Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 9 : Change my love 8: ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    18 ก.พ. 59


Chapter 8


พายุที่สาดกระหน่ำลงมาพร้อมกับสายฝนไม่ขาดสายไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมงพลอยให้ร่างสูงเร่งความเร็วมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าพร้อมใช้เสื้อคลุมของตัวเองกระชับคนเจ็บที่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างมิดชิด

“ทนหน่อยนะ” เสียงเข้มเอ่ยแข่งกับสายฝนซึ่งไม่มีท่าทีจะหยุดหรือเบาลงเลยนับตั้งแต่พวกเขาหนีออกมาจากแคว้นทาคิ ซากุระเองก็สลบไปเหมือดใหญ่ตื่นขึ้นหลังจากนั้นสามสี่ชั่วโมง ไม่รู้ว่าเพราะกรรมที่ไปก่อไว้หรืออะไร บาดเจ็บไม่พอยังต้องมาปะทะพายุฝนลูกใหญ่อีก ยิ่งไปกว่านั้นบริเวณนี้เองก็อยู่ในป่าลึกเกินที่จะมีหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดก็คงใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง

“ฉันไม่ได้อ่อนแอเหมือนนายซะหน่อยอุจิวะ” น้ำเสียงอวดดีของซากุระทำให้อิทาจิยิ้มที่มุมปาก

กลับมาปากจัดแบบนี้แสดงว่ายังพอไหว

“ข้างหน้ามีหมู่บ้านอยู่เราจะแวะพักที่นั่นกัน” ร่างคนเจ็บพยักหน้าน้อยๆ พยามต่อสู้กับความเจ็บปวดที่เริ่มแล่นเข้ามาพร้อมกับความหนาวเย็น

ให้ตายสิ” อิทาจิสบถออกมาเบาๆด้วยความหงุดหงิด ไม่ว่ากี่โรงแรมที่เขาเข้าไปต่างก็ต้องบอกว่าเต็มกันหมด ในทุกๆปี เมื่อถึงเดือนเจ็ดแต่ละหมู่บ้านจะมีเทศกาลดอกไม้ไฟที่ยิ่งใหญ่อลังการไม่แพ้กัน โดยเฉพาะหมู่บ้านแห่งนี้ที่มีชื่อเสียงเรื่องดอกไม้ไฟที่ยิ่งใหญ่รองจากโคโนฮะ จึงไม่แปลกที่จะมีผู้คนจากหลากหลายแคว้นพากันมาจับจองโรงแรมจนเต็มเพื่อจับจองที่ดีๆสำหรับพรุ่งนี้ แต่น่าเสียดายในเวลาแบบนี้แล้วผู้คนส่วนมากคงจะนอนแช่กันอยู่ในที่พักมากกว่าที่จะมาเดินเล่นท่ามกลางสายฝนอย่างพวกเขาแน่นอน

แต่อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็มีที่ให้เขาและแม่ตัวดีที่นอนสั่นอยู่ในอ้อมแขนได้หลบฝนบ้าง อิทาจิก้มมองใบหน้านวลใสที่เคยมีเลือดฝาดอยู่ตลอดกลับซีดลงเรื่อยๆ เธอคงเพลียมากทั้งตากฝนมาเป็นชั่วโมงแล้วยังแผลจากการต่อสู้อีก ถ้าปล่อยไว้นานขนาดนี้ต่อให้เป็นนินจาแพทย์แต่ถ้าไม่มีจักระก็คงจะต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะฟื้นตัวได้

“นี่พ่อหนุ่มหาที่พักอยู่ใช่ไหมจ้ะ” เสียงแหบของหญิงชราดังขึ้นด้านหลัง อิทาจิหันไปมองเธออย่างแปลกใจก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

จากที่นี่ไม่ไกลพ่อหนุ่มจะเห็นน้ำตกประจำหมู่บ้าน เมื่อถึงตรงนั้นให้เลี้ยวซ้ายและตรงไปเรื่อยๆ มันจะอยู่ลึกหน่อย พ่อหนุ่มจะเจอที่พักที่มีสัญลักษณ์ดาวอยู่ข้างหน้าจ้ะ รีบหน่อยล่ะพ่อหนุ่ม ตัวเปียกๆแบบนี้เดี๋ยวแม่หนูจะไข้ขึ้นซะก่อน” หญิงชรายิ้มให้อย่างอ่อนโยน สายตามองมาทั้งคู่อย่างเป็นห่วง 

อิทาจิมองไปตามที่นิ้วเหี่ยวๆนั้นชี้ไป

“ขอบคุ...”

แต่เมื่อหันกลับมาอีกที ร่างของหญิงชราก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเหลือไว้แต่เพียงความเงียบท่ามกลางสายฝน 

“นะ หนาว...”  ริมฝีปากบางซีดพึมพำพลางสั่นไปด้วย ตัวก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆจนน่าตกใจ อิทาจิกระชับอ้อมแขนพร้อมกอดเธอไว้แนบอกมากขึ้นก่อนจะตรงไปที่ที่หญิงชราบอกทันที แม้ว่าเขาจะรู้สึกตงิดๆ กับหญิงชราคนนั้นแต่เขาคงไม่มีทางเลือกนอกจากเชื่อเธอเท่านั้น

กรุ๊งกริ๊งๆ

ยินดีต้อนรับครับ โอ๊ะ แม่หนูไปโดนอะไรมาเนี่ย! คุณลุงแก่ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของที่นี่อุทานเสียงดังเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวที่อยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ก่อนจะรีบกุลีกุจอกวักมือให้อิทาจิวางร่างของหญิงสาวลงบนโซฟารับแขกอย่างรวดเร็ว

“เธอบาดเจ็บแล้วก็ตากฝนมาครับ” อิทาจิพูดหลังจากรับผ้าห่มมาจากชายชราแล้วคลุมตัวซากุระเอาไว้ เขาไม่ได้บอกเรื่องทั้งหมดแก่คุณลุงเพราะเห็นว่าไม่มีความจำเป็นและที่สำคัญมันคงจะดีกว่าถ้าไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

