Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 19 : Change my love 18: สิ่งที่สำคัญกว่าโคโนฮะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    11 ก.ค. 59

Chapter 18

 


Konoha side


สึนะงากุเระ


...เสียเวลาชะมัด


สำหรับทายาทคนเล็กตระกูลอุจิวะการเกิดมาหน้าตาดีและเป็นต่อมกระตุ้นความหื่นกระหายของสาวแรกรุ่นไปจนถึงแรกแง้มฝาโลงถือเป็นเรื่องหนักใจที่สุดตั้งแต่เขาเกิดมาเลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะเวลานี้ความอดทนเขาได้เข้าใกล้ถึงขีดจำกัดขึ้นทุกที ตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาในแคว้นมีผู้หญิงไม่ต่ำกว่าสิบรายแกล้งเป็นลมจนเดือดร้อนเขาต้องเข้าไปรับ นี่ถ้าไม่ติดว่าเขามาในฐานะแขกของท่านคาเสะคาเงะที่ต้องรักษาภาพลักษณ์ของหมู่บ้านล่ะก็เขาคงปล่อยให้พวกหล่อนหัวฟาดพื้นสมใจไปนานแล้ว


“ครูคาคาชิฮะ ผมคิดไปเองว่าสาวๆที่นี่ไม่ปกติหรือว่าพวกเราตัวกลิ่นตัวแรงเกินไปกันแน่ ถึงเล่นเป็นลมเรี่ยราดขนาดนั้น =__=;;” นารูโตะกระซิบถามคนข้างตัวเบาๆ พร้อมกับยกแขนดมรักแร้


“ไอ้คนไร้กลิ่นแบบนายมันอันตรายยิ่งกว่าฉันซะอีก” ซาสึเกะแสยะยิ้มพลางเหลือบมองสาวๆ ที่จ้องจะตะครุบซาอิตาเป็นมัน


“เอ่อ....” นารูโตะแอบกลืนน้ำลายเบาๆเมื่อรู้สึกถึงไฟปะทุแล่นผ่านสายตาของเพื่อนทั้งสอง   


“ฉันว่านายโดนซาอิแย่งตำแหน่งคู่กัดคนโปรดของซาสึเกะก็คราวนี้แหละ” คาคาชิตบบ่านารูโตะเชิงเห็นใจ


หลังจากแขกของท่านคาเสะคาเงะรอดพ้นจากการถูกรุมทึ้งของสาวสึนะมาได้หวุดหวิดด้วยความช่วยเหลือจากเอบิกิ ทีมเจ็ดก็ถูกพามายังห้องรับรองแขกโดยมีหญิงสาวที่มีใบหน้าคล้ายกาอาระมาคอยอยู่ก่อนแล้ว

 

“ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะทุกคน” เทมาริส่งเสียงทักทายอย่างเป็นกันเองพลางชะเง้อหาใครบางคน  “อ้าว แล้ว....”


“ฮั่นแน่ คิดถึงเจ้าชิกามารุอยู่ล่ะสิ โทษทีนะแฟนเธอติดภารกิจที่อื่นอยู่เลยมาไม่ได้ ^0^


โป๊ก!


“ใครแฟนหมอนั่นพูดให้มันดีๆนะยะ ฉันไม่ได้ถามถึงเจ้าหนอนขี้เกียจนั่นสักหน่อย -__-///” เทมาริแว้ดใส่กลบเกลื่อนอาการใจเต้นเมื่อได้ยินชื่อคนที่เธอหวังให้มาด้วยแต่ไม่กล้าพูดออกไป


“จะ..เจ็บนะเฟ้ย เธอรู้ไหมว่าพัดนั่นมันฆ่าคนได้เลยนะ TOT


“ก็เอาไว้ฆ่าเจ้าเตี้ยปากไม่รักสงบแบบนายไงล่ะ”


คาคาชิเห็นการทักทายที่เต็มไปด้วยอาการเขินระดับรุนแรงของพี่สาวคาเสะคาเงะแล้วแอบเหงื่อตกเบาๆ จึงรีบตรงเข้าไปห้ามทัพ “เอาล่ะเด็กๆ ใจเย็นกันก่อน...ขอโทษแทนนารูโตะด้วยละกัน”


“ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษด้วยที่เสียมารยาท เชิญเข้ามาข้างในก่อนเถอะ” เทมาริรู้สึกเสียต่อหน้าแขกเล็กน้อยจึงแกล้งกระแอมก่อนจะเดินนำเข้าไป


“แล้วกาอาระไปไหนอ่ะ ไม่ได้เจอหมอนั่นตั้งนานฉันมีเรื่องจะคุยด้วยเยอะเลย” นารูโตะอดถามไม่ได้เมื่อไม่เห็นเงาของเพื่อนตัวเอง นานๆทีจะได้เจอหมอนั่นเขาเองก็อยากจะถามสารทุกข์สุขดิบสักหน่อย


“กาอาระกับคันคุโร่มีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อยพรุ่งนี้นายก็ได้เจอพวกเขาแล้ว ถ้ายังไงคืนนี้พวกนายค้างที่นี่ไปก่อนละกัน ทางเราจัดเตรียมห้องกับอาหารไว้ให้แล้ว ไม่ต้องเกรงใจนะเพื่อนกาอาระมาทั้งทีงานนี้ต้องใหญ่ไม่ธรรมดา”


