เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 2 : ผู้ชายแปลกหน้า 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    1 เม.ย. 63


                                                                             


บทที่ 2

                       

“พี่ปายครับ คืนวันศุกร์นี้ว่างไหมครับ”

พฤทธิ์เดินมาถามญาติรุ่นพี่ อธิวีย์มองคู่หูสมัยวัยเด็กของเขายิ้มๆ ก่อนจะถามว่า

“แพทจะชวนพี่ไปไหน”

“แฮะๆ พี่ปายรู้ทันอีกแล้ว”

นายแพททำท่าเขิน เมื่อพี่ปายรู้ทัน

“คือว่า...คืนวันศุกร์นี้ ที่บ้านพี่ที่รู้จักคนหนึ่ง เขาจัดงานวันเกิดครับ แพทก็เลยอยากไปร่วมด้วย แต่ถ้าแพทไปคนเดียว คุณพ่อคงไม่อนุญาตแน่ๆ แพทจึงต้องขอพึ่งบารมีของพี่ปายครับ”

“แพทสนิทกับเขามากเหรอ ถึงอยากจะไปงานวันเกิดของเขาน่ะ” อธิวีย์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ไม่สนิทเท่าไหร่ครับ แต่ว่า...พี่เขามีน้องสาวสวยมากครับ”

พฤทธิ์ตอบแล้วก็หน้าแดง อธิวีย์จึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“พี่เข้าใจล่ะ ชอบน้องสาวเขาว่างั้นเถอะ แล้วเขาไม่รีบยกใส่พานให้แพทเลยเหรอ ก็แพททั้งหล่อทั้งรวย”

อธิวีย์ทำเสียงดูถูกฝ่ายโน้นอย่างตั้งใจ ผู้หญิง...ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็เห็นแก่เงินทั้งนั้น

“พี่ปายเข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่แอบชอบเธอเท่านั้น ยังไม่เคยได้พูดคุยอย่างเป็นทางการเลยครับ”

พฤทธิ์พูดหน้าเศร้าๆ เขาเคยไปบ้านพงษ์ศาสตร์ เพื่อนรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันสองสามครั้ง ก่อนที่พงษ์ศาสตร์จะเรียนจบ ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าเพียงรวี หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น หากทำได้แค่ส่งยิ้มให้เธอและพูดคุยทักทายกับเธอสองสามคำเท่านั้น เธอก็หลีกเลี่ยงไปทางอื่น ท่าทางของเธอไม่ค่อยสนิทสนมกับพงษ์ศาสตร์ ซึ่งเป็นพี่บุญธรรมมากนัก

“อ้าว! แล้วทำไมแพทไม่บอกชอบเขาล่ะ พี่คิดว่าถ้าแพทบอกชอบเขา ขี้คร้านเขาจะรีบตะครุบแพทแทบไม่ทันทีเดียวล่ะ”

อธิวีย์ทำเสียงดูถูกอีกแล้ว พฤทธิ์มองหน้าญาติผู้พี่อย่างงงๆ ปกติแล้วพี่ปายไม่ใช่คนดูถูกคน แต่ทำไมกับคุณพีช ถึงได้ไม่ถูกชะตา ตั้งแต่ยังไม่ได้เห็นหน้า

“คุณพีชเธอไม่ใช่คนยังงั้นหรอกครับพี่ปาย เธอหยิ่งและไว้ตัวมากทีเดียวครับ ตกลงพี่ปายจะไปเป็นเพื่อนแพทหรือเปล่าครับ แพทจะได้ไปขออนุญาตคุณพ่อ”

“ไปก็ได้ พี่อยากจะเห็นเหมือนกัน สเป็กของแพทจะสู้สเป็กของพี่ได้หรือเปล่า”

“โอ! พี่ปายเอาคุณพีชไปเปรียบเทียบกับคุณดาด้าเลยหรือครับ”

พฤทธิ์ถามยิ้มๆ แต่อธิวีย์หน้าขรึมทันที ที่เขาเอาผู้หญิงอื่นมาเปรียบเทียบกับคนรักโดยไม่รู้ตัว

“แต่ก็ไม่แน่นะครับ คราวนี้สเป็กของแพท อาจจะกินขาดสเป็กของพี่ปายก็ได้”

“แต่สำหรับพี่แล้ว ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็สวยสู้ดาด้าไม่ได้หรอก”

อธิวีย์พูดเสียงหนักแน่น พฤทธิ์จึงพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร แต่ชายหนุ่มอยากให้พี่ปายเห็นคุณพีชเร็วๆ เพราะเขาอยากรู้ว่า ถ้าพี่ปายเห็นคุณพีชแล้ว พี่ปายจะกล้าถอนคำพูดหรือไม่ ผู้หญิงสวยนั้นไม่ได้มีแค่คุณดาด้าคนเดียว

 

คืนวันศุกร์เวลา 19.00 น. อธิวีย์ อธิรักษ์ ขับรถเบนซ์สีดำสุดหรูพาพฤทธิ์ ญาติสนิทของเขามุ่งหน้าไปยังบ้านนอกเมืองหลังหนึ่ง ณ บ้านหลังนี้จะเป็นสถานที่ ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล

อธิวีย์ขับรถยนต์คันงามมาจอดที่หน้าบ้านสองชั้นกลางเก่ากลางใหม่หลังหนึ่ง บริเวณบ้านเปิดไฟสว่างจ้า ทำให้มองเห็นบ้านและบริเวณรอบๆ บ้านได้อย่างถนัดชัดเจน บ้านสวยพอใช้ แต่สภาพที่ค่อนข้างทรุดโทรมของบ้าน บ่งบอกให้รู้ว่าผู้เป็นเจ้าของขาดการดูแลรักษา หรืออาจจะขาดปัจจัยสำคัญในการดูแลรักษาก็เป็นได้

บริเวณหน้าบ้าน มีชายสองกลุ่มกำลังนั่งดื่มนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน กลุ่มแรกเป็นชายวัยกลางคน แต่ละคนมาดอาเสี่ยทั้งนั้น เพราะอ้วนท้วน แถมพุงพลุ้ยกันทุกคน กลุ่มนี้มีประมาณสามสี่คน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ กลุ่มนี้ก็มีประมาณสามสี่คนเหมือนกัน

เมื่ออธิวีย์กับพฤทธิ์ลงจากรถ ทุกคนหันมามองชายหนุ่มทั้งสองเป็นตาเดียวกัน พอเห็นพฤทธิ์ พงษ์ศาสตร์ก็ลุกขึ้นมาหาทันที พฤทธิ์ยกมือไหว้เพื่อนรุ่นพี่ จนอีกฝ่ายรีบรับไหว้แทบไม่ทัน

“สวัสดีครับพี่เอ้”

“สวัสดีครับคุณแพท พี่นึกว่าคุณแพทจะไม่มาเสียแล้ว”

“มาสิครับ พี่เอ้อุตส่าห์โทรไปชวนทั้งที ผมจะไม่มาได้ยังไง”

ปากพูดกับหนุ่มรุ่นพี่ แต่สายตากลับกวาดมองไปทั่ว เหมือนมองหาใครสักคน

“พีชอยู่หลังบ้านครับคุณแพท”

คำบอกเล่าของพงษ์ศาสตร์ทำให้พฤทธิ์หัวเราะเก้อๆ นี่เขาออกอาการมากเกินไปหรือเปล่านะ เพื่อกลบเกลื่อนความกระดากอาย ชายหนุ่มจึงหันมาแนะนำเพื่อนรุ่นพี่ให้รู้จักกับญาติสนิทของตนเอง อธิวีย์เพียงแต่พยักหน้าให้อีกฝ่าย รอยยิ้มของเขามีแต้มริมฝีปากเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้เจ้าของงานวันเกิดที่ส่งยิ้มมาให้อย่างเต็มที่ถึงกับยิ้มค้างเลยทีเดียว

พงษ์ศาสตร์นึกในใจว่าไอ้หน้าหล่อนี่หยิ่งชะมัด มาดมันก็เหลือเกิน ข่มนายแพทเสียกระจุย พี่บุญธรรมของเพียงรวีเชิญสองหนุ่มให้ไปร่วมโต๊ะด้วย พฤทธิ์เข้าไปร่วมโต๊ะตามมารยาทที่ดี ทั้งที่ใจจริงแล้ว เขาอยากไปหาเพียงรวีมากกว่า

ส่วนอธิวีย์เขาปฏิเสธการร่วมโต๊ะอย่างเยือกเย็น ทำให้พงษ์ศาสตร์ไม่กล้าเซ้าซี้มาก หลังจากนั้นลูกชายคนเดียวของอธิษฐ์ก็ขอตัวเดินดูรอบๆ บริเวณบ้าน ชายหนุ่มเดินไปเรื่อยๆ บ้านหลังนี้น่าอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะมีต้นหมากรากไม้ร่มรื่นทีเดียว เมื่อมองเห็นแปลงกุหลาบที่กำลังออกดอกงามสะพรั่ง ชายหนุ่มถึงกับหยุดชะงัก ไม่น่าเชื่อว่าในบ้านที่มีแต่กลิ่นหล้ากลิ่นเบียร์แบบนี้ จะมีสิ่งสวยงามซ่อนเร้นอยู่

ขณะนั้นเองร่างบางระหงของสตรีสาวผู้หนึ่งก็เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว

“คุณ...”

อธิวีย์ร้องเรียกเธอคนนั้นโดยอัตโนมัติ แต่เธอไม่ยอมหันมามองเขาเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มจึงรีบก้าวยาวๆ ตามไปทันที

“คุณ...เดี๋ยวก่อนสิ”

เขาเรียกเธออีกครั้ง คราวนี้หญิงสาวคนนั้นถึงกับหยุดชะงัก เมื่อเธอหันขวับมา อธิวีย์ อธิรักษ์ ถึงกับกลั้นหายใจ

สวย...เธอสวย...สวยเกินคำบรรยาย สวยจนทำให้หัวใจที่สงบเยือกเย็นของเขาเต้นตึ๊กตั๊กขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“เรียกทำไมไม่ทราบ”

เธอถามเสียงห้วนสั้น แล้วก็มองดูเขาอย่างไม่พอใจ อธิวีย์ถึงกับหน้าเหวอ เพราะตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำเฉยเมยเย็นชา หรือทำท่ากระด้างกระเดื่องใส่เขามาก่อน ผู้หญิงทุกคนที่เขาพบ มีแต่ระทดระทวยเข้ามาหา มีแต่อ้อล้ออยากมาชิดใกล้ เขาเสียอีกที่ต้องเป็นฝ่ายหลีกหนีไม่เว้นแต่ละวัน

