Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 6 : Change my love 5: แพ้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    18 ก.พ. 59


 

  Chapter 5

 

 



Sakura talk

“อืม...”

ฉันยันตัวลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ยังคงชี้อยู่ที่เลขหก ยังเช้าอยู่เลยนิ จะว่าไปฉันกับคูมิโกะก็อยู่ที่นี่ด้วยกันจนเกือบจะครบอาทิตย์แล้ว ฉันหันไปหาเด็กน้อยที่นอนอยู่ข้างๆ และก็พบว่าเธอยังนอนหลับอยู่ ใบหน้าเล็กๆ เหมือนนางฟ้าตัวน้อยนั่นน่ากอดชะมัด หลายวันที่ผ่านมาทำให้ฉันกับเธอผูกพันกันไม่น้อย

อ้อ ฉันลืมบอกไปวันนี้ดูเหมือนอีตาอุจิวะต้องไปทำภารกิจกับสาหร่ายเน่าคิซาเมะตั้งแต่เช้าเลยไม่มีเวลามาคุมฉันคาดว่ากว่าจะกลับก็คงเย็นๆ ฮิดันกับคาคุซึเองก็ออกไปทำภารกิจเหมือนกันเพราะงั้นวันนี้ฉันก็จะได้ลัลล้ากับคูมิโกะให้เต็มที่ไปเลย

เอ๋ เดี๋ยวก่อนนะ...กว่าพวกนั้นจะกลับก็คงเย็น งั้นฉันก็มีโอกาสที่จะหนีน่ะสิ! ใช่แล้วๆ นั่นไงซาโซริกับเดอิดาระบางทีถ้าฉันหลอกให้พวกเขาพาฉันออกไปนอกเขตม่านจักระอย่างที่อิทาจิเคยบอกไว้ ว่าคนที่จะผ่านได้ก็มีแค่คนของแสงอุษาเท่านั้น มันก็ไม่น่าจะยากอย่างที่ฉันคิด

 แต่ปัญหามันมีอยู่อย่างเดียวน่ะสิ....คูมิโกะจัง

“พี่ซากุระ....พี่จะกลับบ้านใช่ไหม” จู่ๆ คูมิโกะที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้พูดขึ้นทั้งที่ฉันยังไม่ทันจะได้บอกอะไรเธอเลย

“คูมิโกะทำไมเธอถึงได้....”

“พี่ไม่ต้องห่วงหนูหรอก พี่ซากุระรีบหนีไปเถอะยังไงพี่คิซาเมะก็ต้องไปส่งหนูอยู่แล้ว^^” ฉันมองเด็กสาวตรงหน้าเธออย่างอึ้งๆ

 เธอรู้ได้ยังไง?!!....

“หนูสามารถอ่านใจคนอื่นได้ มันเป็นความสามารถประจำตระกูลน่ะค่ะและหนูก็รู้ด้วยว่าพี่คิดอะไรอยู่ เพราะงั้น....พี่ไปเถอะ พี่คอยดูแลหนูมาตลอด หนูก็อยากตอบแทนพี่บ้าง”

“แต่คูมิโกะพี่ทิ้งเธอไปไม่ได้” ฉันตรงเข้าไปคว้าแขนเธอและกอดเธอไว้แน่น ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ฉันกับคูมิโกะเราต่างได้มีช่วงเวลาดีๆร่วมกัน เธอเปรียบเหมือนน้องสาวตัวน้อยของฉัน...และฉันก็เปรียบเหมือนพี่สาวคนโตที่คอยปกป้องน้องจากอันตราย

เพราะงั้น....