ระหว่างเด็กหนุ่มต่างเดินไปจับจองที่นอนของตนเทมาริก็แอบเข้ามากระซิบกับหัวหน้าทีมในคราวนี้เพื่อให้เขาเตรียมรับมือกับบางเรื่องเอาไว้


“การประชุมจะเริ่มขึ้นพรุ่งนี้ช่วงเช้า พวกผู้ใหญ่มีอยากคุยกับทางโคโนฮะหลายเรื่องอยู่เหมือนกัน” การเกริ่นของอีกฝ่ายทำให้คาคาชิเดาได้ไม่ยากว่าเรื่องที่อยากคุยเกี่ยวกับอะไร ดูท่าคืนนี้เขาคงต้องยอมอดอ่านสวรรค์ระทมคืนหนึ่งเพื่อเตรียมตัวตอบคำถามผู้อาวุโสทั้งหลายให้พร้อมเลยอดบ่นในใจไม่ได้


ซากุระเอ๋ย....เมื่อก่อนก็เป็นสาวน้อยน่ารักอยู่หรอก ไม่รู้ทำไมพอโตขึ้นมาถึงขยันสร้างปัญหาให้ครูไม่หยุดหย่อนขนาดนี้ เฮ้อ....




พลั่ก!


“ขะ..ขอโทษค่ะ”


“...!!


เจ้าของเรือนผมสีซากุระชวนให้คนนึกถึงดอกไม้ยามฤดูใบไม้ผลิเอ่ยขอโทษเสียงสั่น ดวงตาสีมรกตหลุบลงต่ำไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าคนที่เธอเดินชนคือใคร ร่างบางก้มหัวให้เขาอีกครั้งพลางเดินจากไป


ชายคนนั้นมองเธออย่างตกตะลึงเพียงแต่ไม่ได้หยุดเธอไว้ เขาครุ่นคิดบางอย่างเงียบๆในหัวก่อนจะมองเลยไปยังอีกฝั่งที่เธอจากมา ทันใดนั้นคิ้วเข้มก็ขมวดแน่นขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงของชายหนุ่มท่าทางรีบร้อนเหมือนจะตามหญิงสาวคนนั้นไปแต่ติดที่ว่าร่างกายไม่เอื้ออำนวย


“มีอะไรเหรอกาอาระ?” เสียงของคันคุโร่ทักขึ้นจากด้านหลังทำให้คาเสะคาเงะคนปัจจุบันดึงสติกลับมา 


“ไม่มีอะไร....แค่เจอคนรู้จัก” เขาเอ่ยปัดเพื่อไม่ให้พี่ชายสงสัยไปมากกว่านี้ขณะเดินกลับไปยังทางออก


“หา! ว่าไงนะ!!? นายมีคนรู้จักอยู่ในที่แบบนี้ด้วยเหรอ ผู้หญิงหรือผู้ชาย แหมๆ เดี๋ยวนี้หัดเรื่องแบบนี้แล้วนะไอ้น้องชาย....อุ๊บ!” คันคุโร่แทบสำลักยกใหญ่เมื่อทรายกำหนึ่งปลิวว่อนเข้าปาก เขาส่งสายตาคาดโทษไปให้น้องชายผู้แสนโหดเหี้ยมที่เดินจากไปไกลโดยไม่คิดจะหันมาดูผลงานที่ตนทำสักนิด คิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก จะมีสักวันไหมที่น้องบ้ามันเคารพเขาเหมือนกับเทมาริ



            

          “รอก่อนสิซากุระ!” ต้นแขนของฉันถูกหยุดไว้โดยใครบางคน แทบไม่ต้องหันไปมองฉันก็เดาได้เลยว่าใคร


            บ้าจริงเขาตามมาทันได้ยังไง!?


            “อย่าให้ฉันต้องลงมือเป็นครั้งที่สองนะอุจิวะ” ฉันพยามกระชากมือกลับโดยไม่คิดจะมองหน้า ยาสลบที่ฉันฉีดเข้าไปมีฤทธิ์แรงอยู่พอควรเพราะงั้นการที่เขาฝืนตามฉันมาถึงนี่ได้คงสร้างความลำบากไม่น้อย


“เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลัง” อิทาจิตัดบทเสียงห้วน ฉันยังไม่ทันเถียงกลับเขาก็โยนเสื้อผ้าที่ดูมิดชิดทับลงบนหัวฉันตามด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง “คิดอะไรของเธออยู่ถึงเดินออกมาทั้งที่ใส่เสื้อผ้าบางขนาดนี้”


ฉันยืนอึ้งกับการกระทำแปลกประหลาดของคนตรงหน้าโดยมีเสื้อคลุมหัวเอาไว้แบบงงๆ เห็นฉันยืนทื่อไม่ยอมขยับอีกฝ่ายเลยจัดการดึงเสื้อบนหัวออกอย่างหงุดหงิดแต่แล้วเขาก็เหมือนชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของฉัน


“รีบไปเปลี่ยนแล้วค่อยออกมาคุยกัน” เขาบอกเสียงอ่อนลงพลางลากฉันเข้าไปในห้องที่ไม่มีใครอยู่ก่อนจะกำชับตามหลังแล้วยืนคอยนอกประตู “แล้วห้ามคิดหนีกลับก่อนเป็นอันขาด”


ฉันไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมเขาถึงดู หวงฉันสมจริงขนาดนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นการแสดงที่ค่อนข้างจะแปลกไปหน่อยแต่สุดท้ายเมื่อคิดได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพวาบหวิวแค่ไหนจึงยอมสวมเสื้อที่เขาหามาให้อย่างรวดเร็วก่อนจะออกไปหาคนที่ยืนรอด้านนอกด้วยสีหน้าคิดไม่ตก


“เสร็จแล้วเหรอ”


“อืม” ฉันส่งเสียงในลำคอแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากคุย ระหว่างนั้นเราสองคนตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งร่างของฉันถูกรั้งเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดคนตรงหน้าโดยไม่มีสัญญาณเตือน


หมับ!


!!


“ฉันจะไปทำแบบนั้นกับเธอได้ไง” อิทาจิกอดฉันแน่นขึ้น มันไม่ใช่อ้อมกอดที่เอาแต่ใจหรือแฝงไปด้วยจุดประสงค์ น่าแปลก...สิ่งเดียวที่ฉันสัมผัสได้คือความจริงใจจากเขา มันทำให้ฉันอยากหลับตาซึมซับความอบอุ่นที่ร่างสูงส่งมาทว่า....


“คิดว่าพอรู้ความจริงแล้วฉันจะยังเป็นยัยโง่ให้นายหลอกอีกงั้นเหรอ” ฉันยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันประชดในความโง่เขลาของตัวเอง ฉันยังคงพูดต่อไปแม้จะยอมให้เขากอด “นายยังคงดูสนุกกับการปั่นหัวฉันเล่นไม่ว่าจะเป็นตอนนี้.....หรือเมื่อสิบปีก่อน”


“......” เขาเงียบไปแต่ก็ไม่ปฏิเสธเป็นการยอมรับกลายๆว่าเขาจำเรื่องระหว่างเราได้ทั้งหมด


“อย่างน้อย...ฉันก็แอบคิดว่าโคโนฮะจะมีความสำคัญกับนายบ้าง” ฉันพูดออกไปแล้ว มันเป็นคำถามที่ฉันสงสัยมาตลอดนับจากวันที่เขาถอนตัวจากหมู่บ้านไป


“โคโนฮะไม่ได้มีความสำคัญกับฉัน” เขาตอบอย่างมั่นใจโดยไม่มีความลังเลจนฉันรู้สึกเจ็บปวดที่เขาทำเหมือน บ้านของเรา’ ไม่ได้มีความหมายกับเขาเลยแต่ว่า... “เป็นสิ่งที่อยู่ในโคโนฮะต่างหาก”


“ฉันไม่เข้าใจ”


แววตาแน่วแน่มองลึกลงไปในหัวใจฉัน สิ่งเดียวที่ฉันเห็นคือใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆโน้มลงมาจนริมฝีปากเราแตะกัน เขาขยับมันอย่างนุ่มนวลและอบอุ่นราวกับเขาต้องการละลายกำแพงที่ฉันสร้างขึ้น ยากนักที่ฉันจะยอมรับว่า...มันได้ผล


เขาค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้าก่อนจะเอ่ยสิ่งที่สั่นคลอนหัวใจฉันอย่างรุนแรง “เธอสำคัญกับฉันมากกว่าโคโนฮะอีก...ซากุระ” 


“...นาย....” ลึกๆแล้วฉันอยากจะเชื่อเขาอย่างไม่มีข้อโต้แย้งทว่าภายในหัวกลับสับสนไปหมด “งั้นภารกิจลับที่ท่านรุ่นสามมอบมันให้นาย...เป็นความจริงใช่ไหม”


“เธอรู้?” ใบหน้าอิทาจิแข็งค้างด้วยความแปลกใจไปชั่วขณะโดยที่มือยังโอบรอบเอวฉันไม่ปล่อย


“ฉันรู้ว่านายมีห้องลับ...”


“ชู่ว อย่าเพิ่งพูดตอนนี้ มีคนจับตามองเราอยู่” อิทาจิรีบเอามือปิดปากฉันทันควัน เขาเหลือบมองซ้ายขวาราวกับมีคนแอบฟังเราอยู่ซึ่งคงเป็นใครไม่ได้นอกจากเซ็ตสึ แม้ฉันจะไม่มั่นใจเขาเต็มร้อยแต่ก็ยอมเงียบเพื่อดูสถานการณ์ไปก่อน


“ได้ หลังจากเรากลับไปที่รังแสงอุษาฉันจะให้โอกาสนายอธิบายอีกครั้ง” ฉันยอมถอยให้เขาครึ่งทางและดูเหมือนเขาค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นฉันไม่โกรธแล้ว


“ตกลง” อิทาจิพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนโดยมีหยาดเหงื่อเกาะประปรายตามใบหน้าเหยเกราวกับฝืนอะไรสักอย่าง ฉันรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างว่าทำไมร่างกายเขาถึงดูอ่อนปวกเปียกขึ้นมาซะงั้น ทว่าไม่ทันไรร่างสูงก็ล้มลงไปกองอยู่ตรงพื้นอย่างหมดสภาพ!


