Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 18 : Change my love 17: อุจิวะและฮารูโนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    21 มิ.ย. 59

Chapter 17



“ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะคิดว่าฉันเป็นศัตรูหรืออะไร แต่รู้ไว้เลยว่าต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมทนมองเธอเจ็บปวดโดยไม่ทำอะไรแน่ๆ!


ฉันไม่กล้าตอบอะไรนอกจากก้มหน้านิ่ง ไม่มั่นใจว่าทุกคำพูดกลั่นออกมาจากใจหรือเพราะ...ฤทธิ์ยากันแน่


“เธอไม่เชื่อใจฉันใช่มั้ย” ฉันเงียบเมื่อเขาเอ่ยสิ่งที่ฉันคิดในใจออกมา กว่าจะรู้ตัวมือหนาก็คว้าเอาข้อมือฉันไปทาบบนหน้าอกเขาพร้อมกับสีหน้าจริงจังไม่มีแววโกหกหลงเหลืออยู่ “ตรวจเลยสิว่าร่างกายฉันยังมีฤทธิ์ยาบ้าๆ นั่นอยู่หรือเปล่า”


“....!!...”


“เอาเลยสิ” ฉันมองมือตัวเองที่ทาบบนแผ่นอกกว้างด้วยความรู้สึกหลากหลาย การที่เขาทำแบบนี้มันอาจจะทำให้ฉันสามารถรับรู้อาการป่วยของเขาไปด้วยทั้งที่ตอนแรกเขาปฏิเสธสุดชีวิตว่าจะไม่ให้ฉันรักษา ฉันพยามยื้อมือออกไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแต่เขากลับตรึงมันไว้แน่น อิทาจิปล่อยโอกาสให้ฉันได้มองลึกลงไปในความรู้สึกเขาโดยไม่คิดจะปิดบังอีก สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอ้างว้าง...โดดเดี่ยว...และโหยหาอะไรบางอย่าง


“ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย”


“มันเหมือนกับตอนที่เธออยากช่วยแต่ฉันไม่ยอมใช่ไหมล่ะ สำหรับฉันแล้วเธอไม่ใช่ศัตรูหรือตัวประกันจากโคโนฮะ...แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันอยากปกป้องมากที่สุดและความรู้สึกทุกอย่างในตอนนี้มันคือของจริง”


“...อิทาจิ...”


“อย่าทำให้ฉันต้องทนเห็นเธอทรมานไปมากกว่านี้เลย....ซากุระ”


ได้ฟังคำตอบเขาแล้วร่างกายฉันกลับหมดแรงต่อต้านเอาดื้อๆ เหมือนว่าแค่คำพูดไม่กี่คำกับแววตาเว้าวอนคลายความกังวลจากใจฉันไปจนหมดสิ้น มือที่เคยผลักไสกำรอบคอเสื้อพร้อมกับดึงคนตรงหน้าให้โน้มลงมาแนบชิด อิทาจิดูอึ้งไปในทีแรกเมื่อจู่ๆ ฉันเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเขาก่อน แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็กลายเป็นฝ่ายสอนฉันแทนว่าอะไรที่เรียกว่าการจูบที่แท้จริง ร่างกายฉันเริ่มตอบสนองอย่างเก้ๆ กังๆ โดยการนำพาของร่างสูงราวกับว่าทุกอย่างบนตัวฉันตอบรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ เพียงไม่นานขาทั้งสองข้างก็ถูกยกจนลอยบังคับให้ฉันต้องใช้ขาเกี่ยวเอวหนาอัตโนมัติ ขณะสองมือเลื่อนไปคล้องคอเขาด้วยกลัวว่าจะตกอย่างลืมตัว อิทาจิพาฉันตรงไปยังฟูกนอนก่อนจะค่อยๆ วางร่างฉันลงอย่างเบามือ


“อื้อ...อิทาจิ...”


ฉันสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือหนาเลื้อยเข้ามาใต้เสื้อผ้าลูบไล่ไปทั่วแผ่นหลังและเรียวขาที่โผล่พ้นเนื้อผ้า เขาไม่ได้เร่งจนทำให้ฉันตกใจ ทุกการกระทำเป็นไปอย่างอ่อนโยนราวกับปลอบประโลมไม่ให้ฉันกลัวไปกับเรื่องที่กำลังจะเกิดในไม่ช้า อิทาจิค่อยๆ ลงมือถอดเสื้อผ้าของตัวเองทิ้งเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าแข็งแกร่งอยู่ตรงหน้า ฉันเคยเห็นร่างเขาตอนทำแผลให้ก็จริงแต่สังเกตดีๆ ในเวลานี้เขาดูเป็นผู้ชายที่น่าดึงดูดมากคนหนึ่งเลย ทั้งเต็มไปด้วยมัดกล้ามน่าสัมผัสแต่ก็ดูอบอุ่นในคราวเดียวกัน...สงสัยสติฉันคงหลุดไปแล้วจริงๆถึงกล้าคิดอะไรแบบนั้นได้ ดวงตาร้อนแรงกวาดสำรวจไปทั่วเรือนร่างทุกตารางนิ้ว ฉันเห็นประกายความต้องการชัดเจนจากนัยน์ตาคมเข้มแต่เขายังคงอดทนพยามข่มกลั้นความปรารถนาเพียงเพราะกลัวว่าฉันจะตื่นตกใจไปซะก่อน


ฉันไม่คิดมาก่อนว่าสายตาของอุจิวะจะมีอานุภาพทำลายล้างได้ขนาดนี้ นอกจากทำลายศัตรูได้แล้วยังแผดเผาหัวใจฉันจนไหม้เป็นจุนไปหมด ระหว่างนั้นฉันรู้สึกถึงลมเย็นๆที่พัดมากระทบร่างถึงได้รู้ว่าปราการชั้นนอกถูกถอดกลายเป็นเศษผ้าตกอยู่ข้างเตียงไปแล้ว โชคดีที่ห้องไม่ได้สว่างมากนักไม่งั้นฉันคงอายจนไม่กล้าสู้หน้าเขาไปอีกนาน


            “เดี๋ยว....อย่าเพิ่ง” ฉันรีบคว้ามือหนาไว้เมื่อสัมผัสได้ว่าปราการชิ้นสุดท้ายกำลังถูกถอดออกจากร่าง


“ถ้าจะให้หยุดตอนนี้บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ยอมแน่” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียดราวกับพบเจอปัญหาระดับแคว้น


“ฉะ...ฉันไม่เคยทำมาก่อน นายอย่าว่านะถ้าฉัน...เอ่อ...” ฉันแอบร้องไห้ในใจที่จำเป็นต้องบอกความจริง ฉับพลันนัยน์ตาสีนิลเบิกขึ้นเล็กน้อย การที่ฉันพูดออกไปก็แปลความหมายกลายๆ ว่าฉันยังบริสุทธิ์ พอเห็นดวงตาขบขันคู่นั้นแล้วพวงแก้มฉันกลับยิ่งร้อนเห่อจนต้องยกมือขึ้นมาบังหน้าเอาไว้ “อย่าจ้องกันแบบนี้สิ!


            “ฉันไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อย” อิทาจิดึงมือฉันออกให้สบตากันตรงๆ “ที่ฉันสนขอแค่ผู้หญิงตรงหน้าคือฮารูโนะ ซากุระก็พอ”


            น่าแปลก...ไม่รู้ทำไมพอเห็นดวงตาแน่วแน่คู่นั้นแล้วความลังเลในใจถึงถูกกลืนหายไปจนหมด รู้เพียงแค่ว่าฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่ปราการชิ้นสุดท้ายจะค่อยๆหลุดออกไป เมื่อร่างสูงเห็นว่าฉันพร้อมแล้วมือหนาจึงกระชับเอวฉันแน่นจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างเราแล้วค่อยๆทาบตัวลงมา ทันใดนั้นเองฉันก็ต้องสะดุ้งเฮือกสุดตัวพร้อมร่างกายพลันเกิดปฏิกิริยาต่อต้านสุดแรงเกิดเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในร่าง เขาพยามทำให้ฉันคุ้นเคยด้วยการลากมือผ่านไปทั่วทุกซอกทุกมุมตั้งแต่หน้าท้องแบนราบขึ้นไปถึงหน้าอกคู่สวยที่กระเพื่อมตามแรงหอบ ความเจ็บปวดที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนแผ่ซ่านไปทั้งร่างจนแทบอยากร้องออกมาดังๆ แต่ไม่นานอิทาจิก็ได้มอบสัมผัสที่มาพร้อมความสุขทางกายอย่างอ่อนโยน 