“ไม่มีทาง พี่ไม่มีวันทิ้งเธอไว้แล้วหนีกลับไปคนเดียวแน่” ฉันพึมพำเบาๆ โดยที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น ดวงตาเล็กๆ ที่มองมาทำให้ฉันรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก

“พี่ซากุระฟังหนูนะ” คูมิโกะบีบมือฉันและมองด้วยแววตาจริงจังเกินวัย ทำให้ฉันต้องหันไปสบตาและฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดต่อ

“ถ้าพี่อยากกลับบ้านพี่ต้องไปตอนนี้ นี่เป็นโอกาสของพี่แล้ว ไม่ต้องห่วงที่นี่มีทั้งพี่คิซาเมะ พี่ซาโซริ พี่เดอิดาระเขาไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายหนูหรอก เชื่อหนูเถอะ...นะคะ หนูเองก็อยากให้พี่ปลอดภัยเหมือนกันแล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”

คูมิโกะเอื้อมมือมากอดฉันโดยที่เองฉันก็กอดตอบเธอ เธอเป็นเด็กฉลาดกว่าที่คิด ฉันควรจะ...ทำอย่างที่เธอพูดใช่ไหมคูมิโกะ

“ขอบใจนะคูมิโกะ....พี่จะไม่ลืมเธอเลย”

 

“อรุณสวัสดิ์ ซากุระอืมม์” เดอิดาระที่หันมาเห็นฉันก่อนทักขึ้นตามปกติ พร้อมกับรอยยิ้มของคู่หูผมเพลิงที่ยื่นหน้าออกมาโบกไม้โบกมือให้ฉันเข้าไปนั่งกับพวกเขา

 “ไง เดอิดาระ ซาโซริ”

ขอโทษจริงๆนะ แต่ฉันจำเป็นต้องทำ...

“เฮ้ เป็นไรรึเปล่า เธอดูหน้าซีดๆไปนะ” ซาโซริถามอย่างเป็นห่างก่อนจะตามมาด้วยประโยคหมาๆ ตามเคย

“ไม่นึกว่ายัยโคถึกอย่างเธอจะหน้าซีดเป็นกับเขาด้วย ฮ่าๆ”

ฉันเพียงยิ้มรับไม่ตอบโต้เหมือนเคยจนทำให้ทั้งคู่มองอย่างสงสัย

“ซากุระ?

 “คือ...วันนี้พวกนายมีอะไรให้ฉันทำไหมอยู่ในห้องมันน่าเบื่อเป็นบ้าเลย”

ฉันแกล้งตรงเข้าไปนั่งข้างๆ มือก็แกล้งเขี่ยแขนพวกเขาไปมา พลางทำหน้าเหมือนลูกแมวน้อยตัวเล็กๆ ที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ให้ตายสิ ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งรู้สึกเจ้าพวกบ้านี่ออร่าหล่อกระเจิงชะมัด ให้มาทำแบบนี้กับคนหล่อฉันก็เขินเป็นเหมือนกันย่ะ

“อะ เอ่อ.....” เป็นไปตามแผนเป๊ะ! หมอนี่เริ่มหน้าแดง ส่วนซาโซริก็เริ่มมองฉันอย่างสนใจ

“พวกนายพาฉันไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยได้ไหมอ่า...นะๆ ” ฉันโปรยยิ้มหวานที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนต้านทานได้พร้อมกับบีบจมูกทั้งคู่อย่างหมั่นเขี้ยวและมันก็ได้ผลเกินที่ฉันคาดไว้

=//////[  ]/////=” เดอิดาระหน้าแดงเป็นตูดลิง

=//////,.,.,//////= ”ซาโซริเลือดกำเดาพุ่งเป็นท่อน้ำแตก

“ไม่ได้เหรอ” ฉันแกล้งตีหน้าเศร้า

ทั้งคู่รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับมือฉันคนละข้างก่อนจะตอบมาเป็นเสียงเดียวกัน

“ได้แน่นอน!!

“ขอบใจมากจ้ะ”

หึ แค่นี้แผนฉันก็สำเร็จแล้ว อุจิวะ อิทาจิ ลาแล้วลาเลยนะจ้ะบอกแล้วไงว่าอย่าประเมินฉันต่ำเกินไป~

 

ทางด้านโคโนฮะเองก็กำลังเตรียมพร้อมเพื่อนำหัวหน้าฮารูโนะกลับมาอย่างปลอดภัย โดยทีมที่ได้รับมอบหมายก็คือทีม7 หลังจากข่าวว่าหน่วยลับฮารูโนะถูกจับตัวไป เรื่องนี้ก็กลายเป็นข่าวทอล์คออฟเดอะทาวน์ของโคโนฮะไปเลย ใครจะเป็นนึกว่าหน่วยลับคนสวยที่แสนเก่งกาจจะถูกลักพาตัวไปโดยคนในองค์กรชื่อดังอย่างแสงอุษาซึ่งสร้างความสั่นคลอให้โลกนินจาอย่างมาก

“ท่านซึนาเดะเราได้ข้อมูลมาบ้างแล้วค่ะ!