แต่เธอคนนี้...ทำไมจึงทำท่าไม่สนใจไยดีเขา หรือว่าเจ้าหล่อนตาบอดสี เลยมองไม่เห็นความหล่อเหลาคมเข้มของเขา เมื่อเห็นอีกฝ่ายมัวแต่ยืนตะลึง เพียงรวีจึงเดินหนีไป โดยไม่ได้สนใจอะไรอีก ปล่อยให้อธิวีย์มองตามเธออย่างขุ่นเคืองใจ

“เจ้าหล่อนเป็นใคร ทำไมจึงกล้าเชิดใส่เขาขนาดนี้ อวดดีมากไปแล้ว”

 

“พีชเป็นอะไร หน้าตาไม่ดีเลย”

ดำรงวุธถามอย่างห่วงใย เมื่อเห็นคนที่เขาหมายปองหน้าหมองไม่สดใส

“แขกของอาพงษ์น่ะสิพี่เป้ เมาแล้วชอบมาลวนลามพีช”

เพียงรวีเสียงสั่น ขณะบอกเล่าปัญหาที่พบเจอให้เพื่อนบ้านหนุ่มรับรู้ ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ตอนที่เธอกำลังหาสิ่งของบางอย่างอยู่ในห้องครัว เธอได้เผชิญหน้ากับเสี่ยสมศักดิ์ เจ้าของบ่อนการพนันผู้บ้ากาม

“หนูพีชทำอะไรอยู่จ๊ะ”

เสี่ยสมศักดิ์พูดแล้วก็กระซะเข้ามาใกล้ๆ เพียงรวีถอยหนีเสี่ยบ้ากามแทบไม่ทัน แต่ถึงกระนั้น เสี่ยสมศักดิ์ก็แตะมือแตะแขนเธอจนได้

“หนูพีชสวยถูกใจเสี่ยที่สุด ถ้าหนูพีชยอมตกลงปลงใจ เสี่ยจะเลี้ยงดูอย่างดี จะให้หนูพีชนั่งชี้นิ้วเป็นคุณนาย ไม่ต้องทำการทำงานอะไรทั้งสิ้น”

เสี่ยวัยดึกอ่อยเหยื่อวัยคราวลูก ด้วยถ้อยคำหวานหู

“ขอโทษนะคะเสี่ย ฉันอยากทำงานหาเลี้ยงตนเองมากกว่ ฉันไม่อยากนั่งชี้นิ้วเป็นคุณนายหรอกค่ะ”

หญิงสาวตอบพลางถอยพลาง แต่เสี่ยสมศักดิ์ก็ยังก้าวตามไม่ลดละ

“เสี่ยจะให้หนูพีชทุกอย่าง ทั้งแก้วแหวนเงินทอง เครื่องประดับเพชรพลอย หนูพีชอยากได้อะไรก็บอกมา เว้นแต่ดาวกับเดือนบนฟ้าเท่านั้น ที่เสี่ยจะหามาให้หนูพีชไม่ได้”

เสี่ยสมศักดิ์พูดแล้ว ก็เดินเข้ามาโอบไหล่บอบบางอย่างฉวยโอกาส เพียงรวีสะบัดหนีอย่างรังเกียจ เธอมองเสี่ยวัยดึกตาเขียวปัด

“เสี่ยอย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ชอบ”

หญิงสาวพูดแล้วก็รีบเดินออกจากห้องครัว โดยไม่ได้สิ่งของที่เธอต้องการแม้แต่อย่างเดียว

“ฮึ! เล่นตัวนักนะหนูพีช แต่จะหยิ่งไปได้สักกี่น้ำ อีกไม่กี่วัน หนูพีชก็ต้องเป็นของเสี่ยอยู่ดี ฮ่าๆ”

เสียงเสี่ยบ้ากามหัวเราะดังมาตามลม เพียงรวีไม่อยากได้ยิน เธอจึงยกสองมือขึ้นปิดหู

 

“มันทำอะไรพีชหรือเปล่า”

หนุ่มเพื่อนบ้านผู้แสนดีกัดฟันถาม เพราะเกลียดไอ้เสี่ยบ้ากามคนนั้นเข้าไส้

“เปล่าค่ะพี่เป้ พีชเดินหนีออกมาก่อนค่ะ”

เพียงรวีไม่ได้เล่าเรื่องผู้ชายแปลกหน้าที่เธอเพิ่งพบให้ดำรงวุธฟัง เพราะเธอคิดว่ามันไม่มีอะไร ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เมาเหมือนเสี่ยสมศักดิ์ แต่ท่าทางของเขา เพียงรวีบอกไม่ถูก เธอรู้แต่ว่า ถ้าไม่อยากเสียใจ ก็อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้น

 

อธิวีย์เดินตามสาวสวยแปลกหน้า เหมือนคนถูกมนตร์สะกด นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบเธอ ภาพสาวสวยมากมายหลายคนที่เขาเคยรู้จักก็เลือนหายไปหมดสิ้น แม้แต่... ชายหนุ่มสะบัดศีรษะ เพื่อขับไล่ความมึนงงออกไป เขาไม่ควรจะรู้สึกอย่างนี้ ไม่ควรเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่า...เขามีคนรักแล้ว เขามีดาด้าแล้ว แต่...

