Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 4 : Change my love 3: แทนคำขอโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    18 ก.พ. 59


Chapter 3

 


 

 

 

Chapter 3

แทนคำขอโทษ

 

 

 

 

 

 

 


Sakura talk: ~

 

หลังจากที่ฉันไปแช่น้ำอันแสนสบายและยาวนานเสร็จ ฉันก็ขึ้นมาลองเสื้อที่หมอนั่นเอามาให้แต่พอฉันหยิบมันขึ้นมาดูเท่านั้นแหละ....ให้ตายเหอะ!

 เสื้อสีดำเกาะอกเอวลอยที่เผยให้เห็นร่องอกและหน้าท้องขาวๆ ให้คนใส่ได้อวดหุ่นเต็มที่กับกางเกงขาสั้นสีดำเหมือนตัวเก่าเพียงแต่มันสั้นขึ้นเป็นกอง ถุงน่องตาข่ายสีดำที่มีบู๊ทคู่โปรดของฉันสวมทับทำให้ขาของฉันดูเรียวยาวเพิ่มความเซ็กซี่เข้าไปอีก รวมๆ นะ....

มันเรียกว่าเอ็กซ์แตกสุดๆ!

อ้ากกกกกกกกกก!

อีตาบ้าอุจิวะอยากให้ฉันโดนข่มขืนท่ามกลางหมู่มวลอาชญากรจอมหื่นรึไงยะ

โชคดีที่ฉันยังพอปิดท้ายด้วยการเอาเสื้อคลุมคล้ายๆ ที่ท่านซึนาเดะใส่แต่มิดชิดกว่ามาสวมทับไว้ ไม่งั้นไอ้พวกหื่นนั่นคงได้พุ่งเลือดใส่หน้าฉันอีกแน่ โคนันก็ช่างกล้าเนอะกล้าแต่งตัวแบบนี้ท่ามกลางดงหื่นกามได้ด้วย ฉันเอื้อมมือไปหยิบที่คาดหน้าผากของฉันมาก่อนจะผูกมันเหมือนเดิม อุจิวะคืนที่คาดหน้าผากให้ฉันแล้วแต่ที่ทำให้มันแปลกไปคือ...รอยขีดฆ่าตรงสัญลักษณ์หมู่บ้าน ซึ่งทุกคนในแสงอุษาต่างก็เป็นแบบนี้กันหมด....

“กรี๊ดดดดดด!! ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย!!

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?

เสียงกรี๊ดของใครบางคนร้องขึ้นดังลั่น คาดว่าน่าจะมาจากสวนด้านนอกฉันจึงรีบวิ่งออกไปดูทันที เสียงตบอย่างแรงดังมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆก่อนจะตามมาด้วยเสียงเด็กผู้หญิงที่ร้องไห้อย่างเจ็บปวด ฉันค่อยๆย่อตัวลงหลังพุ่มไม้แถวนั้น และรอดูสถานการณ์อย่างเงียบเชียบ

เพี๊ยะ!

ชายลึกลับในชุดคลุมแสงอุษาเงื้อมือตบเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างแรงจนเธอลงไปกองอยู่ที่พื้น มุมปากมีของเหลวสีแดงสดไหลออกมา เธอแทบจะไม่มีแรงตอบโต้ถึงได้นอนสะอื้นดูหมดสภาพและพยามตะเกียกตะกายหนี

 ภาพตรงหน้าทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะอารมณ์ขึ้น มันชักจะเกินไปแล้วนะ! หมอนี่มันสารเลวชาติชั่วจริงๆ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เองนะ ถึงฉันจะผ่านภารกิจที่โหดร้าย รุนแรง ทารุณกว่านี้มาแล้ว แต่การที่เราเห็นคนที่อ่อนแอโดยไม่มีทางสู้.....มันก็อดที่จะอยู่เฉยไม่ได้

“หุบปากซะ!

และก่อนที่มือหนานั้นจะเงื้อมือตบลงมาอีกครั้ง ฉันก็รีบกระโดดไปคว้าตัวยัยหนูนั่นออกมาได้ทันหวุดหวิดก่อนจะหันกลับไปจ้องหมอนั่นด้วยความโกรธจัด ถึงหมอนี่จะยังไม่ได้ใช้จักระแต่ว่าแรงตบของผู้ชายมันก็หนักพอที่จะทำให้เด็กผู้หญิงบอบบางบาดเจ็บได้

“....!!!......”

“ทำบ้าอะไรของแก! เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เองนะ!!

จริงอยู่ที่ว่าตอนนี้ฉันแทบไม่มีจักระเหลือ (เพราะอุจิวะดูดไปเกือบหมด) แถมยังไปปากดีใส่หมอนี่อีก เรียกได้ว่ารนหาที่ตายชัดๆ ส่วนเด็กคนนี้พอรู้ว่าฉันเป็นที่พึ่งได้ก็เล่นเกาะฉันไม่ปล่อยแถมยังตัวสั่นเป็นลูกนกอีกต่างหาก น่าสงสารชะมัด...

“แล้วเธอเป็นใคร นินจาโคโนฮะมาอยู่ที่นี่ได้ไง”

ไอ้ผู้ชายที่มีผ้าปิดเต็มหน้ามองที่ผ้าคาดหน้าผากของฉัน ก่อนที่หลังของหมอนั่นเริ่มจะมีเส้นอะไรยึกยือๆ โผล่ออกมาอย่างน่าเกลียด ไม่ผิดแน่....เท่าที่ฉันอ่านประวัติของพวกแสงอุษามา หมอนี่ก็คือคาคุซึ ตอนที่ฉันอยู่โคโนฮะฉันศึกษาประวัติศัตรูทุกคนที่อาจจะเป็นอันตรายต่อหมู่บ้านและที่แน่ๆ แสงอุษาก็เป็นหนึ่งในศัตรูท็อปลิสต์ที่ทุกคนจะต้องรู้จักเลยล่ะ

“นายต้องการอะไรจากเด็กคนนี้” ฉันพูดพร้อมกับค่อยๆเดินถอยหลังและไม่ลืมที่จะกางแขนปกป้องเด็กคนนี้อย่างเต็มที่

 “เอาหัวใจของยัยเด็กนั่นมาแล้วหลีกไป ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

