะชายหนุ่มในชุดคลุมลายเมฆที่ยืนนิ่งอยู่นอกวงไฟ

“ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้ายใครฆ่าผู้หญิงคนนั้น”

“อะ อะไรของแกวะ! ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีใครฆ่ายัยนั่น เธอหนีไปได้ป่านนี้คงออกจากหมู่บ้านไปนานแล้ว!!

“โกหก...งั้นก็เตรียมตายไปพร้อมๆกับเปลวไฟและฝันร้ายที่พวกนายจะไม่มีวันลืมซะ เทวี...!!” วินาทีที่จะได้ใช้เทวีสุริยาเผาร่างเหล่านินจาผู้บริสุทธิ์ฝ่ามืออบอุ่นก็ตรงเข้ามาปิดเขาทั้งสองข้างจากด้านหลังอย่างอ่อนโยนได้ทันเวลาพอดี

“พอได้แล้ว ฉันขอล่ะ...”

ร่างสูงที่ได้ยินเสียงหวานอันคุ้นเคยขอร้องถึงกับนิ่งงันไป ทั้งวงไฟที่เคยล้อมรอบนินจาทาคิก็ค่อยๆดับลง นินจาของแคว้นต่างพากันทรุดตัวสำลักควันไฟอย่างหมดแรง ดวงตาที่ถูกปิดอยู่สั่นคลอนอย่างแรงก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ แกะมือบางที่กุมตาออกแล้วหันไปเผชิญหญิงอันบุสาวปากแสบที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีก นัยน์ตาสีมรกตเต็มไปด้วยความผิดหวัง ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขาไร้หัวใจแต่นี่มันเกินกว่าเธอจะรับไหว มันเป็นภาพที่โหดร้าย...ถ้าเธอมาไม่ทันเขาอาจจะทำบาปเพิ่มจนไม่มีวันจบสิ้นอีกก็ได้

“นายทำอย่างนี้ทำไม”

“ฉัน....”

“นายทำฉันผิดหวัง ฉันไม่น่าไปคาดหวังอะไรจากคนอย่างนายเลยจริงๆ” ซากุระสะบัดมือหนาที่จับเธอมือเธอไว้พลางเว้นระยะห่างราวกับจะแสดงให้เห็นว่าเธอทั้งผิดหวังและโกรธในตัวเขามากแค่ไหน

“ทีแรกฉันพยามมองนายใหม่นึกว่านายอยากจะมาส่งคูมิโกะเพราะนายอยากพาเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย แต่ที่ไหนได้...นายกลับมาทำลายบ้านเธอแบบนี้!!

ใช่ เธอตวาดใส่หน้าอุจิวะ อิทาจิ เธอไม่กลัวเขาอีกแล้วตอนนี้ สิ่งที่กลืนกินความกลัวลงไปจนหมดสิ้นคงเป็นเพราะความโกรธที่เข้ามาแทนที่ ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นมองเนตรที่น่ารังเกียจอย่างเกลียดชังจนเขาต้องหลบสายตาเธอ

“ฉันนึกว่าเธอ....”

“ตาย?”  ริมฝีปากน้อยต่อก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา “อยากให้ฉันตายๆไปล่ะสิ แต่เสียใจด้วยที่ฉันยังไม่ตาย! รู้อะไรมั้ยฉันเกลียดนายอุจิวะ...เกลียดที่สุด นายมันเลว! นายมัน....อึก!” เสียงตะคอกถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้นเมื่ออ้อมแขนของคนตรงหน้ากระตุกต้นแขนซากุระให้ปลิวเข้าสู่อ้อมแขนของอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัวจนหญิงสาวที่เตรียมคำด่าทอไว้มากมายถูกกลืนลงลำคอตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูกกับปฏิกิริยาเกินความคาดหมายของเขา