“อิทาจิๆ!!” ฉันรีบเขย่าแขนเพื่อหวังให้เขาตื่นแอบนึกว่าอาการป่วยกำเริบที่ไหนได้...เขาสลบไปเพราะยาของฉันนี่หว่า!




สึนะงากุเระ


            บรรยากาศภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อเกิดการเผชิญหน้าระหว่างตัวแทนจากสองหมู่บ้าน เหล่าผู้อาวุโสแห่งสึนะหรี่ตามองผู้มาเยือนทั้งสี่จากโคโฮะด้วยสายตาไม่ชอบใจนักขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมน้อยหน้า ซาสึเกะจ้องตาผู้อาวุโสกลับอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจ ซาอิยังคงปั้นรอยยิ้มกวนประตาขัดหูขัดตากับบรรยากาศมาคุ ส่วนนารูโตะพอเข้าห้องมาก็ทำหน้าตายิ้มแย้มเซย์ไฮหลุดเรียกผู้เฒ่าทั้งสามว่าตาแก่จนพวกเขาหนังตากระตุก


“...เอ่อ” เทมาริหนึ่งในโจนินระดับสูงที่มีสิทธิ์เข้าประชุมเห็นภาพตรงหน้าแล้วยังลอบกลืนน้ำลาย เจ้าน้องบ้าสองคนนั้นหายหัวไปไหนกันปล่อยให้เธอต้องรับมือกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่คนเดียว!


            “เทมาริ น้องชายเธออยู่ที่ไหนทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีก” ท่านอิซามุชายชราผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในห้องนี้เอ่ยอย่างไม่ใคร่พอใจนักในเมื่อคาเสะคาเงะที่ควรจะเป็นตัวหลักในการจัดงานครั้งนี้กลับไม่โผล่มาให้เห็นแม้แต่เงาทำให้พวกเขาไม่สามารถเปิดประชุมได้สักที


            “กาอาระบอกแล้วว่าจะกลับมาตอนเช้าค่ะ ฉันคิดว่าคงมีเหตุจำเป็นน้องถึงได้กลับช้า”


            “อืม” มือเหี่ยวลูบหน้าตัวเองก่อนจะตัดสินใจแทนทุกฝ่าย “งั้นช่วยไม่ได้ เริ่มการประชุมเลยละกัน”


            “ครับ ผมขอเริ่มที่เรื่องการสอบจูนินครั้งต่อไปที่จะจัดขึ้นในสึนะเลยนะครับ” คาคาชิเปิดประเด็นเป็นคนแรกพร้อมยกเอาเอกสารการคัดเลือกสถานที่สอบมากางไว้บนโต๊ะ “สำหรับรายชื่อผู้เข้าสอบผมได้ส่งมาให้ท่านตรวจดูก่อนแล้ว....”


“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน” อิซามุขัดจังหวะโดยที่คาคาชิยังพูดไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำ “ที่พวกเราอยากรู้คือคำอธิบายเกี่ยวกับหัวหน้าอันบุฮารูโนะมากกว่า ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่ที่ว่าผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนใจไปร่วมมือกับแสงอุษา”


“ผมขอยืนยันว่าซากุระไม่ได้ร่วมมือกับแสงอุษาแน่นอน เธอโดนพวกมันจับตัวไปตั้งแต่เดือนก่อนจนเกิดเรื่องขึ้นที่หมู่บ้านทาคิเรายังไม่สามารถระบุได้ว่าเธออยู่ที่ไหน” คาคาชิยังคงความเยือกเย็นและตอบตามความจริงตรงกันข้ามกับเจ้าลูกศิษย์ทั้งสามที่พร้อมใจกันชักสีหน้าใส่ผู้อาวุโสที่มากล่าวหาว่าซากุระโดยไม่มีหลักฐานแน่ชัด


“แล้วทางโคโนฮะคิดจะทำยังไงต่อไป” อิซามุถามหยั่งเชิง


“เท่าที่ทราบท่านโฮคาเงะตัดสินใจจะรอการเคลื่อนไหวของซากุระอีกครั้ง แต่ในระหว่างนี้เราก็ส่งคนออกตามหาเธอไปด้วย ยังไงก็ตามสถานการณ์ภายในโคโนฮะตอนนี้ก็ปกติดี ไม่มีการโจมตีใดๆทั้งสิ้นเกิดขึ้นครับ”


            “ไม่ เราจะรอไม่ได้มันเสี่ยงเกินไป พวกเธอก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่นินจาธรรมดา ฮารูโนะมีความสามารถอันน่าทึ่งและยังเป็นถึงหน่วยลับที่รู้ข้อมูลในหมู่บ้านมากมาย” หญิงชราที่นั่งข้างอิซามุกวาดสายตาที่เต็มไปด้วยประสบการณ์มองเหล่านินจารุ่นหลานที่ตั้งใจจะปกป้องคนในหมู่บ้านอย่างรู้ทัน


