Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 5 : Change my love 4: ภารกิจป่วนแสงอุษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    18 ก.พ. 59

  Chapter 4


 


พรุ่งนี้หกโมงเจอฉันหน้าห้องอาบน้ำชายและอย่าสาย’ 

6.30น.

และแล้วฉันก็มายืนหัวโด่อยู่ที่หน้าห้องน้ำชาย โชคดีที่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ขืนเกิดมีคนตื่นมาเห็นคงได้นึกเตลิดไปไหนต่อไหนว่าฉันจะมาทำเรื่องบัดสีๆแถวนี้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะข้อตกลงบ้าๆ นั่นฉันสาบานเลยว่าจะไม่มีวันมาตามนัดของตาบ้าอุจิวะนั้นแน่

เมื่อวานฉันบอกคูมิโกะแล้วว่าให้คอยอยู่แต่ในห้องโดยทิ้งขนมไว้ให้เธอสองสามห่อ (จิกของเดอิดาระมา) ล็อคประตูให้สนิท ที่สำคัญห้ามเปิดประตูให้ใครเด็ดขาดนอกจากคิซาเมะ ซาโซริ เดอิดาระ แล้วฉันจะมาหาเธอทันทีเมื่อคุยธุระเสร็จซึ่งคาดว่าไม่น่าจะนาน เพียงแต่...ฉันเงยหน้าดูนาฬิกาเป็นครั้งที่สิบด้วยใบหน้าที่ใกล้คำว่านางมารเข้าไปทุกที...นี้มันก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้วนะยะ! ทำไมตานั่นยังไม่โผล่หัวมาซะที เป็นนินจาภาษาอะไรไม่รู้จักตรงเวลา น่ารำคาญชะมัด (นี่ฉันติดคำพูดชิกามารุมาตั้งแต่เมื่อไหร่)

“เบื่อ! อะไรของหมอนั่นเนี่ย กินทากเป็นอาหารหรือไงถึงได้ช้าแบบนี้!

 “เธอนั่นแหละที่ความอดทนต่ำเกินไป” เสียงเย็นๆของใครบางคนที่ฉันไม่อยากได้ยินดังขึ้นข้างหู

“นี่นาย ยังมีหน้าจะมา....”

ฉันหันไปเตรียมที่จะทักทายตามประสาคนเหม็นขี้หน้ากัน แต่แล้วก็ต้องปิดปากเงียบสนิทเมื่อเจอใบหน้าหล่อเหลาในระยะประชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นชวนหวิว...และถ้าฉันเผลอหันไปเร็วกว่านี้จมูกของฉันคงได้ชนกับจมูกโด่งๆนั่นแน่...ดูเหมือนอิทาจิเองก็ชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนกัน...

จะว่าไปก็เพิ่งเคยเห็นหน้าหมอนี่ใกล้ๆแบบนี้โดยเฉพาะตอนที่คลายเนตรวงแหวน ทั้งฉันและเขาต่างเงียบสนิทไม่มีใครพูดอะไรออกมา นัยน์ตาสีนิลนั้นเหมือนมีแรงดึงดูดพอที่จะสะกดฉันไว้ ให้ตายสิ ถึงฉันจะเกลียดตาบ้านี่แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าอุจิวะ อิทาจิเองก็จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ผู้ชายหน้าตาดีอยู่เหมือนกัน ไม่สิ...ต้องเรียกว่าหล่อกระชากใจมากถึงจะถูก ถึงแม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะสะท้อนให้เห็นความเย็นชาแต่มันก็ดูลึกลับและน่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก

ตึกตักๆ

อะไรกัน ทำไมฉันรู้สึกว่าหัวใจของฉันมันเต้นรัวขึ้น คงไม่ใช่ว่าฉัน...เป็นไปไม่ได้...มันก็แค่อาการชั่ววูบน่า...ไม่มีทางที่ฮารูโนะคนนี้จะหวั่นไหวกับอุจิวะ อิทาจิฆาตกรเลือดเย็นแน่

...เพราะไม่ว่ายังไงหัวใจของฉันมันก็ตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว...

“.........”

“ฮารูโนะ” เสียงเรียกเบาๆ ทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์

“อะ อะไร นายมาสายนะอุจิวะนัดมาหกโมงตรงแต่นี่มันปาไปครึ่งแล้วนะยะ เป็นนินจาต้องหัดตรงต่อเวลารู้ไว้ซะด้วย!” ฉันรีบลุกขึ้นพรวดทันที พลางทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าฉันเผลอเคลิ้มไปกับหน้าหล่อๆนั่น

อิทาจิหรี่ตาพิจารณาดูฉันอยู่ครู่หนึ่ง ฉันจึงได้แต่ยืนเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะดวงตาสีนิลที่จ้องมองมานั้นทำให้ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เราต่างเงียบไปสักพักก่อนที่เขาจะยื่นมือมาแตะที่หน้าผาฉัน

เพี๊ยะ!

มือเล็กของฉันเผลอปัดมือเขาออกภายในเสี้ยววินาที โดยที่ฉันเองก็ยังตกใจกับการกระทำของตัวเองด้วยซ้ำ ดูท่าฉันคงจะปัดแรงเกินไปจนทำให้มือหนาๆ นั่นแดงเป็นรอยปื้น แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรฉันกลับนอกจากถอนหายใจเบาๆ ก่อนชักมือกลับ

“ก็แค่จะถามว่าไม่สบายรึไง เห็นเธอหน้าแดงๆ”

“ชะ ช่างฉันเถอะน่า อากาศมันร้อน นายก็รีบบอกมาได้แล้วว่านัดฉันมาทำไมกันแน่” เกือบแล้วที่การกระทำของเขาทำฉันเผลอใจเต้นอีกครั้ง

อย่าสิซากุระ เธอโง่หรือเปล่า...คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอคือฆาตกรนะ! แล้วอีกอย่าง....หมอนี่คือคนที่ทำให้ชีวิตซาสึเกะคุงต้องเป็นแบบนี้....