“ฉันไม่อยากให้เธอตายเลยสักนิด ฉันขอโทษ...” ซากุระยังคงอึ้งอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายครั้นจะพยามขืนตัวออกก็ทำไม่ได้เพราะอิทาจิกอดเธอไว้แน่นมาก คำพูดที่ออกมาจากปากคนที่รักในศักดิ์ศรี ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นกลับซุกหน้าลงกับบ่าเล็กๆ อันบุสาวพยามตั้งสติและกลืนความรู้สึกที่เธอพยามเก็บมาตลอด อย่าบอกนะว่าเขาจำเธอได้ คนที่เธอพยามลืมนับสิบปีมาแสดงความห่วงใยแบบนี้ก็อดทำให้หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดและพยามห้ามความรู้สึกเอ่อล้นที่เธอไม่อยากจะพูดมันออกมา

อิทาจิเองอยู่ในสภาวะที่เรียกได้ว่าไร้ซึ่งการป้องกันตัวทำให้ไม่ทันได้สังเกตนินจาคนหนึ่งที่กำลังลุกขึ้นมาก่อนจะอาศัยจังหวะทีเผลอคว้างคุไนมาทางที่ที่ทั้งคู่ยืนอยู่อย่างว่องไว

“ระวัง! โอ๊ย!” ซากุระตาไวเห็นเข้าจึงผลักอิทาจิสุดแรงเกิดทำให้คุไนที่พุ่งมาด้วยความเร็วปักเข้าที่ท้องเธอลึกพอควรจนเหลวสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผล

ทำบ้าอะไรของเธอ!! เวรเอ๊ย!” แทนที่จะสำนึกในบุญคุณอิทาจิกลับแสดงสีหน้าโกรธจัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจากนั้นก็สบถออกมาเมื่อมองเห็นของเหลวที่ไหลลงมากระทบพื้นจนเป็นแอ่งสีแดง เขารีบเข้าไปประครองร่างอันบุสาวแต่เธอกลับโบกมือส่ายหน้ากัดฟันข่มความเจ็บพร้อมกับดึงคุไนออกโดยไม่ลังเล ความเข้มแข็งของหญิงสาวตัวเล็กๆ สร้างความตกตะลึงบนใบหน้าหล่อเหลาเสียนิ่งไปชั่วขณะ

แต่ไม่มีเวลาแล้วพวกเขาต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างงั้นดูท่าเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆแน่

“ฉันไม่เป็นไร รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

“เร็วเข้าพวกเรา พวกมันกำลังบาดเจ็บอยู่! รีบสร้างม่านจักระเร็ว!” พวกนินจาทาคิอาศัยจังหวะนั้นปิดทางเข้าออกโดยรอบ เหล่านินจาที่มีฝีมือกับพวกที่ยังหลงเหลือพลังรีบเริ่มลงมือสร้างม่านจักระอีกครั้ง

“เหม่ออะไรอยู่อีก รีบไปสิ!!” ซากุระเห็นอิทาจิยังคงมองเธอด้วยสายตาสับสนไม่คิดจะขยับตัวจึงตัดสินใจจับมือที่เธอแสนจะรังเกียจมากุมแน่นก่อนจะดึงให้เขาวิ่งไปพร้อมๆ กัน ส่วนอีกมือก็กุมท้องที่เปื้อนด้วยเลือด สายตาอิทาจิเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงแต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นอ่อนลงทันทีเมื่อเห็นว่าไออุ่นที่ฝ่ามือเป็นความจริง สติที่หายไปเริ่มกับมาเป็นอิทาจิคนเดิมอีกครั้งพร้อมกับคิดได้ว่าเจ้าของฝ่ามืออุ่นที่กำลังวิ่งลากชายหนุ่มอย่างเขาอยู่ตอนนี้กำลังบาดเจ็บและเพราะเหตุนั้นทำให้ความเร็วเธอช้าลงไปมาก รวมถึงจักระที่เขาจำกัดให้เธอแค่นิดเดียวด้วย อิทาจิจึงไม่ลังเลที่จะดึงเธอให้หยุดวิ่งก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มแล้วตรงไปที่อุโมงค์ใต้น้ำอย่างเร็วที่สุดโดยที่เธอเองก็ไม่คิดจะขัดขืน เรียกว่าไม่มีแรงขัดขืนซะมากกว่า

“อย่าเพิ่งหลับตานะ ทนหน่อยฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่....อย่าหลับเชียวนะ...ซากุระ...” ซากุระค่อยๆอ่อนแรงลงจนภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคืออิทาจิพูดชื่อเธอเป็นครั้งแรกก่อนจะพาเธอกระโดดลงน้ำแล้วหลังจากนั้นเธอก็ไม่รู้สึกอะไรอีก....

