มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 59 : บทที่ ๑๑ : นกน้อยในกรงทอง (๖)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    4 ก.ย. 63


บทที่ ๑๑ 

นกน้อยในกรงทอง

ตอนนี้สนพ.สถาพรเปิดจองมุกลายเพชรแล้วนะคะ ลิงค์จอง ▶️ bit.ly/2ENtcZA จองได้ตั้งแต่วันนี้ ถึง 9 กันยานี้ ใครสั่งไว จะได้รับโฟโต้การ์ดที่ระลึกพร้อมลายเซ็นจากนวตาด้วย จำนวนจำกัดนะคะ แจกเรียงตามยอดบิลที่โอนเงินค่ะ จ่ายก่อน ได้ก่อนนน 


พชพัชรชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตามารดาอย่างใคร่รู้

“ใครบอกคุณแม่เรื่องนี้หรือครับ”

“ไม่ใช่จากพี่น้องของลูกหรอกจ้ะ” นายหญิงแห่งแก๊งฟอลโค่เอ่ยอย่างนิ่มนวลราวกับเดาใจเขาได้ “แม่ได้ยินมาจากพ่อของลูกน่ะสิ ลูกก็รู้นี่ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาหมาป่าร้อยเขี้ยวไปได้ ภารกิจครั้งนี้มันยากมากกว่าที่คิดใช่ไหม”

“ครับ”

“ถ้ายาก...ทำไมลูกถึงไม่หยุดเสียล่ะ แม่ไม่อยากให้เกิดการสูญเสียมากไปกว่านี้ แค่จัสมินคนเดียวก็เกินพอ”

“ผมหยุดไม่ได้ ขอโทษครับ”

ลลินผ่อนลมหายใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าบุตรชายต้องพูดอย่างนี้ แต่ก็อยากลองเสี่ยงโน้มน้าวต่ออีกสักหน่อย

“แก๊งเอเด็นไม่ใช่แก๊งธรรมดาๆ ที่ลูกจะถอนรากถอนโคนมันได้ง่ายๆ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเจ็บปวด เปลี่ยนภารกิจไม่ดีกว่าหรือ ถ้าลูกอยากจะพิสูจน์ฝีมือให้คุณพ่อได้เห็น มันยังมีหนทางอื่น มีแก๊งอื่นๆ อีกตั้งมากมายให้ลูกได้ลับฝีมือด้วย ไม่จำเป็นต้องเป็นแก๊งเอเด็นเลย”

“เพราะผมไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไป มันเลยต้องเป็นแก๊งเอเด็น แค่มันเท่านั้นครับ” พชพัชรยืนยันหนักแน่น ดวงตาสีทองวาวโรจน์อย่างน่ากลัว ทำเอาผู้เป็นแม่นิ่งอึ้ง แววตาเช่นนั้นทำให้นึกถึงแววตาของสามีของเธอเวลาเอาจริงขึ้นมาเลย เรียกได้ว่าถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน “ผมรอเวลานี้มาสิบกว่าปี รอวันที่จะได้กระชากหน้ากากและโค่นล้มแก๊งสารเลวนี่ ต่อให้ยากสักแค่ไหน ต่อให้ไม่เคยมีใครทำได้ แต่ผมต้องทำได้”

ดวงตาของคนเป็นแม่หม่นแสงลง เอื้อมมือไปลูบศีรษะของบุตรชายอย่างปลอบประโลม ต่อให้เธอจะพยายามทำอย่างไร แต่พชพัชรก็ไม่เคยลบเหตุการณ์ร้ายวันนั้นจากใจไปได้

“แม่รู้ว่ามันยาก แต่ลูกควรจะลืมเรื่องวันนั้นไปได้แล้ว การเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจไม่เกิดประโยชน์ รังแต่จะเป็นยาพิษในใจให้เราตายลงอย่างช้าๆ แม่เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่ามันไม่ใช่ความผิดของลูก ลูกไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง”