            ....แม้จะเจ็บมากแค่ไหนแต่การได้ทำตามเสียงหัวใจเรียกร้องมันกลับสุขยิ่งกว่า


หัวหน้าอันบุผู้เลื่องชื่อและฮีโร่ของหมู่บ้านที่ถูกผู้คนตราหน้าว่าเป็นอาชญากร สองนินจาผู้ยิ่งใหญ่ที่มีคำว่าศัตรูขวางกั้นในที่สุดพวกเราก็ได้ทำลายกำแพงนั่นลงไปอย่างไม่รู้ตัวและมันกำลังจะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่เมื่อหลุดเข้ามาแล้วจะไม่มีวันกลับออกไปได้อีก นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นความฝันอันล่องลอยที่จะทำให้ชีวิตฉันต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล....

 


            อิทาจิทิ้งตัวลงเคียงข้างฉันบนฟูกพลางตะแคงหันหน้าทางฉันอย่างอ่อนเพลีย เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงความทรมานในร่างกายหายไปหมดเหลือเพียงรสชาติแปลกใหม่และสัมผัสที่ยังหลงเหลืออยู่ตามผิวกาย การที่ฉันกลับเป็นปกตินั่นก็หมายถึงสติฉันกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม จะให้นอนต่อแบบนี้มันก็กระไรอยู่เลยยันตัวขึ้นมาเพื่อไปนอนที่อื่น ทว่าเอวคอดกลับถูกใครบางคนคว้าไว้จนล้มไปบนแผ่นอกกว้างซะก่อน


“จะไปไหน ใช้งานเสร็จแล้วจะทิ้งกันไปง่ายๆเลยเหรอ”


ฉันแอบกลืนน้ำลายเงียบๆ เมื่อเห็นแววตาร้อนแรงที่ยังคงสะท้อนในดวงตาสีนิลเหมือนพร้อมจะล่าเหยื่ออยู่ตลอดเวลา ทั้งที่เมื่อกี้เขาเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากฉันจนแทบหมดตัวแล้วด้วยซ้ำ! ขืนให้ฉันนอนทับตัวเขาต่อโดยไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้นฉันอาจจะเสี่ยงโดนเขากินจนเดินไม่ไหวแน่....


            “ปะ เปล่าสักหน่อย....ฉันคิดว่ามันดูแปลกๆถ้าเรานอนด้วยกันแบบนี้” ฉันเลี่ยงตอบเสียงอู้อี้รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ไม่กล้าเหลือบมองว่าเขามีสีหน้าแบบไหน


            “ถึงขั้นนี้แล้วเธอเพิ่งจะมากังวลเนี่ยนะ” อิทาจิทำหน้าไม่อยากเชื่อก่อนจะดุอย่างไม่จริงจังนักเมื่อเห็นฉันทำท่าจะขยับตัวหนีไม่เลิก “หยุดดื้อได้แล้ว ยิ่งเธอขยับมันยิ่งทำให้ฉันแย่รู้ไหม”


            ฉันแทบไม่กล้าคิดเลยว่า ยิ่งแย่ในความหมายเขาจะตามมาด้วยอะไรเลยยอมอยู่เฉยไปก่อน แต่นิสัยปากไม่รักสงบมันทำให้ฉันอดเถียงกลับไม่ได้ “นายคิดว่าฉันอายุกี่ขวบกัน หัวหน้าหน่วยลับแบบฉันถูกหาว่าดื้อฟังยังไงก็น่าขำ”