อีกเรื่องที่ฉันรู้มาคือหมอนี่มีหัวใจมากกว่าคนปกติเขาทั่วไป ซึ่งสามารถยืดชีวิตได้โดยการนำหัวใจคู่ต่อสู้มาใส่ไว้เป็นของตัวเอง เมื่อได้หัวใจไปจักระของคนๆนั้นจะทำให้หมอนี่สามารถเข้าถึงจักระทั้งห้าธาตุและสามารถใช้พลังของคนๆ นั้นได้

 คาคุซึเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนพวกฉันถอยไปติดต้นไม่ใหญ่ หมดกัน! ทางอื่นหมอนี่ก็คุมพื้นที่ไว้หมดแล้ว ฉันหันไปรอบๆเพื่อจะหาทางหนี ให้ตายสิ! ฉันเพิ่งจะรู้ว่าการเป็นนินจาที่ไม่มีจักระมันลำบากขนาดนี้

 “ไปหากับคนอื่นสิไอ้ตัวประหลาด มายุ่งกับเด็กตัวเล็กๆทำไม” ฉันด่าหมอนั่นอย่างไม่กลัวตาย ถึงฉันจะไม่มีจักระ แต่กว่าฉันจะก้าวมาได้ถึงจุดนี้....หัวหน้าสูงสุดของหน่วยลับ ฉันก็ได้ผ่านคำว่าเสี่ยงตายหรืออะไรที่มันโหดร้ายน่ากลัวมามากพอที่จะยอมเสี่ยงกับความตายได้โดยไม่หวั่นไหว

“งั้นก็ได้” หมอนี่ตอบตกลงง่ายๆ ก่อนที่ไอ้เส้นดำๆ ยึกยือน่าเกลียดนั่นจะตั้งท่าเตรียมโจมตี “เอาหัวใจเธอมาแทนก็ละกัน!

ในวินาทีที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว เจ้าเส้นดำนั่นพุ่งเข้าใส่ฉันอย่างรวดเร็วและฉันก็คงหลบไม่พ้นแน่ ฉันรีบผลักเด็กผู้หญิงคนนั้นออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำใด้ ถ้าฉันมีจักระเรื่องการหลบหลีกกระจอกๆ แค่นี้สบายสำหรับฉันมากแต่ว่าตอนนี้ฉันไม่มีมัน...เพราะงั้นฉันจึงเลือกที่จะหลับตาลงและรอรับความเจ็บปวดอย่างใจเย็น

ฉึก

แปลก...ทำไมฉันไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด? หรือว่า....เมื่อฉันรับรู้ถึงความผิดปกติฉันจึงค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่นัยน์ตาสีมรกตของฉันจะต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อมีผู้ชายผมสีเทาในชุดแสงอุษาแบกเคียวด้ามโตโดนไอ้ตัวประหลาดโจมตีเข้าไปเต็มๆ! แต่ที่ฉันตกใจมากกว่านั้นคือ....

...เขาช่วยชีวิตฉันไว้!?

“ไอ้ควายคาคุซึ! ทำบ้าอะไรของแกวะ!

โวยวายได้ทั้งๆ ที่โดนทะลุร่างเข้าไปแบบนั้น หมอนี่ต้องเป็นฮิดันแน่ๆ งั้นฉันก็คงไม่ต้องมากังวลเรื่องทำแผลให้เขาทีหลัง เพราะเท่าที่ฉันรู้คือหมอนี่เป็นอมตะ

“ทำอะไรของแกฮิดัน” ไอ้ตัวน่าเกลียดคาคุซึพูดอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะดึงไอ้เส้นดำๆยึกยือออกจากท้องฮิดันอย่างแรงโดยไม่ห่วงว่าหมอนี่จะเจ็บรึเปล่า แต่...ดูจากปากหมอนี่คงไม่เป็นไรมากหรอก -_-;

“โว้ยย! ไอ้ควายยยยยยยย แกนี่มันควายที่ซู้ดดด!” ฮิดันเน้นคำว่าควายได้สะใจฉันมาก พร้อมกับทำเป็นส่ายหน้าอย่างปลงๆ พลางถอนหายใจ

แต่ก็นะ...ใจกล้า หน้าด้าน ปากหมาได้ใจแบบนี้ ถูกใจฉันจริงๆ

ส่วนคาคุซึน่ะเหรอ.... ไอ้ตัวน่าเกลียดทำหน้าเหมือนกับจะบั่นหัวฮิดันเป็นชิ้นๆ แล้วโยนเศษไปให้หมู หมา หมีควายมันแทะกินอยู่ร่อมร่อ

“ถ้าแกมีธุระจะมาด่าฉันแค่นี้ก็หลบไป ฉันมีธุระกับยัยหัวชมพูสตอร์เบอรี่กับยัยเด็กนั่น”

ยัยหัวชมพูสตอร์เบอรี่งั้นเรอะ!-_-^^ ฮึ่ม...ฉันเดินไปหาเด็กนั่นก่อนจะพยุงเธอให้ลุกขึ้นและจับมือเอาไว้แน่นๆเพื่อบอกให้เธอรู้ว่าไม่เป็นไรแล้ว ฉันมองเธออ่อนลงเมื่อมองเห็นแผลฟกช้ำหลสยจุด เห็นแล้วปากฉันมันก็อดโพล่งออกไปไม่ได้

“แกนั่นแหละไอ้ตัวน่าเกลียด ที่ควรจะไสหัวไปไกลๆ คำว่าเลวสะกดไม่เป็นใช่ไหมถึงได้กล้าลงมือกระทั่งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เหอะ หน้าตาทุเรศยังไม่พอนิสัยยังทุเรศกว่าหน้าอีก! ” 

ฉันรัวใส่ไปเป็นชุด หึ ฉันรู้หรอกย่ะว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนและอยู่ในสถานะอะไร แต่ไมฉันต้องแคร์อ่ะ?L ให้มันรู้ซะบ้างว่าไม่ควรจะแหยมกับฮารูโนะ!