แต่ก็เหมือนน้ำเย็นแก้วเล็กๆ ที่ราดลงบนกองเพลิงลุกท่วม มันไม่อาจทำให้เพลิงแห่งความหลังนี้ยุติลงได้ มาเฟียหนุ่มวางมือตนทับลงบนมือของมารดา ไม่ใช่เพื่อตอบรับคำปลอบใจ แต่เพื่อแกะมืออีกฝ่ายออก

ไม่ใช่ความผิดของเขางั้นหรือ...ทุกคนล้วนโกหกเขาเรื่องนี้มาตลอด เพราะเขารู้ดีว่า เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้นเพราะความไร้ความสามารถของเขาเอง ไม่ใช่เพราะใครอื่น

“ผมต้องไปทำธุระอย่างอื่นต่อ ขอตัวก่อนครับ” กล่าวขอตัวแล้ว ร่างสูงในชุดสูทสีดำก็เดินออกไปจากงานศพทิ้งให้มารดามองตามด้วยความไม่สบายใจ

พช...ลูกยังไม่เข้าใจเรื่องนี้ดีพอ ภารกิจแห่งความหลังนี้ไม่ใช่แค่ยาก แต่มันเป็นภารกิจที่ลูกไม่มีทางชนะ!

 


ครั้นพอก้าวออกมาจากงานศพได้ไม่ทันไร ยังไม่ทันขึ้นรถยนต์ที่จอดรออยู่หน้าโบสถ์ เขาก็พบกับแดนไทยซึ่งเพิ่งเดินทางมาถึงพอดี เมื่อเห็นเจ้านาย แดนไทยก็ปราดมาทำความเคารพ

“มาแสดงความเสียใจกับจัสมินหรือ”

“ครับ ผมเตรียมดอกไม้มาให้เธอ” พูดแล้วก็ยกดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่งขึ้นมาแสดงให้ดู

การที่แดนไทยโผล่มาพร้อมดอกไม้เพื่อแสดงความเสียใจ ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่แปลกก็ตรงที่ว่าเขาไม่ได้ถือดอกไม้มาเพียงดอกเดียว แต่ถือมาถึงสองดอก

“แล้วอีกดอกให้ใคร” พชพัชรตั้งคำถาม จะเรียกว่าดอกไม้ก็คงไม่ต้องต้องเสียทีเดียว เพราะมันไม่ใช่ดอกไม้จริงๆ แต่เป็นดอกกุหลาบพับจากกระดาษสีขาวอย่างประณีตทำให้เป็นรูปทรงของดอกกุหลาบ

“อ้อ นี่น่ะหรือครับ” แดนไทยยิ้มกว้าง ยื่นดอกกระดาษอย่างนำเสนอเต็มที่ “นี่ก็ให้จัสมินเหมือนกันครับ”

“จากใคร”

“คุณมุกครับ”

จากมุกอันดางั้นหรือ...เขาควรจะคิดได้แล้วเชียวว่า คนที่ขยันทำเรื่องไร้สาระแบบนี้มีแค่คนเดียว

“คุณมุกเธอได้ยินว่าผมจะมาร่วมงานศพของจัสมิน เธออยากมาร่วมงานด้วย แต่เพราะคุณพชไม่อนุญาตให้เธอออกไปไหน เธอเลยฝากแสดงความเสียใจมาแทนครับ”

“ด้วยการพับดอกกุหลาบให้น่ะหรือ”

“ครับ เธออุตส่าห์หากระดาษในบ้านมาพับ เป็นดอกกุหลาบสีขาวสวยเชียว”

“สวย” เขายอมรับ แม้จะไม่ค่อยอยากชื่นชมนักก็ตาม “แต่ทำไมต้องพับให้ลำบาก แค่ฝากแกซื้อดอกไม้สักดอกร่วมอาลัยไม่ดีกว่าหรือ”

“เรื่องนั้นตอนแรกผมก็สงสัยเหมือนกัน แต่คุณมุกบอกว่า มูลค่าทางจิตใจมันต่างกัน เธออยากจะทำของอำลาให้จัสมินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยตัวเอง เลยบรรจงพับดอกไม้นี้ขึ้นมาครับ”