“โธ่ๆ แม่หนูน่าสงสารจริง เอางี้พ่อหนุ่มรีบพาภรรยาขึ้นไปพักบนห้องก่อนแล้วเดี๋ยวลุงจะเอาเครื่องมือปฐมพยาบาลไปให้” อิทาจิอึ้งไปกับคำว่าภรรยาแต่ก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

“...พวกเราเป็นนินจาผมรักษาเธอเองได้ ขอแค่ห้องพักให้เราสักคืนก็พอ”

“สบายมากพ่อหนุ่ม รู้ไหมพ่อหนุ่มโชคดีมาทันห้องสุดท้ายพอดี อ่ะ นี่กุญแจ...ชั้นสองเลี้ยวขวาสุดเป็นห้องวีไอพีเลยนะรีบๆขึ้นไปเร็วแม่หนูหน้าซีดใหญ่แล้ว” ลุงเจ้าของเรียวกังยิ้มอย่างใจดีดูแล้วไม่ต่างจากหญิงชราเมื่อครู่เลย ใบหน้าอ่อนโยนตามฉบับผู้สูงวัยส่งกุญแจห้องให้โดยไม่ซักถามอะไรต่ออีก อิทาจิเพียงขอบคุณเบาๆก่อนจะหายตัวขึ้นมาหน้าห้องทันที

อิทาจิพยามวางซากุระลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุดแล้วจึงลงมือใช้คาถาแพทย์เบื้องต้นรักษาแผลที่โดนคุไนปักเข้าไปจนเกือบถูกอวัยวะสำคัญ

“ยังเจ็บอยู่ไหม” ซากุระส่ายหน้าแทนคำตอบคงเป็นเพราะอิทาจิคืนจักระให้เธอแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นซ้ำยังเอาไปใช้ตอนหนีจากกำแพงน้ำเฮงซวยนั่นอีกแถมยังโดนคุไนปักเข้าไปเต็มๆ ไม่แปลกที่เธอจะหมดแรงขนาดนี้แม้แต่จะพูดสักคำก็ดูจะไม่ไหว

“หมอนั่นฝีมือไม่เบา คุไนปักเข้าจุดจักระเธอพอดี....จุดสำคัญฉันรักษาให้แล้วพรุ่งนี้คงจะดีขึ้น” ซากุระพยักหน้าหงึกๆ ตอนนี้ใบหน้านวลเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นบ้างแล้วและใช้เวลาไม่กี่นาทีร่างเล็กก็ค่อยๆผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย คนหน้านิ่งนั่งมองจนเธอหลับนึกขำในใจ ปกติแม่ตัวดีต้องลุกขึ้นมาพูดจาอวดดีเถียงปาวๆไม่ยอมแพ้ พออยู่นิ่งๆสงบปากสงบคำแบบนี้ก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน

น่ารัก...!?         

อิทาจิชะงักไปกับความคิดที่เขาเผลอนึกขึ้นมา สงสัยเขาเองก็คงถึงเวลาพักผ่อนบ้างล่ะ แต่พอมองไปที่ร่างอันบุสาวเขาก็อดที่จะเห็นเธอในสภาพมอมแมมแบบนั้นไม่ได้ ขายาวๆก้าวไปที่ห้องน้ำแล้วเอาผ้าชุดน้ำร้อนบิดหมาดๆออกมาก่อนจะลงมือถอดเสื้อคลุมด้านนอกออกเผยให้เห็นชุดที่เขาให้เธอวันแรกๆ ชุดเกาะอกสีดำโชว์ผิวขาวเนียนกับกางเกงขาสั้นรัดรูป แม้กระทั่งอิทาจิยังต้องกัดฟันบังคับสายตาไม่ให้มองจุดที่ไม่ควรมอง สารภาพเลยว่าเรื่องที่เขาเคยดูถูกว่าเธอแบนนั้นเทียบไม่ได้กับของจริงเลยสักนิด

อิทาจิพ่นหายใจออกมา เฮ้อ...ไม่อยากยอมรับว่าขนาดคนอย่างเขาเองที่เย็นชาต่อสิ่งรอบด้านยังต้องพยามข่มอารมณ์อย่างยากลำบากเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้

ชายหนุ่มลงมือเช็ดไปตามผิวขาวนุ่มอย่างเบามือ ดวงตาสีนิลที่เคยเย็นชาดูอ่อนลงกว่าเดิมยามนึกถึงเธอคนนั้น ความรู้สึกที่คุ้นเคย ความอ่อนโยนที่เขาเคยมอบให้เด็กสาวบางคนเมื่อสิบปีถาโถมเข้ามาในหัวใจอันแข็งกระด้าง หลายครั้งที่เขาพยามห้ามใจไม่ให้เผลอทำท่าทีสนิทสนมหรือแสดงท่าทีอ่อนโยนเช่นเมื่อสิบปีก่อนออกไปเพราะตอนนี้....ฐานะของเขาและเธอ...ไม่มีทางเชื่อมต่อกันได้อีกแล้ว ทว่า...ยัยตัวแสบคนนี้มีความสามารถพิเศษที่ทำให้กำแพงน้ำแข็งพังทลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ

อิทาจิลอบสังเกตใบหน้าที่แม้จะยังมีร่องรอยแห่งความเหนื่อยแต่ก็ยังดูเหมือนนางฟ้าตัวน้อยยามหลับอีกครั้ง ในที่สุดร่างกายก็เลือกที่จะไม่ฟังคำสั่งอีกต่อไปและค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้หน้าผากมนขณะที่ใบหน้าหวานยังคงหลับสนิทไม่รับรู้ถึงลมหายใจที่ค่อยๆโน้มลงมาจวนจะสัมผัสหน้าผาก

แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสใบหน้าหวานให้สมใจเสียงประตูบานเลื่อนก็ดังขึ้นพร้อมกับการเข้ามาของคุณลุงทำให้เขารีบผละห่างหญิงสาวทันทีที่รู้ตัวว่าเกือบทำอะไรลงไป อิทาจิเอาตัวบังร่างหญิงสาวไว้เพราะนึกขึ้นได้ว่าเธออยู่ในสภาพไม่เหมาะสมที่จะให้ใครเห็น