“ว่ามาชิซึเนะ”

“ค่ะ มีร่องรอยว่าอุจิวะ อิทาจิพาเธอไปทางแคว้นอาเมะและวันนี้ก็มีข่าวใหม่แจ้งมาอีกว่าเห็นคนใส่ชุดคลุมลายเมฆมาป้วนเปี้ยนแถวเขตแดนระหว่างโคโนฮะกับอาเมะงากุเระ”

ซึนาเดะยกมือขึ้นประสานบนโต๊ะเงยหน้ามองนินจาทั้งสี่อย่างคาดหวังก่อนจะออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว “เข้าใจแล้ว ถ้างั้น คาคาชิ ยามาโตะ ซาสึเกะ นารูโตะ นับตั้งแต่วันนี้ไปภารกิจของพวกนายคือนำตัวซากุระกลับมาให้ได้อย่างปลอดภัยและคอยระวังพวกแสงอุษาด้วยโดยเฉพาะเธอนารูโตะ... ” หน้าของซึนาเดะดูหมองลงเมื่อมองเจ้าตัวป่วนตรงหน้า นารูโตะเองก็เป็นเหมือนหลานคนหนึ่งของเธอ

“เฮ้ ป้าอย่าทำหน้าแบบนี้สิ ผมต้องพาซากุระจังกลับมาให้ได้ แล้วจากนั้นผมจะไปดวลโซจูกับป้าสักยกสองยกเลยดีไหม” นารูโตะยกนิ้วทำให้โฮคาเงะอดลอบยิ้มออกมาไม่ได้

“หึ พูดงี้แล้วอย่าคืนคำละกัน....เอาล่ะไปได้!

“ครับท่านรุ่นห้า!!!!

 

เขตแดนอาเมะ-โคโนฮะ

“คุณอิทาจิครับ ผมไม่ค่อยไว้ใจให้คุณซากุระอยู่กับซาโซริกับเดอิดาระเลยจริงๆ สองคนนั้นยิ่งตามผู้หญิงไม่ค่อยทันอยู่ด้วย”

“อีกสิบนาทีเราจะกลับ ถ้าเธอหนีก็คงไปได้ไม่ไกลอย่าลืมสิว่าเรายังไม่ได้คืนจักระเธอ” อิทาจิพูดอย่างใจเย็น ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องกังวล รับรองไม่เกินสิบนาทีเขาจัดการทางนี้เสร็จกลับไปดักเธอก็คงทันเวลาพอดี

“อ่า นั่นสินะครับ ว่าแต่ได้ออกมายืดเส้นยืดสายแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

“คิซาเมะ อย่าลืมว่าวันนี้เราไม่ได้มาเพื่อสู้”

“ฮ่าๆ ผมล้อเล่นเฉยๆ แต่ก็เสียดายเหมือนกัน” คิซาเมะหยิบดาบของตนออกมาแกว่งเล่นก่อนจะเก็บมันลงเหมือนเดิมอย่างเสียดาย

“มากันแล้วเตรียมพร้อมให้ดี”

“หืม ไหงน้องชายผู้น่ารักของคุณอิทาจิถึงได้มากับพวกโคโนฮะล่ะครับ?

ไม่ทันขาดคำร่างของนินจาโคโนฮะทั้งสี่ก็ปรากฏตัวล้อมรอบทั้งคู่และก็เป็นดังคาดคนที่ใจร้อนนินจาเหนือความคาดหมายอย่างนารูโตะกับคนที่กำลังคลุ้มคลั่งอย่างซาสึเกะบุกเข้าไปเป็นคนแรกโดยไม่คิดหน้าคิดหลังก่อน

ฟึ่บ!/เปรี๊ยะๆ!

“กระสุนวงจักร!!/พันปักษา!!

“นารูโตะ ซาสึเกะอย่าเพิ่ง!!

