มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 60 : บทที่ ๑๒ : ชดใช้ด้วยร่างกาย (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    5 ก.ย. 63



บทที่ ๑๒ 

ชดใช้ด้วยร่างกาย

ตอนนี้สนพ.สถาพรเปิดจองมุกลายเพชรแล้วนะคะ ลิงค์lสั่งนิยาย ▶️ bit.ly/2ENtcZA จองได้ตั้งแต่วันนี้ ถึง 9 กันยานี้ ใครสั่งไว จะได้รับโฟโต้การ์ดที่ระลึกพร้อมลายเซ็นจากนวตาด้วย จำนวนจำกัดนะคะ แจกเรียงตามยอดบิลที่โอนเงินค่ะ จ่ายก่อน ได้ก่อนนน 


แม้บรรยากาศและความสะดวกสบายภายในเซฟเฮ้าส์จะเข้าขั้นรีสอร์ตหรูระดับห้าดาวก็ตาม มีทั้งอาหารดีๆ และการบริการดีเยี่ยมจากแม่บ้าน แต่มุกอันดากลับไม่มีความสุขในการอยู่ที่นี่สักเท่าไร เธอหมดหวังในการติดต่อโลกภายนอกมาสักพักแล้วเพราะแม้แดนไทยจะไม่ได้อยู่เฝ้าเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะต้องคอยแวะไปหาปริมกับปัทมาเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อยเป็นระยะ แต่เขาก็อาศัยอยู่บ้านหลังข้างๆ และคอยจับตาดูเธอทุกฝีก้าวอยู่ดี ในเมื่อเธอถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากเซฟเฮ้าส์แม้แต่ก้าวเดียว กิจวัตรประจำวันของเธอจึงวนๆ เวียนๆ อยู่กับการนั่งทอดหุ่ยบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว หมดเวลาไปวันๆ กับการแก้ปริศนาในกลอนซึ่งจนป่านนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจความหมายของมัน

หญิงสาวถอนหายใจ วางแท็บเล็ตลงบนตักและเหม่อมองไปยังวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า 

หากจะถามว่าส่วนใดของเซฟเฮ้าส์ซึ่งเธอชอบที่สุดก็คงจะเป็นระเบียงหลังเซฟเฮ้าส์นี่ละ เพราะมันเป็นสถานที่เดียวซึ่งทำให้เธอได้สัมผัสอิสรภาพเล็กๆ น้อยๆ ภายใต้ปราการแน่นหนาน่ารังเกียจแห่งนี้บ้าง ระเบียงไม้ผสมหินแกรนิตซึ่งทอดตัวยาวออกไปนอกอาคาร ทำให้เธอสามารถมองเห็นเส้นขอบฟ้าและขอบน้ำจดกันได้อย่างชัดเจน หากไม่ติดว่าจุดนี้เป็นชะง่อนผาสูงหลายร้อยเมตรละก็ เธอคงปีนรั้วระเบียงหนีออกไปนานแล้ว ในเมื่อเธอไม่อยากเสี่ยงกลิ้งตกเขาตาย เธอจึงได้แต่นั่งชมพระอาทิตย์ขึ้นและตกที่ตรงนี้แทน พยายามให้กำลังใจตัวเองให้ผ่านแต่ละวันไปได้เท่านั้น

ใกล้ค่ำแล้วร่างบางเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนจะยกแท็บเล็ตขึ้นมาขีดๆ เขียนๆ หาความเชื่อมโยงและความเป็นไปได้ต่างๆ นานาอีกครั้ง เธออ่านกลอนบทนี้ซ้ำไปมานับร้อยๆ รอบจนท่องจำได้แล้ว แต่ก็เพียงแค่ท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทอง เธอไม่รู้ความหมายจริงๆ ของมันอยู่ดี

สมฤดีที่ตามหามุกอันดา

เธออ่านวรรคสุดท้ายของกลอน ความคืบหน้าอย่างเดียวที่เธอมีตอนนี้ก็คือเรื่องที่ข้อมูลลับซึ่งพชพัชรต้องการน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในทะเลอันดามัน แต่มันอยู่ตรงไหนกันเล่า ในเมื่อทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตาขนาดนี้ งานนี้เหมือนจะง่าย...แต่ไม่ง่ายเลยสักนิด เธอต้องสโคปพื้นที่ให้แคบลงกว่านี้ ไม่อย่างนั้นมันก็คงไม่ต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทร

หญิงสาวกำลังจดจ่อกับการคิดวิเคราะห์ได้สักครู่ แดนไทยก็เดินเข้ามาบอกกับเธอว่า พชพัชรกำลังจะเดินทางมาถึงเซฟเฮ้าส์ในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว

“งั้นหรือคะ” เธอเพียงแต่พยักหน้าและไม่ได้สนใจกับการมาถึงของเขาเลยสักนิด ทำเอาแดนไทยต้องถามต่อด้วยความงุนงง

“คุณมุกไม่ไปเตรียมตัวหรือครับ”

“เตรียมตัวอะไรคะ”

“ก็เตรียมตัวต้อนรับคุณพชยังไงละ”