“เอ่อ โทษทีๆ ลุงมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า”

“คราวหน้าช่วยเคาะประตูด้วยครับ” อิทาจิไม่ยิ้มไปกับสายตาหยอกล้อของคุณลุงจนคนถูกตำหนิหน้าเจื่อน

“ทะ โทษทีพ่อหนุ่ม...คือลุงเป็นห่วงแม่หนูไปหน่อย อ้อ จริงสิ เอานี่....ลุงเอามาเพื่อพ่อหนุ่มจะหิว” คุณลุงยิ้มให้ก่อนจะยื่นถาดดังโงะกับชาอุ่นๆไว้ตรงหน้า

เมื่อเห็นอิทาจิไม่ยอมยื่นมือรับเขาจึงเพยิดหน้าไปทางหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง “เอาไปกินซะจะมีแรงดูแลภรรยา”

“.......”

“เฮ้อ พ่อหนุ่มนี่ขรึมดีแฮะ ลุงเห็นคู่รักหนุ่มสาวแล้วอดนึกถึงป้าไม่ได้จริงๆ ว่าแต่พ่อหนุ่มมาจากหมู่บ้านไหนเหรอ?

“ไม่ไกลจากที่นี่” อิทาจิเลี่ยงที่จะตอบคำถาม

“จริงสิ พรุ่งนี้จะมีเทศกาลดอกไม้ไฟ ถ้าพ่อหนุ่มไม่รีบกลับก็อยู่เที่ยวซะก่อนละกัน รับรองงานของที่นี่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้โคโนฮะเลยล่ะ”

“ไว้จะคิดดูนะครับ แล้วก็....ขอบคุณสำหรับอาหาร”

คุณลุงยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเดินกลับออกไป อิทาจิวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆข้างอันบุสาวพร้อมกับลงมือกินเงียบๆ

 

 

Sakura talk

“เช้าแล้วเหรอเนี่ย....หมดแรงเป็นบ้า”

ฉันพยามฝืนร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงให้ลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียงอย่างเหนื่อยล้า สงสัยเมื่อวานจะใช้จักระเกินลิมิตไปหน่อย ฉันพอจำได้ลางๆว่าอุจิวะเที่ยวตระเวนแบกฉันหาที่พักอยู่นานสองนานจนสุดท้ายก็มาลงเอยที่เรียวกังแห่งนี้ รู้สึกว่าเขาจะพูดอะไรกับฉันสองสามคำก่อนที่ฉันจะน็อคเอ้าท์ไปเลย-__-; ถึงแรงจะหายไปเกือบครึ่งแต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยหมอนั่นก็รักษาแผลให้บ้างแล้ว ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมฉันเป็นถึงนินจาแพทย์แต่ไม่สามารถรักษาตัวเองได้ ก็เพราะอีตาคุณชายน้ำแข็งนั่นแหละ ก่อนจะเดินทางมาที่แคว้นทาคิ อุจิวะอนุญาตให้คืนจักระได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้นและมันก็สามารถใช้ในยามฉุกเฉินได้แค่ครั้งเดียวเหมือนกัน พอโดนคุไนปักเข้าไปเต็มๆถึงได้รู้สึกทรมานเป็นธรรมดา ส่วนจักระถ้าไม่ถูกดูดออกไปอีกก็คงทยอยกลับคืนมาทีละนิด

จะว่าไปแล้ว....อุจิวะหายไปไหนของเขานะ

(-_-  )(  -_-) ฉันหันซ้ายหันขวาชะเง้อคอมองแต่ไร้วี่แววของหมอนั่น บางทีเขาอาจจะลงไปเดินเล่นแถวนี้ก็ได้มั้ง เอาเถอะ ไปไกลๆบ้างก็ดี เห็นหน้าแล้วหงุดหงิดเปล่าๆ อีกอย่างเรื่องเมื่อวานฉันก็ยังไม่ได้เคลียร์กับหมอนั่นเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่เขาทำกับหมู่บ้านของคูมิโกะขนาดนั้นแต่พอเห็นเขาตกอยู่ในอันตรายร่างกายมันก็ขยับไปเอง โธ่ นี่ฉันทำอะไรลงไป T^T

พลั่ก!

ในตอนนั้นเองที่ฉันกำลังเตะขาสลัดความฟุ้งซ่านอะไรนิ่มๆก็แตะโดนเท้าฉัน....ฉันก้มลงมองผ้านวมของใครบางคนที่อยู่ติดกับฟูกของฉันถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อย

(.____.  ) อ้อ ก็แค่ผ้านวมอีกอัน....

 ที่แท้เมื่อคืนเขาก็นอนข้างๆฉันนี่เอง.....

เดี๋ยวนะ....นอนห้องเดียวกัน แถมยังนอนข้างๆ....

นอนข้างๆ!!

กรี๊ดดด นี่หวังว่าเขาคงไม่ได้ทำมิดีมิร้ายฉันหรอกนะ! ฉันรีบก้มๆเงยๆสำรวจทุกซอกทุกส่วนของร่างกายทันที โชคดีที่ไม่มีร่องรอยใดๆบ่งบอกว่าเขาจะฉวยโอกาสตอนที่ฉันหลับ

เอ๊ะ แต่ก็เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะใช้คาถาลบร่องรอยออกไป!?

โอ๊ย น้ำเนิ้มไม่ต้องอาบมันแล้ว ฉันรีบคว้าเสื้อคลุมตัวเก่งที่วางอยู่ข้างๆมาสวมทับอย่างรวดเร็วแล้วยกเท้าถีบประตูออกจากห้องอย่างไร้มาดสตรี

ฮึ่มมม หมอนั่นอยู่ไหน -__-^^

ยังไม่ทันได้ชำระแค้นเรื่องเมื่อวานที่จู่ๆก็เข้ามากอดฉัน ยังจะคิดมิดีมิร้ายฉันอีกเรอะ แบบนี้มันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง!