...ทำให้เขาหนีออกจากหมู่บ้าน

...ทำให้ชีวิตเขาพังพินาศย่อยยับ

...และที่สำคัญเขาทำให้ทีม7ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว....

 “งั้นก็ตามมา”

ดวงตาสีนิลนั่นมองฉันด้วยแววตาบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก ก่อนที่เสียงของเขาจะกลับมาเย็นชาอีกครั้ง อิทาจิส่งสายตาให้ฉันเดินตามเขาเข้าไปในห้องอาบน้ำ ซึ่งฉันเองก็ได้แต่ก้มหน้าเดินตามเข้าไปเงียบๆ แล้วนี่ทำไมฉันต้องรู้สึกแย่ด้วยเนี่ย บ้าเอ๊ย ยัยซากุระแค่ปัดมือมันยังน้อยไปสำหรับคนที่ชื่ออิทาจิด้วยซ้ำ

ฉันที่ยังคงเดินก้มหน้าอยู่ชนเข้ากับวัตถุบางอย่างที่เปียกชื้นห้อยอยู่กับต้นไม้ ฉันเงยขึ้นไปอย่างงงๆก่อนแทบกรี๊ดลั่นเมื่อสิ่งที่แปะหน้าฉันอยู่คือกางเกงลิงตัวน้อยของผู้ชายที่ถูกแขวนอย่างทุเรศอยู่ตามกิ่งไม้ที่ยืนออกมานับสิบตัว อะ อะไรกันเนี่ย...ฉันเผลอฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้เลยรีบถือโอกาสตอนที่หมอนี่เผลอเดินไปหยิบหินสามสี่ก้อนมาใส่กระเป๋ากางเกงทันที ไม่น่าเชื่อว่าแสงอุษาจะเป็นพวก....รสนิยมโรคจิตอ่ะ

“ฮารูโนะ อย่าริอาจมาคิดอะไรทุเรศๆแบบนั้น” อิทาจิพูดดักหน้าฉันโดยที่เขาไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง

“คิด? คิดอะไรมิทราบ” ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“นี่มันก็แค่ที่ตากผ้าชั่วคราว อีกอย่างฉันจะบอกเธอเป็นครั้งสุดท้าย” คราวนี้เขาหันมาสบตาฉัน พร้อมกับไล่สายตาไปตามร่างกายฉันอย่างจริงจัง “ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันไม่คิดพิศวาสเด็ดขาด และถ้าเธอไม่ยอมอยู่เงียบๆ แล้วฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะสั่ง....ข้อตกลงของเราเป็นอันจบ”

ฉันถลึงตาใส่ตอนที่เขาพูดประโยคอันแสนหยาบคายนั่นออกมาได้เต็มปาก แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจเงียบ(อย่างไม่เต็มใจ) เหอะ นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อคูมิโกะฉันจะตอกกลับให้หน้าหงายเลยคอยดู

“ตลอดอาทิตย์นี้เธอต้องมาทำงานบ้านแทนพวกฉัน จนกว่าจะถึงอาทิตย์หน้าแล้วฉันจะพาเด็กนั่นไปส่ง” อิทาจิชี้ไปที่ห้องเล็กๆ ซึ่งน่าจะเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด “เริ่มตั้งแต่วันนี้เธอต้องทำความสะอาดที่นี่เก็บกวาดให้เรียบร้อยซะ ตอนเย็นฉันจะมาดู หวังว่าอันบุอย่างเธอคงจะไม่ใช่พวกผู้หญิงอ่อนแอปวกเปียกทำอะไรเป็นนะ”

อิทาจิยิ้มเยาะฉันอย่างดูถูก

“ได้ ไม่มีปัญหา”

ฉันตอบตกลงอย่างง่ายดายทำให้อิทาจิเลิกคิ้วมองฉันอย่างแปลกใจที่ฉันไม่เถียงหรือต่อปากต่อคำเหมือนทุกครั้ง ทำไมล่ะ เรื่องงานบ้านแค่นี้มันจิบจ๋อยสำหรับฉันอยู่แล้ว แต่ที่ฉันรับปากตกลงก็เพราะมันเป็นโอกาสที่ดีที่ฉันจะได้เอาคืนนายปากเสียแสนเย็นชาคนนี้น่ะสิ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย....อุจิวะ

 เพราะงานนี้ฉันจะทำให้นายประทับใจไม่มีวันลืมแน่ J

 

Day 1:  

Mission1- ทำความสะอาดห้องอาบน้ำ -

8.00 น.

หลังจากที่อิทาจิเดินออกไปฉันก็เริ่มทำการสำรวจพื้นที่รอบๆ ที่นี่ก็โออยู่หรอกนะมีอุปกรณ์ทำความสะอาดให้ครบพร้อมทุกอย่าง เพียงแต่ว่ามันไม่มีสิ่งที่ฉันจะใช้ในแผนการอันชั่วร้ายของฉันได้เลยน่ะสิ

อืม...แต่ถึงงั้นก็เริ่มจากบ่อก่อนเลยละกัน ที่นี่เป็นบ่อกลางแจ้งจึงไม่แปลกที่จะมีเศษใบไม้ลอยว่อนไปทั่ว....ฉันกวาดตามองไปรอบๆเพื่อมองสิ่งที่จะช่วยให้มันน่าอาบขึ้น และไม่นานฉันก็ต้องกรีดยิ้มอันชั่วร้ายออกมาเมื่อได้พบสิ่งที่ต้องการ ไม้ดอกขนาดกลางต้นหนึ่งซึ่งตั้งไม่ไกลจากบ่อ ดอกของมันเป็นสีแดงคล้ายกุหลาบไม่มีผิด เพียงแต่ลำต้นของมันไม่มีหนาม โดยเฉพาะกลิ่นของมันซึ่งหอมสดชื่นอย่าบอกใคร แต่ใครจะไปรู้ล่ะ....ว่ากลิ่นหอมๆ ดอกสวยๆ แบบนี้มันจะมีอันตรายที่คาดไม่ถึงซ่อนอยู่