ถึงแม้สมองจะบอกว่าไม่ควร แต่เท้ากลับฟังคำสั่งของหัวใจ ขายาวๆ ของเขาก้าวตามเธอไปอย่างเงียบๆ แต่พอเห็นภาพที่อยู่ใต้ซุ้มเฟื่องฟ้าถนัดตา อธิวีย์ก็สะบัดหน้าหนีทันที

“เชอะ! นึกว่าจะสวยสะอาด ที่แท้ก็หนอนเจาะจนพรุนแล้ว”

ภาพที่ดำรงวุธยืนจับมือของเพียงรวี เพื่อปลอบโยนเธอจากเรื่องเลวร้ายที่เธอเพิ่งประสบมา คือภาพที่หนอนเจาะจนพรุนแล้วในความคิดของอธิวีย์ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับ เขากำลังจะเดินออกจากบริเวณนั้นอยู่แล้ว ถ้าไม่เห็นชายวัยกลางคนเดินตรงไปหาหนุ่มสาวทั้งสองอย่างเร่งรีบ

“นังพีช”

เสียงเรียกอย่างตะคอกดุดันนั้น ไม่มีผลต่อเขาเท่าไหร่ แต่ชื่อนั้นสิ ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบเลยทีเดียว

ผู้หญิงคนนี้หรือคือสเป็กของนายแพท อธิวีย์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากยากเย็น เขาต้องถอนคำพูดหรือนี่ ไม่...ไม่มีทาง ผู้ชายอย่างอธิวีย์ อธิรักษ์ พูดคำไหนเป็นคำนั้น และเขาจะไม่มีวันถอนคำพูดเพื่อผู้หญิงที่ไม่สะอาดอย่างนี้เป็นอันขาด ผู้หญิงแบบนี้เขาเกลียดเหลือเกิน ผู้หญิงที่มั่วผู้ชายไม่เลือกแบบนี้ เขาขยะแขยงที่สุด

“นังพีชเสี่ยสมศักดิ์เขาอยากพบแก ไปหาเขาเดี๋ยวนี้”

คำพูดประโยคนี้ช่วยตอกย้ำคำว่าไม่สะอาดให้ชัดเจนยิ่งขึ้น อธิวีย์ยิ้มเหยียดที่มุมปาก นายแพทจะรู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงที่ตนเองหลงใหลได้ปลื้มนั้นมั่วมากแค่ไหน เจ้าหล่อนมีทั้งเสี่ยทั้งไม่เสี่ยหลายคนทีเดียวล่ะ แล้วอย่างนี้จะเหลืออะไร คงไม่มีรสหวานอะไรให้ชิมอีกแล้ว นอกจากกากที่ไร้รสชาติ

“พีชไม่ไปค่ะอาพงษ์ เสี่ยสมศักดิ์เมาแล้วชอบลวนลามพีช”

เพียงรวีน้ำตาเกือบจะหยด แต่พงษ์ศิลป์ไม่มีความเห็นใจลูกเลี้ยงแม้แต่น้อย

“มึงจะคิดยังไงกูไม่สนใจ แต่มึงต้องไปหาเสี่ยสมศักดิ์เดี๋ยวนี้ ถ้ามึงไม่ไปก็เตรียมตัวไปนอนข้างถนนได้เลย”

“พีชไม่ไป จะเป็นยังไงพีชก็ไม่ไป”

หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง โดยไม่สนใจหน้าตาถมึงทึงของพ่อเลี้ยงเลยสักนิด พงษ์ศิลป์เลือดขึ้นหน้า เขาโผเข้ามาตบหน้าเพียงรวีเต็มแรง แรงตบนั้นทำให้ร่างบางระหงของหญิงสาวเซถลาล้มลง ขณะที่อธิวีย์กับดำรงวุธได้แต่ยืนตะลึงอยู่คนละที่

 ลูกชายของอธิษฐ์ยืนกำมือแน่น ริมฝีปากแดงสวยของเขาเม้มสนิท ดวงตาดำคมลุกวาวด้วยความโกรธ เขาโกรธ...

ความเจ็บปวดทำให้เพียงรวีถึงกับสะอื้นออกมา เสียงร้องไห้ของเธอบาดหัวใจคนฟังยิ่งนัก แต่คงไม่ใช่หัวใจของพ่อเลี้ยง ผู้ตกเป็นทาสของการพนัน

“ถูกตบแค่นี้ทำสำออย มึงโชคดีมากแค่ไหนที่เสี่ยสมศักดิ์เขารักใคร่ อยากเลี้ยงดูอย่างจริงจัง มึงเตรียมตัวไว้เลยนังพีช อีกไม่กี่วัน มึงจะต้องไปเป็นเมียน้อยของเสี่ยสมศักดิ์ ถ้ามึงคิดจะขัดขืน กูจะเฆี่ยนมึงให้ตายคามือ”

พงษ์ศิลป์ตะคอกลูกเลี้ยงเสียงเหี้ยมจัด ก่อนที่จะเดินกระแทกเท้าจากไป

“พีช”

ดำรงวุธปราดเข้าไปประคองเพียงรวี ที่ยังนั่งซบหน้าร้องไห้เบาๆ

“พีชจ๋า...พี่ขอโทษ ขอโทษที่พี่ปกป้องคุ้มครองพีชไม่ได้เลย”

น้ำเสียงของคนพูดสั่นระริก ขณะที่คนฟังยังนั่งสะอื้น ดำรงวุธยื่นมือออกไปลูบเรือนผมงามอย่างปลอบโยน กิริยาท่าทางของเขาละมุนละไม แต่กลับบาดตาบาดใจคนที่ยืนมองอยู่ยิ่งนัก อธิวีย์มองภาพนั้นอย่างขัดใจ คงไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะเข้าไปถามไถ่ เพราะเจ้าหล่อนมีคนคอยปลอบใจอยู่แล้วนี่

