เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 3 : เล่ห์ลวงบ่วงมายา 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    1 เม.ย. 63




             บทที่ 3     

 

“คุณสนใจนังพีชเหรอ”

เสียงถามที่ดังมาจากข้างหลัง ทำให้อธิวีย์ถึงกับสะดุ้งโหยง ชายหนุ่มหันขวับมาโดยเร็ว แสงไฟที่สว่างเจิดจ้า ทำให้เขามองเห็นชายวัยกลางคน ผู้มีใบหน้ากร้านเกรียมถนัดตา ผู้ชายคนนี้ท่าทางเจ้าเล่ห์แสนกลอย่างไม่น่าให้อภัย และผู้ชายคนนี้เองที่ตบ “น้องพีช” จนล้มคว่ำ เมื่อนึกถึงเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดของสาวสวยคนนั้น อธิวีย์ก็กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าคุณสนใจนังพีช ผมช่วยคุณได้ แต่คุณต้องจ่ายหนักหน่อยนะ เพราะคู่แข่งของคุณมีหลายคน”

อธิวีย์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ผู้คนสมัยนี้จะวิปริตถึงขั้นมาถามซื้อถามขายคนด้วยกันเหมือนผักเหมือนปลาเช่นนี้ แล้วเจ้าหล่อนคนนั้นจะรู้เรื่องนี้ด้วยไหม เจ้าหล่อนจะรู้เห็นเป็นใจด้วยหรือไม่

“ผมไม่สนใจเรื่องบ้าๆ แบบนี้” ลูกชายของอธิษฐ์ปฏิเสธเสียงแข็ง

“คุณไม่สนใจแน่หรือ ผมเห็นคุณจูบนังพีชอย่างดูดดื่มเลยนะ”

คำพูดของพงษ์ศิลป์ ทำให้ใบหน้าคมเข้มของคนฟังแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น อธิวีย์รู้สึกละอายใจขึ้นมาวูบหนึ่ง เมื่อมีคนมารู้เห็นการกระทำของเขา

“คนอย่างผมไม่จำเป็นต้องเสียเงินซื้อผู้หญิง”  ชายหนุ่มตอกย้ำเสียงห้วน

“แต่นังพีชไม่เหมือนผู้หญิงอื่นที่คุณเคยเจอ นังพีชยังสาว แถมสวยมาก และที่สำคัญ...ลูกเลี้ยงคนสวยของผมยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ถ้าคุณไม่สนใจสินค้ามือหนึ่งก็ไม่เป็นไร เสี่ยสมศักดิ์กับเสี่ยอีกหลายคนก็ยังสนใจนังพีช ผมคงขายได้ราคางามทีเดียวล่ะ”

“คุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า”

อธิวีย์กัดฟันถามอย่างไม่กลัวอีกฝ่ายจะโกรธ แต่พงษ์ศิลป์กลับหัวเราะอย่างชอบใจ เขาไม่สนใจคำถามนั้น แต่เขากลับพูดขึ้นว่า

“ถ้าคุณต้องการนังพีช เจ็ดแสนบาทขาดตัว จะชั่วคราวหรือค้างคืนก็แล้วแต่คุณ ผมให้เวลาคุณคิดถึงวันอาทิตย์ ถ้าไม่มีคำตอบจากคุณ ผมก็จะขายให้คนอื่น”

พงษ์ศิลป์พูดจบก็เดินลอยชายจากไป ปล่อยให้อธิวีย์ยืนตกตะลึงอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น

 

“พี่ปายเป็นอะไรคะ ท่าทางเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ”

อธินวีย์ถามขึ้น เมื่อเห็นพี่ชายของเธอกินข้าวเหมือนแมวดม บางทีก็นั่งมองจานข้าวอย่างเหม่อลอย ทั้งที่อาหารเย็นวันนี้ มีแต่ของโปรดพี่ปายทั้งนั้น เรื่องรสชาติไม่ต้องพูดถึง ทุกอย่างอร่อยเลิศ เพราะคุณย่ากับคุณแม่ลงมือเข้าครัวเอง

“พี่ปาย...”