ฉันหยิบถุงมือขึ้นมาใส่พร้อมกับเดินไปเด็ดมันออกมาจนเต็มมือ ก่อนจะเด็ดกลีบของมันโปรยลงไปในบ่อโดยระวังไม่ให้มันถูกตัวฉัน เอาละเสร็จไปหนึ่งล่ะ!

 

งั้นต่อไปก็....ทำความสะอาดพื้น ฉันเปิดตู้ใบเล็กๆ ที่คาดว่าน่าจะเป็นตู้ใส่อุปกรณ์อาบน้ำแต่แล้วก็ต้องเบ้หน้าขนลุก เมื่อพบขวดน้ำมันทาตัวสิบกว่าขวดตั้งเรียกกันอยู่บนชั้นวางของ เอ่อ...ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายแสงอุษาจะเป็นหนุ่มเจ้าสำอางซะด้วย

เคร้งงงงงง

“ว้าย!” ฉันร้องออกมาเมื่อมือเจ้ากรรมเผลอไปปัดมันตกแตก....เกือบไปแล้วไหมล่ะ อันตรายจริงๆ ตะกี้แค่เหยียบไปหน่อยเดียวฉันยังเกือบจะลื่นหัวทิ่มเลย

 เฮ้ เดี๋ยวก่อนนะ..อันตราย

อ่ะห๊า ไม่เลวนิ J แผนชั่วร้ายขั้นที่สองเริ่มขึ้นเมื่อฉันเปิดฝามันออกมาทีละขวดและจัดการราดมันลงไปทั่วขอบบ่อจนมันวับ อ่ะๆ อย่าทำหน้างงกันแบบนั้นสิ เดี๋ยวอีกไม่นานทุกคนก็จะได้รู้ว่าสิ่งที่ฉันคิดจะทำมันคืออะไร

 

15.00 น.

อ้อ!หมอนั่นบอกให้ฉันเตรียมชุดยูกาตะเอาไว้ให้ทุกคนด้วย ไม่ต้องห่วงซากุระคนนี้จะจัดเต็มให้เลย หึๆ ก็เหลืออย่างสุดท้ายพอดี ฉันเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวและหยิบเสื้อยูกาตะสีดำลายเมฆจากในตู้มาวางเรียงในตะกร้าให้คนละตัว เอ๋....แต่ดูเหมือนมันยังขาดอะไรไปหน่อยนะ ฉันยืนคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจโยนชุดพวกนั้นกับผ้าขนหนูลงถังขยะอย่างมาใยดีและหยิบถุงขยะไซส์ใหญ่จากในตู้มาประมาณ7-8ใบโดยตัดเฉพาะตรงคอให้มันมีลักษณะคล้ายเสื้อยูกาตะแต่ด้านหลังฉันทำให้มันแหว่งเป็นรูเพื่อเพิ่มความทุเรศและอุบาทว์ขึ้นไปอีก ปิดท้ายด้วยการเอาสีแดงมาแต้มเป็นลายเมฆนิดๆเพื่อความสมจริงก่อนจะพับมันให้ดูแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เฮ้อ เสร็จสักที” ฉันยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ลงมาเกาะชุ่มเต็มหน้า ทีนี้ก็เหลือแค่รอเวลาที่ เหยื่อจะมาติดกับสินะ.....J

 

18.00 น.

“แมร่งไอ้คาคุซึโคตรงกเลยว่ะ แค่ยืมเงินสิบเยนมันก็ยังไม่ให้!

..มาแล้วสินะ...

 “แกช่วยหุบปากสักวันจะตายไหมฮิดัน”

“เอาน่าๆ อย่าโทษคุณคาคุซึเลยครับช่วยนี้เศรษฐกิจมันตกต่ำเราต้องช่วยกันประหยัดนะครับ”

 “พวกแกเลิกทะเลาะกันเป็นเด็กสักที เห็นแล้วน่ารำคาญชะมัด=*= ว่าแต่อิทาจินายให้ยัยนั่นทำจะดีเหรอ ป่านนี้คงสลบคาห้องน้ำแล้วมั้งเนี่ย”

“........”

“นั่นสิรุ่นพี่ผมว่าเรารีบเข้าไปดูเถอะเผื่อยัยนั้นจะเป็นลมตายซะก่อนอืมม์”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นเรื่อยๆและก็เป็นเวลาที่ทุกคนเดินเข้ามาพอดี ขอโทษนะซาโซริ เดอิดาระ คิซาเมะ ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะทำให้พวกนายเดือดร้อนไปด้วยหรอก แต่ฉันอยากให้อุจิวะรู้ไว้ซะมั่งว่าฮารูโนะคนนี้ไม่ใช่คนที่ใครจะมาหยามกันได้ง่ายๆ!