            “เธอเด็กกว่าฉันตั้งสามปี....” พูดยังไม่ทันจบอิทาจิก็ชะงักไปเมื่อเผลอหลุดเรื่องที่ไม่ควรออกมา เขารู้ว่าฉันเด็กกว่าสามปี...ปัญหาคือเขารู้ได้ไงว่าฉันอายุเท่าไหร่ถ้าไม่ใช่เราเคยรู้จักกันมาก่อน นัยน์ตาสีนิลดูลำบากใจพลางลอบสังเกตสีหน้าฉันไปด้วย ในเมื่อเขายังไม่พร้อมจะเปิดใจกับฉันเรื่องอดีต ฉันก็จะไม่บังคับให้เขาต้องเล่าอะไรตอนนี้ ยังไงซะเรามีเวลาอยู่ด้วยกันอีกตั้งเยอะเพราะจากนี้ต่อไปถึงเขาจะไล่ยังไงฉันก็จะตามติดแจให้มันรู้ไปเลยว่าฉายาซากุระจอมตื้อไม่ได้เป็นมาแค่ชื่อ! 


“ไหนใครเคยดูถูกฉันว่าเป็นไม้กระดาน มาตอนนี้นึกอยากแทะไม้แบนๆ ขึ้นมาหรือไง” ฉันแกล้งเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นเหมือนไม่ได้เอ๊ะใจ


“หืม ฉันเคยพูดด้วยเหรอ” อิทาจิดูโล่งอกที่ฉันไม่ได้ติดใจอะไร เขากระตุกยิ้มมุมปากระหว่างไล่สายตาต่ำลงมาเรื่อยๆ เล่นเอาฉันดึงผ้าห่มขึ้นคลุมแทบไม่ทัน “...จากที่ฉันทดลองมาก็ไม่นะ”


โธ่เอ๊ย! ฉันดันโง่ขุดหลุดฝังตัวเองชัดๆ


            “อิทาจิ!” ฉันทุบมือลงบนแผ่นอกเปลือยเปล่าอย่างหมั่นไส้ สาบานเลยว่าตอนนี้แก้มฉันมันร้อนระอุไปหมดแล้ว “พอเลย ไม่งั้นฉันจะหนีไปนอนที่อื่นจริงๆด้วย”


            “โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว เธอนอนนี่แหละ” อิทาจิหัวเราะในลำคอก่อนจะรั้งฉันเข้าไปชิดเอาว่าไม่ให้กระดิกไปไหน ฉันนอนแข็งทื่ออยู่แบบนั้นไม่รู้ว่าตัวเองควรมีปฏิกิริยาแบบไหนดี เพียงแต่ไม่กี่วินาทีต่อมาฉันเกือบข่มตาหลับแทบไม่ทันเมื่อเจอคำขู่อันหอมหวานเข้าไป “ถ้าเธอยังไม่เหนื่อยฉันจัดให้อีกรอบดีไหม” 


          “ไม่ต้อง!!




วันต่อมาความอ่อนเพลียส่งผลให้ฉันสลบไปนานพอสมควร ฉันหลับตาอย่างอ่อนแรงแทบไม่มีแรงขยับตัวไปไหน ทว่าเสียงกระซิบกระซาบบริเวณหน้าห้องปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด...แค่จะขยับตัวความเจ็บปวดก็แล่นเข้าจู่โจมจนต้องนอนนิ่งให้อาการปวดบรรเทาลง อาการเจ็บบริเวณขาหนีบทำเอาสติฉันตื่นเต็มตัวก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน


ไหนมีคนเคยบอกว่าตื่นมาจะจำอะไรไม่ได้เลยไง แต่รายละเอียดทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันยังติดตาฉันอยู่เลยนะ ฉันยังจำได้เลยว่าเมื่อวานแค่ฉันจูบตอบหรือเผลอขยับตัวนิดเดียวร่างสูงก็ขย้ำฉันซ้ำแล้วซ้ำอีกทุกซอกทุกมุมแถมยังร้อนแรงจนฉันชักสงสัยแล้วว่าใครกันแน่ที่โดนฤทธิ์ยาคิโดเข้าไป


พอนึกถึงใครบางคนฉันก็ก้มลงมองที่นอนข้างตัวอัตโนมัติแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า...