-*-!^^^^^” ดูจากหน้าคงบอกได้ไม่ยากว่าหมอนี่อยากควักหัวใจฉันแค่ไหน ไอ้น่าเกลียดจ้องหน้าฉันอย่างอาฆาต เอาเซ่ ฉันไม่กลัวแกหรอกย่ะฉันก็จ้องกลับไปด้วยสายตาอำมหิตไม่แพ้กัน

“โอ้โห เธอนี่ร้ายเหมือนกันแฮะ” ฮิดันที่เปรียบเสมือนก้อนหินที่กั้นฉันกับงูเห่าน่าเกลียดนั่นเอาไว้หัวเราะขึ้นแบบไม่ดูสถานการณ์

“หุบปากฮิดัน ฉันจะฆ่ายัยชมพูนี่” คาคุซึทำท่าจะตรงเข้ามาอีกรอบแต่ฮิดันรีบเดินมาดักหน้าไว้ก่อน

“เกรงว่าคงไม่ได้ว่ะ...” ฮิดันหันมาส่งยิ้มแปลกๆให้ฉันก่อนจะพูดต่อ “เพราะว่ายัยนี่....”

“เมียแก?

“ไม่ใช้โว้ยย!!!” คราวนี้ทั้งฉันและฮิดันโวยออกมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

“ฮารูโนะ ซากุระ เป็นตัวประกันจากโคโนฮะ” เสียงของบุคคลที่มาเยือนใหม่พูดขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของตาปากเสียเจ้าเก่า....อิทาจิ

“ยัยนี่น่ะเหรอฮารูโนะ ซากุระคนดัง” ไอ้ตัวน่าเกลียดปรายตามองตั้งแต่เส้นผมจรดฝ่าเท้าประหนึ่งกำลังดูถูกฉันทางสายตา -_-^^ คนนะยะไม่ใช่เชื้อโรคไม่ต้องมามองฉันด้วยแววตาสุดจะทนแบบนั้น

“ฉันมาบอกแค่นี้ นายจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปฆ่าเธอ อ้อ แล้วก็ปล่อยเด็กนั่นไปซะ” อิทาจิมองมาทางฉัน “ไม่งั้นยัยนี่ได้อาละวาดทั่วแน่”

            “เข้าใจแล้วใช่ไหม ไอ้ตัวประหลาดเพราะงั้นเลิกจ้องหน้าฉันแบบนั้น แล้วก็จะไปตายที่ไหนก็ไป ชิ่วๆ” ฉันโบกมือไล่พร้อมกับเดินจูงมือยัยหนูคนนั้นเข้าบ้านหน้าตาเฉย

            “หน็อย....ยัยหัวชมพูปากหมา-*-^^” ฉันได้ยินเสียงด่าของหมอนั่นไล่หลังก่อนจะตามมาด้วยเสียงใครบางคนวิ่งตามฉันมา และพอหันไปดูก็พบว่าเป็นฮิดันเองที่วิ่งตามฉันมา

            “เฮ้ เธอน่ะ!” สงสัยคงตามมาทวงคำขอบคุณมั้ง

            “ตะกี้ขอบใจนะ ฮิดัน” ฉันยิ้มนิดๆพอเป็นมารยาท ก่อนจะจับมือเด็กนั่นให้เดินตาม แต่อยู่ดีๆฮิดันก็คว้าแขนฉันไว้แล้วจับมือฉันไปเขย่าอย่างยินดีปรีดาสุดๆ

“ว้าว เธอรู้ชื่อฉันด้วยนับว่าเป็นเกียรติ์แฮะ”

“อ่า” ฉันเริ่มมองอย่างไม่ไว้ใจเมื่อเห็นว่าฮิดันยังไม่ยอมปล่อยมือฉัน

“ฮ่าๆ ฉันไม่ได้จะฆ่าใครหรอก แค่จะบอกว่าเธอน่ะเจ๋งดี! กล้าพูดแบบนั้นกับคาคุซึนับว่าใจกล้าไม่เบาแล้วก็นะ....”

ฉันมองอีกฝ่ายเป็นเชิงว่ามีอะไรอีกรึเปล่าเพราะว่าหมอนี่เอาแต่จับมือฉันแล้วก็ยิ้มแปลกไม่เลิกสักที =*=; และฉันก็เพิ่งรู้สึกได้ว่าสายตาของหมอนี่ค่อยๆเลื่อนต่ำลงมายัง....

“หน้าอกเธอก็เจ๋งดีเหมือนกัน คัพไรหรอ^.,^

ฉันก้มลงมองตามสายตาของฮิดันก่อนจะพบว่าเสื้อคลุมฉันเปิดอยู่จนเผยให้เห็นถึงเนินอกขาวๆ อ้อ ที่แท้ก็มองนมฉันสินะ...เดี๋ยว...นม?

….-_-^^^^^ ….

ป้าบ!!!!’

ขาเรียวๆของฉันยกขึ้นไปเตะกลางลูกชายของฮิดันอย่างแรงจนหมอนี่ล้มลงไปกองบนพื้น ทำสำออยไปได้งี่เง่าแค่โดนเตะผ่าหมากถึงกับต้องทำหน้าเขียวหน้าดำขนาดนั้นเลยหรอ-_-ไม่ไหวๆ

-_-;;;;;;;<<<<หน้าคาคุซึ

“......” อุจิวะยังคงเงียบเช่นเคย

“ซี๊ดดดด! ยัยตัวแสบ!!” ไอ้หื่นกามขึ้นสมองสบถออกมาหลายคำ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร พอฉันเตะไข่หมอนี่เสร็จก็เดินสะบัดเชิดเดินเข้าประตูทันที

เฮ้อ...ทำไมแสงอุษามันมีแต่พวกหื่นๆอย่างนี้เนี่ย! หน้าอกฉันมันมีปัญหากับพวกนายมากรึไงยะถึงชอบพูดกันจัง อยากมองมากนักก็ไปหาส้มโอมาคลำเล่นสิฟะ L

ฉันจูงมือเด็กคนนั้นไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินไปเอากล่องยาที่วางอยู่แถวนั้นมาทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้น ถึงฉันจะเป็นนินจาแพทย์แต่ฉันยังไม่ลืมหรอกนะว่าตอนนี้จักระฉันแทบจะไม่เหลือเพราะไอ้คนเย็นชาบางตัว -_-***

 “นี่...เธอเจ็บมากมั้ย”