 “อ้าว อรุณสวัสดิ์แม่หนูหายดีแล้วเหรอ^^

ฉันรีบปรับสีหน้าที่ใกล้คำว่านรกมาเป็นนางฟ้าแล้วหันไปทักชายวัยหกสิบที่กำลังเดินมาทางนี้ ฉันพอจำหน้าเขาได้ลางๆคาดว่าเขาน่าจะเป็นคนดูแลที่นี่และยังให้ที่พักแก่ฉันเมื่อวาน

“ค่ะ หนูต้องขอบคุณ คุณลุงมากจริงๆนะคะ ถ้าไม่ได้คุณลุงหนูคงแย่ไปแล้ว” ฉันโค้งให้ลุงอย่างไม่ถือตัวซึ่งเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคุณลุงได้เป็นอย่างดี

“คนที่ควรจะขอบคุณคือสามีของแม่หนูมากกว่า เขาเป็นห่วงแม่หนูจนแทบไม่ได้หลับทั้งคืนเลยน่า ตอนที่ลุงจะเข้าไปดูก็เห็นเขานั่งสัปหงกเช็ดตัวให้แม่หนูอยู่เลย”

สะ....สะ...สามี!!? ฉันอ้าปากค้างมองคุณลุงที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนแก้มทั้งสองข้างของฉันเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าทุเรศ อีตานั่นคงไปพูดอะไรจนคุณลุงเข้าใจผิดยกใหญ่....และ ณ จุดนี้ฉันได้รู้แล้วว่าสติเส้นบางๆกำลังถูกฉีกกระชากออกไปจนหมดแล้ว

งานนี้นายเตรียมตัวลงกระทะทองแดงได้เลยอุจิวะ!!!!

กร็อบ! เสียงหักนิ้วของฉันเอง

 “คุณลุงพอจะรู้ไหมคะว่าตอนนี้เขาอยู่ไหน ^___^**” ไว้ค่อยมาแก้ความคิดผิดๆของคุณลุงทีหลัง เพราะเวลานี้คนที่ฉันควรจับหักคอมากที่สุดคือคนที่คุณลุงกล่าวหาว่าเป็นสา...สา...สามี แหวะ! ของฉันก่อน

 “เห็นพ่อหนุ่มออกไปเดินเล่นแถวแม่น้ำนะ เพิ่งออกไปได้ไม่นานเอง แม่หนูเองก็ยังไม่หายดีเลย อย่าออกไปไกลนักล่ะ” ฉันยิ้มๆให้คุณลุงอีกครั้งแล้วจึงรีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปริมแม่น้ำด้านหลังเรียวกังอย่างไม่รอช้า

และนั่นไงตัวต้นเหตุ....อิทาจินั่งอยู่บนเนินหินที่ยื่นออกไปริมแม่น้ำ ดวงตาสีนิลคมคู่นั่นเหม่อมองตามสายน้ำไปนิ่งๆ เหมือนคนตกอยู่ในห้วงความคิดบางอย่าง กระทั่งฉันมายืนแผ่รังสีทะมึนด้านหลังในระยะที่ถ้าฉันคิดจะฆ่าเขาจริงคงตายไปนานแล้ว ด้วยความหมั่นไส้ในตัวคนขี้เก๊กฉันเลยจัดการทักทายเขาให้สาสมกับความแค้นในใจ

ป้าบ!

อิทาจิหันมาส่งสายตาขุ่นเคืองใส่ทันทีเมื่อโดนฉันฟาดลงไปกลางหลังชนิดที่กะว่าจะเอาให้กระดูกสันหลังบุบไปเลยทีเดียว

“โทษฐานที่นายคืนจักระให้ฉันแค่ครึ่งเดียว ทำให้ฉันต้องบาดเจ็บแถมยังคิดจะทำมิดีมิร้ายฉัน” ฉันร่ายข้อหายาวพลางกอดอกเชิดกลับไปโดยไม่รู้สึกผิด

“ทำมิดีมิร้าย?” อุจิวะทวนเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง

“ก็เมื่อวานนายนอนห้องเดียวกับฉัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันนายนะอีกตาลามก! ฉันเอ่ยออกไปไม่เต็มเสียงรู้สึกกระดากยังไงชอบกล พอชำเลืองดูปฏิกิริยาคนตรงหน้าก็เห็นว่าสายตามึนงงในทีแรกเริ่มเจือแววขบขันทันทีที่ฉันพูดจบ อิทาจิก้มลงก่อนจะเอามือปิดหน้าไว้ ทีแรกฉันไม่เข้าใจว่าเขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกแต่พอมองดูดีๆ ไหล่หนาที่กระเพื่อมขึ้นลงบอกเลยว่าหมอนี่กำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่

“หึ จินตนาการเธอนี่เยี่ยมกว่าเด็กสามขวบซะอีก เมื่อคืนห้องพักเต็มทุกห้องและฉันก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษที่จะออกไปนอนนอกห้องเพื่อตัวประกันเข้าใจไว้ด้วย”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ตกลงว่านายไม่ได้ทำอะไรฉันใช่ไหม” ฉันย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจแต่คำตอบที่ได้กลับมาช่างวอนกำปั้นเหลือเกิน

“ถ้าเสียดายขนาดนั้นก็ไม่ต้องโวยวาย ขอดีๆฉันไม่ขัดข้องอยู่แล้ว”

“งั้นก็ไปหาสาวคนอื่นมาทำแทนละกัน!” พนันได้เลยว่าตอนนี้หน้าฉันคงแดงมากแน่ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรืออย่างอื่น ในขณะที่คนตรงหน้ากลับนั่งนิ่งไร้ปฏิกิริยากับคำพูดลามกที่เพิ่งเอ่ยออกมาหยกๆ ฉันกระทืบเท้าตั้งใจจะเดินกลับไปข้างในแต่สองเท้ากลับหยุดลงเมื่อนึกถึงคำถามบางอย่างที่ฉันคาใจมาทั้งคืน

“อุจิวะ เมื่อวานเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ทำไมอยู่ดีๆ นายถึงทำลายหมู่บ้านคูมิโกะจังแบบนั้น”

กว่าจะรู้ตัวว่าไม่ควรถามคำถามนั้นออกไป อิทาจิก็พลันหน้าตึงขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะกดต่ำลงตามสภาพอารมณ์ของเจ้าของร่างตรงหน้า เขาเหลือบมองฉันด้วยแววตาที่แม้แต่ตัวเขาเองก็สับสนแต่ก็ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้”

“แต่ว่า.....”