“หายไปไหนของเขากันนะ” ฉันคว้าเสื้อคลุมมาใส่ลวกๆ ตั้งใจจะตามหาเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคน ทว่ามือยังไม่ทันจับบานประตูเสียงจากด้านนอกก็พลันลอดเข้ามาซะก่อน


“รู้ตัวหรือเปล่าว่านายทำอะไรลงไป”


“นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างฉันกับฮารูโนะ นายไม่ต้องยุ่ง”


“สมาชิกแสงอุษาคิดจะสานต่อความสัมพันธ์กับหัวหน้าหน่วยลับของหมู่บ้านตัวเองงั้นเหรอ หึ ตลกสิ้นดี!


ฉันไม่คุ้นเสียงของอีกฝ่ายแต่ถ้าให้เดาคงเป็นเซ็ตสึถ้าจำไม่ผิดเพราะเขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามรถแฝงตัวไปได้ทุกที่ไม่เว้นแม้แต่เรือนบุปผาจันทรา แต่ที่ฉันสนใจมากกว่าคือคือบทสนทนาต่อจากนี้ต่างหาก....


“มันเกิดขึ้นแล้วจะให้ฉันทำไง” เจ้าของเสียงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าฉันไม่ทำเธอก็จะตายแล้วถ้าเราสูญเสียตัวประกันคนสำคัญไป นายคิดว่ามันคุ้มงั้นเหรอ”


อีกฝ่ายเงียบไปราวกับคิดตามคำพูดของอิทาจิทว่าคำที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากเขามันทำให้ฉันเผลอกำหมัดแน่น “นายสร้างพันธะกับเธอ....แน่ใจนะว่าไม่ใช่เพราะนายชอบเธอ?


“ตราบใดที่เธอยังเป็นคนของโคโนฮะฉันไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงหรอก นายว่ามันไม่ดีหรือไงถ้าทำให้เธอกลายมาเป็นพวกเราได้”


ประโยคโหดร้ายที่กล่าวออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนเล่นเอาฉันชาไปทั้งหน้าเหมือนถูกตบอย่างแรง แสดงว่าทุกสิ่งที่เขาทำเมื่อคืนรวมถึงแววตาอ่อนโยน...เป็นเพราะต้องการหลอกให้ฉันหลงรักแล้วดึงฉันไปเป็นพวกแค่นั้นเหรอ งั้นเรื่องภารกิจในห้องลับล่ะ...หรือมันจะกลายเป็นอดีตสำหรับเขาไปแล้ว? เป็นไปได้ไหมว่าอิทาจิถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งความเกลียดชังโดยสมบูรณ์จนลืมหน้าที่ของตัวเอง....รวมถึงเรื่องของฉันด้วย


ฉันเริ่มสับสนในตัวผู้ชายคนนี้มากขึ้นทุกทีจนกระทั่งประโยคถัดไปก็ทำให้ทุกอย่างกระจ่างขึ้นมา...


“แผนทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แค่ครั้งนี้เราจะได้หมากเพิ่มมาอีกหนึ่งตัว....”


“ได้ ฉันจะเชื่อนาย หวังว่านายคงไม่ทรยศเราแล้วหันไปเข้าข้างพวกโคโนฮะหรอกนะ” เซ็ตสึย้ำอีกครั้ง “ผู้หญิงคนนั้นเป็นถึงหัวหน้าหน่วยลับ นายห้ามประมาทเด็ดขาด”


“หึ” อิทาจิแค่นเสียงในลำคอเมื่อโดนอีกฝ่ายดูถูกราวกับว่าอุจิวะผู้ยิ่งใหญ่จะพลาดท่าให้กับผู้หญิง “นายเองก็ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด...ไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน”


“ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อแสงอุษา นายอยากเล่นสนุกกับเธอเท่าไหร่ก็ตามใจ”


“....คงอีกไม่นานหรอก”


“ก็ดี”


เสียงคนนอกห้องพลันเงียบลงเช่นเดียวกับหัวใจบอบช้ำที่คล้ายจะหยุดเต้นลงชั่วขณะ ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเขาคงไม่คิดจริงจังอะไรกับเรื่องเมื่อคืนนี้....บางทีทุกสิ่งที่เขาพูดออกมาอาจเป็นแค่การให้ฉันตายใจและยอมรับการตอบสนองจากเขาแค่นั้น ฉันกัดริมฝีปากสะกดกลั้นอารมณ์ต่างๆ ที่จุกขึ้นมาในลำคอ ฉันเป็นถึงหัวหน้าหน่วยลับจะมามัวทำตัวอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!