ฉันจับหน้าเด็กคนนั้นก่อนจะผลิกดูไปมาแล้วนั่งลงข้างๆเธอ จะว่าไป...ยัยหนูนี่ก็หน้าตาน่ารักเหมือนกันแฮะ ดวงตาสีฟ้ากลมโตสวย ผมสีดำสนิทยาวสลวยดูมีน้ำหนัก ผิวขาวผุดผ่องราวกับได้รับการดูแลมาอย่างดี แต่มีบางจุดที่ช้ำเป็นรอยจ้ำๆเนื่องจากการตบเมื่อกี้ น่าสงสารจริงๆ

“ขะ ขอบคุณพี่สาวมากนะคะ” อยู่ดีๆเด็กนี่ก็พูดขึ้นมา ฉันจึงลูบหัวเธอเบาๆก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรจ้ะ^^ พี่ชื่อซากุระนะ เธอชื่ออะไรเหรอ แล้วอายุเท่าไหร่ล่ะ”

“คูมิโกะค่ะ หนูเพิ่งอายุสิบสอง”

“ชื่อเพราะดีนี่ เอาล่ะไม่ต้องกลัวนะจ้ะอยู่กับพี่รับรองว่าเธอปลอดภัยจากไอ้ตัวประหลาดนั่นแน่^_^” ฉันฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรเลยทำให้คูมิโกะดูผ่อนคลายขึ้น น้อยคนที่จะได้เห็นฉันยิ้มและอ่อนโยนแบบนี้ บอกไปแล้วไงว่าตั้งแต่ฉันไปเข้าหน่วยลับ ทุกอย่างที่เป็นฉันมันก็เปลี่ยนไปหมด....และไม่เว้นแม้แต่รอยยิ้ม....แต่เผอิญว่าโชคดีหน่อยที่ฉันชอบเด็กและรู้สึกถูกชะตากับเธอ

“ค่ะ^_^

“ว่าแต่บ้านเธออยู่ไหนหรอ เล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

 “บ้านหนูอยู่แคว้นทากิ ก่อนที่ถูกจับมาหนูได้ยินว่าจะมีกลุ่มแสงอุษาบุกหมู่บ้านเราเร็วๆนี้ ท่านอาเองก็เคยเตือนหนูไม่ให้ออกไปไหน แต่หนู...หนูก็ไม่เชื่อเพราะหนูนึกว่าท่านอาแค่ไม่อยากให้หนูหนีไปเล่นในป่า หนูก็เลย.....ฮึก ฮือๆๆๆ”

คูมิโกะร้องไห้ออกมาในขณะที่ยังพูดไม่จบ แต่ฉันก็พอจะเดาออกแล้วล่ะ “เพราะเธอหนีมาเล่น ก็เลยโดนคาคุซึจับมาพอดี แล้วหมอนั่นก็พยามจะควักหัวใจเธอออกมา” เธอพยักหน้าพลางร้องไห้สะอื้นไปด้วยจนฉันอดคว้าตัวเธอมากอดแน่นๆไม่ได้

“ป่านนี้พ่อแม่แล้วก็อาของเธอคงเป็นห่วงมากแน่ๆ งั้น...เดี๋ยวพี่จะพาเธอไปส่งเองดีมั้ย ^^

โนๆ อย่าคิดว่าฉันจะให้เด็กน้อยไร้เดียงสานี่อยู่ร่วมโลกกับพวกอาชญากรอันแสนโหดร้าย(ปากหมา กามหื่น โรคจิต)พวกนี้หรอกนะ-_- ยังไงก็ตามฉันก็ต้องพาเธอไปส่งที่บ้านให้ได้แม้อุจิวะอาจจะฆ่าฉันก็ตาม

“ฮึก จริงหรอคะ?!

“จริ...!!

“ใครอนุญาตให้เธอไป” ไม่ต้องเดาก็รู้ หมอนี่น่ารำคาญจริงๆทำไมตาอุจิวะชอบโผล่มาให้เรื่องมันแย่ขึ้นทุกครั้งด้วย “เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะออกไปไหนทั้งนั้น”

คูมิกะเริ่มจะเบะปากตาแดงอีกรอบ

“แล้วคูมิโกะล่ะ? อุจิวะสงสารเธอหน่อยเถอะ!

“คูมิโกะ?

“ฉันหมายถึงเด็กนี่ไง!” ฉันชี้ไปที่ยัยหนูที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน อ้าว?- -ไปไหนแล้ว....ฉันมองซ้ายมองขวาก่อนจะรู้สึกถึงมือเล็กที่เกาะชายเสื้อฉันไว้แน่นและยืนหลบอยู่ข้างหลังฉัน

“ก็อยู่ที่นี่ไปหรือถ้ามันวุ่นวายนักก็เอาไปปล่อยทิ้งไว้ในป่า” อุจิวะตอบอย่างไร้เยื่อใย จะใจร้ายไปถึงไหนกัน...

“นี่นายคิดถึงพ่อแม่เขาบ้างรึเปล่า คิดดูสิพวกเขาจะคิดยังไงลูกสาวหายไปทั้งคนนะ!!” ฉันตะคอกอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก “อ้อ ฉันลืมไป....คนอย่างนายไม่เคยเห็นคุณค่าของพ่อแม่ตัวเองอยู่แล้วนิ ถึงได้ทำเลวๆแบบนั้นลงไปได้เพราะงี้ไงชีวิตซาสึเกะคุงถึงได้พังเพราะนายรู้ตัวบ้างไหม!

“........” อิทาจิไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านไม่ออกอยู่สักพักก่อนจะเดินจากไปดื้อๆ โดยไม่พูดอะไรซักคำ ชั่วขณะหนึ่งที่ฉันเห็นเนตรอันทรงพลังนั้นวูบไป

ว่าแต่ว่าฉันพูดกับเขาแรงไปหรือเปล่าเนี่ย...

“...พี่ซากุระค่ะ” เสียงคูมิโกะเรียกฉันทำให้ต้องสะบัดความคิดนั้นออกก่อนจะให้มาจับลูบหัวเธอ

“อยู่ที่นี่ไปก่อนนะคูมิโกะ แต่พี่สัญญาว่าพี่จะต้องพาเธอกลับบ้านให้ได้แน่เพราะงั้นเช็ดน้ำตาของเธอซะน้า^_^” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจและไม่งอแงอีก

เฮ้อ และแล้วก็มีภาระเพิ่มมาอีกหนึ่ง...

 

 

พลั๊กๆๆ ตุ๊บ!’