คาคาชิพยามห้ามนารูโตะกับซาสึเกะ แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่ยอมฟังอะไรเลย มาถึงก็เล่นจะใช้คาถาอย่างเดียว จนคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าครูได้แต่ถอนหายใจกับความเลือดร้อนของลูกศิษย์ทั้งสองคนที่ไม่เคยเปลี่ยน แต่คนที่เปลี่ยนดูเหมือนจะเป็นซาสึเกะมากกว่า

“ผมจัดการเองครับรุ่นพี่ คาถาไม้!!

“อะไรกันเนี่ย!? หัวหน้าปล่อยผมนะปล่อย!!” ยามาโตะค่อยๆ ใช้คาถาไม้ดึงเด็กหนุ่มทั้งสองกลับมา นารูโตะตะโกนใส่ยามาโตะที่ใช้คาถารัดตัวเขาไว้อย่างหงุดหงิด

“นารูโตะ ซาสึเกะใจเย็นๆ ก่อนสิ อย่าบุ่มบ่าม” คาคาชิมองศิษย์ทั้งสองอย่างตำหนิพลางมองคู่ต่อสู้ที่ยังคงนิ่งเฉยยังไม่มีทีท่าจะโจมตี

“ฮาตาเคะ คาคาชิ เราเคยเจอกันมาแล้วสินะ”

“โฮชิงากิ คิซาเมะ” คาคาชิพูดก่อนจะเหลือบไปมองชายหนุ่มในชุดแสงอุษาข้างๆ “อุจิวะ อิทาจิ”

“แกเอาซากุระไปไว้ไหนบอกมา!” ซาสึเกะตะโกนใส่พี่ชายร่วมสายเลือดอย่างโกรธแค้น ดวงเนตรวงแหวนที่เดือดดาลจ้องดวงเนตรที่สงบนิ่งอย่างไม่มีใครลดละและพร้อมที่จะพุ่งใส่ทุกเมื่อถ้าไม่ติดว่ายามาโตะใช้คาถาไม้ล็อกตัวเขาไว้อยู่

ทำไม...ทำลายชีวิตเขายังไม่พออีกหรือยังไง ทำไมต้องมายุ่งกับเธออีก!!!

“ซาสึเกะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” คาคาชิยกมือปรามก่อนจะหันไปมองอิทาจิ “จุดประสงค์ของพวกนายคือนารูโตะใช่ไหม”

“หึ สมกับเป็นคาคาชิ เสียดายจังน้าที่วันนี้เราไม่ได้มาเพื่อต่อสู้แต่...เรามีข้อเสนอจะมาแลก”

“ว่ามาเรารอฟังอยู่”

            “เราจะคืนฮารูโนะให้ ถ้าพวกคุณเอาเก้าหางมาแลก ว่ายังไง คิดให้ดีๆ นะครับ” คิซาเมะมองศัตรูอย่างดูเชิงก่อนจะว่าต่อให้สิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึงไม่เว้นแม้แต่อิทาจิ “อ้อ พร้อมกับคัมภีร์ลับของตระกูลอุจิวะด้วย ซาสึเกะคุณคงรู้ดีกว่าใครและหวังว่าพวกคุณจะตัดสินใจถูกต้อง”

!!!!

             นารูโตะกำมือแน่นอย่างเจ็บใจ อย่างน้อย....ถ้ามันได้ตัวเขาไปซากุระจังก็จะกลับมาอย่างปลอดภัย ถ้าเป็นงั้นเขายอม......

“...ฉันตก-

            “ไม่ตกลง เราต้องการตัวซากุระกลับมาอย่างปลอดภัยและไม่มีทางที่พวกเราจะยกนารูโตะหรือคัมภีร์นั่นให้แกแน่!” ยามาโตะขัดขึ้นพร้อมประสานอินรวดเร็ว เสาไม้เคลื่อนตัวออกมาจากดินเป็นตารางเล็กๆ ขังร่างสูงสองร่างที่คงยืนมองอย่างใจเย็นแม้จะเสียเปรียบอยู่ก็ตาม

“หึ พวกเราไม่รีบหรอก พวกคุณเก็บเรื่องนี้เอาไปคิดก่อนจะดีกว่า คิดดีๆ เจ้าเก้าหางกับคัมภีร์หรืออันบุคนสวย”

“เราต้องไปกันแล้วคิซาเมะ” อิทาจิเตือนคู่หูของเขาด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนไปจากเดิม

“คิดจะหนีเหรอวะ! ไอ้ขี้ขลาด!!