“อ่าว ซากุระยังไม่เสร็จอีกเหรอ” ซาโซริเป็นคนแรกที่ทักฉัน ตามมาด้วยสมาชิกคนอื่นๆที่

“เสร็จแล้วๆ ฉันกำลังจะออกไปพอดีน่ะ ไว้เจอกันนะ” ฉันแกล้งตีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพยามเดินออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด แต่ไม่ทันไรเสียงเข้มๆ ของอิทาจิเรียกฉันไว้ถึงกับทำให้ฉันกลืนน้ำลายไม่ลง

“เดี๋ยว”

ซวยๆๆๆ ไม่ใช่ว่าเขารู้ทัน.....ขืนความแตกขึ้นมาอิทาจิคงได้จับฉันหักคอคาโยนลงบ่อแน่ แต่ฉันก็ต้องถอนหายใจโล่งอกเมื่อเขาแค่เดินสำรวจงานของฉันเท่านั้น โชคดีที่เขาไม่ได้เดินไปหยิบชุดยูกาตะดู

“นี่มันกลิ่นอะไร”

“เออ ฉันก็ได้กลิ่นนะ หอมดีนิ-.,-” ทุกคนเริ่มทำจมูกฟุดฟิดเหมือนหมา

“กลิ่นดอกกุหลาบน่ะ ฉันใส่กลีบมันลงไปในน้ำ” ฉันเริ่มปฏิบัติการซุยแหลกอย่างตอแหลที่สุด

“อ่าห้ะ ไม่เลวนิซากุระ” ฉันยิ้มนิดๆสำหรับคำชมของซาโซริพลางหันไปมองอิทาจิว่าหมดธุระยัง พอเขาพยักหน้าฉันจึงรีบโกยออกมาให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

แก็รก

“ล็อคประตูทำไมอ่ะพี่ซากุระ -0-?” ขืนไม่ล็อคมีหวังพวกนั้นได้บุกมาปาดคอพี่ถึงห้องนอนสิจ้ะยัยหนู= =;

“เปล่าจ้ะๆเรากินเถอะคูมิโกะ วันนี้พี่เอาขนมมาฝากเยอะเลยดูสิ ^^

ฉันเดินแกะขนมไปนั่งข้างคูมิโกะพลางนับในใจ สิบ เก้า แปด..........สี่ สาม สอง หนึ่ง โป๊ะเชะ!!!

.

.

.

“อ้ากกกกกกกกก นี่มันอะไรกันวะ!

“คันโว้ยยยยยอืมม์!!

“แว้กกก! ไหงพื้นมันลื่นงี้ล่ะเห้ยย เหวอออ ไอ้คาคุซึเอาก้นแกออกไปจากหน้าฉันนะโว้ยยย”

“เฮ้ยย!!!!

“กรี้ดดด! ขะ ขอโทษครับคุณอิทาจิ”

“ชุดหายไปไหนวะนี่มันถุงขยะชัดๆ!!!!

“เออ ใส่ๆไปเหอะ...บ้าเอ้ยแมร่งก้นขาด!! อ้ากกก ฉันจะไปฆ่ายัยนั่น!!!

 

            ...หมดกันภาพลักษณ์แสงอุษาผู้น่าเกรงขาม...

 

 “เอ๋ ? เสียงอะไรน่ะพี่ซากุระ”

“อ้อ เสียงหมาแถวนี้ล่ะมั้ง เอ้ากินๆ อย่าไปสนใจเลยคูมิโกะจัง” ฉันแกล้งทำเป็นเปิดทีวีเสียงดังเพื่อไม่ให้คูมิโกะได้ซักถามอะไรต่อจนสุดท้ายเธอก็ยอมเงียบแล้วหันไปดูต่ออย่างไม่ได้ใส่ใจ

แน่นอนว่าคนที่ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องพืชหรือนินจาแพทย์อย่างฉันคงคิดว่ามันคือดอกกุหลาบ แต่จริงๆ แล้วมันคือดอกคายูมิ...เพียงแค่สัมผัสเบาๆที่ตัวดอกมันก็สามารถทำให้คันไปได้ทันตัวภายในไม่กี่วินาทีแต่ฉันก็ไม่ใจร้ายเกินไปที่จะไม่ทิ้งยาแก้คันให้หรอกน่าL เพียงแต่กว่าพวกเขาจะขึ้นมาจากบ่อได้ก็คงใช้เวลาไม่น้อยเลยทีเดียว ช่วยไม่ได้...ก็บอกแล้วไงว่าฮารูโนะคนนี้จะทำให้ประทับใจจนไม่มีวันลืมเลย~

 

Day 2

Mission2-ซักผ้า-

“อรุณสวัสดิ์หนุ่มๆ J แล้วนี่ไปตกนรกขุมไหนมาเนี่ย ทำไมสภาพถึงได้ทุเรศแบบนี้ล่ะจ้ะ คิก”

ฉันแกล้งทำเป็นตกใจ(+ตอแหล) พยามเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงหัวเราะลอดออกมาแต่แล้วก็ทนไม่ไหวจนต้องปล่อยเสียงกร้ากออกมา เป็นครั้งแรกนะที่ฉันหัวเราะแบบเต็มเสียงในรอบหลายปี ก็ดูสภาพแต่ละคนสิ...

ดูไม่จืด!!!

 ผิวแทบจะแดงเถือกเหมือนหนังฮิปโปเข้าไปทุกที บางคนก็มีรอยช้ำอยู่ตามตัวน่าจะมาจากล้มฝาดอะไรสักอย่าง โดยเฉพาะคิซาเมะที่มีรอยฝ่าเท้าประทับบนหน้าอย่างเจิดจรัส จากเสียงที่ฉันได้ยินเมื่อวานคิซาเมะคงจะลื่นไปคว้าอะไรสักอย่างของอิทาจิเข้าก็เลยโดนตราปั๊มสวยๆ กลับมาอย่างที่เห็น แต่น่าเสียดายนะที่ฉันไม่ได้เห็นภาพแสงอุษาผู้น่าเกรงขามนุ่งถุงขยะขาดๆ เดินโชว์ก้นเหี่ยวๆห้อยโตงเตงไปทั่ว กร๊ากๆๆๆ คิดแล้วก็สะใจเป็นบ้า!!!!