คิดซะว่าเป็นข่าวดีด้วยซ้ำที่ทำให้ฉันล่วงรู้แผนการลับโดยบังเอิญ อะไรที่เสียไปแล้วก็ให้มันแล้วไป ถือว่าเขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้ เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก...


เวลาผ่านไปได้ประมานสิบนาทีร่างสูงก็กลับมาอีกครั้งพร้อมบางอย่างในมือแต่ฉันกลับไม่สนใจ ความจริงที่ฉันรับรู้เล่นเอาฉันโกรธจนพานไม่อยากมองใบหน้าที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ที่โกรธมากกว่าคงไม่พ้นตัวเองที่ดันหลงเชื่อเขา


“ไง ตื่นแล้วเหรอ ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม” น้ำเสียงเขาดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ถึงแม้ท่าทางจะดูเย็นชาไปบ้างแต่สายตากลับอ่อนโยนจนฉันอดหวั่นไหวไม่ได้ ไม่นะซากุระ! ตอนนี้เธอจะเชื่อใจใครไม่ได้เด็ดขาด


“.......”


“มีอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น” อิทาจิถามด้วยน้ำเสียงเจือแววเป็นห่วง ไม่สิ...คงต้องใช้คำว่าแสร้งเป็นห่วงมากกว่า เขาเอื้อมมือหมายจะแตะหน้าผากแต่กลับโดนฉันเบี่ยงตัวหลบหนีทำให้ร่างสูงชะงักกลางอากาศ เขามองฉันอย่างไม่เข้าใจ “เธอหลบฉันทำไม”


“เปล่า” คำตอบสั้นๆ กับท่าทีเหินห่างราวกับเป็นคนละคนทำเอาคนตรงข้ามขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม


“ถ้าเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน....ฉันรู้ว่าไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น ถึงตอนนี้เราจะอยู่ในฐานะศัตรูกันแต่ฉันขอรับรองว่าจะรับผิดชอบเธอแน่นอน” เขารีบอธิบายคงนึกว่าฉันยังโกรธเรื่องเมื่อคืน ลึกลงไปนัยน์ตาสีนิลมีแววแน่วแน่จนฉันอยากจะเชื่อแต่....มันคงเป็นไปได้ยากแล้วล่ะ


“เหอะ....นายนี่มันตลกเป็นบ้าเลย” ฉันแค่นหัวเราะพลางปรายตามองสีหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยสับสน


“ซากุระ? เธอเป็นอะไรกันแน่”  


ฉันหลบสายตาไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขารู้ว่าฉันรู้สึกยังไง แม้จะรู้ดีถึงความสัมพันธ์ที่เป็นเหมือนเส้นขนาน อะไรบางอย่างดลใจให้ฉันถามสิ่งที่ติดค้างในใจออกไป แม้จะกลัวกับคำตอบที่จะได้รับมากแค่ไหนก็ตาม


“นายจะรับผิดชอบยังไง....แต่งงานกับฉัน?


“.......” อิทาจิเงียบไปทันที ร่องรอยตกใจปรากฏในดวงตาคู่นั้น ปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยมากพอจะยืนยันทุกคำพูดเมื่อกี้ได้เป็นอย่างดี


“ว่าไง ถ้านายบอกจะรับผิดชอบก็มีทางเดียวคือแต่งงานกับฉัน” ใจฉันสั่งให้ถามออกไปแบบนั้นโดยไม่รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองกำลังคาดหวังคำตอบจากปากคนตรงหน้าอยู่ เราทั้งคู่สบตากันเนิ่นนานและครั้งนี้ฉันไม่อยากพลาดสีหน้าอีกฝ่าย ทว่า...อิทาจิเหมือนเอาค้อนทุบหัวฉันอย่างแรงด้วยการถอนหายใจออกมาหนักหน่วงก่อนจะเบือนสายตาหนี


“ฉัน...ทำแบบนั้นไม่ได้”


“ถ้าไม่ก็ปล่อยซะ” น้ำเสียงที่ออกมาฟังดูเย็นชาไร้ความรู้สึกจนฉันยังตกใจ ความเยือกเย็นตั้งแต่รับหน้าที่หัวหน้าหน่วยลับมันรวนไปหมดหลังจากได้พบผู้ชายคนนี้อีกครั้ง


“ซากุระ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”


“ทำไม? หรือนายยังเล่นสนุกกับฉันไม่พอ หลอกใช้ฉัน ย่ำยีศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงจนไม่เหลือความเป็นคน นายมันสารเลวอุจิวะ อิทาจิ!