 

 

ปึง!

“ฉันจะไปฆ่าไดเมียวงี่เง่านั่น!" เสียงตวาดพร้อมกับโต๊ะที่ถูกแบ่งออกเป็นสองซีกด้วยน้ำมือของหญิงสาววัยห้าสิบกว่าแต่รูปร่างหน้าตาไม่สมวัย ไม่พอแค่นั้นสารด่วนที่ถูกส่งตรงมาจากแคว้นทาคิโนะคุนิเองก็รับเคราะห์กลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ปลิวว่อนไปทั่วห้อง ขนาดชิซึเนะกับทงทงเองก็ยังร่วมใจพากันตัวสั่นกอดคอร่ำไห้อยู่ตรงมุมห้องเงียบๆ

“ทะ..ท่านซึนาเดะใจเย็นๆก่อนนะคะ T0T ถึงทางหมู่บ้านทาคิจะส่งข่าวมาว่าคนที่ลักพาตัวเจ้าหญิงคูมิโกะแล้วบุกรุกเขตรั้วน้ำเงินจะเหมือนซากุระมากแค่ไหน แต่เราก็ยังปักใจเชื่อไม่ได้ว่าทางฝั่งนั้นจงใจกุเรื่องเพื่ออะไรรึเปล่า” ชิซึเนะรีบบอกก่อนที่ซึนาเดะจะพังห้องทำงานจนไม่เหลือซาก การที่มีใครมากล่าวหาศิษย์รักคนโปรดของท่านรุ่นห้าว่าได้บุกเข้าเขตพระราชวังพร้อมสมาชิกในแสงอุษาโดยยังมีข้อหายังลักพาตัวเจ้าหญิงทั้งๆ ที่เธอรู้ดีที่สุดว่าซากุระไม่มีทางทำแบบนั้นจึงไม่แปลกที่ซึนาเดะจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“มันแน่อยู่แล้วว่าไอ้พวกนั้นมันจงใจกุข่าวเพื่อประกาศศึกกับพวกเรา! กล้าดียังไงมากล่าวหาลูกศิษย์ฉันเสียๆ หายๆ แบบนั้น ซากุระเป็นถึงหัวหน้าอันบุที่ยอดเยี่ยมและเป็นที่ยอมรับเกือบทุกแคว้นซ้ำยังเคยมีพระคุณต่อหมู่บ้านทาคิ อีกอย่างทางนั้นเองก็แจ้งว่าแสงอุษาที่คาดว่าน่าจะเป็นอุจิวะ อิทาจิเป็นคนถล่มหมู่บ้านไม่ใช่ซากุระไม่ใช่เหรอ แล้วนี่มันอะไรกัน...หมายขอแจ้งจับตายฮารูโนะ ซากุระเนี่ยนะ!?"

“ท่านซึนาเดะยังมีอีกเรื่องที่ทางทาคิไม่ต้องการให้ใครรู้....” ชิซึเนะเอ่ยอย่างลังเลก่อนจะยื่นเอกสารยืนยันอีกฉบับที่ถูกเน้นมาว่าต้องส่งให้ถึงมือโฮคาเงะ

หลังจากซึนาเดะกวาดตาอ่านสารนั้นจนจบดวงหน้าอันไร้ริ้วรอยก็พลันตึงเขม็ง มือที่จับอยู่ขยำจนกระดาษส่วนนั้นยับคามือ

 “ซากุระเป็นคนช่วยอิทาจิแล้วพาเขาหนีออกมาค่ะอันนี้นินจาหลายคนสามารถยืนยันได้ ทั้งยังมีนินจาจากแคว้นอื่นที่ไปทำภารกิจที่แคว้นทาคิเองก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน”

“เป็นไปไม่ได้ซากุระไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น” ซึนาเดะมองหน้าผู้ช่วยคนสนิทอย่างไม่เชื่อหู แต่ใบหน้าที่ไม่มีแววล้อเล่นนั้นทำให้รู้ว่าสิ่งที่ผู้ช่วยของเธอพูดล้วนเป็นความจริง