(-_ (-_ (-__-)_-)_-)_-)^^’ßสีหน้าที่พวกนั้นมองฉันแปลได้เพียงอย่างเดียวคือ เธอตายแน่ยัยตัวแสบ!’ แต่มีเรอะคนอย่างฮารูโนะจะกลัว J

“ยัยซากุระ-_-^^” ฮิดันเป็นคนแรกที่เดินเข้ามากระชากคอเสื้อฉันที่ยังคงหัวเราะน้ำตาเล็ด ยิ่งเห็นหน้าหมอนี่ใกล้ๆฉันก็ยิ่งขำจนตัวงอ หน้าเป็นผื่น ปากเจ่อๆ อุบาทว์ชะมัด ฮ่าๆๆๆๆ

“ยัยตัวแสบเธอวอนหาที่ตายมากเลยใช่ไหมห๊า!” คาคุซึที่อาฆาตฉันอยู่แล้วตรงเข้ามากระชากแขนฉันอีกข้าง เสียดายอยู่ว่านายตัวประหลาดนี่ใส่เสื้อซะมิดชิดจนฉันมองอะไรไม่เห็น ชิ ไม่งั้นฉันจะล้อให้สะใจเลยคอยดู

“คุณซากุระเล่นแรงไปแล้วนะครับT_T” คิซาเมะร้องอย่างโอดครวญลูบหน้าที่ช้ำเป็นรอยฝ่าเท้าพลางเหลือบไปทางคู่หูจอมเย็นชาที่ยืนแผ่ออร่าอำมหิตให้ฉันอยู่ห่างๆ

“อย่างน้อยๆเธอก็ควรทิ้งเสื้อให้เราบ้างไม่ใช่ปล่อยให้เราวุ่นหากันเองแบบนั้น-*-” เดอิดาระหนุ่มหน้าหวานหยิกแก้มฉันอย่างมันมือ

“เธอไม่รู้หรอกว่าการที่ผู้ชายล้มทับกันแล้วออกมาด้วยกันในสภาพแบบนั้นมันสยองแค่ไหน บรื้อ ให้ตายสิ คิดแล้วก็แหยงเป็นบ้า=_=^^” ซาโซริทำหน้าขนลุกแบบสุดๆ แล้วเดินมาล็อคคอฉันอีกคน

“.......” ส่วนอิทาจิถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรแต่สายตานิ่งๆ ที่แฝงไปด้วยจิตอาฆาตทำให้ฉันเดาได้ไม่ยากว่าเขาอยากจะจับฉันหักคอมากแค่ไหน

อันที่จริงปกติแล้วฉันไม่เคยปล่อยให้คนที่ขึ้นชื่อว่าศัตรูหน้าไหนตีสนิทฉันแบบนี้ง่ายๆเลยนะ มันอาจจะฟังดูบ้าๆ แต่ทำไมฉันรู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่ที่นี่กันนะ.....

“ฮิๆ เอาน่า ก็แค่สนุกๆเท่านั้นเอง” ฉันยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นมิตร ซึ่งทำให้พวกผู้ชายต่างหน้าขึ้นสีระเรื่ออ้าปากค้างไม่เว้นแม้แต่คาคุซึกับฮิดัน มีแต่ตาปากเสียนี่แหละที่ยังคงยืนทำหน้าตายอยู่ได้

“เธอ....เธอยิ้ม ซากุระ!!!!0[]0//////////

“ฉะ ฉันยิ้มเหรอ....” ฉันอึ้งไปนิดๆ ความจริงมันก็เป็นเรื่องดีนิที่ฉันกลับมายิ้มได้อีกครั้ง บางทีฉันก็ยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำไมอยู่ดีๆรอยยิ้มที่หายไปนานมันกลับมาอีกครั้ง....ที่สำคัญคนที่ทำให้มันกลับมาคือเหล่าสมาชิกแห่งแสงอุษางั้นเหรอ...

“เฮ้อ....ปล่อยยัยนี่สักวันก็คงไม่เป็นไรมั้ง-_-////” ทุกคนเริ่มทำท่าใจอ่อนกับฉัน เว้นแต่อีตาอุจิวะที่คงความนิ่งราวกับรูปปั้นได้ต่อไป

 “มันก็แน่อยู่แล้วน่าฉันเป็นผู้หญิง พวกนายก็ควรจะทำตัวให้เป็นสุภาพบุรุษซะนะ แล้วตกลงว่า....วันนี้นายมีอะไรให้ฉันทำอีกอุจิวะ” ฉันหันไปถามเสียงห้วนกับอิทาจิ ชิ อย่าคิดเชียวนะว่าฉันจะยอมพูดดีๆ กับหมอนี่สักวัน

“ไปซักผ้า”

“ซักผ้า? อ้อ ได้ๆสบายมาก” ฉันพยักหน้ารับ แต่มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ....เมื่ออิทาจิหันไปส่งสายตาให้คิซาเมะ หมอนี่ก็เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นสักพักก่อนจะแบกบางสิ่งออกมาขนาดมหึมาที่ขนาดเงาของมันยังท่วมหัวฉัน นะ นี่มัน....=_=;;

“อ้อ ไม่ต้องงงครับคุณซากุระ วันนี้คุณจะต้องซักผ้าให้พวกผมทุกคน ยินดีด้วยนะครับ^_^” พูดจบก็ชี้ไปที่กองผ้าด้านหน้าที่ทำให้ฉันร้องอ้าปากพะงาบๆ จะกรี๊ดก็กรี๊ดไม่ออก =[]=!

ก็จะอะไรซะอีกล่ะ.....นี่มันกองผ้าหรือกองขี้ไดโนเสาร์วะค่ะเนี่ย!