“นารูโตะคุง พอทีเถอะ!” ฮินาตะรีบวิ่งไปคว้าแขนของนารูโตะพร้อมกับขอร้องให้เขาหยุดทำร้ายตัวเองซักที

“ทำไม....ทำไม!บอกฉันหน่อยสิฮินาตะว่าทำไมเพื่อนแค่คนเดียวฉันถึงไม่สามารถปกป้องได้ ฮึย..คราวที่แล้วก็ซาสึเกะ คราวนี้ก็ซากุระจัง!” นารูโตะพยามสะบัดออกจากการเกาะกุมของฮินาตะ ก่อนจะหันไปต่อยต้นไม้ข้างหน้าด้วยความแรงอย่างเจ็บใจ จนมือที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเปรอะไปด้วยเลือดไหลซิบๆ ออกมา

“ฮึก นารูโตะคุง ใจเย็นๆก่อนสิทำแบบนี้แล้วคิดว่าได้อะไรขึ้นมา...ฮือๆ”

“..........” ชายหนุ่มหยุดชกต้นไม่ทันทีที่เขาได้ยินเสียงสะอื้นของหญิงสาว

“ทำไมไม่คิดบ้างว่ายังมีอีกหลายคนเป็นห่วงนารูโตะคุงอยู่! สิ่งที่นารูโตะคุงทำอยู่ ต่อให้ทำร้ายตัวเองไปมันจะได้อะไรขึ้นมา ฮึก คิดว่าถ้าคุณซากุระรู้เธอจะดีใจรึไงที่เห็นนารูโตะคุงเป็นแบบนี้” คำพูดของเธอทำให้เขาเงียบเพราะสิ่งที่เธอพูดออกมามันถูกหมดทุกอย่าง

“ได้โปรด....พอเถอะนารูโตะคุง ฮึก”

“ฉัน.....ฉันขอโทษฮินาตะ”

“...ฮึก...”

นารูโตะสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะยิ้มกว้างให้เธอ ใช่เธอพูดถูก...แทนที่เขาจะมานั่งหมดหวังอย่างนี้เอาเวลาไปเตรียมตัวพาซากุระจังกลับมาไม่ดีกว่าเหรอ

“เอาล่ะ ขอบใจเธอมากเลยนะฮินาตะฉันรู้สึกได้สติขึ้นมาเยอะเลย^^ ถ้าฉันมัวแต่เศร้ามีหวังขืนซากุระจังกลับมาฉันคงได้โดนเตะลงหลุมแน่ งั้นเอาเป็นว่าฉันพาเธอไปเลี้ยงที่อิจิราคุราเมนดีกว่านะถือเป็นคำขอโทษแล้วก็ขอบคุณไง”

“ฉะ ฉันหรอ...(;__;).////////

“ก็ใช่น่ะสิ เราไปกันเถอะเดี๋ยวงานนี้ฉันเลี้ยงเอง^^” นารูโตะจับมือฮินาตะที่ทำท่าจะเป็นลมอยู่ร่อมร่อและลากเธอไปร้านราเมนโดยไม่ปล่อยโอกาสให้เธอปฏิเสธหรือตกลง

“โอ๊ส ลุงราเมน....เฮ้ย ไอ้ซาสึเกะนายมาทำอะไรที่นี่วะ!0_0

“มันแปลกรึไงที่ฉันจะมากินราเมนเจ้าทึ่ม -_-” ซาสึเกะละสายตาออกจากชานราเมนก่อนจะหันมามองเพื่อนร่วมทีมงี่เง่าที่มีสาวฮิวงะตามมาด้วย

“หน็อย มาทางไหนก็รีบๆกลับไปเลยไป๊-*-

“อ้อ ฉันเข้าใจละ” ซาสึเกะวางเงินค่าราเมงไว้ก่อนจะเดินไปตบไหล่นารูโตะ “ที่แท้ก็จะพาสาวฮิวงะมาเดตสินะ ไม่อยากให้ฉันเป็นกว้างขวางคอก็บอกมาตรงๆ”

“มะ ไม่ใช่นะซาสึเกะคุง!!!>///////////<

“ไอ้ ไอ้...-0-///^^^

“หึ  แล้วอย่าทำตัวทึ่มต่อหน้าฮินาตะล่ะ” ซาสึเกะพูดพร้อมกับเดินออกไปจากร้านโดยปล่อยให้หนุ่มสาวทั้งสองเอาแต่ยืนหน้าแดงเป็นตูดลิง

“หน็อยๆ นึกว่าตัวเองหล่อมากรึไงว่ะไอ้ขี้เก๊กเอ้ย!!-*-///// ฮินาตะเธอก็อย่าไปสนใจหมอนั่นเลย“

“จะ จ้ะ ^//////^

“แต่ว่านะฮินาตะ......ถ้าเธอไม่รังเกียจฉันอยากจะชวนเธอมากินราเมนกับฉันอีก” นารูโตะพูดพลางเกาหัวแก้เขิน

 “...ฉันน่ะไม่เคยรังเกียงนารูโตะคุงเลยนะ”

“.........” นารูโตะเงียบไปก่อนจะยิ้มกว้าง ดวงตาสีน้ำทะเลสดใสนั่นมองเธออย่างดีใจ

“งั้นก็เอาเป็นว่าเธอกับฉันมีนัดเดตกันแล้วนะ^0^

“จ้ะ!! ^//////////^

เขาก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขาคิดยังไงกับเธอ รู้เพียงแต่ว่า.....เวลาอยู่ใกล้ฮินาตะมันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกและอยากจะอยู่ใกล้เธอให้มากขึ้น

ส่วนเธอถึงจะได้แค่เพียงแอบรัก แต่ขอเพียงแค่อยู่ใกล้เขาแบบนี้มันก็ทำให้เธอมีความสุข แค่เขาเห็นเธออยู่ในสายตาก็เพียงพอแล้ว

“...ไปได้สวยนี่เจ้าทึ่ม” ซาสึเกะที่นอนอยู่บนต้นไม้แอบดูละครหวานแหวของเพื่อนซี้งี่เง่าตั้งแต่ต้นจนจบ ซาสึเกะถอนหายใจเบาๆ ดวงตาสีรัตติกาลเหม่อมองดวงดาวที่ส่องแสงสกาวบนท้องฟ้าอันมืดมิด ก่อนจะหลับตาลง...ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เรือนผมสีชมพู ดวงตาสีมรกตสดใสร่าเริง และรอยยิ้มน่ารักๆอันไร้เดียงสาที่ทำให้หัวใจผู้ชายหลายคนอ่อนวูบ

“....ซากุระ ฉันจะพาเธอกลับมาให้ได้....ฉันสัญญาคราวนี้จะไม่หนีไปไหนอีก”

 

 

 

“เฮือก!