น้องซายน์เรียกซ้ำ เมื่อเห็นพี่ชายยังนั่งเฉย คราวนี้อธิวีย์หันหน้ามาหาน้องสาว

“เรียกพี่เหรอ”

“ค่ะ ซายน์เรียกเอง เห็นพี่ปายทำท่าเหม่อลอย ข้าวปลาก็ไม่ค่อยกิน มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ”

น้องสาวถามอย่างห่วงใย อธิษฐ์กับแพรนวีย์หันมามองหน้ากัน ทั้งสองคนสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชายสุดที่รักตั้งแต่ต้นแล้ว เพียงแต่ว่ายังไม่มีใครกล้าถามเขา

“พี่มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย”

ผู้เป็นพี่ชายตอบสั้นๆ แล้วเขาก็หันไปรับประทานอาหารต่อ ทำให้สมาชิกที่เหลือของบ้านอธิรักษ์มองเขาอย่างประหลาดใจ ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างอธิวีย์ ยังมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอีกหรือ

 

วันต่อมา ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ ดาริสาโทรศัพท์มาชวนอธิวีย์ไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อน แต่ถูกชายหนุ่มปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ผมไปไม่ได้จริงๆ ขอโทษนะครับดาด้า”

คำขอโทษของเขานุ่มนวลชวนฟัง แต่อีกฝ่ายอยากเห็นหน้าเขา มากกว่าอยากได้ยินคำว่าขอโทษ

“ปาย...ไม่คิดถึงดาด้าเลยหรือคะ”

เสียงปลายสายถามขึ้นอย่างน้อยใจ แต่คนฟังกลับไม่กล้าตอบคำถามง่ายๆ เหมือนเช่นเคย

“ปาย...ยังอยู่หรือเปล่าคะ ทำไมไม่พูดอะไรเลย”

“ผมไม่ค่อยสบาย เท่านี้ก่อนนะครับดาด้า แล้วผมจะโทรหานะครับ”

อธิวีย์กดปิดโทรศัพท์ โดยไม่ได้ให้ฝ่ายนั้นพูดหรือซักถามอะไรอีก ชายหนุ่มรู้สึกผิดไม่ใช่น้อย ทั้งที่เขามีคนรักอยู่แล้ว แต่หัวใจไม่รักดี กลับไปคิดถึงผู้หญิงอื่น คิดถึงผู้หญิงที่กล้าตบหน้าเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต

เมื่อคิดถึงสาวสวยคนนั้น อธิวีย์ก็ถอนใจยาว ป่านนี้เจ้าหล่อนจะเป็นอย่างไรบ้าง ไอ้พ่อเลี้ยงใจร้ายขายหล่อนไปหรือยัง แล้วทำไมเขาจะต้องใส่ใจ เจ้าหล่อนก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขา

แต่พอคิดถึงรสจูบที่หวานล้ำ คิดถึงริมฝีปากนุ่มสวย ที่นุ่มจนหัวใจของเขาแทบจะละลาย คิดถึงกลิ่นแก้ม กลิ่นกายที่หอมละมุนละไม หัวใจของอธิวีย์ก็เร่าร้อนขึ้นมาจนแทบจะทนไม่ไหว เขาจะยอมให้เจ้าหล่อนเป็นของคนอื่นเหรอ ไม่...เขาไม่ยอมอย่างเด็ดขาด เจ้าหล่อนจะต้องเป็นของเขา  ของเขาคนเดียวเท่านั้น

ในที่สุดความรู้สึกแปลกใหม่ก็มีอำนาจเหนือสิ่งทั้งปวง เมื่อฝืนและต่อต้านมันไม่ไหว ตอนบ่ายของวันอาทิตย์ อธิวีย์ ก็ขับรถยนต์คันงามของเขา มุ่งหน้าไปยังบ้านชานเมือง ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา อธิวีย์ก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของเพียงรวี ชายหนุ่มก้าวลงมาจากรถอย่างช้าๆ แล้วก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เขาไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ในบริเวณนั้นเลย

“ไม่มีคนอยู่บ้านเลยหรือไง อย่าบอกนะว่าไอ้พ่อเลี้ยงวิปริตคนนั้นขายเจ้าหล่อนไปแล้ว”

ชายหนุ่มพึมพำออกมา เมื่ออยู่หน้าบ้านไม่เห็นมีใคร อธิวีย์จึงเดินมาทางหลังบ้าน แล้วเขาก็ไม่ผิดหวัง เมื่อเห็นร่างบางระหง เดินไปเดินมาอยู่หลังบ้าน เจ้าหล่อนอยู่ในชุดเสื้อคลุมสีขาว ศีรษะก็โพกด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวหมือนกัน ท่าทางของเจ้าหล่อนเหมือนคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ

“ว้าย!

เพียงรวีอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อหันกลับมาเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายบ้ากามยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า เขามาทำอะไรที่นี่ เธอคิดอย่างสับสนวุ่นวาย แล้วทำไมเขาต้องจำเพาะเจาะจงมา เวลาที่ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย

“อย่า...เข้ามานะ”

หญิงสาวออกปากห้ามเสียงสั่น พลางถอยหลังอย่างหวาดกลัว เมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาหา ด้วยท่าทางของพยัคฆ์ร้ายหมายเหยื่อ

“ออกไป๊”

หญิงสาวตะโกนไล่เขา พลางมองหาอาวุธป้องกันตัว ถ้าเขาคิดจะทำมิดีมิร้ายกับเธอ เพียงรวี พิชัยภูษิต ก็ขอสู้แค่ตาย ขณะที่เพียงรวีมองหาอาวุธ ชายหนุ่มที่เธอยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อก็ก้าวมาถึงตัว เขากระชากทีเดียวร่างบางระหงก็ผวาเข้ามาหาอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว

“อื้อ...”

หญิงสาวส่ายหน้าหนีเป็นพัลวัน เมื่อริมฝีปากแดงๆ ของเขาไขว่คว้าหาริมฝีปากสวยของเธออย่างรุ่มร้อน

“ปล่อยฉัน”

สองมือน้อยๆ ทุบไปทั่วแผงอกกว้างของเขา แต่คนถูกทุบหาได้สนใจไม่ เพราะเขาอยากจูบเธอใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่ได้จูบ เขาต้องตายแน่

“ไอ้คนบ้ากาม ปล่อยฉันนะ”

เพียงรวีทั้งด่าทั้งดิ้น เธอพยายามช่วยเหลือตนเองอย่างเต็มที่ แต่แรงหญิงหรือจะสู้แรงชายได้ ในที่สุดปากแดงๆ นั้นก็ครอบครองริมฝีปากนุ่มสวยได้สำเร็จ อธิวีย์จูบเต็มความรู้สึก จูบเต็มความโหยหา เมื่อหญิงสาวยังไม่หยุดดิ้น เขาก็บดขยี้เต็มแรง  เมื่อถูกรุกรานด้วยชั้นเชิงของชายชาญ เพียงรวีก็ต่อต้านไม่ไหว ร่างบางระหงอ่อนระทวยเอนซบลงกับอกกว้างของเขาอย่างยอมจำนน

“เธอทำเสน่ห์ใส่ฉัน” เขาต่อว่าเสียงแหบพร่า ขณะที่ซุกไซ้ริมฝีปากแดงๆ ไปตามซอกคองามระหง

“บางทีฉันอาจจะยอมจ่ายเจ็ดแสน เพื่อนอนกับเธอสักครั้ง ฉันอยากรู้จังเลย เธอจะร้อนแค่ไหนเวลาอยู่บนเตียง”

ถ้อยคำของเขาเหมือนน้ำกรดที่สาดใส่หน้าของเพียงรวีอย่างจัง แต่มันช่วยฉุดรั้งสติที่กำลังจะหลุดลอยของเธอให้กลับคืนมาได้ ขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้ม เธอก็สะบัดตัวเต็มแรง เมื่อดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขาได้ ฝ่ามือเรียวบางก็สะบัดใส่หน้าเขาทันที

“ไอ้คนบ้ากาม จำใส่หัวเอาไว้ ฉันไม่มีวันนอนกับผู้ชายอย่างคุณ”

พูดจบหญิงสาวก็วิ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที ปล่อยให้อธิวีย์ยืนงงอยู่กับวาจาที่แสนเผ็ดร้อนตามลำพัง

 

“คุณอยู่นี่เอง”

                        เสียงเรียกเจ้าเล่ห์นั้น ทำให้อธิวีย์หันขวับมาโดยเร็ว พงษ์ศิลป์มองหน้าแดงก่ำของชายหนุ่ม แล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ

“หลงเสน่ห์นังพีชเข้าแล้วสิ พ่อหนุ่มเอ๋ย! เพราะฉะนั้นเงินเจ็ดแสนต้องเป็นของฉันแน่ๆ ดีไม่ดีฉันอาจจะได้มากกว่านั้นก็เป็นได้ ฮ่าๆ”

และแล้วสมองอันชั่วร้ายของชายผู้ตกเป็นทาสการพนัน ก็คิดหาวิธีการเพิ่มมูลค่าให้กับสินค้าชิ้นสุดท้ายอย่างรวดเร็ว

“ถ้าคุณจ่ายผมเจ็ดแสนตอนนี้ นังพีชจะเป็นของคุณทันที”

พงษ์ศิลป์พูดพร้อมกับแบมือออกไป ยกนี้เขามั่นใจว่าเขาจะต้องเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน เพราะท่าทางของไอ้หน้าหล่อนี่หลงเสน่ห์นังพีชจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว

อธิวีย์ไม่เคยถูกต้อนให้จนมุมอย่างนี้มาก่อน ถ้าเขายอมจ่ายเงินเจ็ดแสน เขาจะได้ลิ้มรสผู้หญิงที่ตะโกนปาวๆ ว่าไม่มีวันนอนกับเขา  เขาจะได้สัมผัสแนบชิดเรือนร่างที่งามลออของเจ้าหล่อน เขาจะได้ดับความร้อนรุ่มที่สุมในทรวงของเขาให้หมดสิ้นไป หลังจากนั้นเขาก็จะกลับไปหาดาด้าของเขาเหมือนเดิม

ถ้าเทียบความต้องการที่ร้อนรุ่มในตอนนี้กับเงินเจ็ดแสนบาท อธิวีย์ไม่เสียดายเลย

“ตกลง”  ชายหนุ่มตอบรับเสียงห้วนสั้น

“เงินล่ะ” พ่อเลี้ยงของเพียงรวีแบมืออีกครั้ง หน้ากร้านเกรียมของเขาสดใสขึ้นมาทันที

“อยู่ในรถ ตามมาเอา”

อธิวีย์เดินไปที่รถยนต์ของเขา โดยมีพงษ์ศิลป์เดินตามต้อยๆ ชายหนุ่มเปิดประตูรถ แล้วหยิบถุงสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมา ในถุงนี้มีเงินสดจำนวนเจ็ดแสนบาทที่เขาเพิ่งนำออกมาจากตู้เซฟในห้อง เมื่อเช้านี้เอง

 พอคิดว่าเขาจ่ายเงินเจ็ดแสน เพื่อแลกกับความสุขชั่วคราว แลกกับการได้คลุกเคล้าแนบชิดสนิทแน่นกับสาวสวยคนนั้น  ชายหนุ่มก็คิดว่ามันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก ยิ่งคิดถึงฉากวาบหวามที่จะเกิดขึ้นบนเตียงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หัวใจของอธิวีย์ก็เต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

 

“นี่เงินของคุณ”

พงษ์ศิลป์กระชากถุงเงินไปจากมือของลูกค้ารายใหญ่ทันที ใบหน้ากร้านเกรียมนั้นยิ้มแย้มอย่างพอใจ ก่อนจะพูดว่า

“เชิญคุณตามสบาย บ่ายนี้ทั้งบ่าย คืนนี้ทั้งคืน บ้านหลังนี้จะเป็นวิมานฉิมพลีของคุณกับนังพีชสองคน ขอให้มีความสุขนะ ฮ่าๆ”

พงษ์ศิลป์พูดจบก็เดินผิวปากจากไปอย่างคนอารมณ์ดี ขณะที่ลูกค้าวีไอพีของเขาแหงนมองชั้นสอง ด้วยดวงตามาดหมายบางสิ่งบางอย่าง วูบหนึ่งชายหนุ่มอดนึกถึงคนรักไม่ได้ เมื่อคิดถึงคนรัก ความรู้สึกผิดก็พุ่งขึ้นมาทันตาเห็น อธิวีย์จึงพึมพำออกมาเบาๆ ว่า

“ดาด้าครับ ปายขอเวลานอกสักครู่นะครับ มันเป็นแค่ความต้องการตามธรรมชาติของผู้ชายเท่านั้นครับดาด้า มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นแน่นอน เสร็จเรื่องแล้ว ปายก็จะกลับไปหาดาด้าเหมือนเดิม ขอให้เชื่อปายนะครับ ผู้หญิงที่ปาย

อยากแต่งงานด้วยมีเพียงดาด้าคนเดียวเท่านั้น”

อธิวีย์พูดจบก็เผ่นพรวดขึ้นไปบนชั้นสองทันที เงินเจ็ดแสนบาท เขาจะใช้ให้คุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์เลยทีเดียว

 

เพียงรวีแปรงฟันอีกเป็นครั้งที่สอง หลังจากครั้งแรก เธอเพิ่งแปรงไปก่อนพบผู้ชายคนนั้นเพียงไม่กี่นาที เธอแปรงเพื่อลบรอยจูบของเขาออกไปให้หมด เกลียดน้ำหน้านัก เจอกันทีไร เขาเอาเปรียบเธออยู่ร่ำไป ขออย่าได้พบได้เจอเขาอีกเลย ผู้ชายเจ้าชู้ ชอบฉวยโอกาสแบบนี้ เธอเกลียดที่สุด ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ ไปให้ไกลๆ เลยยิ่งดี

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอไม่ได้ตื่นสาย แต่กว่าจะทำงานบ้านเสร็จ กว่าจะได้อาบน้ำ ก็สายมากแล้ว หลังจากนี้เพียงรวีตั้งใจจะไปช่วยคุณป้าดารา ซึ่งเป็นมารดาของดำรงวุธ ทำขนมไทยรับประทานกัน