อธิวีย์เมินหน้าหนีจากภาพนั้น แล้วเขาก็เดินกลับไปหาพฤทธิ์ ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับไปมองหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนั้นอีกเลย

 

“พี่ปายไปไหนมาครับ” พฤทธิ์ถามขึ้นทันที เมื่อเห็นญาติผู้พี่เดินกลับมาที่โต๊ะ

“ไปเดินเล่น” อีกฝ่ายตอบเสียงห้วน

“เห็นคุณพีชไหมครับ”

ความเงียบคือคำตอบ นายแพทมองหน้าพี่ปายอย่างงงๆ พี่ปายเป็นอะไร ทำไมหน้าตาถึงบึ้งตึงขนาดนี้ ทั้งที่ตอนมาก็ยังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ

“เห็น” อธิวีย์ตอบสั้นๆ พฤทธิ์ถามต่อทันทีโดยไม่คิดอะไร

“เป็นยังไงครับสเป็กของแพท สู้สเป็กของพี่ปายได้หรือเปล่า”

“ก็งั้นๆ แหละไม่เห็นจะมีอะไรเลิศเลอ”

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อธิวีย์ อธิรักษ์ ปากกับใจไม่ตรงกัน พฤทธิ์มองหน้าคมเข้มของญาติผู้พี่อย่างผิดหวัง พลางนึกในใจว่าพี่ปายตาบอดสีหรือไงนะ ถึงมองไม่เห็นความสวยของคุณพีช แต่ช่างเถอะพี่ปายมองว่าคุณพีชไม่สวยก็ดีแล้ว เราไม่อยากมีศัตรูหัวใจเพิ่มขึ้นอีก ถ้ามีศัตรูหัวใจอย่างพี่ปาย เราคงจะแพ้ลูกเดียว

“ผมไปหาคุณพีชดีกว่า อยากเห็นหน้าจัง”

คำพูดของญาติผู้น้องกระแทกใจของอธิวีย์เต็มแรง

“เขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขามีผู้ชายอยู่ด้วย” ชายหนุ่มบอกเสียงห้วน

“อ้อ! คุณพีชคงอยู่กับพี่เป้น่ะครับ”

“แพทรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรือ” คนฟังถามกลับทันที เพราะอยากรู้สุดใจ

“รู้จักครับ พี่เป้เป็นเพื่อนบ้านที่แสนดีของคุณพีชครับ”

“พี่นึกว่านายเป้อะไรนั่น เป็นคนรักของเขาเสียอีก” อธิวีย์รำพึงออกมาเบาๆ

“พี่เป้กำลังจีบคุณพีชอยู่ครับ” พฤทธิ์พูดตรงๆ ตามแบบฉบับของเขา

“แพทรู้ได้ยังไง”

“เรื่องแบบนี้มองตาก็รู้ซึ้งไปถึงหัวใจแล้วครับ”

อธิวีย์ทำได้แค่พยักหน้ารับรู้ ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก เขาอยากกลับบ้านเต็มที เขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว

“แพทจะกลับหรือยัง”

“พี่ปายอยากกลับแล้วหรือครับ” นายแพทถามกลับ

“ฮื่อ! ที่นี่ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ”

คนตอบพยายามปัดสิ่งที่น่าสนใจออกไป

“ขอเวลาแพทอีกสักนิดได้ไหมครับ แพทยังไม่ได้ทักทายคุณพีชเลย”

อธิวีย์ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน ชายหนุ่มจึงหันมาพยักหน้าให้ญาติผู้น้อง เป็นทำนองว่าตกลง ก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณนั้น เพื่อคุยโทรศัพท์ส่วนตัวกับคนรักของเขา

“สวัสดีครับดาด้า”

เขาทักทายปลายสาย พร้อมกับยิ้มกว้าง แต่ปลายสายกลับส่งเสียงกระเง้ากระงอดค่อนขอดมาตามสาย

“ปายน่ะ ขี้ลืม”

“ผมลืมอะไรครับ”

“แหม! ลืมจริงๆ ด้วย”

“ผมนึกไม่ออกจริงๆ ผมลืมอะไรครับดาด้า”

“ก็คำทักทายของปายไงคะ มันตกไปหนึ่งคำค่ะ”

“ตกคำว่าอะไรครับ”

“ก็...คำว่าที่รักน่ะสิคะ ปกติปายทักทายดาด้าว่าดาด้าที่รักเสมอนี่คะ”

“...”

อธิวีย์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ปกติเขาทักทายดาริสาอย่างนั้นเสมอ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงลืมไปได้ ชายหนุ่มพูดคุยกับคนรักประมาณสิบนาทีก็วางสาย ก่อนจะวางสาย เขาตอกย้ำคำพูดประโยคสำคัญให้เธอฟัง เสมือนหนึ่งตอกย้ำหัวใจที่เริ่มไม่รักดีของเขาเอง

“ปายรักดาด้าคนเดียว”

ลูกชายของอธิษฐ์พูดจบก็ยิ้มให้ตนเอง เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แต่แล้วเขาก็ยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น เมื่อเพียงรวีเดินผ่านมาพอดี เจ้าหล่อนได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของเขาหรือเปล่านะ แล้วทำไมเขาจะต้องแคร์ สายตาอันว่างเปล่าที่เธอมองดูเขา ทำให้อธิวีย์ทนไม่ไหว เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมองเขาอย่างนี้มาก่อน มันหยามศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย เมื่อเธอเดินมาใกล้ เขาก็ก้าวเข้าไปขวางหน้าทันที