            “นาเสะพูดถูก หากข้อมูลลับล่วงรู้ไปถึงแสงอุษาไม่เพียงแต่หมู่บ้านโคโนฮะจะเดือดร้อน ทางเราก็จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย” ผู้อาวุโสเกนจิซึ่งเป็นสามีของนาเสะเห็นด้วยทุกประการ เขาไม่คิดจะอ้อมค้อมและตั้งใจจะสื่อว่าหากโคโนฮะยังอยากเป็นพันธมิตรกับสึนะอยู่ก็ควรจะยอมรับคำแนะนำจากพวกเขาซะ


ในเวลานี้ซากุระกลายเป็นบุคคลอันตรายหรือต่อให้ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเธอจะหันไปเข้าข้างฝ่ายไหน การจับกุมเธอถือเป็นการทำเพื่อความปลอดภัยของทุกหมู่บ้าน


            “ผมว่าท่านคงเข้าใจอะไรผิดไป ซากุระยังเป็นคนของหมู่บ้านโคโนฮะ ผมเชื่อในตัวลูกศิษย์ของผมว่าเธอจะไม่มีวันทรยศพวกเราเด็ดขาด” คาคาชิยืนยันดวงตาทอประกายแน่วแน่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทุกคนกำลังกังวลเรื่องอะไรเพียงแต่สิ่งเดียวที่เขาแน่ใจคือเขาเชื่อมั่นในตัวซากุระ


            “คนที่หมู่บ้านเธอเป็นอะไรกันหมด นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ หากเธอมองคนผิดไปแล้วมารู้ตัวตอนสายเกินแก้จะว่ายังไง” หญิงชรากล่าวตรงไปตรงมาพลางปรายตาดูถูกไปทางทายาทอุจิวะ “คนที่ทำผิดไม่สมควรได้รับโอกาสต่อให้พวกเขาจะเคยเป็นคนของหมู่บ้านก็ตาม”


“เราก็บอกไปแล้วไงว่าซากุระจังไม่ใช่คนแบบนั้น! ทุกคนก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าซากุระจังถูกพวกมันลักพาตัวไปหรือต่อให้เพื่อนร่วมทีมผมจะทำแบบนั้นจริงก็แปลว่าเธอถูกบังคับ!” นารูโตะโพล่งออกมาอย่างทนไม่ไหวหลังจากต้องฟังคนพวกนี้กล่าวหาเพื่อนสาวอย่างไร้เหตุผล 


            “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันพยามจะบอก ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นจุดอ่อนของหมู่บ้านเธอนะพ่อหนุ่ม ทางที่ดีโฮคาเงะน่าจะฉลาดพอที่จะรู้ว่าควรจัดการยังไง” นาเสะยังคงพูดต่อจนกระทั่งเสียงหัวเราะดังมาจากเด็กหนุ่มที่นิ่งเงียบมาตลอด


“การที่ท่านสั่งให้เราฆ่าสมาชิกคนหนึ่งในหมู่บ้านโดยไม่สืบหาความจริงให้แน่ชัดก็ไม่ต่างกับพวกสวะที่เห็นชีวิตคนๆหนึ่งเป็นผักเป็นปลา” นัยน์ตาเย็นชาจนน่าขนลุกสบตากับท่านนาเสะอย่างไม่เกรงกลัวพร้อมกระตุกมุมปาก “ผมคิดว่าผู้อาวุโสที่น่าเคารพแห่งสึนะจะมีความคิดที่สร้างสรรค์มากกว่านี้ซะอีก”


            “ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคิดว่ากำลังพูดอยู่กับใคร...!” เกนจิตบโต๊ะดังปึงถลึงตาด้วยความโกรธแทนภรรยา


“ซาสึเกะ รีบขอโทษท่านเกนจิเดี๋ยวนี้!” คาคาชิเองก็รีบปรามลูกศิษย์ปากพล่อยทั้งที่ใจหายไปหมด ไอ้เจ้าเด็กบ้านี้รู้บ้างหรือเปล่าว่าคำพูดแบบนั้นอาจทำให้เกิดสงครามได้เลยนะ! ต่อให้เขาจะไม่ชอบสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเท่าไหร่นักแต่ซาสึเกะก็ไม่ควรจะไปต่อว่าท่านนาเสะแบบนั้น


          “พอได้แล้วนาเสะ เกนจิ” เสียงอันทรงพลังปรามเพื่อนทั้งสองไว้ในที อิซามุใช้สายตากวาดตามองเด็กหนุ่มทั้งหลายก่อนจะหยุดลงที่คาคาชิ “ถ้าฮาตาเกะ คาคาชิเชื่อมั่นในตัวผู้หญิงคนนั้นขนาดนั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก”


            “ท่านอิซา....”


“หนึ่งเดือนเท่านั้น...”


“ครับ??