ด้วยอารมณ์อันขุ่นมัวจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ทำให้เพียงรวี ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เธอยังอยู่ในชุดเสื้อคลุมเหมือนเดิม แต่เรือนผมงามนั้นเริ่มจะแห้งแล้ว หญิงสาวจึงเอาผ้าโพกศีรษะออก ปล่อยให้เรือนผมงามแห้งเองโดยธรรมชาติ

ขณะที่เพียงรวีกำลังเตรียมเสื้อผ้ามาสวม เสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น

“อาพงษ์คงกลับมาแล้ว”

หญิงสาวนึกในใจ แต่อีกใจหนึ่งก็อดประหลาดใจไม่ได้ เพราะอาพงษ์กับพี่เอ้ไม่เคยขึ้นมายุ่งเกี่ยวที่ชั้นบนเลยสักครั้ง ทั้งสองคนนั้นมีห้องส่วนตัวอยู่ชั้นล่าง เธอจึงอยู่ชั้นบนตามลำพัง ชั้นบนจึงเปรียบเสมือนพื้นที่ส่วนตัวของเพียงรวี ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอพอใจมาก

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนดั่งว่าคนที่รออยู่ข้างนอกใจร้อนมาก ถ้าเธอไม่เปิดให้ เขาคงจะพังเข้ามาแน่ๆ เพียงรวีรวบชายเสื้อคลุมเข้าหากันอย่างมิดชิด ก่อนจะเปิดประตูออกไป แต่พอเห็นหน้าคนที่ยืนจังก้าอยู่หน้าห้อง หญิงสาวก็ได้แต่ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

อธิวีย์อาศัยจังหวะที่เจ้าของห้องมัวแต่ยืนตกตะลึงแทรกตัวเข้ามาในห้องทันที เพียงรวีหันขวับมาหาเขาโดยเร็ว เธอกำลังจะเผยอปากไล่เขาออกไปจากห้อง แต่ชายหนุ่มกลับกระชากตัวเธอเข้ามาจูบอย่างร้อนแรง ริมฝีปากแดงๆ บดขยี้ริมฝีปากสวยอย่างเร่าร้อน จนอีกฝ่ายหายใจแทบไม่ทัน เพียงรวีพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมอกกว้างของเขา แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งรัดเธอแน่นยิ่งขึ้น

หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่า เขาพาเธอมาถึงเตียงนอนตอนไหน แต่เมื่อรู้ตัว แผ่นหลังของเธอก็แตะที่นอนอันอ่อนนุ่มเสียแล้ว

“ปล่อยฉัน”

เธอขอร้องแกมสะอื้น เมื่อถูกเขาคลุกเคล้าแนบชิด อย่างที่ไม่เคยมีใครกล้าทำมาก่อน หญิงสาวพยายามดิ้นรนถดถอยหนี แต่ร่างสูงใหญ่ของเขาตรึงเธอไว้แน่น เขาจับ เขาจูบ เขาลูบ เขาไล้ จนเธอแทบจะหลอมละลายไปทั้งตัว

“อย่านะ”

เสียงร้องห้ามอย่างตกใจดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขากระตุกเสื้อคลุมสีขาวจนหลุดพ้นไปจากร่าง เมื่อความงามอันล้ำเลิศปรากฎโฉมต่อสายตาของอธิวีย์ ชายหนุ่มก็เอาแต่จ้องมอง จนแทบลืมหายใจ สวย...เธอสวยอะไรอย่างนี้ สวยจนเขาสั่นไปหมดทั้งตัว

ความสวยของเธอทำให้เลือดหนุ่มของเขาพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะอกอวบอิ่มงดงามคู่นั้น สวยจนเขาไม่อาจจะบรรยายได้

“ฉันต้องการเธอเหลือเกิน”

เขาพึมพำออกมา ก่อนจะก้มหน้าลงจูบไซ้ไปทั่วอกอวบงามอย่างลืมตัว ริมฝีปากแดงๆ ดูดกลืนยอดอกสีสวยอย่างเร่าร้อน เพียงรวีผวาเฮือกไปทั้งตัว เมื่อความร้อนชนิดหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วกาย หญิงสาวเผยอปากครวญครางอย่างแผ่วเบา

ใจหนึ่งอยากผลักไสเขาออกไป แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาอย่างร้อนรน ตอบสนองจนน่าอาย

“พีช...” เสียงใครคนหนึ่งเรียกเธอดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

“พีชอยู่หรือเปล่า ถ้าอยู่มาทำขนมได้แล้วนะ”