ตอนแรกพชพัชรก็ไม่เข้าใจ ต่อเมื่อได้เห็นความตั้งใจของมุกอันดาแล้วเขาก็ยอมผ่อนท่าทีลง กุหลาบพับดอกนั้นไม่ใช่เพียงถูกทำขึ้นมาอย่างประณีต แต่ยังมีข้อความเล็กๆ เขียนอำลาจัสมินบนกลีบดอกอย่างตั้งอกตั้งใจอีกด้วย ยิ่งรู้จักเขาก็ยิ่งตระหนักว่ามุกอันดาเป็นผู้หญิงที่แปลกแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยพบมาจริงๆ

“คุณพชอยากจะลองดูใกล้ๆ หน่อยไหมครับ”

นัยน์ตาคมคลายความกร้าวแข็งลง เขาเกือบจะเอื้อมมือไปรับดอกกระดาษนั่นมาดูแล้ว ต่อเมื่อตั้งสติได้จึงคิดได้ว่าคงไม่สมควร

“ฉันไม่อยากดูของเหลวไหล แกรีบไปวางดอกไม้ข้างในเถอะ” พชพัชรสั่งการกับลูกน้อง แม้จะยั้งมือตนเองไว้ได้ทัน แต่เขากลับยั้งรอยยิ้มบางๆ ซึ่งผุดบนมุมปากไม่ทันเสียอย่างนั้น

แดนไทยหายเข้าไปวางดอกไม้พักหนึ่งก็กลับออกมา เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้านายยังคงยืนรอเขาอยู่ที่เดิม คงมีเรื่องอยากจะถามเขาแน่ เพราะปกติไม่เห็นจะใส่ใจรอเลยสักครั้งหากไม่มีเหตุจำเป็น

“มุกอันดาเป็นยังไง ทำตัวดีหรือเปล่า”

ลูกน้องหนุ่มอมยิ้มกับคำถามของเจ้านาย นั่นไงล่ะ เขาเดาไว้ไม่มีผิดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับแม่สาวหน้าสวยคนนั้น อย่างนี้ไม่ได้เรียกเกลียด แต่เรียกว่าสนใจต่างหาก นี่ละนะคนที่ไม่ค่อยได้ใกล้ผู้หญิง พอลองได้เห็นความน่ารักของผู้หญิงเข้าหน่อย ก็มักหวั่นไหวง่าย เรียกว่าอาการหนักจนปิดไม่มิดอย่างนี้นั่นเอง

“ก็ดีครับ เธอโอดเรื่องครอบครัวเธออยู่บ้างเรื่องที่คุณพชจะย้ายพวกเขาไปต่างประเทศ เธอหาว่าท่านกดดันเธอ”

“ก็ถูกอย่างที่เธอว่า”

“แต่ไม่ทั้งหมดนี่ครับ ที่ท่านย้ายครอบครัวเธอไปไกลก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาเองด้วย ท่านไม่อยากให้พวกเขาถูกแก๊งเอเด็นจับตัวไปต่อรองใช่ไหมล่ะครับ นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณมุกกำลังไขปริศนาเรื่องกลอนและมันอาจจะมีความเชื่อมโยงกับทะเลอันดามัน ท่านเองก็คงจะกันเธอไปอยู่ที่ไกลกว่านี้เหมือนกันเพื่อความปลอดภัย ทำไมคุณพชไม่บอกความจริงเธอไปตรงๆ เธอจะได้ไม่คิดว่าท่านใจร้ายใจดำมากนัก”

พชพัชรมองอีกฝ่ายเขม็ง แดนไทยก็เป็นอย่างนี้ บางทีก็รู้ดีจนน่ารำคาญ

“ฉันไม่สนว่าเธอจะมองฉันยังไง ฉันสนแค่ว่าเธอให้อะไรฉันได้ ขอแค่ไม่ก่อเรื่องก็ถือเป็นเรื่องที่ดีแล้ว”