“หมดธุระก็กลับเข้าไปซะ”

“ฉันจะไปก็ต่อเมื่อนายตอบคำถามฉัน” ฉันยืดกอดอกพลางพูดเสียงแข็งเพื่อยืนยันว่าฉันจะอยู่ที่นี่ถ้าเขาไม่ตอบคำถามฉันก่อน สีหน้าของเขาฉายแววแข็งกระด้างไม่มีใครกล้ายืนท้าความตายได้โง่สุดๆ เท่ากับฉันแล้วล่ะ

“ฉันไม่ตอบคำถามศัตรู”

ฉันถลึงตาใส่คนขี้กวนที่หลบใบหน้าสวยๆของฉันไปมองแม่น้ำไหลเชี่ยวแทน ดูสิๆเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองวันก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือซะแล้ว

“อย่าลืมสิว่าเมื่อวานฉันเพิ่งช่วยชีวิตนายไว้”

อิทาจิถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับความช่างตื้ออันน่ารำคาญของผู้หญิงคนนี้ จนสุดท้ายเขาก็หันมาจ้องหน้าเพื่อฟังฉันพูดเพื่อที่ฉันจะได้ไปให้พ้นๆหน้าเขาสักที

“แค่อยากรู้ว่านายทำแบบนั้นทำไม....ฉันหมายถึงเรื่องที่หมู่บ้านทาคิ”

ฉันทรุดตัวลงข้างๆโดยไม่รอให้เขาอนุญาตก่อนจะยิงประเด็นที่คาใจอยู่นาน ฉันแอบเห็นอิทาจิอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น ชิ หมอนี่เก่งไปหมดซะทุกเรื่องรวมถึงการกลบเกลื่อนอารมณ์ทางสีหน้าอีกด้วย (ถ้าไม่นับเมื่อวานที่หมู่บ้านทาคินะ)

 “ฉันมีเหตุผลของฉัน”

“ฉันนึกว่านายทำแบบนั้นเพราะคิดว่าพวกนั้นฆ่าฉันไปแล้ว” ฉันยังคงพูดต่อโดยไม่สนใจว่าเขาจะมองฉันยังไงหรืออยากเข้ามาจับฉันถ่วงน้ำมากแค่ไหน โดยที่ประโยคสุดท้ายถามกึ่งเล่นกึ่งจริงโดยไม่วายจ้องเสี้ยวหน้าเย็นชานั้นตรงๆ “เป็นห่วงฉันขึ้นมารึไง”

“อย่าสำคัญตัวผิดไป” อิทาจิสวนกลับขึ้นแทบจะทันทีด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมแต่ยังไม่ยอมสบตาฉัน “เธอเป็นตัวประกันคนสำคัญที่จะทำให้พวกนั้นยอมแลกเก้าหางกับช่วยชีวิตเธอฮารูโนะและถ้าพวกทาคิจะทำลายโอกาสนั้น มันก็คงไม่แปลกฉันอยากจะพังหมู่บ้านที่ทำแผนฉันพัง”

“.......”

“ส่วนเรื่องที่ฉันทำเป็นดีกับเธอมันก็แค่การแสดงอย่างหนึ่งเพื่อตบตาว่าเธอเป็นพวกเดียวกับฉัน ลองคิดดูดีๆสิ มันได้ผลไม่ใช่น้อยเลยใช่ไหม”

คำพูดที่ออกมาจากปากแบบไม่มีติดขัดเล่นงานหัวใจฉันได้เจ็บจริงๆ บางทีฉันคงสำคัญตัวผิดไปอย่างที่หมอนี่ว่าจริงๆนั่นแหละ หลงคิดว่าเขาอาจจะ....จำฉันได้ แล้วยังท่าทีเมื่อวานมันก็แค่การแสดงลวงโลก ฉันเม้มปากเป็นเส้นตรงแล้วเบนสายตากลับมามองสายน้ำตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเสแสร้งอีกครั้ง

“ก็ดีที่เราก็เข้าใจตรงกัน” ฉันเองก็ควรจะทำใจได้แล้วตั้งแต่ตอนที่หัวใจถูกเขาบดขยี้เมื่อสิบปีก่อน สีหน้าที่บ่งบอกความเจ็บปวดของฉันทำให้ต้องรีบหลุบหน้าหนีไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอเหมือนเมื่อครั้งนั้น

 “........”

ฉันไม่อยากนั่งอยู่ให้โง่ในสายตาเขาพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่อิทาจิเร็วกว่าจู่ๆเขาก็ยืนขึ้นแล้วดึงฉันไว้ไปอยู่ในอ้อมกอดจนร่างฉันปะทะเข้ากับอกอุ่นๆโดยไม่ทันตั้งตัว อะไรกัน เขาเพิ่งจะทำร้ายจิตใจฉันปาวๆแล้วเขายังจะมีหน้ามา.....

“นายอยากโดนฉันต่อยมากใช่ไหมหา เอามือออกไป!