เสียงเรียกที่นุ่มนวลนั้น ทำให้สติของเพียงรวีกลับคืนมาอย่างไม่น่าเชื่อ

“พี่เป้...” หญิงสาวเรียกหาชายหนุ่มผู้แสนดีด้วยหยาดน้ำตา

“ปล่อยฉัน”

เธอสะบัดอย่างรุนแรง พลางดิ้นรนถอยหนีอย่างสุดกำลัง อาการแข็งขืนของเธอทำให้คนที่กำลังเพลิดเพลินกับการจูบและเพลิดเพลินกับเรือนร่างหอมหวานของเธอ อารมณ์เสียขึ้นมาทันที

เพราะเสียงเรียกของไอ้หมอนั่นแท้ๆ ที่ทำให้เธอขัดขืนเขา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ เธอยังอ่อนระทวยอยู่กับริมฝีปากของเขา แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามอย่าหวังเลยว่าเขาจะปล่อย เขาเสียเงินเจ็ดแสนบาทไปแล้ว เขาต้องใช้ให้คุ้มค่า แค่จูบคงยังไม่พอ เขาต้องการทั้งหมดของเธอ

“พี่เป้...ช่วยพีชด้วย”

เสียงเธอเรียกหาไอ้หมอนั่น ทำให้อธิวีย์หงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขากระแทกจูบลงไปที่ริมฝีปากสวยอย่างรุนแรง เพียงรวีเจ็บจนน้ำตาไหล จูบที่ร้อนแรงแต่ซาบซ่านอย่างเมื่อครู่นี้ ไม่มีให้เธอได้สัมผัสอีก

“ไอ้คนทุเรศ ไอ้คนบ้ากาม ปล่อยฉันนะ”

เมื่อปากเป็นอิสระ หญิงสาวก็ด่าเขาไม่นับ แต่อธิวีย์ไม่สนใจ เขาถอดเสื้อเชิ้ตโปโลสีขาวออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโถมร่างลงมาแนบชิดสนิทแน่นอีกครั้ง คราวนี้เนื้อสัมผัสเนื้อ อกแกร่งสัมผัสเสียดสีกับอกนุ่ม เขาถูไถอย่างเย้ายวน

 เพียงรวีกัดปากกลั้นเสียงครวญคราง เธอเกลียดผู้ชายคนนี้เหลือเกิน เกลียดที่เขาช่างทำให้เธอ...ร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ห้ามคิดถึงใคร นอกจากฉันคนเดียว”

เขาสั่งเสียงพร่า พอเธออ้าปากจะเถียง เขาก็บดจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้จูบของเขามีแต่ความเร่าร้อนอ่อนหวาน

จูบของเขามีแต่ความซาบซ่าน จนไม่อาจห้ามใจ

                “เธอต้องเป็นของฉัน” อธิวีย์กระซิบเสียงเข้ม ขณะที่ลากจูบไปตามซอกคอขาวนวลอย่างหลงใหล

                “ไม่...ฉันจะไม่มีวันเป็นของคุณ” เพียงรวีเถียงเขา พลางผลักใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มออกไปจากตัวเธอ

                        “อย่าต่อต้านฉันดีกว่า ฉันจ่ายเงินไปแล้ว ฉันต้องใช้ให้คุ้มค่า”

                เขามองสบตาเธออย่างท้าทาย ขณะที่เสียดสีร่างสูงใหญ่ของเขาเข้ากับร่างบางระหงอย่างเร่าร้อน เพียงรวีแดงจัดไปทั้งตัว เธอทั้งอับอาย ทั้งฉงนสนเท่ห์ เขาจ่ายเงินอะไร ขณะที่หญิงสาวกำลังคิดวุ่นวายอยู่นั้น เสียงเรียกของดำรงวุธก็ดังแว่วมาอีกครั้ง

                “พีช...พี่กับแม่รออยู่นะ ลงมาได้แล้วจ้า”

                เสียงเรียกของหนุ่มเพื่อนบ้านผู้แสนดี ทำให้เพียงรวีน้ำตาคลอ พี่เป้คงเดินมาตะโกนรียกอยู่ที่หลังบ้าน พี่เป้ผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว ไม่เคยล่วงเกินเธอมากไปกว่าการจับมือถือแขนธรรมดา ไม่เคยฉวยโอกาสให้เธอช้ำใจ ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าอย่างนี้

                แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร แม้แต่ชื่อเธอก็ไม่รู้จัก จู่ๆ ก็บุกมาถึงเนื้อถึงตัว กอดเอาจูบเอา เหมือนคนตายอดตายอยากมาจากที่ไหนสักแห่ง ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มีการให้เกียรติ ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งโกรธ เมื่อสติกลับคืนมาความปรารถนาก็ยิ่งลดน้อยถอยลงไป