“ค่ะ แต่ว่าพวกนินจาบางส่วนก็บอกว่าซากุระเองที่เป็นคนหยุดอิทาจิไว้ก่อนที่หมอนั่นจะฆ่าพวกเขา จะว่าไป...เรื่องนี้มันก็แปลกๆนะคะ”

ซึนาเดะเห็นด้วยกับชิซึเนะพลางนิ่วหน้าอย่างใช้ความคิด ฝ่ายหนึ่งก็บอกว่าเธอช่วยชีวิต อีกฝ่ายหนึ่งก็บอกว่าเธอเป็นศัตรูตัวร้าย โฮคาเงะอย่างเธอสุดจะปวดกบาลจริงๆ

“จริงอยู่ที่พวกแสงอุษาจับตัวเธอไปอาจมีความเป็นไปได้ว่าพวกมันต้องการให้เราสู้กันเองหรือไม่ซากุระอาจถูกพวกมันสะกดจิต ยังไงซะซากุระก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องจับองค์หญิงแคว้นทาคิอยู่แล้ว เอาล่ะชิซึเนะแจ้งกลับไปก่อนว่าทางเราจะจัดการซากุระเองและไม่อนุญาตให้จับตายเด็ดขาด”

“ทราบแล้วค่ะ เอ่อ ฉันลืมบอกไปอีกเรื่อง....ผู้หญิงที่ถูกอ้างว่าเป็นซากุระดันไปด่าท่านไดเมียวว่าไร้สมองด้วยค่ะ   (_ _;) ที่ฉันจะบอกมีแค่นี้ล่ะค่ะงั้นฉันขอตัวไปส่งข่าวก่อนนะคะ” ทันทีที่ชิซึเนะออกจากห้องไปโฮคาเงะสาวก็แทบกลิ้งตกเก้าอี้พลางนวดขมับอย่างเหนื่อยล้า ทำไมพักนี้มันมีแต่เรื่องวุ่นๆมาให้เธอปวดหัวทุกวันเลยน้า โดยเฉพาะยัยลูกศิษย์สาวปาดจัดของเธอเหมือนลอกคราบมาจากอาจารย์คนสวยมาไม่มีผิด ฝีปากแบบนี้แหละที่ทำให้รุ่นห้าแน่ใจว่านั่นคือซากุระตัวจริงเสียงจริงแน่นอนเพียงแต่เธอคงต้องไปสืบต่อว่าเรื่องพรรคนี้มันเกิดขึ้นได้ไง เฮ้อ ไม่ไหวๆ เธอคงได้อกแตกตายก่อนที่จะอายุหกสิบแน่ถ้าไม่ไปทำงานอดิเรกของเธอ....การพนันและนัดดวลโซจูกับเจ้านารูโตะ เป็นโฮคาเงะนี่มันเหนื่อยจริงๆ เล้ย L



___________________________________________________________________________________________

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #271 Love Asuita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:44
    สนุกมากๆๆเลยค่าาา
    #271
    0
  2. #219 mhai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 22:17
    อัพพพนะคะ...สนุกมากกกๆๆๆๆเลยยยย...ชอบบบบบบ
    #219
    0
  3. #170 ned1991 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 11:11
    บรรยายได้สนุกมากกกกกกกกก

    แล้วก็รีบบบบกบมาอัพพพพด้วยนะ
    #170
    0
  4. #169 nongoenjujup (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 21:41
    อัพด่วนเลยค่าาา 
    #169
    0
  5. #165 ned1991 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 23:37
    ซากุระนะเก่งจังเลยนะ ทั้งฝืมื ทั้งวาจา(ปากจัด)

    แล้วซากุระจะเป็นไงล่ะเห็นบาดเจ็บด้วยนิ

    อยากรู้จริงฯฯ

    รีบมาอัพพน่ะ
    #165
    0
  6. #150 saru (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 20:02
    รีบกลับมาอัพน้า กำลังสนุกเลย
    #150
    0
  7. #149 พรุ่งนี้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 10:28
    มาต่อน้า กำลังสนุกเลย
    #149
    0
  8. #148 ซุย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 22:40
    ซากุระเก่งมากอ่ะ