“ชู่ว เงียบก่อน” มือของอิทาจิเลื่อนมาปิดปากฉันขณะที่นัยน์ตาสีนิลกำลังเพ่งมองบางอย่างเลยหลังฉันออกไป ทีแรกฉันเงื้อมือเตรียมที่จะต่อยหน้าเขาแล้วแต่ก็เอะใจที่เขาทำหน้าเครียดขึ้นมาจึงยอมเงียบอิทาจิเลยเอามือที่ปิดปากฉันออกแล้วชี้ไปที่ด้านหลัง ฉันลองที่จะมองตามสายตาคู่นั้นไป....เลยแนวพุ่มไม้ด้านหลังออกไปพวกนินจาทาคิสามคนกำลังด้อมๆมองๆแถวเรียวกังที่เราพัก ให้ตายสิ พวกนั้นตามมาถึงที่นี่เลยเหรอเนี่ย!? ฉันรีบหันกลับไปมองหน้าอิทาจิเป็นเชิงคำถามว่าจะเอาไงกันต่อ เมื่อเห็นว่าฉันเข้าใจถึงเหตุผลที่เขาต้องทำแบบนี้อิทาจิจึงผละออกแล้วพาฉันอ้อมไปอีกด้านของเรียวกังเพื่อกลับเข้าห้อง

“จะออกเดินทางกี่โมง” ฉันถามเสียงแข็งไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างสูงที่พิงขอบหน้าต่างอยู่ ขณะที่มือก็เตรียมจัดเสื้อผ้าของใช้เข้ากระเป๋าไปด้วย การที่พวกนั้นบุกมาถึงที่นี่ได้ก็เพราะต้องมีสายมือดีอยู่พอควร เห็นท่าคงต้องรีบชิ่งให้ไวที่สุด แต่ทว่าคำตอบของอีตาน้ำแข็งกลับทำให้ฉันหันขวับไปจ้องเขาตาโต

“เราจะค้างที่นี่กันต่ออีกคืน”

“อย่าพูดบ้าๆน่า พวกทาคิแห่กันมาถึงที่นี่แล้วนะ นายก็รู้ว่าในเวลานี้พวกเราควรหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุด”

 “พวกกระจอกยังไงก็กระจอกอยู่วันยังค่ำ” น้ำเสียงที่ดูไม่สะทกสะท้านกับอะไร ดูยังไงแล้วก็ฟังดูแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ 

เออ นายมันเก่ง!

“แล้วนายจะอยู่ทำไมไม่ทราบ คิดว่าลาพักร้อนหรือไงยะ” ฉันอดแขวะไม่ได้

“ทำนองนั้น.....แต่นี่ก็เป็นภารกิจด้วย” อิทาจิว่าพลางยักไหล่ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปหยิบบางอย่างที่อยู่ข้างหน้าต่างตั้งแต่เช้า (ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นกล่องขนมซะอีก - -;)

พรึ่บ

กล่องบางอย่างถูกเขวี้ยงลอยข้ามโต๊ะจนเกือบจะเฉาะเข้าที่กลางแสกกะบาลฉันถ้าสองมือไม่รับไว้ก่อน ฉันพลิกกล่องขนาดกลางไปมาก่อนที่จะเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม นี่หวังว่าเขาคงไม่ได้เซอร์ไพรส์ฉันด้วยการยัดยันระเบิดให้มันบึ้มใส่หน้าฉันเหมือนเดอิดาระหรอกนะ

 “ไม่ใช่ระเบิดหรอกน่า” ร่างสูงกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่ายราวกับฉันมีปัญญาคิดได้แค่นั้น -*- ฉันหรี่ตาจับพิรุธอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเสี่ยงตายด้วยการแกะมันออก

....และแล้วมันก็ทำให้ฉันตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ชุดยูกาตะสีชมพูอ่อนที่ปักด้วยลวดลายดอกซากุระสีขาวแซมชมพูอย่างละเอียด ทั้งยังมีผ้าคาดโอบิสีขาววางทับอยู่ด้านบน เพียงแค่สัมผัสเบาก็รู้ว่าชุดนี้ทำจากเนื้อผ้าดีแค่ไหน เพราะงั้นราคาก็คง....

 “ใส่มันซะคืนนี้”

“นาย....ไปหาของพวกนี้มาจากไหน?” ฉันถามโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากชุดและยังไม่ได้ตอบรับคำพูดของเขา

“ยืมคุณลุงมา เห็นว่าเป็นของภรรยาเขามั้ง” อิทาจิพูดแล้วรีบหันหน้าหนี “เราจะไปที่งานคืนนี้ตอนหกโมงตรงและอย่าช้าเพราะฉันไม่ชอบรอใคร” พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไปหน้าตาเฉย

เฮ้ย พูดเองเออเองแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า! ถึงฉันจะเป็นตัวประกันฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาสั่งง่ายๆนะเว้ย

“ฉันไม่ไปแล้วก็จะไม่ใส่ชุดบ้าๆนี่ด้วย อ้อ หรือว่านายกลัวเหงาที่ต้องเดินในงานคนเดียว แหม....มันก็น่าสงสารล่ะน้า หน้าตาอย่างนายคงไม่มีใครเขาอยากเดินด้วย”

“.......” เงียบ ไร้สัญญาณตอบรับหลังจากที่ฉันพล่ามซะยาวเหยียด โฮะๆ สงสัยคงจะเถียงไม่ออก

แต่กลับผิดขาดเพราะไอ้เสียงหัวเราะที่ดังมาจากคนตรงหน้านี่แหละ - -;

“หึ”

“ขะ ขำอะไรไม่ทราบ!

“แต่งตัวให้มันดีๆหน่อยล่ะ ฉันยังไม่อยากให้ใครเขานินทาว่าเดินกับปีศาจข้างถนน”

 “นี่ฟังไม่รู้เรื่องรึไง! ก็บอกแล้วว่า ฉัน-ไม่-ไป!” ฉันยืนกรานเสียงแข็งขณะที่อิทาจิยังคงหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป “ถามจริงนายลืมไปแล้วเหรอว่าพวกทาคิยังป้วนเปี้ยนอยู่ที่นี่”

“ฉันมีวิธีของฉัน”

ว่าจบอย่างมั่นใจอิทาจิก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่สนใจที่จะฟังฉันค้านต่อ คิดจะหนีฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกย่ะ ฉันรีบวิ่งตามออกไปเพื่อคุยต่อให้จบ แต่หมอนั่นเดินเร็วชะมัด เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ถึงนาทีก็หายตัวไปซะแล้ว จนกระทั่งสายตาพลันไปปะทะกับแผ่นหลังที่เดินนำหน้าอยู่ไม่ไกลสวมเสื้อคลุมสีดำจนมองไม่เห็นหน้า ชิ ทำเป็นปลอมตัว คิดว่าฉันจะจำไม่ได้ล่ะสิ-_-^ ดูถูกกันเกินไปแล้ว ฉันไม่รอช้ารีบวิ่งไปคว้าไหล่เขาเอาไว้แล้วเริ่มโหมดน้ำลายกระฉอดอีกครั้ง