เพียงรวีเห็นผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นเดินมาขวางทางไว้ หญิงสาวก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา เธอจึงเดินหลีกเลี่ยงไปทางอื่น แต่นั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดมากยิ่งขึ้น ด้วยอารมณ์อันขุ่นมัว อธิวีย์กระชากร่างบางระหงเข้ามาหาตัวอย่างรวดเร็ว ขณะที่เพียงรวี ได้แต่ตกตะลึง จนพูดไม่ออก

“ทีกับผู้ชายคนอื่นฉันเห็นเธอยอมให้เขาจับโน่นจับนี่ แต่ทีกับฉัน เธอแสดงท่าว่ารังเกียจเดียดฉันท์ นี่คงเป็นวิธีการอ่อยเหยื่อแบบใหม่สินะ”

เขากัดฟันพูด ใบหน้าคมเข้มนั้น ก้มลงมาใกล้ กลิ่นกายชายที่แสนอบอุ่นแต่ต้องห้ามของเขา ทำให้เพียงรวีจะเป็นลม

“ปล่อยฉัน”

เธอสะบัดตัวอย่างเต็มที่ แต่เขาไม่ยอมปล่อย อ้อมกอดของเขากลับรัดแน่นมากยิ่งขึ้น กลิ่นกายสาวที่หอมยั่วยวนใจ หอมละมุนละไมไม่เหมือนใคร ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง

“อย่านะ...ไอ้คนทุเรศ ไอ้...”

เพียงรวีคิดคำด่าไม่ออก เมื่อปลายจมูกโด่งของเขาถูไถไปตามแก้มนวล เหมือนเขาอดใจไว้ไม่ไหวแล้ว ริมฝีปากแดงสวยของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้จนหัวใจของเธอเต้นระรัว

“อย่า...”

เธอพูดได้แค่นั้น ริมฝีปากแดงๆ ของเขาก็ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว จูบแรกในชีวิตทำให้เพียงรวีรู้สึกชาวูบไปทั้งตัว อธิวีย์ถือโอกาสที่เธอกำลังงวยงง บดจูบเต็มอารมณ์หวาม ปลายลิ้นร้อนๆ ของเขาตวัดไล้ปลายลิ้นอ่อนนุ่มอย่างหลงใหล สัมผัสแตะไล้อย่างร้อนแรง ปากแดงๆ เสาะแสวงหาความหอมหวานจากปากนุ่มสวยจนพอใจ เขาจึงค่อยๆ ถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง

“รสชาติไม่เลวนี่ มิน่าล่ะ หนุ่มๆ ถึงได้รุมตอมกันมากมาย เพราะอยากชิมความหวานของเธอนี่เอง”

วาจากับสายตาเหยียดหยามของเขา ทำให้คนถูกจูบตั้งรับแทบไม่ทัน แต่พอสติกลับคืนมา เพียงรวีก็ตบหน้าเขาเต็มแรง

“นี่สำหรับผู้ชายปากชั่วๆ และชอบฉวยโอกาสอย่างคุณ”

พูดจบเธอก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนถูกตบเป็นครั้งแรกในชีวิตยืนมองตามด้วยดวงตาอันลุกวาว ลูกชายของซาตานหน้าหยกไม่มีโอกาสทราบเลยว่าการกระทำของเขา ได้ตกเป็นเป้าสายตาของชายผู้กระหายเงินตราเป็นอย่างยิ่ง พงษ์ศิลป์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นเหยื่อรายใหม่มาติดเบ็ดของเขาอีกแล้ว

“ไอ้คนนี้มันทั้งหนุ่มทั้งหล่อ นังพีชน่าจะพอใจ และที่สำคัญท่าทางมันรวยจริงซะด้วย ไม่อย่างนั้น มันคงไม่มีรถเบนซ์หรูหราขับมาถึงที่นี่หรอก ถ้าเสี่ยสมศักดิ์งกนัก เราขายนังพีชให้เจ้าหมอนี่ก็คงไม่เลว ดีไม่ดีอาจจะได้ราคางามกว่าที่เราคิดก็ได้ เพราะดูท่าทางไอ้รูปหล่อคนนี้ติดใจนังพีชเข้าให้แล้ว”

พ่อเลี้ยงของเพียงรวียกมืออันกร้านเกรียมขึ้นลูบริมฝีปาก พลางครุ่นคิดถึงแผนการที่จะขายลูกเลี้ยงคนสวยให้กับผู้ชายเงินถึงสักคน

 

“หนูพีชอยู่ไหนล่ะนายพงษ์”

เสี่ยสมศักดิ์ถามแล้วก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นเพียงรวี เสี่ยก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

“นังพีชมันไม่มาหาเสี่ยหรอกครับ”

“ทำไม” เสียงถามไม่พอใจอย่างยิ่งยวด

“เรื่องนี้เสี่ยต้องโทษตัวเองแล้วครับ เสี่ยทำให้ไก่ตื่นเอง ถ้าเสี่ยไม่ลวนลามนังพีช มันก็คงไม่กลัว ทำไมเสี่ยไม่อด

เปรี้ยวไว้กินหวานล่ะครับ”

พงษ์ศิลป์มองเสี่ยสมศักดิ์อย่างตำหนิ คราวนี้เสี่ยผู้มักมาก ได้แต่หัวเราะแหะๆ

“ก็หนูพีชทั้งสวยทั้งน่ารัก ใครจะอดใจไหว”