จังหวะที่ซาสึเกะหลุดออกมาจากคาถาไม้ได้พอดี กระแสไฟฟ้าที่ไหลมารวมตรงมือพุ่งเข้าที่กลางลำตัวอิทาจิไปเต็มๆ พลังรุนแรงที่ไหลทะลุตัวชายหนุ่มทำให้ร่างนั้นค่อยๆ แตกสลายเป็นอีกานับสิบตัวก่อนจะหายตัวไป

 “หึ่ย ร่างแยก!!

“คิดจะฆ่าคุณอิทาจิยังเร็วไปไอ้หนู แล้วเจอกันใหม่นะทุกคน” คิซาเมะพูดก่อนจะหายตัวไปอีกคน

“ซากุระจัง....”

“ไม่ต้องห่วงน่านารูโตะ ซาสึเกะเราต้องพาซากุระกลับมาได้แน่” คาคาชิตบบ่าลูกศิษย์เบาๆ อย่างปลอบใจ

 

“แฮกๆ สำเร็จ!

หลังจากหลอกใช้ให้สองคนนั้นพาฉันออกมานอกเขตม่านพลังสำเร็จ ฉันก็จำใจต้องจัดการเดอิดาระกับซาโซริโดยใช้คาถาหมอกพิษที่เรียนมาจากพี่ชิซึเนะ มันจะทำให้ศัตรูที่สูดมันไปเป็นอัมพาธชั่วคราวโดยอาศัยช่วงที่พวกนั้นไม่ทันระวังตัวใช้จักระที่หลงเหลืออยู่บ้างลงมือ จากนั้นรีบหนีออกมาให้ไกลที่สุด มือของฉันควานหาบางสิ่งที่อยู่ในเสื้อชั้นในมาตลอดเพื่อรอเวลาเหมาะสมที่จะใช้มัน ยาสีเขียวที่บรรจุอยู่ในแคปซูลเล็กๆ ถูกโยนเข้าปากเป็นเม็ดสุดท้าย ยาเพิ่มจักระ...มันจำกัดเวลาใช้ได้สูงสุดแค่สามชั่วโมงเท่านั้น

ซวย เหลืออีกแค่ครึ่งชั่วโมงยาก็จะหมดฤทธิ์แล้ว!

 อีกนิดเดียว...อีกนิดเดียวเท่านั้นก็จะเข้าเขตแดนโคโนฮะแล้วถึงตอนนั้นทางหน่วยลับก็น่าจะจับจักระได้และรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่

“เธอแน่ใจเหรอ”

!!!!” ไม่ต้องหันไปดูให้เสียเวลา ฉันรีบกระโดดออกจากบริเวณนั้น พร้อมกับตั้งการ์ดรอทันที

“ฉันไม่อยากใช้กำลังกับผู้หญิง คุโนะอิจิเธอเลือกให้ดี”

ตู้มมม!!

หลังจากคำพูดจาดูถูกที่หลุดออกมาจากปากร่างสูง จักระที่รวบรวมไว้บนฝ่ามือตัวเองชกไปที่พื้นก็ทำให้ป่าตรงหน้าพังระนาบกลายเป็นหน้ากลองในทันที อิทาจิหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดแต่มันก็ทำให้เขาเสียการทรงตัวไม่ใช่น้อย แต่เมื่อโอกาสมาถึงขนาดนี้แล้วฉันก็ไม่รอช้าที่จะประสานอินอย่างรวดเร็ว

“คาถาน้ำแข็งพายุหิมะ!