“อย่าทำหน้าตกใจอย่างนั้นสิยัยอันบุ พวกเราไม่เอาเรื่องเธอเมื่อวานก็บุญแค่ไหนแล้วยัยแสบ” ทำเป็นพูดดีไปเหอะย่ะซาโซริ ฉันรู้ว่าในใจนายตอนนี้กำลังสะใจฉันอยู่ลึกๆ

“ไปๆ พวกเรา ยัยนี่จะทำงานเราอย่าไปเกะกะเลย” ฮิดันได้ทีโบกมือไล่ทุกคนเดินออกไปและไม่ลืมที่จะหันมาแลบลิ้นใส่ฉันอีก หน็อย -__-+

ไอ้พวก....ไอ้พวกกดขี่ใช้แรงงานผู้หญิง!!

 

12.00น.

แดดแรงๆที่ส่องเปรี้ยงลงมาอย่างร้อนระอุในยามเที่ยงแผ่ความร้อนซ่าไปทั่วทุกสารทิศ เหล่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายพากันหลบเข้าที่ร่ม ซึ่งแน่นอนว่าคงไม่มีคนฉลาดหน้าไหนออกจากบ้านเป็นแน่.....

เว้นเสียแต่....ยัยฮารูโนะ ซากุระคนนี้ไง!!!

อย่าถามว่าทำไม....ก็ไอ้พวกแสงอุษาจอมเจ้าเล่ห์นั้นไงที่ลงทุนหอบผ้าเน่าๆของตัวเองมากองรวมกันให้ฉันซักไม่เว้นแม้แต่บอกเซอร์หรือกางเกงในเหี่ยวๆ และที่แย่ไปกว่านั้นคือการไล่ฉันให้ออกมาซักข้างนอกโดยที่ยังมีแดดเปรี้ยงๆส่องกระทบหัวฉันอยู่ด้วย! L

“หึยๆๆ” ฉันถอนหายใจอย่างฮึดฮัดพร้อมกับขยี้ผ้าให้แรงขึ้นตามอารมณ์ก่อนจะนำมันลงไปแช่ในถังน้ำ เหอะ แล้วยังต้องเสียเวลามาแยกผ้าสีกับผ้าขาวอีก ฉันล่ะเกลียดพวกนายจริงๆ (โดยเฉพาะตาอุจิวะ อิทาจิ) รู้ไว้ซะด้วย-_-^

“พี่ซากุระ!” ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็ต้องพบว่าเป็นคูมิโกะนี่เองที่วิ่งมาหาฉัน

“เฮ้ คูมิโกะ พี่บอกให้เธออยู่แต่ในห้องไม่ใช่หรือไง มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” เด็กน้อยส่ายหัวพร้อมกับหย่อนตัวลงข้างฉัน เธอหยิบเสื้อเน่าๆจากมือฉันสองสามตัวทำให้ฉันมองเธออย่างไม่เข้าใจ

“ฮิๆ ฉันแค่อยากจะมาช่วยพี่น่ะ เห็นพี่ทำมาตั้งแต่เช้าแล้วก็ยังไม่เสร็จสักที” ก็แน่ล่ะ กองเบ้อเร่อเท่าอุนจิไดโนเสาร์ขนาดนี้ เหอะ

“พี่ทำเองได้ เธอกลับห้องไปเถอะที่นี่แดดแรงจะตาย เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาจะทำไง” ฉันลูบหัวเธออย่างเอ็นดู บอกไม่ถูกอ่ะ...แต่ฉันรู้สึกถูกชะตากับเธอมากๆเลยนะ

“ไม่เอาๆก็ฉันอยากช่วยพี่นิ เหอะน่าพี่ซากุระ น้า~*^*

“..............”

“นะค้าาาา~*-*

 “-_-;;;” เริ่มแพ้ลูกอ้อนน่ารักๆ

 “นะค้าาาาาา พี่ซากุระคนสวย~*0*

“โอเคๆ ตามใจเธอก็ละกัน ว่าแต่เธอซักผ้าเป็นใช่ไหม-_-///

“(^__^)(_   _)(^__^)(_  _)” พยักหน้าหงึกหงักอย่างมั่นใจพร้อมกับหยิบผ้าขึ้นมาทีละตัว คอยดูวิธีการซักของเธอนะค่ะ...

จุ่มลงน้ำàแกว่งนิดๆàโยนทิ้ง  เอาใหม่....หยิบขึ้นมา àจุ่มลงน้ำ àแกว่งนิดๆ àโยนทิ้ง และยิ้มอย่างภูมิใจ เย้\(^_^)/

“เป็นไงมั้งค่ะ เห็นไหมทำแค่นี้ก็เสร็จไปสองตัวแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาแบบพี่เลยสักนิด\(^A^)/

“เอ่อ...คูมิโกะ มันไม่ใช่...-_-;;;;” ทันใดนั้นความคิดอันชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวสมอง เมื่อกางเกงที่คูมิโกะโยนไปในถังผ้าขาวมันคือเสื้อสี อืม....นั้นสินะทำไมฉันถึงคิดไม่ออกนะ! คิดจบฉันก็เดินไปหยิบเสื้อสีแดง กระโปรงสีชมพู(ตัวเก่าของฉันเอง) และโยนลงมันไปในถังผ้าขาวก่อนจะลงมือขยี้อย่างมันส์มือ

“นั้นพี่ทำอะไรน่ะ=0=;

“เอาน่าคูมิโกะ ถ้าเธออยากช่วยพี่จริงๆ เอาพวกผ้าสีมาขยี้ในถังนี้ให้หมดซะ ขยี้แรงๆเลยนะจ้ะ>_^

“อ่า....ก็ได้ค่ะ-.-?” คูมิโกะทำตามอย่างว่าง่าย

โฮะๆ ฉันนี่ฉลาดจริง

 

สามชั่วโมงต่อมา...