“อย่าเดินหนีฉันสิตาบ้า! ฉันยังพูดกับนายไม่จบ....อ่ะ!? ขอโทษค่ะ”

ตายล่ะเกือบยั้งปากไว้ไม่ทันเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังหันหน้ามาไม่ใช่อิทาจิ ผมของเขาสีดำสนิทแต่สั้นแค่บ่า ใบหน้าหล่อคมดูเย็นชา ดวงตาสีฟ้าครามเหมือนน้ำทะเลลึกผิดกับตาบ้าปากเสียที่มีดวงตาสีท้องฟ้ายามค่ำ ให้ตาย...นี่ฉันคลาดกับหมอนั่นแล้วเหรอเนี่ย

 “เอ่อ...ขอโทษจริงๆนะคะ ตะกี้ฉันนึกว่าคุณเป็นคนรู้จัก” ฉันรีบก้มหัวแล้วยิ้มแหยๆให้นึกว่าเขาจะเดินจากไป แต่ทว่าชายปริศนาคนนี้กลับจ้องหน้าฉันแน่นิ่งไม่ยอมจากไปไหน “มีอะไรหรือเปล่าคะ?

“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” เขาถาม

ฉันเอียงคอมองเขาอย่างพินิศ หรือว่า....จะเป็นนินจาจากแคว้นอื่นที่ฉันเคยร่วมภารกิจด้วย?

แต่ประโยคที่เขาเอ่ยถัดไปมันก็มากพอที่จะทำให้ฉันช็อกได้

 “หึ บอกแล้วไงว่าฉันมีวิธีของฉัน”

“อุ...อุจิวะ!!?” ฉันแทบตาหลุดกับภาพตรงหน้า นี่ขนาดฉันยังนึกไม่ถึงเลยว่าชายตรงหน้าคืออิทาจินี่เอง ฉันรีบลองจับจักระถึงได้รู้ว่าเป็นเขาจริงๆ

เขายกมุมปากขึ้นก่อนจะโน้มลงมากระซิบเบาๆที่หูของฉัน ลมหายใจร้อนๆเผลอหยุดร่างกายฉันไว้อีกแล้ว บ้าจริง....ฉันแพ้หมอนี่อีกแล้ว “เธอไม่มีข้ออ้างแล้วฮารูโนะ....แต่งให้สวยๆล่ะ ฉันจะรอ”


__________________________________________________________________________________________________


ไฮ รีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนT0T ไรต์เตรียมรอรับคำติแล้วค่า ต้องขอโทษมากๆที่หายไปนายเลย ทำไมน่ะเหรอ อืม 1.การบ้านเยอะ 2.ไรต์พยามขัดเกลาฟิคให้มันออกมาดีที่สุดอ่ะ(จะว่าขัดนานเลยก็ว่าได้) แต่ก็ไม่รู้ออกมาดีรึเปล่า รีดเดอร์ก็อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยน่า อ้อ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์เลยนะค่ะ ไรต์ชอบนั่งอ่านแล้วก็ยิ้มขอบคุณคนเดียว(._.) อ่านทีแล้วปลื้มอ่ะ แค่คำพูดสั้นๆบางคำ คำว่า ‘อัพ’ แค่นี้ก็เป็นความสุขเล็กๆน้อยๆสำหรับไรต์แล้ว 555+ แล้วก็คนที่ไม่ได้เม้นท์ด้วย ถึงจะไม่ได้เม้นแต่แค่เค้ามาอ่านทำให้รู้ว่านิยายของเรายังน่าติดตามแค่นี้ก็ดีใจมากๆแล้วล่ะค่ะ^_^

 

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #426 mintty555 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 20:42
    ตามค่าาาาาาาาา
    #426
    0
  2. #316 TSqueen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 12:36
    สู้ๆนะคะ! °^° ติดตามอยู่ค่า
    #316
    0
  3. #273 Love Asuita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:56
    น่ารักกกกกก>///<
    #273
    0
  4. #223 3675 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 21:35
    อัพน้าาาาา อยากอ่านต่อออ่า =//= สู้ๆนะไรต์!!
    #223
    0
  5. #221 Love Asuita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 13:17
    รีบกลับมาอัพไวๆนะเจ้าคะ ข้าพเจ้าผู้นี้รออ่านอยู่นะเจ้าคะ อยากอ่านซากุไปเที่ยวกับอิทจี้แล้ววววว >///<

    ข้าพเจ้าผู้นี้เชื่อว่ารีดเดอร์คนอื่นๆทั้งหลายก็รออ่านอยู่เหมือนกันนะเจ้าคะ

    เพราะฉะนั้นไรต์ต้องกลับมา "อัพ" นะเจ้าคะ และอย่าทิ้งไว้นานจนเกินไปนะคะ เป็นกำลังใจให้นะเจ้าคะ ^_<
    #221
    0
  6. #220 mhai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 22:28
    อัพพพนะคะ...สนุกค่ะ..ชอบบบมากกกเลยยย
    #220
    0
  7. #207 sui55 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 17:25
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #207
    0
  8. #205 Ned Nedarnong Singnishan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 07:31
    เรื่องนี้กำลังมันส์เข้าด้ายเข้าเข็มเลยนะไรท์TwT อย่ามาทำให้อยาก(อ่าน)แล้วจากไปสิ
    อยากอ่านฉาหหวานแหววของคุณพี่ท่านบ้างไรบ้างเงี้ย
    #205
    0
  9. #202 ned1991 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 07:17
    โฮกกกกกกกกTT[ ]TT นึกว่าจะไม่มาอัพชะแล้ววววววว

    รอมานานมากกกก เพิ่งจะเข้ามาอ่านเอง_ _ก็แหม....เข้ามากี่ทีก็เงียบหาย

    ตอนนี้ได้เห็นอิทาจิแบบมุม นะ..น่ารัก อบอุ่น และมาดหลุด=_=;;; อ่านแล้วฮากับคำที่สองหนุ่มสาวแขวะกันจริงๆๆ

    และก็ช่วยมาอัพพพพเพิ่มเติมด้วยนะ อยากเห็นสองคนนั้นเดทกัน(มันใช่ป่ะว่ะ -_-??)