“เสี่ยครับ นังพีชจะเป็นของเสี่ยอย่างแน่นอน แต่ว่าผมขอเพิ่มราคาอีกสักสองแสนนะครับ สวยๆ อย่างนังพีชห้าแสนถูกเกินไปครับ”

“แหม! นายพงษ์พอเห็นว่าฉันต้องการหนูพีชขึ้นราคาใหญ่เลยนะ”

“แต่มันคุ้มนี่ครับ เสี่ยจ่ายเงินให้ผมเมื่อไหร่ นังพีชก็เป็นของเสี่ยทันที จนกว่าเสี่ยจะเบื่อ”

พ่อเลี้ยงของเพียงรวีพูดอย่างรู้ทัน ผู้ชายรักสนุกอย่างเสี่ยสมศักดิ์มีผู้หญิงมากมาย แต่ละคนอยู่ได้ไม่เกินสามเดือน

“แต่เจ็ดแสนแพงเกินไป หกแสนก็แล้วกัน หักค่าบ้านแล้ว นายพงษ์ก็ยังเหลือเงินใช้อีกเป็นแสน”

“ถ้าไม่ได้เจ็ดแสนผมไม่ขายครับ เสี่ยไปคิดให้ดีๆ ก็แล้วกัน ดีไม่ดี ถ้ามีคนใจถึงกล้าจ่ายเงินให้ผมก่อน ผมจะขายนังพีชให้ทันที”

พงษ์ศิลป์เจรจาต่อรองราคา ประหนึ่งลูกเลี้ยงคนสวยของเขาเป็นผักปลา ไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจ คราวนี้เขารู้ดีว่าเขาเป็นต่อเสี่ยสมศักดิ์ เพราะฉะนั้น เขาจะต้องโก่งราคาสมบัติชิ้นสุดท้ายของเขาให้ได้มากที่สุด

 

“คุณพีช”

เสียงเรียกที่ค่อนข้างนุ่มนวลนั้น ทำให้เพียงรวีที่เพิ่งกลับมาจากไปส่งดำรงวุธ หันกลับมามองทันที พอเห็นว่าเป็นใคร หญิงสาวก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะคุณแพท”

“สวัสดีครับคุณพีช ดีใจมากครับที่ได้พบกัน คุณพีชสบายดีไหมครับ”

พฤทธิ์ทักทายหญิงสาวที่เขาพึงใจอย่างสุภาพ เพียงรวียิ้มให้เขาอย่างจริงใจ เขาเป็นผู้ชายที่สุภาพนุ่มนวล ทุกครั้งที่พบกัน เขายิ้มและทักทายอย่างสุภาพเสมอ เขาไม่เคยฉวยโอกาสเหมือน...พอคิดถึงผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้น หญิงสาวก็เผลอยกมือขึ้นลูบริมฝีปากโดยอัตโนมัติ ความคับแค้นใจวิ่งพล่าน เมื่อคิดว่าตนเองเสียจูบแรกให้กับผู้ชายที่เพิ่งพบหน้าเพียงแค่ครั้งเดียว

“ขออย่าให้พบคนบ้ากามคนนั้นอีก พบแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ”

หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าตนเองดวงซวยเหลือเกิน เพราะช่วงนี้พบแต่คนบ้ากาม

“คุณพีชว่าอะไรนะครับ”

“เปล่าค่ะ”

เพียงรวีรีบปฏิเสธ หากหน้าเรียวสวยของหญิงสาวแดงขึ้นมาทันตาเห็น หลังจากนั้นหนุ่มสาวทั้งสองก็พูดคุยทักทายกันอีกเล็กน้อย เพียงรวีจึงขอตัวขึ้นบ้าน เพราะเธอเหน็ดเหนื่อยจากการทำอาหารเลี้ยงแขกและเลี้ยงเพื่อนๆ ของพี่ชายบุญธรรมมาตลอดทั้งวัน

พฤทธิ์มองตามร่างบางระหงอย่างแสนเสียดาย แต่เขาทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้ เพียงรวีเดินเร็วๆ เข้าทางหลังบ้าน หญิงสาวยิ้มนิดๆ เมื่อคิดถึงเตียงนอนอันอ่อนนุ่ม ตอนนี้ขอปล่อยวางปัญหาทั้งหลายเอาไว้ก่อน วันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

“รู้สึกว่าเหยื่อติดเบ็ดสวยๆ ของเธอหลายตัวเหลือเกินนะ”

เสียงห้าวห้วนนั้น เรียกความสนใจจากเธอได้ชะงัดนัก เพียงรวีเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ทำไมเขาต้องมายืนแอบอยู่ในมุมมืดหลังบ้านของเธอด้วย เขาเป็นเพื่อนของพี่เอ้หรือ ถ้าใช่ทำไมเธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน หรือเขาจะเป็นเพื่อนกับคุณแพท แต่คนสุภาพอย่างคุณแพทไม่น่าจะมีเพื่อนหยิ่งๆ และฉวยโอกาสอย่างผู้ชายคนนี้เลย

“ฉันจะเป็นยังไง มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

หญิงสาวตอบเสียงแข็ง คนฟังยิ้มเหยียด แต่ก้าวเข้ามาหาอย่างช้าๆ

“ไม่เกี่ยวยังงั้นเหรอ เธอคงลืมไปแล้วมั้ง ว่าใครได้จูบเธอเป็นคนแรก”