จากมวลอากาศที่ร้อนอบอ้าวกลับกลายเป็นลมหนาวที่สามารถทำให้ศัตรูเยือกแข็งได้ภายในพริบตา ตามมาด้วยพายุหิมะลูกใหญ่พัดมาตรงที่ที่อิทาจิยืนอยู่จนทำให้ทั่วอาณาบริเวณนั้นกลายเป็นสีขาวโพลนมองไม่แม้แต่ระยะประชิด การโจมตีไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นเมื่อเกล็ดหิมะนิ่มเริ่มแปรรูปเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมนับร้อยอัน พุ่งเข้าใส่คนในพายุตรงหน้าอย่างรวดเร็วตามมาด้วยแรงระเบิดที่ดังสนั่น

ความจริงฉันก็ไม่อยากจะทำอย่างนี้มากหรอกนะ แต่มันเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้ว...

“จะเล่นให้ตายกันเลยหรือไง” เท้าทั้งสองแทบจะผงะถอยหลังทันทีที่ลมหิมะจางหายไปเผยให้เห็นเนตรวงแหวนสีแดงจับจ้องฉันอยู่ที่เดิมนิ่งๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นะ...นาย”

ให้ตายเหอะ! นี่ฉันลืมไปได้ไงว่าหมอนี่มีเนตรนั่นอยู่ โดยสัญชาตญาณจักระมหาศาลถูกเค้นไว้ที่มือข้างขวาปล่อยหมัดใส่ท้องคนตรงหน้าเต็มแรง แต่มันกลับ...กลับทะลุหมอนี่ไปเฉยๆ? อีกาหลายสิบตัวบินวนเวียนรอบตัวจนน่าปวดหัว พวกมันพุ่งตรงเข้ามาเกาะตัวฉันจนแทบหายใจไม่ออก...

“เธอพลาดแล้วฮารูโนะ ซากุระ”

ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือดวงตาสีแดงฉานเหมือนเลือดสดจ้องจะฉีกฉันเป็นชิ้นๆ ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบไปกลายเป็นความมืดเข้ามาแทนที่

ไม่ว่าเมื่อไหร่....ฉันก็ไม่เคยชนะเนตรนั้นเลยใช่ไหม

 

 

“คุณไม่ควรใช้เนตรวงแหวนนะครับ มันจะทำให้อาการแย่ลงคุณก็รู้” คิซาเมะที่ตามมาด้านหลังเอ่ยอย่างเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆ จากชายหนุ่มที่เขานับถือ ในอ้อมแขนแข็งแรงนั้นมีสาวสวยเจ้าของเรือนผมสีชมพูที่หมดสติไปเพราะคาถาลวงตาของอิทาจิ โดยที่เธอเองก็ใช้จักระจนหักโหมเกินไป

“คิซาเมะเรื่องคัมภีร์นั่นหมายความว่าไง” คิซาเมะรู้ดีว่าอิทาจิไม่ได้ต้องการรู้ว่ามันคืออะไรแต่สิ่งที่ต้องการรู้จริงๆ ก็คือเขาพูดมันต่อหน้าซาสึเกะทำไม สายตาเย็นเฉียบที่หันกลับมามองทำให้ฉลามอย่างเขายังนึกเสียวสันหลังไม่น้อย

“คะ คือผม...ผมแค่...แค่คิดว่ามันน่าจะช่วยคุณได้”

“ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ต้องการ” น้ำเสียงนิ่งๆ เน้นประโยคหลังชัดถ้อยชัดคำ ทำให้คิซาเมะถอดใจที่จะพูดอะไรอีก แค่เพียงตอนนี้เท่านั้นแหละ....ต่อให้อิทาจิจะฆ่าเขาไม่ให้ว่ายกลับลงทะเลได้อีก อย่างน้อยๆ ก็ขอให้เขาได้พยามช่วยอิทาจิสักครั้งเถอะ

“ผมขอโทษครับ แต่ไม่ว่าคุณจะว่าไง ก็ขอให้ลองคิดอีกครั้งนะครับ”

“......” อิทาจิไม่สนใจเพียงแต่หันหลังให้ คิซาเมะเดินออกไปเงียบๆ เมื่อเข้าใจว่าตอนนี้คู่หูที่เขาแสนจะนับถือต้องการเวลาคิดคนเดียว

 

อีกด้านของโคโนฮะงากุเระ....ในห้องพักของนารูโตะ

“ซาสึเกะ นายอยากอธิบายไหมว่าคัมภีร์ที่เจ้าฉลามพูดมันคืออะไร” คาคาชิกับนารูโตะ ยืนล้อมซาสึเกะที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่กลับมาที่หมู่บ้านจนน่าเป็นห่วง

“.........”