    มีกอดด้วย อร๊ายยยย

    อยากรู้อดีตแล้วสิ

    แล้วซากุระจะเป็นไรมั๊ยอ่ะ

    รอตอนต่อไปแล้ว ลุ้นๆๆ

    อัพอีกนะ
    #148
    0
  9. #146 เวลาที่ว่างเปล่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 11:13
    ไดเมียวไร้สมอง เราเห็นด้วยนะ ไร้สมองงงงมาก

    ซากุไปถึงก่อน อิทาจิบอกรอฉันเผาแคว้นก่อน 555

    อิทาจิกอดซากุระ ว้าววววว ^^ กอดจนลืมว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเลย --'

    ไรต์ทำให้เราลุ้นมากเลยอ่ะ มาอัพอีกนะ ชอบมากเลย ดีใจมากมีอีกสองเรื่อง เย่!!
    #146
    0
  10. #138 pookin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 00:32
    ซากุร้าาสา อิทาจิรีบช่วยเร็ว แอบหงุดหงิดไดเมียวนะ ไรต้จ้าอัพอีกน้า รอทุกนาทีจริงๆน้าาา
    #138
    0
  11. #134 นารา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 00:05
    อัพๆๆๆๆๆ นะคะ
    #134
    0
  12. #133 สมดุลตัวน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 15:37
    อิทาจิจะเผาทั้งแคว้นรึไงเนี่ย

    ใช้ตามากไปเดี๋ยวป่วยน้า

    ซากุระอย่าเป็นไรนะ 

    อัพต่อนะค้า  จะรอน้า  น้ า  น้ า  
    #133
    0
  13. #126 ครุคริ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 21:09
    คงไม่มีใครมองพี่แกด้วยสายตาที่ไม่รังเกียจเลยมั้งนี่ น่าสงสารแหะ

    อิทาจิ เผลอทีได้เรื่องเลย อิทาจิรีบพาซากุออกไปเร็ว

    ตอนนี้ลุ้นระทึกมาก ประหนึ่งเข้าไปอยู่ในเรื่อง

    ไรต์แต่งอีก 2 เรื่อง เราจะรออ่านน้า
    #126
    0
  14. #123 saru (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 17:47
    เเอฟเฟก สุดยอดเลยค่ะ

    แต่งเก่งจริงๆ ทำเอาลุ้นไปด้วยเลยนะเนี่ย

    อย่างตอนที่แล้ว(ลืมบอก) มันเหมือนจะโดนระเบิดไปด้วยเลย 55
    #123
    0
  15. #119 Yaii Buab (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 19:53
    อัพอรกนะคพ อ่านซ้ำเช้าเย็นชอบบบบบ♥♥♥
    #119
    0
  16. #118 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 18:13
    บอกอิทาจิตัวถ่วง  เอ่อ...ซากุระ
    ความฉลาดมันอยู่ในสายเลือดนายรึไงนะ
    อิทาจิดูจะห่วงซากุระมากเลยนะ
    ดีที่ซากุระมาทัน ไม่งั้นคงราบทั้งแคว้น
    "ไดเมียวไร้สมอง" ทำเอาซึนาเดะปวดหัวเลยยย
    ซากุระจะเป็นไรมั๊ยเนี่ย

    อัพอีกนะค้าาา  อัพแล้ว อัพอีกน้าาาา   รออ่านจ้าาาาา 

    ป.ล. ชอบคู่นี่ที่สุดค้าา  มีอีกสองเรื่อง  ของคุณไรต์มากค้าาาาาาา   ^_^
    #118
    0
  17. #114 Kam Sina !? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 07:21
    เอ๊ะ ดีใจจังเลย มีฟิคคู่นี้อีก2 ถึงจะนานแต่ก็รอได้ ค๊าาา
    แต่แคว้นนั้น มันไม่ถามคูมิโกะบ้างเลย โจมตีเอา ๆ ใส่ความเอา ๆ 
    แล้วมาอัพต่อน่ะค่ะ

                                                                             
    #114
    0