“เป็นอะไรไปหรอค่ะพี่ซากุระ?0_0

“ปะ เปล่าจ้ะแค่รู้สึกแปลกๆน่ะ”

ตอนนี้ฉันกับคูมิโกะจังกำลังนั่งกินมื้อเย็นสุดอร่อยโดยมีเดอิดาระ ซาโซริแล้วก็คิซาเมะนั่งแข่งกินวาซาบิอยู่ข้างๆโชคดีที่สามคนนี้เข้ากับคูมิโกะได้ฉันเลยค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ส่วนไอ้ตัวประหลาดคาคุซึ ได้ยินว่าตานั่นจะเอาศพไปแลกเงินคงจะไม่ได้มากินด้วยซึ่งก็ดีแล้ว-_- ไอ้หื่นฮิดันก็คงนอนประคบน้ำแข็งอยู่ในห้องก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมีสายตาหื่นๆมาคอยจ้องหน้าอกฉัน อุจิวะเองก็....ไม่ยอมออกจากห้องตั้งแต่ที่ฉันพูดออกไปตอนนั้น ฉันควร....ขอโทษเขาดีไหม?

“ที่นี่บรรยากาศใช้ได้เลยนะ”

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง และก็นึกได้ว่าฉันก็เพิ่งมาเหยียบห้องนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกันเพราะตั้งแต่ฉันมาอยู่อีตาปากหมานั่นก็ไม่ยอมพาฉันมาดูห้องนี้ซะงั้น ห้องอาหารธรรมดาสไตล์ญี่ปุ่นแบบนั่งพื้น แต่เป็นบรรยากาศแบบเปิดโล่งตั้งแยกอยู่ในสวนหลังบ้าน ห้องกระจกใสๆไว้กันฝนช่วยให้เห็นวิวยามค่ำคืนกลางธรรมชาติและดวงดาวที่เปล่งแสงระยิบระยับอยู่บนนั้น โคมไฟกระดาษเจ็ดแปดโคมที่ตั้งอยู่รอบๆช่วยไม่ให้มืดเกินไปและยังมีเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ด้านนอกเอาไว้ให้นั่งเล่นอีกด้วย ไม่น่าเชื่อว่าแสงอุษาจะมีหัวคิดด้านกรออกแบบได้ดีขนาดนี้

“ฮ่าๆ ห้องนี้เป็นฝีมือฉันเองแหละเจ๋งใช่ม่ะ^0^” ซาโซริยืดอกอย่างเต็มที่

“เฮ้ยๆ รุ่นพี่นี่มันฝีมือฉันต่างหากอืมม์ =0=^

“ฉันต่างหากไอ้ดินเหนียวริดสีดวงบูด -_-^^

“ต้องฉันสิไอ้รุ่นพี่หัวแดงตดเมือก อืมม์-*-

“แง่ง -*-/แฮ่ -^-

“อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิครับคุณเดอิดาระ คุณซาโซริ^^;;” คิซาเมะรีบยกมือห้ามทัพ ไม่งั้นคูมิโกะคงได้เห็นฆาตกรรมย่อมๆอันสุดแสนจะทุเรศนี้ติดตาไปจนโตแน่ หลังจากที่ทั้งคู่เลิกทะเลาะง้องแง้งกันเหมือนเด็กและสะบัดหน้าเชิดไปคนละทาง คิซาเมะก็ชี้ไปที่ซูชิกองโตข้างหน้า

ฉันก็เพิ่งได้คุยกับเขาเป็นครั้งแรก คิซาเมะก็เป็นคนที่ไม่เลวเลยอย่างน้อยก็มนุษย์สัมพันธ์ดีกว่าอีตาอุจิวะก็แล้วกัน

 “คุณซากุระ คูมิโกะจังลองกินข้าวปั้นพวกนี้ดูสิครับรับรองต้องว่าถูกใจแน่ๆ

“อื้ม อร่อยดี พวกนายไปหาซาชิมิ ซูชิดีๆแบบนี้มาจากไหนกัน?” แค่ตอนที่ฉันกัดคำแรกเข้าไปก็แทบจะร้องว้าวออกมา มันอร่อยจริงๆแฮะ

“อร่อยใช่ม้าล่ะอืมม์” เดอิดาระพูดพลางเคี้ยวตุ้ยๆไปด้วย

“คิซาเมะเป็นคนหามาให้น่ะ หมอนี่รู้จักอาหารสดอร่อยๆเยอะจะตาย แถมยังอุตส่าห์ลงทุนไปเชือดสายพันธุ์เดียวกันมาให้พวกเธอกินเต็มที่เลยนะเนี่ย” ซาโซริคีบซูชิมาให้ฉันกับคูมิโกะคนละก้อน

“คุณซาโซริอย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับปลาชั้นต่ำพวกนั้นสิครับ =_=^ แต่ที่หามานี่เป็นอาหารชั้นดีที่สุดเท่าที่ผมจะหามาได้เลยครับ คูมิโกะจังเต็มที่เลยนะพวกพี่ไม่เหมือนคุณคาคุซึเพราะงั้นไม่ต้องกลัวนะ

“ไม่ต้องเกรงใจพวกเรานะคูมิโกะจัง มื้อนี้เป็นมื้อพิเศษเชียวน่า อิทาจิของเราอุตส่าห์ไปขอให้คิซาเมะช่วยหาอาหารอร่อยๆมาให้พวกเธอกิน”

 ฉันแทบจะโยนตะเกียบทิ้งทันที อุจิวะเนี่ยนะ! คนอย่างหมอนั่นทำอะไรเพื่อคนอื่นเป็นด้วยเรอะ

“เนื่องในโอกาสอะไรมิทราบ”