“เธอได้ยิน....!?” นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างคาดไม่ถึงเมื่อสบกับสีหน้าแค้นใจของฉัน  


ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะสนว่าตัวเองมีเพียงเสื้อคลุมบางๆ ผืนเดียว รู้เพียงแต่ว่าฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ขืนต้องทนมองหน้าเขาอีกสักวินาทีเดียวแม้แต่ความอัดอั้นที่สะกดเอาไว้คงต้องพรั่งพรูออกมาแน่ อิทาจิเห็นว่าฉันจะหนีเลยรีบเข้ามาขวางโดยไม่รู้เลยว่าในเวลานี้ความอดทนฉันมาถึงขีดจำกัดแล้ว


ฉันตัดสินใจหยิบยาสลบที่ซ่อนไว้ตลอดปักเข้าบริเวณลำคอหนาโดยไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บหรือไม่ ร่างสูงเบิกตาโตไม่คิดว่าฉันจะโกรธเอาจริงเอาจังขนาดนี้เลยไม่ทันระวังตัว เขาเบี่ยงตัวหลบทว่าก็ยังช้ากว่าฉันก้าวหนึ่ง


ฉันมองร่างหนาที่ค่อยๆ ทรุดลงไปด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะทิ้งเขาไว้แบบนั้นเพราะกลัวว่าตัวเองจะทนสายตาตัดพ้อไม่ไหวจนร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขา ความเร่งรีบทำให้ฉันไม่ทันระวังและชนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้า


“ขะ....ขอโทษค่ะ”


_______________________________________________________________________________________________________

 เขียนไปเขียนมาขอเปลี่ยนนนางเอกเป็นตัวเองแทนได้ไหม555 

(รีดเดอร์: %&^*&(^(^(*$#@(% ) กรีดร้องอย่างสยดสยอง


อิทาจิทำไมถึงได้ใจร้ายหลอกใช้ว่าที่ภรรยาได้ลงคอ ปากบอกว่าจะรับผิดชอบ 

แต่พอหนูกุถามนี่ถึงกับเงียบ...มันหมายความว่ายังไงคะสุดหล่อ!