=[]=!!!!” สีหน้าของเหล่าแสงอุษาทั้งหลาย ยกเว้นอิทาจิที่ยังมีสีหน้าเหมือนเดิม

 “อุ้ย ขอโทษทีนะพอดีฉันนึกว่าพวกนายจะชอบสีแบบนี้ซะอีก(.__.)”

“ยัยแม่มด!!!!!!!!

                                                                                           

                                                                                                                  

Day 3

“วันนี้นายไม่ต้องให้ยัยนี่ทำอะไรเลยนะอิทาจิ แค่สองวันที่ผ่านมา ยัยนี่ก็แทบจะทำให้พวกฉันลมจับกันเป็นแถบแล้ว” ฮิดันหันมามองฉันพร้อมทำหน้าอยากตาย

“เหอะ ก็เพื่อนนายบังคับฉันเองนิ” ฉันยักไหล่ประมานว่าช่วยไม่ได้

“แต่ยังไงซะวันนี้เธอก็ต้องทำงาน คิซาเมะพาเธอนี่ไปที่ห้องสมุด” พูดจบตาขี้เก๊กก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องทิ้งไว้แต่สายตาอาฆาตจากเหล่าแสงอุษาทั้งหลายที่มองมาที่ฉัน

 “อย่าคิดที่จะทำอะไรแผลงๆอีกเชียวนะ ไม่งั้นพวกฉันเล่นเธอจริงๆแน่- -+

“รู้แล้วน่า อย่าบ่นให้มันมากนักได้ไหม ชิ่วๆ จะไปไหนก็ไป L

อืม ไหนๆวันนี้ก็แค่จัดหนังสือในห้องสมุดให้เป็นที่เท่านั้นก็ไม่น่าจะไม่มีอะไรมาก ที่สำคัญถ้าเป็นเรื่องหนังสือเมื่อไหร่ฉันจะไม่มีทางทำอะไรที่ทำให้ความรู้อันมีค่าพวกนี้ต้องเป็นอะไรไปแน่และฉันก็กะว่าจะลองทำตัวดีๆ สักหน่อยไหนๆ ก็แกล้งพวกเขามาเยอะเหมือนกัน หลังจากที่คิซาเมะอธิบายให้ฉันฟังว่าต้องทำอะไรบ้าง เขาก็ยังไม่ลืมที่จะลงท้ายว่า...

ผมขอล่ะ ทำตัวดีๆสักวันเถอะนะคุณซากุระT^T’

พูดอย่างกับฉันเป็นตัวป่วนยังไงยังงั้นแหละ L แต่สายตาสีฟ้าที่ส่งมาอย่างอ้อนวอนทำให้ฉันจำใจพยักหน้ารับ

ครึ่งวันที่ผ่านมาฉันใช้เวลาจัดหนังสืออย่างตั้งใจ โดยที่บางครั้งฉันก็แอบหยิบมาอ่านไปพลางๆ ฉันล่ะนับถือพวกเขาจริงๆที่หาหนังสือพวกนี้มาได้และสามารถดูแลรักษามันจนถึงทุกวันนี้ เพราะบางเล่มอาจจะแก่กว่าทวดฉันอีก ==;

“อืม... ไหนดูสิ หนังสือพวกนี้ควรไปอยู่ชั้นบนสินะ ฮึ่บ” ฉันหยิบหนังสือมาสองสามเล่มแล้วปีนบันไดขึ้นไปวางหนังสือชั้นบนสุดอย่างคล่องแคล่ว “เอาละจ้ะ แค่นี้ก็...”

พรืด!

 “ว๊ายยย!!! ไม่ทันระวังขาฉันก็ได้ลื่นที่บันไดขั้นสุดท้ายก่อนจะดิ่งลงสู่พื้นที่สูงหกเมตร

บ้าชะมัดดันลื่นจนได้แถมตอนนี้ไม่มีจักระอีกด้วยซวยแล้วสิยัยซากุระ งานนี้เธอได้ขาเดี้ยงแน่!’

หมับ!

“ซุ่มซ่าม” ก่อนที่ร่างของฉันจะกระแทกสู่พื้น อ้อมแขนของใครบางคนก็ตรงเข้ามารับฉันได้ทันเวลาพอดี ให้ตายเหอะเกือบไปแล้วไหมล่ะ ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ก่อนจะเตรียมเงยหน้าไปขอบคุณเจ้าของวงแขน

“ขอบใจ.....อิทาจิ!!!” คำขอบใจแทบจะหลุดลงคอไปเมื่อพบว่าคนที่มาช่วยฉันไว้คือ...ตาอุจิวะบ้าขี้เก๊กที่ฉันเกลียดขี้หน้าที่สุด! ฉันตีหน้าบูดใส่ทันทีเมื่อเห็นว่านัยน์ตาเนตรวงแหวนงี่เง่านั่นมองฉันด้วยแววตาตำหนิที่ไปตะโกนใส่หน้าเขาอย่างนั้น

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะอิทาจิ!