“ซาสึเกะพวกเราช่วยนายได้เพียงแค่นาย....”

“เรื่องของตระกูลอุจิวะคนนอกไม่เกี่ยว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“เฮ้ย! เดี๋ยวดิวะซาสึเกะ”

“นารูโตะอย่าตามไป ซาสึเกะคงยังไม่พร้อมจะบอกเราตอนนี้” คาคาชิแตะที่ไหล่ลูกศิษย์เบาๆ พลางยิ้มให้เขาสบายใจ “ไม่ต้องเป็นห่วง ครูมั่นใจว่าซาสึเกะต้องบอกพวกเราแน่”

“ก็ได้ฮะ” นารูโตะมองตามเพื่อนซี้ไปอย่างกังวล เขาเองก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากเชื่อสิ่งที่คาคาชิพูดแล้วคอยดูต่อไป

 

 

___________________________________________________________________________________________

   นั่นสินะคัมภีร์ลับตระกูลอุจิวะมันคืออะไรเน้อ  แล้วเกิดอะไรขึ้นในอดีตระหว่างอิทาจิและซากุระ....ถ้าอยากรู้ต้องติดตามนะคร้าบ

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #472 โลลิค่อน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 18:03
    อัพพพพพพพพต่อนะค่ะ
    #472
    0
  2. #268 Love Asuita (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:16
    ลุ้นนนมากกกก
    #268
    0
  3. #217 mhai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 22:02
    สนุกค่ะ
    #217
    0
  4. #163 ned1991 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 22:34
    ชอบฉากต่อสู้มากฯฯเลย

    เล่นแรงกันจังเลยนะทั้งซากุ อิจจิจะเอากันให้ตายเลยเหรอ

    อดีดละหว่างซากุระกับอิทาจิมันเป็นไงนะ

    อยากรู้ฯฯฯ*O*
    #163
    0
  5. #144 เวลาที่ว่างเปล่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 11:08
    ซาสึเกะ กับ นารูโตะ เป้าหมายนายมีไว้พุ่งชนเรอะ!

    คัมภีร์ไรหว่า อยากรู้ๆ

    ซากุระเก่งอ่ะ ว่าแต่จะฆ่ากันเลยหรอ

    อัพนะ^_^
    #144
    0
  6. #136 pookin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 00:25
    ชอบ อิทาจิ ปลื้ม ซากุระ สุดท้าย รักไรต์~
    #136
    0
  7. #131 สมดุลตัวน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 15:14
    คูมิโกะน่ารักมาก

    ชอบฉากต่อสู้มากค้าาา

    ใช้ตาอีกแล้ว อิทาจิ ฟังคำเตือนจากคิซาเมะบ้างนะ
    #131
    0
  8. #124 ครุคริ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 21:00
    เล่นแรงกันจังเลย ทั้งซากุ อิทจิ แรงทั้งคู่

    เด็กน้อย ความสามารถเธอเยี่ยมยอดมาก!

    #124
    0
  9. #121 saru (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 17:16
    หาคู่นี้มานานแล้วค่ะ

    ชอบอ่า แต่งเก่งมากเลย

    อัพๆๆๆ
    #121
    0
  10. #116 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 17:47
    ซากุระกะเล่นให้ตายเลยนะเนี่ย เกือบไปแล้วนะถ้าอิทาจิตายใครจะคู่เธอล่ะ (อิทาจิ:ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกนะ)
    เดอิกับซาโซนี่ไม่ค่อยเลยนะ
    คัมภีร์ อุจิวะ อะไรนั่นนะ น่าสงสัยจัง
    คิซาเมะใจดีจัง
    คูมิโกะ อ่านใจคนออก โอ้!!
    สนุกมากเลยค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~~~
    #116
    0
  11. #111 Kam Sina !? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 21:15
    อยากรู้อดีตของ อิทาจิ ซากุระจังเลย หรือว่าเจอกันตอน 15 แล้วตอนนี้อายุ 25 
    เริ่มคิดไปไกล ซะแล้ว
    #111
    0