ลูกน้องหนุ่มหัวเราะ โคลงศีรษะไปมา

“คุณมุกไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลยครับ ช่วงแรกเธอพยายามหาทางติดต่อขอความช่วยเหลือจากคนอื่นผ่านแท็บเล็ตที่คุณพชให้ไว้บ้าง แต่พอรู้ว่าเราล็อกระบบเอาไว้ เธอก็ล้มเลิกไป ตอนนี้ก็เลยค่อนข้างเหงาหงอยนิดหน่อย แต่ไม่ได้หนักหนาอะไร ท่านน่าจะแวะไปหาเธอบ้างนะครับ ไม่เห็นต้องรอถึงสัปดาห์หน้า”

“สัปดาห์หน้าของแกจะมาถึงในอีกสองวัน” มาเฟียหนุ่มเอ่ยเสียงขรึม พยายามไม่สนใจรอยยิ้มล้อเลียนของลูกน้องเพราะมันทำให้เขารู้สึกระอา “นอกจากนั่งพับกระดาษแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะมีอะไรคืบหน้ามารายงานฉันบ้าง”

และความคืบหน้านั้นก็มาถึงจริงๆ แต่ไม่ใช่จากการไขปริศนาของมุกอันดา แต่มาจากทีมลูกน้องของเขา ก่อนหน้านี้เพราะไม่รู้ว่าศัตรูจะย้อนกลับมาเมื่อไร เขาจึงส่งทีมไปคอยลาดตระเวนอย่างลับๆ แถวบ้านของมุกอันดาเผื่อได้เบาะแสอะไรบ้าง ซึ่งก็ไม่เสียเปล่า เพราะคืนนั้นเองเขาก็ได้รับรายงานจากทีมลาดตระเวนว่า มีชายคนหนึ่งมาคอยป้วนเปี้ยนอยู่แถวบ้านของเธอ

คนของแก๊งเอเด็นหรือ หรือว่าไม่ใช่กันล่ะ

พชพัชรโยนรูปถ่ายซึ่งลูกน้องส่งมาให้ลงบนโต๊ะทีละใบอย่างครุ่นคิด มันเป็นรูปของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่บริเวณบ้านของมุกอันดามาหลายวันแล้ว ดูท่าทางไม่เหมือนคนในวงการมาเฟียสักเท่าไร แต่ของอย่างนี้มันตบตากันได้ เขาเองก็เห็นมาเยอะและไม่อยากประมาท จึงดีกว่าหากจะพิสูจน์ให้กระจ่าง พอคิดได้อย่างนั้นจึงสั่งการลูกน้องทันที

“ไปสืบมาว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับแก๊งเอเด็นหรือมุกอันดาหรือเปล่า”

“ครับ คุณพช”

นวตา

ฮันแน่ ยังไงกันเนี่ยพี่พชชชชช 55555 ตกลงจะสนใจหรือไม่สนใจน้องกันแน่ ส่วนคนที่มาป้วนเปี้ยนแถวบ้านหนูมุกนี่ใครกันนะ ใครรู้ บอกด้วยย 





ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #324 pairingeo (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 23:42
    ชลธิศแน่เลน
    #324
    1
    • #324-1 น ว ต า(จากตอนที่ 59)
      5 กันยายน 2563 / 03:03
      จะใช่มั้ยน้าา แล้วนางมาป้วนเปี้ยนทำไม
      #324-1
  2. #323 caillou (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 21:42
    มีคนมาป้วนเปี้ยนอย่างงี้พี่พชต้องไปหาน้องมุกก่อนเวลาแล้วละ
    #323
    1
    • #323-1 น ว ต า(จากตอนที่ 59)
      5 กันยายน 2563 / 03:03
      ใช้เป็นข้ออ้างแอบไปหาน้องเลยใช่มะ กู้ดไอเดีย
      #323-1
  3. #322 Mai & Nut (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 21:34
    ใช่พี่ชลของน้องมุกมั้ยนะ...
    #322
    1
    • #322-1 น ว ต า(จากตอนที่ 59)
      5 กันยายน 2563 / 03:02
      ใช่มั้ยนะ แล้วมาทำอะไรกันล่ะ
      #322-1
  4. #321 น ว ต า (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 21:20

    ส่งพี่พชตอนใหม่ค่า มาแอบดึก อิอิ

    #321
    0