“อืม....ผมก็ไม่แน่ใจนะแต่เห็นคุณอิทาจิบอกแค่ว่าเรื่องที่พูดไปเมื่อตอนกลางวันแค่นี้ล่ะครับ ผมก็โคตรจะงงเลย...-0-” คิซาเมะพูดทำให้ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง

ถ้าฉันไม่คิดไปเองฉันคงคิดว่าอิทาจิกำลังขอโทษฉันอยู่แน่ๆ แต่เป็นไปไม่ได้หรอกคนอย่างตระกูลอุจิวะ เนี่ยนะจะขอโทษเป็น? แต่ว่านะ...บางทีฉันควรจะไปคุยกับเขาดีๆ ถ้าหมอนั่นยอมฟังฉันอาจจะมีโอกาสพาคูมิโกะจังกลับไปส่งบ้านก็ได้

“ฉันอิ่มแล้ว เดี๋ยวกินเสร็จกันเมื่อไหร่พวกนายช่วยพาคูมิโกะไปที่ห้องฉันด้วยนะ”ฉันลุกขึ้นท่ามกลางความสงสัยของทุกคน “ฉันจะไปทำธุระแป๊ปนึงและถ้าใครมันทำอะไรเธอเมื่อไหร่.....กร็อบ ร้องเรียกพี่ดังๆเลยนะจ้ะคูมิโกะ^^

“แน่นอนค้า^0^”เด็กน้อยตอบอย่างไร้เดียงสา แต่อีตาหัวเหลืองแดงแล้วก็ส่าหร่ายเน่านั่นพากันกอดคอกันกุมเป้าพลางมองฉันอย่างหวาดๆ คงรู้แล้วสินะว่าฉันไปทำอะไรกับไอ้หนูของฮิดันมา-_-; คิซาเมะเองก็เป็นไปกะเค้าด้วย

ฉันเดินออกมาไปตามทางเดินก่อนจะไปหยุดที่หน้าห้องของ....อุจิวะ อิทาจิแล้วก็ลังเลใจว่าจะเคาะดีไหม จะกลัวอะไรล่ะซากุระเคาะไปเลยเซ่ยังไงเธอก็แค่จะมาคุยกับเขาไม่ใช่หรอ เอาก็เอาว่ะ!

 

ก๊อกๆ

“.........” เงียบ

“สงสัยคงไม่อยู่มั้ง” ฉันหันหลังเตรียมที่จะเดินก้าวออกไปแต่ยังไม่ทันจะเดิน ตัวของฉันก็กระแทกเข้ากับร่างกายสูงๆ ของใครบางคน

“โอ๊ย!

“เธอมาทำอะไรที่หน้าห้องฉัน”

“เอ่อ....คือฉันขอคุยกับนายหน่อย”

“คุย? เธอมีอะไรจะคุยกับไอ้สารเลวอย่างฉันด้วยเหรอ” เขาพูดพร้อมกับเดินอ้อมฉันเพื่อเปิดไปประตู ก่อนจะเดินเข้าห้องไปแล้วทำท่าจะปิดมันใส่ฉัน ให้ตายสิ ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองพูดแรงไปจริงๆ ปกติเขาก็เย็นชาอยู่แล้วแต่พอมาเป็นแบบนี้เล่นเอาฉันทำอะไรไม่ถูกเลย

“เดี๋ยวก่อนสิ!” ฉันรีบวิ่งแทรกเข้าไปในห้องก่อนที่ช่องประตูจะปิดลง อิทาจิขมวดหรี่ตาลงมองหน้าฉันประมาณว่ามีอะไรก็รีบพูดมาแล้วก็ไสหัวไปซะ

“ฉัน...แค่อยากจะมาขอโทษ คือเรื่องเมื่อตอนกลางวันฉันคงพูดแรงไปหน่อย แล้วอีกเรื่อง...ขอบคุณสำหรับอาหาร”

เฮ้ๆ นี่มันเสียศักดิ์ศรีคนอย่างฮารูโนะ ซากุระอย่างแรงเลยนะเนี่ย! ฉันนึกตบหน้าตัวเองแรงๆ ในใจ อุจิวะ อิทาจิเป็นถึงศัตรูเบอร์หนึ่งของฉัน แล้วมีความจำเป็นอะไรที่ฉันจะต้องมาขอโทษแล้วก็ขอบคุณเขาด้วยเนี่ย!? ไหนบอกตอนแรกแค่มาคุยเรื่องคูมิโกะไง ไหงกลายเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย บ้าจริงแฮะ

“.........”

“...ก็จะมาบอกนายแค่นี้แหละ” ฉันรีบปรับเสียงให้เป็นปกติและกลับมาตีสีหน้าเย็นชาพร้อมกับเปิดประตูเตรียมเดินออกไป

“เดี๋ยว” อิทาจิคว้าแขนฉันไว้ “อาทิตย์หน้าฉันจะไปทำภารกิจที่แคว้นทากิ....เตรียมตัวเด็กนั่นไว้ด้วยฉันไม่ชอบคนทำอะไรเชื่องช้า”

“นี่นายหมายความว่า....”

เขากำลังจะพูดว่าอาทิตย์หน้าเขาจะพาคูมิโกะไปส่งหรอ เยี่ยมไปเลย! นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขา ฉันคงกระโดดกอดไปแล้ว

“หุบปาก ฉันไม่ได้บอกจะทำให้ฟรีๆ”

“ต้องการอะไร”

“........ ” อิทาจิเหยียดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย มันไม่ใช่ยิ้มที่อ่อนโยนหรือยิ้มที่จะทำให้ฉันใจเต้นรัว แต่มันเป็นยิ้มที่อันแสนสยองขวัญที่สามรถทำปฏิกิริยาให้ขนลุกจนกลายเป็นหนังไก่ได้ไม่ถึงสองวิและเสียวส่านไปได้ทั้งตัว-_-;;;

“พรุ่งนี้ตอนหกโมงเธอมาเจอฉันที่ห้องอาบน้ำชาย อย่าสาย”

“.........” นายรู้ไหมคำพูดนายมันทำให้ฉันคิดอะไรอยู่...

“และถ้าเธอไม่มา...ข้อตกลงที่จะพาเด็กนั่นไปส่งก็ลืมมันไปได้เลย”

“.........”

 “หมดธุระก็ออกไปได้แล้ว”

พูดจบก็ผลักฉันออกจากห้องอย่างมีมารยาทก่อนจะบอกราตรีสวัสดิ์ด้วยการปิดประตูใส่หน้าสุภาพสตรีแรงๆ ไอ้...นิสัย...