                “ปล่อยฉัน”

                เธอกระซิบเสียงห้วน พลางจ้องตาเขาไม่ยอมหลบ ไม่มีการดิ้นรนไม่มีการขัดขืน มีแต่ความเฉยเมยและเย็นชา

อธิวีย์ยิ้มเยาะก่อนจะพูดเสียงเหี้ยมว่า

                “เธอจะเล่นสงครามเย็นกับฉันเหรอ ได้เลย ฉันจะจัดให้สมใจอยาก”

                ชายหนุ่มจบคำพูดด้วยการขบเม้มติ่งหูสวยสะอาดอย่างเร่าร้อน เพียงแค่นั้นเพียงรวีก็ร้อนผ่าวไปทั้งร่าง แต่หญิงสาวพยายามกัดปากกลั้นเสียงคราง อย่า...อย่าให้เขารู้ว่า...เขามีอิทธิพลเหนือเธอ ไม่อย่างนั้น เธอจะตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ชายคนนี้ตลอดไป

                หญิงสาวใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว ถึงแม้เนื้อตัวของเธอร้อนผ่าวเพียงใด ถึงแม้หัวใจจะสั่นไหวขนาดไหน เธอก็พยายามฝืนข่มมันไว้ ไม่อยากให้เขารู้ ไม่อยากให้เขาได้ใจ

                แต่ยิ่งเธอเฉย อธิวีย์ก็ยิ่งรุกเร้าเอาแต่ใจ เขารุกรานด้วยชั้นเชิงของชายชาญ รุกจนหญิงสาวน้ำตาไหลพรากๆ เมื่อรู้สึกว่าสิ่งที่เธอหวงแหน กำลังจะถูกเขาทำลายอย่างยับเยิน ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้

                “ฉันเกลียดคุณ”

                เพียงรวีกระซิบทั้งหยาดน้ำตา เมื่อขาเพรียวกำยำของเขาแทรกเข้ามาระหว่างขาเรียวงามทั้งสองข้างของเธอ

                “ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะรู้สึกยังไง ฉันสนแต่ว่าฉันต้องการอะไรเท่านั้น”

                เขาตอบกลับมาอย่างเหี้ยมโหด เพียงรวียิ่งน้ำตาไหลมากขึ้น เธอนอนรอเพชฌฆาตหน้าหยกลงมือประหารด้วยความสิ้นหวัง ตอนนี้คงไม่มีใครมาช่วยเธอได้แล้ว คงไม่มีปาฏิหาริย์สำหรับเธอแล้ว

                “เลิกขัดขืนฉันแล้วหรือคนสวย ว่าง่ายๆ อย่างนี้ก็ดี ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่าสวรรค์บนดินน่ะมันเป็นอย่างไร”

                เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนงเหลือแสน เพียงรวีแค้นแทบจะกระอักเลือด เธออยากฆ่าผู้ชายคนนี้เหลือเกิน อยากฆ่าให้ตายคามือ

                หญิงสาวหลับตาลงอย่างช้าๆ หยาดน้ำตาไหลรินบนแก้มสวย แต่ใครบางคนกลับไม่ใส่ใจ เขาต้องการเพียงปลดปล่อยความรวดร้าวทางกายเท่านั้น ผิวกายขาวนวล เนียนนุ่มราวกับแพรไหม กลิ่นกายสาวหอมละมุนละไม มันทำให้เขาหลงใหลใจจะขาด กอดเท่าไหร่ก็ไม่พอ จูบเท่าไหร่ก็ไม่พอ ชิดเท่าไหร่ก็ไม่พอ เขาอยากเป็นหนึ่งเดียวกับเธอชั่วนิรันดร์

                “พี่เป้...”

                เพียงรวีเรียกหาที่พึ่งสุดท้ายของเธอ ด้วยน้ำเสียงสั่นระริก แต่เสียงเรียกนั้น กลับทำให้คนที่ได้เปรียบเธออยู่อารมณ์เสียขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ

                “รักมันมาก แคร์มันมากใช่ไหม ดี...ฉันจะทำให้สะใจไปเลย”

 

                เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง เพียงรวีเมินหน้าหนี เหมือนเธอรังเกียจเขาเต็มประดา นั่นยิ่งทำให้เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

                “เธออยากให้ไอ้หนุ่มของเธอมาเห็นภาพนี้ไหมล่ะ”

                เขาพูดขณะที่เคล้นคลึงอกอวบงามอย่างท้าทาย

                “คนสารเลว ไปตายซะ”

หญิงสาวด่าเขาอย่างหยาบคาย

                “เราต้องตายด้วยกัน”