P.S. อย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยน้า 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #479 โลลิค่อน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 18:30
    น่าสงสารอะ
    #479
    0
  2. #401 Nese (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 21:24
    น่าสงสารทั้งคู่ถ้าเป็นเรานะคงชวนกันหนีไปเลยล่ะ(แบบว่าใครจะทำอะไรชั้นไม่สน555+)เราคิดว่าการที่สถานะของทั้งสองคนเป็นแบบนี้ความรักคงไปไม่ถึงไหนหรอก(เฮ้อ...หน้าที่ๆ _ _lll)
    #401
    0
  3. #400 Гово&# (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 16:27
    สนุกมากเลยค่ะ มาอัพอีกเร็วๆนะคะ ^^
    #400
    0
  4. #399 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 15:19
    อิทาจิพูดแบบนั้นใครก็ต้องเชื่อแหละ TT ยิ่งเก็บอารมณ์เก่งอยู่ด้วย
    ซากุระก็เลยคิดว่าตัวเองโดนหลอกซ้ำไปซ้ำมา TT ช้ำทั้งคู่เลยยย
    ว่าแต่ใครชนซากุระล่ะนั่น
    อัพต่อน้าาาาาาาาา  ค้างมากเลย  สนุกมากค้าาาาาา^^
    #399
    0
  5. #398 noiaum1029 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 13:07
    รออออออ><
    #398
    0
  6. #397 Kad2545 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 09:08
    รอออออ ต่อเร็วเลยยยย
    #397
    0
  7. #396 Yurina (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 07:41
    อิทาจิเล่นละครตบตาเซ็ตซึได้เนียนมากกก แบบนี้หนูกุเสียใจน่ะ T~T แล้ว... ซากุระชนใครอ่ะ? อยากรู้มว๊ากกกก
    #396
    0
  8. #395 Love Asuita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 06:33
    จะสงสารใครดี...มันน่าสงสารทั้งคู่อ่าาาา
    สนุกมากกกก กำลังเข้มข้นเลยค่ะ
    #395
    0
  9. #394 tktakaru (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 06:11
    ไรท์มาอัพต่อเลยคาใจมากงะค่ะ แงแง
    #394
    0
  10. #393 Yuuki Hime (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 17:10
    ไรท์จ๋ามาอีพไวๆนะ ถ้าชักช้าเด๊ะโดดงับหัวเลย
    #393
    0
  11. #392 Nese (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 21:55
    รู้สึกว่า.....อิทาจิจะหื่นขึ้นมากมาย555+(แต่แลดูน่ารักยังไงไม่รู้555+)รูั้้้้้้้้้ีไหมเรารักคู่นี้เพิ่มขึ้นเพราะไรท์์์์์เลยนะ555 แต่ดูเหมือนอิทาจิจะยังไม่เ้้่คยลืมซากุระอยูึ่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่ี่ีั้ี่เลยนะเพราะหน้าที่สินะT^Tเราก็ยังรอต่อไป~

    (ไรต์เตอร์์์จ๋า~~~<--เสียงโหยหวนเหมือนพึ่่งออกจากโลง)ผีแม่นากเข้าสิงX_X(lol)
    #392
    0
  12. #391 RasikaPF (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 22:38
    อยากสิงหนูกุมากกกกกกกกก กอ ก ล้านตัววว
    #391
    0
  13. #390 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 19:48
    ต่อมหื่นระเบิด 555+ อิจจี้ดูหื่นแบบไสยๆๆๆ 555+
    #390
    0
  14. #389 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 17:49
    ขำซากุระ "ไม่ต้อง" 555
    โอ้ย ทั้งสองคนน่ารักจังเลย ยิ่งอ่านยิ่งเขินนนนน

    สำหรับการสอบ ไรต์สู้ๆน้า เป็นกำลังใจให้ค้าาา
    #389
    0
  15. #388 Kad2545 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 17:23
    ต่อค่ะ555นุก
    #388
    0
  16. #387 Yurina (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 08:23
    รู้สึกว่า... อิทาจิจะหื่นขึ้นไงไม่รู้นะ >,.< พูดจาสองแง่สองง่ามตลอดดดดด ฮ่ะๆๆ
    #387
    0
  17. #386 Love Asuita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 07:46
    อ๊ากกกก~ ฟินมากกกกกกกกกกกกก แค่นี้ข้าพเจ้าก็ตายตาหลับแล้ว> #386
    0
  18. #385 tktakaru (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 06:26
    อิจฉาหนูกุ
    #385
    0
  19. #384 Yurina (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 18:17
    อิทาจิกับหนูกุจะทำอะไรก็ขอให้รีดเดอร์รู้ด้วยคนนะ >//////< อย่ามาปิดบังกันเลย ฮ่ะๆ
    #384
    0
  20. #383 Yurina (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 18:10
    หื่มมมมม! ไรท์ทำอะไรค่ะ -.,- มันค้างมาก มาต่อเลยยยย
    #383
    0
  21. #382 Nese (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 16:36
    อ้าก!ใครก็ได้ขอเลือดกรุ๊ปเอหน่อยเลือดจะหมดตัวแล้ว>//////<รีบมาอัพต่อเร็วๆนะคะ~*,,*
    #382
    0
  22. #381 Diary Me (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 00:31
    ใจละลายยยย...
    #381
    0
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #379 tktakaru (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 21:56
    อยากอ่านต่อแล้วคู่นี้หายากมากสู้ๆนะค่ะรอ่านนะค่ะ
    #379
    0
  25. #378 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 18:20
    รอคอยใจจดใจจ่อค่าาา
    #378
    0