มุกอันดาขมวดคิ้ว และนี่ละคือสิ่งที่เธอเกลียด ครั้นพอเจ้านายกำลังจะมา ทุกคนก็วิ่งหน้าวิ่งหลังตื่นเต้นกันยกใหญ่ ทำให้เธอนึกถึงฉากในภายนตร์จีนย้อนยุคที่ฮ่องเต้จะเสด็จมาหานางสนมที่วังหลัง เพราะต้องมีการเตรียมต้อนรับกันแบบเอิกเกริก ลองให้เขาเป็นฮ่องเต้หน้าฝรั่งในหนังจีนก่อนแล้วกัน เธอถึงจะบ้าจี้เต้นตามไปด้วย

“ทำไมฉันต้องไปต้อนรับเขาด้วย ฉันไม่ใช่ลูกน้องเขาเสียหน่อย” เธอเอ่ยอย่างเฉยชา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาแก้ปริศนาต่อโดยไม่สนใจอะไรอีก แดนไทยคงจะรู้ตัวว่าโน้มน้าวเธอไม่ได้ผล บ่นพึมพำนิดหนึ่งแล้วจึงยอมจากไป พอถูกปล่อยให้อยู่คนเดียวแล้วเธอก็ตั้งสติและลองคิดใหม่ พยายามนำข้อมูลที่พชพัชรส่งให้เธอทางแท็บเล็ตมาประกอบเผื่อว่ามันอาจจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง

“หัวหน้าแก๊งเอเด็นไม่ใช่คนฝรั่งเศส แต่พูดภาษาฝรั่งเศสคล่อง” มัคคุเทศก์สาวไล่เขียนคำศัพท์ฝรั่งเศสออกมาหลายคำ ด้วยหน้าที่การงานทำให้เธอรู้ภาษาต่างประเทศเช่นกัน เธอพยายามใช้ความสามารถพิเศษนี้ให้เป็นประโยชน์ด้วยการหาความเชื่อมโยงกับบทกลอน แต่ก็ไม่พบความเชื่อมโยงใดๆ จึงเปลี่ยนประเด็นไปเรื่องรอยสักแทน

“มีรอยสักบนลิ้นเป็นรูปงูพันต้นไม้...” เธอคิดพลางวาดรูปตัวการ์ตูนรูปผู้ชายแบบลวกๆ ขึ้นมาคนหนึ่งบนหน้าจอ แล้ววาดรอยสักขยุกขยิกลงไป คนอะไรสักบนลิ้นด้วย พอเห็นอย่างนี้แล้วเธอก็นึกหวาดเสียวขึ้นมาแทนเจ้าตัว จนเผลอแลบลิ้นตนเองออกมาแล้วทำหน้าเหยเก

กว่าจะได้รอยสัก คงจะเจ็บน่าดู

แต่ก็เหมือนฟ้าไม่เข้าข้าง เพราะทันทีที่ทำอาการเช่นนั้น พชพัชรซึ่งโผล่เงียบๆ เข้ามาในเซฟเฮ้าส์ก็ทันเห็นเข้าพอดี แต่เธอกลับไม่ได้รู้ตัวเลยจนกระทั่งเสียงเข้มงวดทักขึ้น

“ทำอะไร”

คนถูกถามสะดุ้ง ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แทบจะทำแท็บเล็ตในมือหล่นพื้น

“คุณพช! ทำไมมาเงียบๆ แบบนี้ล่ะคะ มานานหรือยัง”

“ก็นานพอจะเห็นคุณทำท่าเมื่อครู่” ชายหนุ่มตอบพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้เธอ โดยมีผู้ติดตามเดินตามมาแบบรักษาระยะห่างด้วย “เกิดเป็นคนแล้วไม่ชอบงั้นหรือ ถึงได้ทำตัวเป็นสุนัข”

 “สุนัขอะไรของคุณ”

“มีแต่สุนัขที่ชอบแลบลิ้น” เขาตอบหน้าเรียบ แต่คนโดนหาว่าเป็นสุนัขกลับนิ่งค้างไปแล้ว และเมื่อตั้งสติได้เธอก็ค้อนเขาตาเขียวขวับ

นี่น่ะหรือสุภาพบุรุษแห่งแก๊งฟอลโค่ ความปากร้ายหน้าตายนี้มันคืออะไรกัน!

นวตา

ปากคมตลอดอะพี่พช เบาๆ กับน้องหน่อยก็ได้นะ น้องพยายามช่วยพี่แก้ภารกิจอยู่นะเอ้อออ ><





ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #328 pairingeo (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:50
    มาถึงก็ชวนทะเลาะเลยนะพี่พช
    #328
    1
    • #328-1 น ว ต า(จากตอนที่ 60)
      6 กันยายน 2563 / 01:17
      ตลอดอะคนนี้ 5555 พี่พชคนซึน
      #328-1
  2. #327 melodymaiikim (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 20:01
    หาเรื่องตลอดด
    #327
    1
    • #327-1 น ว ต า(จากตอนที่ 60)
      6 กันยายน 2563 / 01:17
      ปากแบบนี้ต้องโดนตบด้วยปากสักทีนะคะ อิอิ
      #327-1
  3. #326 น ว ต า (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 19:54

    ส่งพี่พชหนูมุกตอนใหม่ค่า

    #326
    0
  4. #325 YuyJomjun (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 11:36
    คงไม่ได้เอาน้องไปล่อลูกปืนหรอกนะพี่พช
    #325
    1
    • #325-1 น ว ต า(จากตอนที่ 60)
      5 กันยายน 2563 / 12:17
      แบบนั้นโหดร้ายมากเลยนะะะะ
      #325-1