คำพูดของเขาทำให้เพียงรวีถึงกับยืนนิ่ง เขารู้ได้ยังไงว่า เขาคือจูบแรกของเธอ

“จูบที่ไร้รสชาติของคุณน่ะ ฉันไม่ได้สนใจจำ”

เพียงรวีเหยียดหยามเขาคืนบ้าง ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดของเธอจะมีผลต่อเขามากขนาดนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธสุดขีด ดวงตาคมลุกเรืองอย่างน่ากลัว เมื่อเห็นเขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหา เพียงรวีก็รีบวิ่งขึ้นบ้านอย่างรวดเร็ว อธิวีย์จึงไขว่คว้าได้แต่ความว่างเปล่า

“จูบที่ไร้รสชาติยังงั้นเหรอ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนบ่นเรื่องนี้กับฉันเลยสักคน มีแต่อยากให้ฉันจูบแล้วจูบอีก แต่เธอดูถูกฉันมากไปแล้วยายตัวแสบ สักวันหนึ่งเราจะได้เห็นดีกัน ฉันจะจูบเธอให้ขาดใจตายเลยทีเดียว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



              

 

 

 

 

 

 

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #13761 rockoutgirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2553 / 18:02

    ชอบอ่ะ จะจูบให้ขาดใจตายเลยทีเดียว 555

    #13,761
    0
  2. #13673 พีพี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 22:25
    พระเอกแร๊ง
    #13,673
    0
  3. #13465 amekojung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 23:35
    พี่พระเอกหื่นอ่ะ



    สนุกมากเลยค่ะ



    แต่งเก่งจังเลย



    อยากแต่งเก่งแบบพี่ยุ้ยบ้างจังค่ะ
    #13,465
    0
  4. #12595 nostadazazi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 23:05
    เอ่อ...อยากขาดใจตายค่ะ

    กรี๊ด...พูดรัยเนี่ย ( พูดเรื่องจริงน่ะสิ...กรี๊ดดดดดดดด อีกรอบ )

    ใกล้บ้า ( กาม) แล้วเรา ฮี่ๆ
    #12,595
    0
  5. #12137 pizza-p (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 15:38
    ว้าว จูบให้ขาดใจตายเลยหรอ
    แรงนะเนี่ยพระเอก
    #12,137
    0
  6. #11144 doubleet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 18:19
    พระเอกแรงงงง
    #11,144
    0
  7. #10273 sak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 22:26
    หนุกๆๆๆ



    ชอบบบๆๆ



    ขอบคุณนะคะ=___________________=
    #10,273
    0
  8. #10202 แฟน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 10:31
    พระเอกไม่ชอบนางเอกนี่อ่อนไปหน่อยนา แค่จับมือเองอ่ะ ถ้าเอาเป็นนางเอกวิ่งหนีแล้วอีตาเป้มาถึงโอบกอดเพื่อปลอบใจ จะดีมั้ย
    #10,202
    0
  9. #10181 มะปราง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 01:21
    แง้ๆๆๆๆ



    ดูให้ด้วยค่า

    อ่านตอน 3 ไม่ได้เหมือนกัน
    #10,181
    0
  10. #10104 มาซาโกะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 14:23
    พระเอกสุดหื่น หื่นสุดๆ
    #10,104
    0
  11. #9762 blueblay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 11:43

    อ่านตอนสามไม่ได้เหมือนกันค่ะ

    #9,762
    0
  12. #9692 เตย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2553 / 15:09
    อ่านตอนที่ 3 ไม่ได้เหมือนกันค่ะ
    #9,692
    0
  13. #9290 นานะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 09:48

    ไมอ่านตอนที่ 3 ไม่ได้อ่าคะ -*-
    ช่วยดูให้หน่อยนะคะ

    #9,290
    0
  14. #8839 araeako (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 10:36
    สนุก สุดๆไปเลยค่ะ
    #8,839
    0
  15. #8002 kobkero-bear (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 21:06
    ชอบค่าชอบ
    กรี๊ดดดดด กร๊าดดดด สุดๆ เลย
    #8,002
    0
  16. #7656 beclomop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 01:47

    พระเอกโหดดด

    โดนจ๊ายยเจ๊...

    สุสุนะค่ะ

    #7,656
    0
  17. #7591 kaijunglovely (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 19:12
    หนุกอะอ่านต่อๆๆ
    #7,591
    0
  18. #7445 beau-01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2553 / 23:38

    พระเอกจ่าเริ่มออกโรง

    #7,445
    0
  19. #7341 evemeev (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2553 / 01:42
    สนุกอ่ะ ชอบๆ ชอบพี่ปายจังเลยอ่ะ
    #7,341
    0
  20. #7141 yuletied (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:08

    เย้ย
    จับมาจูบเลยเรอะ=[]=lll

    #7,141
    0
  21. #7083 gugig (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 13:22
    ขอตัวหนังสือที่ใหญ่กว่านี้หน่อยคะ

    สนุกมาก พึ่งเคยอ่านครั้งแรก
    #7,083
    0
  22. #6994 phantom-9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 17:14
    แต่งเก่งอ่ะ
    #6,994
    0
  23. #6990 fairygirl-angle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 16:42
    หนุกมากเลย
    #6,990
    0
  24. #6736 moonoinana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 17:40

    พี่ปายแกเเรงส์

    #6,736
    0
  25. #10 yothin1112 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 18:33
     สนุกมากค่ะ
    #10
    0