“ถึงตอนนั้นสถานะของซากุระจะต้องชัดเจนพอว่าอยู่ฝ่ายไหน และเมื่อถึงเวลานั้นหากยังไม่ได้ข้อสรุป ทางสึนะจะถือว่าฮารูโนะเป็นนินจาถอนตัวเช่นเดียวกับแสงอุษาและจะลงมือฆ่าทันทีหากเจอตัว ตกลงไหม”


            คาคาชิเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะบานปลายเกินกว่าเขาจะรับมือไหว เรื่องบางเรื่องเขาไม่สามารถตัดสินใจเองได้ต้องรอกลับไปปรึกษากับท่านรุ่นห้าก่อน ขืนสถานการณ์แบบนี้ยังดำเนินต่อไปเรื่อยอาจจะไม่ส่งผลดีต่อทั้งสองฝ่ายต่อให้การมาครั้งนี้จะถือเป็นการหยั่งเชิงแคว้นพันธมิตรก็ตาม


            “ผมขอกลับไปปรึกษาท่านรุ่นห้า...”


            “เธอเป็นโจนินระดับสูงนะคาคาชิ ฉันเชื่อว่าโฮคาเงะคงไม่มีปัญหากับการตัดสินของเธอหรอก” ประโยคนั้นเหมือนเป็นการบังคับทางอ้อมจากท่านอิซามุว่าโคโนฮะจะต้องเลือกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นทุกอย่างถือเป็นอันยกเลิก


            โจนินหนุ่มตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดระดับแคว้นจึงหลับตาบอกตัวเองให้ใจเย็น ในเมื่อเป็นเช่นนี้เขาจะต้องทำการตัดสินใจให้รอบคอบที่สุด คาคาชิลืมตาขึ้นอีกครั้งแม้จะหวั่นใจเล็กน้อยแต่เขาเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง “ตกลงครับ...หนึ่งเดือน พวกเราจะพาซากุระกลับมาให้ได้” 


“ครูคาคาชิ/คุณคาคาชิ!!!” ลูกทีมทุกคนต่างไม่เห็นด้วย ตอนนี้ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าซากุระอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่ ภายในเวลาหนึ่งเดือนเป็นไปได้ยากมากที่จะพาเธอกลับมาทัน


            “ฉันจัดการเองนารูโตะ ซาสึเกะ ซาอิ”


            “ดี งั้นตกลงตามนี้ หนึ่งเดือนหลังจากนี้ฉันหวังจะได้คำตอบที่น่าพอใจจากเธอนะคาคาชิ”


 

 

Sakura talks:


“...อืม”


“ยังชาอยู่ไหม” ฉันชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเข้าไปพยุงร่างสูงตื่นขึ้นมาพิงหัวเตียงอย่างงุนงง เตือนตัวเองว่าต้องแข็งใจ...อย่างน้อยก็จนกว่าจะรู้ความจริงทุกอย่าง “ตอนนายสลบไปพวกคิซาเมะเข้ามาช่วยเราไว้ เกิดการต่อสู้เล็กน้อยแต่ไม่มีใครบาดเจ็บ”


“อือ...เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะใช้สายตาสำรวจร่องรอยบาดเจ็บจนทั่วร่างฉัน มือหนาหมายจะคว้าตัวฉันไปใกล้แต่แล้วเขากลับหยุดกลางอากาศราวกับนึกอะไรออกและหดมือลง ฉันเข้าใจท่าทางนั้นเป็นอย่างดีจึงไม่ได้ทักท้วงอะไรแต่ก็อดไม่ได้ที่จะกวนกลับ


“สำหรับคนที่โดนหลอกจนไม่มีชิ้นดี ฉันคิดว่ายังพอไหว”


คนหน้านิ่งได้ฟังฉันประชดกลับก็เปลี่ยนมาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนนัยน์ตาที่ปิดบังความลับไว้มากมายจะลากขึ้นมาสบตากับฉัน “จะต้องให้ฉันพิสูจน์ยังไงเธอถึงจะเชื่อว่าฉันพูดความจริง”


 “ฉันบอกไปแล้วว่าจะให้โอกาสนายได้อธิบายทุกอย่าง เริ่มจากภารกิจบ้าๆ ที่อยู่ในห้องเจ้าปัญหานั่นก่อนเลย”


“ได้ ตามมา” อิทาจินิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนจะยอมลุกจากเตียงไปหยุดหน้าประตูห้องลับ “เราจะไปคุยกันข้างใน”


พูดจบอิทาจิก็ใช้เนตรวงแหวนคลายผนึกบนประตูบานนั้นก่อนจะวางมือทาบลงไป ฉันเกือบจะได้เหวี่ยงอีกรอบแล้วที่เขาฝืนคำสั่งฉันใช้เนตรวงแหวน แต่ทันใดนั้นในฉันก็พลันเอะใจบางอย่าง...


“นอกจากฉันแล้วเคยมีใครเข้ามาในห้องนี้บ้างไหม”


“มีแค่เธอกับฉันเท่านั้น คนที่จะเปิดได้ต้องใช้เนตรวงแหวนคลายผนึกซึ่งหมายความว่าจะต้องเป็นคนของอุจิวะเท่านั้น” ร่างสูงเคาะผนังอีกด้านเป็นจังหวะแปลกๆ ระหว่างตอบฉันไปด้วย


ฉันฟังแล้วรู้สึกตกใจไม่น้อย ตอนนั้นฉันมัวแต่สนใจสิ่งที่อยู่ห้องลับจนลืมนึกไปว่าโทบิก็เป็นหนึ่งในแสงอุษาและถ้าหากโทบิรู้เรื่องภารกิจลับแล้วก็หมายความว่าทุกคนจะต้องรู้เรื่องที่อิทาจิเป็นสายลับให้โคโนฮะ! จนกระทั่งตอนนี้ฉันพยามนึกถึงท่าทีทั้งหมดที่โทบิแสดงออกมาว่าท้ายที่สุด....เขาอยู่ฝ่ายไหนกันแน่  แล้วทำไมเขาต้องมาบอกฉันเรื่องห้องลับด้วย?