“หึ เพิ่งเคยเห็นเธอเรียกชื่อฉันจริงๆ ก็วันนี้” ใบหน้าเย็นชายิ้มที่มุมปากทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวูบไป

“อยากเรียกตายล่ะ บอกให้ปล่อยฉันลงไง!” ฉันมองหน้าคนตัวสูงด้วยสายตาไม่พอใจ แต่เขากลับเลิกคิ้วแบบงงๆ และพูดประโยคที่ทำให้ฉันอยากจะเอาหน้าไปไถดินสุด

“ถ้าฉันคิดไม่ผิด ไอ้คนที่ควรจะปล่อยคือเธอต่างหากไม่ใช่เหรอ” เขาเหลือบตาไปมองแขนทั้งสองข้างของฉันที่โอบรอบคอเขาอยู่แน่น ทำให้ฉันผละมือออกแทบจะทันทีและกระโดดออกจากอ้อมแขนอันน่ารังเกียจ มือเรียวก็ปัดตัวอย่างขยะแขยง หน้านิ่งๆของอีกฝ่ายทำให้ฉันเดาไม่ออกว่าตานั้นคิดอะไรอยู่

“ไม่คิดจะขอบใจหน่อยเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นนิ่งๆ

“ไม่มีทาง แล้วใครขอให้นายมารับตัวฉันไว้ไม่ทราบ” ฉันเท้าเอวอย่างหาเรื่อง ทำไมล่ะก็ฉันไม่ผิดนิ ใครเขาขอให้มาช่วยล่ะย่ะ

“........” คราวนี้ตาอุจิวะไม่ยักเถียงกลับแต่ใบหน้าที่ยังคงความเย็นชาทำให้ฉันไม่เคยรู้สักทีว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ อย่างน้อยๆ ถ้าเขาด่าหรือส่งสายตาอาฆาตมาให้ก็ยังดี จะได้รู้ว่าตานี่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่ผีดิบตายซากอย่างงี้

 “จัดหนังสือให้เสร็จซะ งานที่เหลืออีกสองวันไม่ต้องทำมันแล้ว”

“แล้วสัญญาที่นายบอกว่า...”

“อุจิวะไม่เคยผิดสัญญา” ยังไม่ทันจะพูดเสียงนิ่งก็เอ่ยตัดบทแล้วเดินออกไปจากห้องสมุด อะไรของตานี่กันนะ...ตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ แต่เอาเถอะแค่รีบจัดให้มันเสร็จๆ ไป ฉันจะได้ไปพักผ่อนสักที หวังว่า....แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมาจะทำให้เหล่าแสงอุษาและตาบ้านั่นรู้จักฮารูโนะคนนี้มากขึ้นนะ J

 

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #471 โลลิค่อน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 17:46
    ซากุระร้ายจริงๆ555
    #471
    0
  2. #425 mintty555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 20:24
    โหดร้ายมาก5555
    #425
    0
  3. #282 Shirata-chan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:34
    ก้นขาด!555+
    #282
    0
  4. #267 Love Asuita (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:47
    5555555 ฮามากกก ถ้าเรื่องจริงเป็นอย่างนี้นะ หมดมาดแสงอุษาเลยจ้า555
    #267
    0
  5. #224 ใคร? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:50
    555555อยากหัวเราะเป็นภาษามนุษย์ต่างดาว
    #224
    0
  6. #216 mhai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 21:58
    555++++
    #216
    0
  7. #171 pink (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 17:16
    หัวเราะจนน้ำตาไหลเลย 55555+++
    #171
    0
  8. #162 ned1991 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 22:13
    Akatsukiเก็กแตกกันถ้วนหน้าวุ่นกันหน้าดู

    ซากุระนี้แสบได้ใจจริงฯฯฯนะ>.
    #162
    0
  9. #130 สมดุลตัวน้อย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 15:08
    สีหน้าพี่แกไม่เคยปลี่ยนเลย
    #130
    0
  10. #110 Kam Sina !? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 21:07
    สวย แล้วยัง แสบ ซ่า 55555+ เดี๋ยวพวกนั้นก็ตกหลุมรักกันหมดน่ะ

    #110
    0
  11. #109 Yaii Buab (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 21:01
    อย่าทิ้งไปอีกนะคะ *0* อัพให้จบเลย สนุกมากอยากรู้ตอนจบบบบ
    #109
    0
  12. #96 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 18:00
    ดีใจมาก อัพแล้ววววววว
    ซากุระ นี่หาเรื่องแกล้งได้ทุกวันจริงๆเลยนะ 55
    ชอบมากค๊าา
    อัพแล้วก็อัพอีกน้า
    #96
    0
  13. #93 SilverWolf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 21:03
    5555+
    ซากุระ เธอสุดยอดมาก

    #93
    0
  14. #88 ned1991 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 11:57
    555555+

    ชากุระเล่นแรงวะฮ่าฮ่า
    #88
    0
  15. #85 นานา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 14:01
    พิมพ์ผิดต้องเป็น. สักทีนะ
    #85
    0
  16. #84 นานา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 13:59
    อัพต่อสักสัค-ติดตามอยู่^/_\^itasakuรักมากๆๆ
    #84
    0
  17. #83 1n2r3bl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 20:26
    หนุกจัง
    #83
    0
  18. #79 Kisara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 07:15
    อัพอีกนะคะ!!! ชอบมั้กๆ ชอบitasaku ไม่เอาsakusasu. เบื่อแล้ว
    #79
    0
  19. #76 คนน่ารัก...มั้ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 02:06


    รีบมาอัพนะค่ะ



    อยากอ่านมากเลยค่ะ ^^
    #76
    0
  20. #72 Saisai zo RxL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 13:31
    สนุกมาก ชอบๆๆ
    #72
    0
  21. #67 มุคุ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 19:56
    คราวนี้จะทำไงดีล่ะซากุระจัง - -
    #67
    0
  22. #65 mangchay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 21:51
    อัพอีกนะคะ

    ชอบบบบบบบ >///<
    #65
    0
  23. #62 BJonnie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 20:23
    มาอัพอีกนะ สนุกมากกก ^^
    #62
    0
  24. #60 posion snow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 19:23
    อ่านแล้วขำสุดๆ เหอะ อุบาดตาแน่ หึๆๆๆๆๆๆๆๆ ซากุระเอ๋ยไปแกล้งเขาเยี่ยงนั้นเขาไม่เชือดก็บุญโขแล้ว
    #60
    0
  25. #59 mintty555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 21:31
    อัพพพพพพพพพพพพพ
    #59
    0