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะอุจิวะ!” ฉันตะโกนออกไปโดยไม่รู้ว่าจะได้ยินรึเปล่าแต่เอาเถอะ ฉันแน่ใจอยู่แล้วว่าตระกูลอุจิวะถ้าพูดอะไรแล้วต้องไม่มีวันผิดสัญญา ส่วนเรื่องที่ให้ไปเจอหน้าห้องอาบน้ำชาย เท่าที่ฉันสังเกตอุจิวะก็ดูไม่น่าจะใช่คนหมกมุ่นเรื่อง....ถึงขนาดนั้นนะ

ถ้างั้นก็คงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก....มั้ง?

ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องตรงกันข้ามซึ่งเป็นห้องของฉันเอง คูมิโกะก็คงจะมาถึงก่อนฉันนายแล้วรับรองว่าถ้ายัยหนูนี่รู้เรื่องที่จะได้กลับบ้านคงจะดีใจมากแน่ๆ

“เฮ้ คูมิโกะจัง พี่มีข่าวดีจะบอกล่ะ ><

“พี่ซากุระมาแล้วเหรอ ^0^” เด็กน้อยวิ่งมากอดฉันและจูงมือให้ฉันไปนั่งตรงโซฟานุ่มๆ กับเธอ

“จ้า อาทิตย์หน้าเธอจะได้กลับบ้านแล้วนะอุจิวะนั่นจะเป็นคนพาเธอไปส่งเอง อ้อ คิซาเมะก็ไปด้วยเพราะงั้นเธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก^^

“จริงเหรอคะ พี่ซากุระน่ารักที่สุดเลย ขอบคุณนะคะ!

“ฮิๆ ไม่เป็นไรจ้ะ งั้นตอนนี้พี่ว่าเราไปแช่น้ำเล่นกันดีกว่านะ”

“ดีเลยค่ะพี่ซากุระ >w<

                                                                                                                                       


_____________________________________________________________________________________________

     จบไปอีกตอนละน่า อย่าลืมเม้นเยอะๆนะ T^T เรื่องนี้ไรต์ลงทุนสู้ตายเลยให้มันออกดีที่สุด


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #470 โลลิค่อน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 17:01
    อิทาจิน่ารัก
    #470
    0
  2. #424 mintty555 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 20:17
    น่าร้ากกกกก ตามคะ
    #424
    0
  3. #315 TSqueen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 00:20
    ซากุระน่าร้ากกก >< สำนวนเขียนแอดอ่านสบายดีค่ะ สู้ๆนะคะ ^^
    #315
    0
  4. #266 Love Asuita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:51
    ตลกฮิดันด่าได้สะใจมาก555
    #266
    0
  5. #215 mhai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 21:39
    สนุกค่ะ...ลุ้นนนน
    #215
    0
  6. #161 ned1991 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 20:11
    อิจิก็เอาใจใส่คนอื่นดีเหมือนกัน(เรอะ)นะเนี่ย

    ไปทำไรหน้าห้องน้ำชายนะ??????
    #161
    0
  7. #143 `ปี้คริส? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 01:29
    ซากุเธอป่วนได้แสบมากกก 555
    #143
    0
  8. #139 `ปี้คริส? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 01:04
    โอะๆ ชอบมากเลย หนูซากุลุคแบบเย็นๆดาร์กๆแบบเนี้ยใช่เลยยย. ><~
    #139
    0
  9. #129 สมดุลตัวน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 15:07
    ไปทำอะไรที่หน้าห้องอาบน้ำชายอ่ะ
    #129
    0
  10. #108 Kam Sina !? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 20:58
    เอ่อ อิทาจิไม่มีที่นัดพบที่ดีไปกว่านี้แล้วหรอ หึ ๆ หน้าห้องนํ้าชาย
    นารูโตะ นายกำลังให้ความหวัง ฮินาตะอยู่น่ะ   
    #108
    0
  11. #105 Yaii Buab (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 20:35
    จัดไปปป ไรต์สู้ตายสนึกมากค่พซากุระเกรียนดีจนสงสัยเลยว่านารูโตะกับซาสึเกะมาเจอเวอร์ชั่นนี้จะทำไง
    #105
    0
  12. #92 SilverWolf (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 20:49
    สนุกสุดๆเลยค่าาาา
    ปล. สงสารฮิดันง่ะ
    ปล.2 อิทาจิ...นี่นายคิดจะทำไรหนูกุอ่ะ
    #92
    0
  13. #75 มุคุ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 19:33
    น่าสนุกเเล้วสิ ^^
    #75
    0
  14. #71 Saisai zo RxL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 13:23
    พาไปทำอะไรที่ห้องน้ำชายอ่ะ >w<
    #71
    0
  15. #66 Jessie J (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 02:53
    อ่านจนไม่หลับไม่นอน งุงิ
    #66
    0
  16. #64 mangchay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 20:21
    อัยยะ !
    ไปทำอะไรที่ห้องน้ำชายยย ><
    #64
    0
  17. #58 mintty555 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 21:25
    อัพพพพพพ
    #58
    0
  18. #42 List (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 20:12
    เหมือนลูกซากุระ 555
    #42
    0
  19. #33 Love me, lolipop ♥ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 20:37
    หนุกๆ เมื่อไหร่ ซัสจังจะเจอกับซากุอ่ะ
    #33
    0
  20. #32 MargaretJennifer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 10:26
    อัพพพต่อนะค่ะ ๆ กำลังสนุกๆเลย ๆ ^^"
    #32
    0
  21. #31 minuit (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 12:00
    หนุกอ่ะ
    #31
    0
  22. #30 ezr* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2555 / 19:14
    รอลุ้นๆๆๆๆ

    #30
    0
  23. #29 chrysalis_devil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2555 / 14:22
     เค้าชอบเรื่องนี้อะเออ
    แอบเชียกามากกว่าหัวเป็ดละเออ
    #29
    0
  24. #28 Kim-Ji (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2555 / 16:24
    ฮ่าๆ อิทาจิน่ารักอ่ะ
    #28
    0
  25. #27 KuroiNu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2555 / 21:01
     อัพพพพพพพพพพพพพ
    #27
    0