 “อย่าอยู่ห่างฉันเด็ดขาด ที่นี่มีกับดักอยู่ถ้าเดินไม่ระวังมันจะทำงานทันที” เสียงเตือนทำให้ฉันต้องเก็บคำถามนั้นไว้ทีหลังพลางเดินตามร่างสูงไม่ห่าง ฉันไม่เคยรู้ว่าก่อนว่าภายในห้องลับยังมีชั้นใต้ดินซ่อนอยู่ข้างใต้


คนตรงหน้าเดินนำลึกลงไปเรื่อยๆ จนได้กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูก โชคดีที่สายตาฉันถูกฝึกให้มองในความมืดได้ดีเป็นพิเศษจึงเห็นว่าอิทาจิใช้คาถาไฟจุดคบเพลิงที่ทอดยาวไกลสิบกว่าอัน แสงที่สว่างขึ้นเผยให้เห็นสิ่งของมากมายที่อยู่ในห้องไม่ว่าจะเป็นรูปปั้นของผู้นำอุจิวะที่ติดอยู่ข้างผนังและยังม้วนคัมภีร์ที่เก่าแก่ห้องข้างบนมากนัก แต่ที่ดูประหลาดมากที่สุดคงไม่พ้นเตียงหินที่ตั้งอยู่บนแท่นตระหง่านอยู่กลางห้องโถงสุดทางเดิน


“นั่นมันเตียงอะไรกันแน่” ฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆหลังจากจ้องเตียงหินเพียงเสี้ยววินาที ทันทีที่ร่างกายจะขยับไปดูกลับถูกท่อนแขนหนาขวางไว้ก่อน


“อย่าเดินสุ่มสี่สุ่มห้า...นั่นไม่ใช่เตียง” สีหน้าเขาดูขรึมลงก่อนใบหน้านิ่งเรียบจะเอ่ยสิ่งที่ฉันทำให้ลมหายใจฉันดับวูบออกมา “มันคือโลงศพ”


ฉันอ้าปากค้างกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยพบเห็นโลงศพมาก่อน แต่ว่า...การที่อิทาจิเอามันมาตั้งไว้ที่นี่ถ้าไม่ใช่คนสำคัญ...ก็คงต้องเป็นคนที่อันตรายมากคนหนึ่ง


อิทาจิราวกับอ่านสีหน้าฉันออกจึงเอ่ยชื่อเจ้าของโลงออกมาช้าๆ คำตอบนั้นทำเอาร่างกายฉันพลันแข็งข้างไปทั้งตัว เลือดในกายจับกันเย็นเฉียบ ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าป่านนี้หน้าฉันจะซีดขนาดไหนในเมื่อผู้ตายที่อยู่ในโลงนั่นคือ...


“อุจิวะ มาดาระ”

________________________________________________________________________________________________

หุๆ บอสใหญ่อุจิวะมาเองแบบนี้ขนาดอิจจี้ยังกลัวในพลังพี่แกเลย 

ถ้าฟื้นมาแล้วจะขนาดไหนเนี่ย 0_0! 

มาลองเดากันเล่นๆดีกว่าว่าใครจะเป็นคนทำให้เฮียแกฟื้นขึ้นมา


P.S. # คอมเม้นมา ไฟมา!*_* #

 
  CR.SQW
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #480 โลลิค่อน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 18:43
    มาต่อนะค่ะ
    #480
    0
  2. #443 Yuunna (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 19:24
    โห..เริ่มเครียดแระ...เอาใจช่วยนู๋กุกับอิจจี้..
    ไรต์สู้ๆๆนะ..รออ่าน..รอเป็นกำลังใจ
    #443
    0
  3. #442 Yuunna (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 19:24
    โห..เริ่มเครียดแระ...เอาใจช่วยนู๋กุกับอิจจี้..