    รอค่ะ รอค่ะ
    #202
    0
  10. #201 saru (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 20:39
    ติดพันสุดชีวิต นั่งมองจอทุกวัน มารึยังเอ่ย  ติดมากค่ะ หาแนวนี้ยากมาก

    อัพเร็วๆน้า ชอบอิทาซากุมากมาย

    upๆๆๆๆ
    #201
    0
  11. #200 ลูกปัด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 11:07
    อิทาิจินี่กวนมากเลย  ฮาซากุระมากค่ะ  

    สนุกสุดๆ  รอซากุระไปเที่ยวคู่อิทาจิน้าาา

    อัพน้า
    #200
    0
  12. #199 ไร้ตัวตน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 20:46
    อิทจี้ปากแข็งอะ
    #199
    0
  13. #198 Blue sky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 13:47
    รอต่ออยู่นะค๊าบบบบบบบบบ
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมาก ><
    #198
    0
  14. #197 คนใต้เงา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 16:29
    อัพต่อที่อย่าอ่านค่ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้เม้น นะค่ะ
    #197
    0
  15. #196 Brionychan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 19:13
    ไรเตอร์มาอัพแล้ว เฮ!!!!! ดีใจจนอยากร้องไห้ T_T
    เราก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่ชอบคู่อิทาซากุ
    แต่คู่นี้แบบเป็นตัวเป็นตน หาอ่านได้ยากมากมาย
    แต่ยังไงซะ ก็ต้องขอให้มาอัพบ่อยๆนะคะ
    ขอบคุณมากค่ะ ^^
    #196
    0
  16. #195 555 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 19:51
    รอมานานจนเกือบลงแดงตายแน่ะค่ะ 55555

    สนุกมากเลยค่ะ รีบอัพนะคะ จะรอค่ะ
    #195
    0
  17. #194 FuNnyBuNny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 01:26
    คุณพี่อิทาจิคะ ทำตามเสียงหัวใจเถอะก่อนจะสายไป น่ารักอ่ะ
    #194
    0
  18. #192 EnieMenie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 13:52
    ขอบคุณมากน้าที่กลับมาอัพพพ! เย้ๆๆๆ
    เป็นกำลังใจให้เสมอน้าาาา~!!!
    #192
    0
  19. #191 รักไรต์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 00:11
    อัพ นะ นะ นะ นะ นะ นะ นะ
    #191
    0
  20. #190 บนหลังคา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 23:46
    1 คำที่สื่อความหมายซึ้งกินใจ~ "อัพ" เร็วๆน้าาา รออยู่จ้า
    #190
    0
  21. #189 เด็กเก็บของ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 22:47
    อิทาจิร้ายนะเนี่ย เหอะๆ

    ซากุระแสบมากๆ

    ชอบมาก เรื่องนี่ ไรต์แต่งสนุกมากกก ดังนั้น

    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพกพพกพพพพพพพพพพ!!!!!!!!(ป๊าป!! : โดนไรต์ตบ)
    #189
    0
  22. #188 ซุย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 00:40
    ซากุระซวยจัด บาดเจ็บมายังเจอพายุอีก

    อิทาจิน่ารักนะเนี่ย มีเช็ดตงเช็ดตัว รักษาแผลให้ด้วย

    "...หน้าตาอย่างนายคงไม่มีใครอยากเดินด้วย" ซากุระแรงมาก 555 หน้าอย่างอิทาิจินี่แหละที่คนอื่นเค้าอยากเดินด้วย 555

    อัพ อัพ อัพ



    #188
    0
  23. #187 pookin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 21:39
    คุณยาย น่าสงสัยมากๆเลย แปปเดียวก็หายไป (ออกแนวน่ากลัว)

    อิทาจิเหม่อแบบนั้นเดี๋ยวก็เกือบโดนคุไนบินแบบคราวที่แล้วหรอก

    ซากุระ อิทาจิเค้าคงไม่คิดตามที่พูดหรอก ห่วงจริงๆนั่นแหละ

    แต่ปากแข็งแถมไม่ตรงกับใจแถมเก็บความรู้สึกเก่งอีกต่างหาก

    เลยพูดออกมาแบบนั้น

    ซากุระระแวงอิทาจิมากเลยนะเนี่ย ขนาดกล่องชุดยังคิดว่ายัดระเบิดมา 555

    อัพพพพพพ สนุกสุดๆๆๆๆ สนุกมากมาย อัพต่อๆๆๆๆ
    #187
    0
  24. #186 สมดุลตัวน้อย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 21:26
    ซากุระนี่ ตลกมาก ฮาตอนที่คิดว่าอิทาจิไปบอกลุงว่าเป็นสามี

    เลยคิดไปอะไรต่ออะไรมากมาย

    ซากุระอึดมาก โดนมาซะหนัก อีกวันหายแล้ว เก่งมากๆ

    อิทาจิ นี่ชอบแกล้งทำตัวเป็นคนไม่ดีอยู่เรื่อย แต่ก็ชอบค้า หลายๆอย่างเค้าดูเป็นสุภาพบุรุษมาก

    สุดท้ายก็อยู่ที่หมู่บ้านนี้ต่ออย่างไม่เกรงกลัวนินจาทาคิ 555

    ปลอมตัวได้ดี แถมเนียนถาม ซากุระกลับอีก ทำเอาคิดว่าซากุระทักผิดคนจริงๆ

    อัพต่อ มันค้างคาใจจริงๆเลยค้า ติดเรื่องนี้ งอมแงม ~
    #186
    0
  25. #185 อัพน้า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 21:16
    ปลอมตัวเนียนมากตอนแรกที่อ่านก็เอ๊ะใครอ่ะ เดาไปต่างๆนาๆ

    สุดท้ายคือ อิทาจิ 555+

    สนุกมากเลย แต่งเก่งมากมายยยย ชอบบบบบบบบ
    #185
    0