    ไรต์สู้ๆๆนะ..รออ่าน..รอเป็นกำลังใจ
    #442
    0
  4. #438 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 18:10
    ซากุระเริ่มสงสัยโทบิแล้ว
    อิทาจิลงทุนมาก ห้องลับยังมีลับอีกชั้น พ่อคนความลับเยอะ 555
    มาดาระ สงสัยจะเรื่องใหญ่แล้วล่ะ 
    อัพน้าาาาาาาาาา สนุกสุดๆเลย
    #438
    0
  5. #436 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 13:55
    นายใหญ่แห่งอุจิวะมาแล้ววววววว
    #436
    0
  6. #434 Yurina (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 07:05
    อึม ดีงามค่ะ -.- คาคาชิ... เราเชื่อมั้นในตัวนายนะ
    #434
    0
  7. #431 Kad2545 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 20:11
    โอ๊ยยย เครียดค่าาาา555
    #431
    0
  8. #430 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 14:29
    ซากุระจะซวยแล้ว
    ซาสึเกะพูดใส่ผู้อาวุโสสึนะได้ดีมาก 555 สะใจ
    อัพน้าา ติดตามเสมอเลย
    #430
    0
  9. #429 Love Asuita (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 09:44
    โอ๊ยยย~เครียดหนักกว่าเก่าอีก555 หนูกุเอ๊ยโดนหนักแน่ๆ
    #429
    0
  10. #428 Nese (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 22:47
    แง่ะพลาดเม้นแรกง่ะ-^-ไว้ตอนหน้าเอาใหม่ละกันสู้ๆนะค่ะยังไงเราก็เชียร์อิทาจิอยู่เช่นเคย~ รู้สึกว่าเหมือนกำลังใกล้จะจบยังไงไม่รู้แหะ...เฮ้อ!สองคนนี้(Itasaku)กำลังไปได้ดีแท้ๆเชียวดันทะเลาะกันอีกและ...
    #428
    0
  11. #422 smile (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 20:05
    ไรท์ไม่ได้อ่านซะนานหนูกุกับอิจจี้ได้กันแล้ว
    #422
    0
  12. #421 Nese (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 16:56
    น่ารักอ่ะ>~<เหมือนซากุระจะใจอ่อนอีกแล้วแต่ก็ดีแล้วทะเลาะกันนานๆไม่ดี อิทาจินี่ทั้งโรคทั้งความลับเยอะมากมาย555+ ซากุระเลยตกใจนึกว่าอาการกำเริบที่ไหนได้เพราะยาตัวเอง555+ สุดท้าย(แต่ไม่ท้ายสุด555+)สู้นะคะไรท์และอัพต่อไป555+^_^
    #421
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #419 Love Asuita (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 21:16
    ฟินอ่ะ น่ารักกก~ มีแอบฮาตอนท้าย เพราะยาสลบเรานี่หว่า555
    #419
    0
  15. #418 Kad2545 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 19:17
    ไรรีบๆเลยค่ะ ค้างง่ะ
    #418
    0
  16. #417 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 12:33
    อิทาจิทั้งหวงและห่วง โอ้ยยยย น่ารักกก
    ตอนนี้แอบหวานนนน 555
    อัพน้าค้าาาาาาาาาาาา
    ป.ล. เรื่องนี้ เดาไม่ได้เลยจริงๆว่าเป็นไงต่อ
    เคยเดาหลายครั้ง แบบต่อไปต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ต้องทำแบบนี้แน่ๆ ต้องเจอคนนี้แน่ๆ แต่เดาผิด 555
    ชอบที่เดาไม่ได้ค้าาาา ไรต์สุดยอดมากเลยยย ^^
    #417
    0
  17. #416 Yurina (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 08:58
    มาทีละนิดจิตแจ่มใส(?) ว่างั้นเหอะ... -.- ไรท์คะ มาต่อด่วนๆเลยค่าาาาาาาาาา
    #416
    0
  18. #415 tktakaru (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 07:42
    รีบมาอัพนะค่ะรอแทบไม่ไหวแล้ว
    #415
    0
  19. #414 เหม่ง_โก๊ะ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 16:34
    สนุกมากเลยค่า^^ อย่าทิ้งเรื่องนี้นะคะแอด สู้ๆ!!!
    #414
    0
  20. #413 Nese (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:11
    แง่ะพลาดเม้นแรกง่ะ-^-ไว้ตอนหน้าเอาใหม่ละกันสู้ๆนะค่ะยังไงเราก็เชียร์อิทาจิอยู่เช่นเคย~ รู้สึกว่าเหมือนกำลังใกล้จะจบยังไงไม่รู้แหะ...เฮ้อ!สองคนนี้(Itasaku)กำลังไปได้ดีแท้ๆเชียวดันทะเลาะกันอีกและ...
    #413
    0
  21. #412 Nese (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:07
    แง่ะพลาดเม้นแรกง่ะ-^-ไว้ตอนหน้าเอาใหม่ละกันสู้ๆนะค่ะยังไงเราก็เชียร์อิทาจิอยู่เช่นเคย~ รู้สึกว่าเหมือนกำลังใกล้จะจบยังไงไม่รู้แหะ...เฮ้อ!สองคนนี้(Itasaku)กำลังไปได้ดีแท้ๆเชียวดันทะเลาะกันอีกและ...
    #412
    0
  22. #411 Love Asuita (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 21:48
    เกะเสน่ห์แรงเกิ๊นน พวกผู้หญิงนี่ก็ใช่ย่อย โตะเอ๊ยกลิ่นตัวแรงไม่ใช่กลิ่นรักแร้หรอก นายนี่มันซื่อจริงๆ5555
    #411
    0
  23. #410 Love Asuita (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 21:46
    แพนด้าผู้ใหญ่บ้านก็มานาจาาาาา
    #410
    0
  24. #409 Yurina (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 20:56
    ท่านผู้ใหญ่บ้านมีบทกะเขาด้วย =w= งานนี้ท่านจะว่าไงดีล่ะ มาเจอหนูกุในที่แบบนี้
    #409
    0
  25. #408 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 20:45
    กาก้าคุง -..-
    #408
    0