                เขาโต้ตอบเสียงเย็น ก่อนจะลงมือปฏิบัติภารกิจขั้นสุดท้าย

               

                “พีช...อยู่ในห้องหรือเปล่า”

                เสียงพงษ์ศิลป์ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นราวกับเปลวไฟ แต่เพียงรวีดีใจเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์ หญิงสาวร้องออกไปสุดเสียง

                “อาพงษ์ช่วยพีชด้วย”

                        เสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูกเลี้ยง ทำให้พงษ์ศิลป์เปิดประตูห้องเข้าไปทันที เพราะความลืมตัวทำให้อธิวีย์ลืมล็อกกลอนประตู พงษ์ศิลป์จึงมีโอกาสได้เห็นภาพที่อยู่ในห้องเต็มสองตา

                “โอ๊ะ! อะไรกันนี่”

                        พ่อเลี้ยงของเพียงรวีอุทานออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะหันมาหานายตำรวจสองนายที่ยืนนิ่งขึงอยู่ใกล้ๆ

 

 

 

 

 

 

 

                       

                      

 

  

               

                 

                

            

                 

               

                 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #11607 yothin1112 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 18:51
     นายปายใจร้ายที่สุดเลย
    #11,607
    0
  2. #6993 fairygirl-angle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 17:05
    พ่อเลี้ยงนี่เห็นแก่เงินจริงๆ
    #6,993
    0
  3. #5088 hakuron (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 17:03
    หึ! ไงล่ะเสียเงินแล้วยังเสียรู้อีกด้วย

    กรรมตามทันจริง ๆ เลย...นายปายเอ๋ย...
    #5,088
    0
  4. #4984 namlovesjtvxq (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 00:06
    พ่อเลี้ยงชั่วจริงๆเลยอ่ะ
    #4,984
    0
  5. #3277 Happyzy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 20:41
    อะไรกันนี่ !!
    #3,277
    0
  6. #2766 toeylovecesc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 18:30
    สงสารพีชอะ
    #2,766
    0
  7. #2309 gurin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 17:58
    นายปายเอ๋ยนายพลาดซะแล้ว โดนเสียเงินแล้วยังจะโดนตำรวจจับอีก นี่แหละน้าดันแอบนอกใจดาด้างานเข้าเลย
    #2,309
    0
  8. #2280 checkycake (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 11:52
    แซบจริงๆ พ่อเลี้ยงนางเอก
    #2,280
    0
  9. #860 ja-nan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:24
    ซวยแล้วปายเอ๋ย....ทำไมหน้ามืดนักล่ะ พลาดท่าซะแล้ว
    #860
    0
  10. #818 lonely (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 18:47
    5555+ นายปายเจอดีแล้วงัย

    รออยู่นะค่ะ
    #818
    0
  11. #808 min (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:31
    มีตำรวจมาได้ไงอ่ะ
    #808
    0
  12. #802 minkkiez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 06:39
    จบกันน้องปายของพี่มิ้ง
    หื่นไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่รู้เขารู้เราเสียแล้ว
    แต่ก็อะนะ...มิ้งเข้าใจแล้วว่าทำไมน้องปายโกรธจัด
    แล้วก็โกรธพีชด้วย คงคิดว่าน้องพีชเล่นละครถ่วงเวลา
    แล้วก็นัดแนะกับพ่อเลี้ยงให้มาในจังหวะพอดี
    เวรกรรมของน้องพีชเจงๆ แต่ก็ดีค่ะ
    ถ้าไม่แต่งกับน้องปาย น้องพีชจะยิ่งตกนรกกว่านี้อีก
    อาจจะต้องเป็นของปายแล้วก็เป็นของใครต่อใครอีกก็ไม่รู้
    ถ้าเป็นแบบนั้น ตกนรกอยู่ในอ้อมกอดน้องปายของเจ้คนเดียวดีกว่านะ อิอิ  
    #802
    0
  13. #801 natthawitraa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 03:01
    เกิดอะไรขึ้นหนอ เมื่อตอนดึกยุ้ยลงไปโพสรูปที่ร้านเ็น็ต เม้นท์ของบทที่สามหายเกลี้ยง แม้แต่ช่องจะให้คะแนนยังไม่มี
    แต่พอยุ้ยเปิดคอมตัวเอง เม้นท์อยู่ครบ ทุกอย่างปกติ บางทีอาจจะเป็นเพราะเน็ตที่ร้านมันอืด ก็อาจจะรวน
    แค่นี้ยุ้ยก็เครียดอ่ะ
    #801
    0
  14. #799 benz-sopis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 02:03
    นานคุณปายเสร็จแน่ๆเลย
    น้องพีชจะได้เป็นเจ้าสาวแล้ว
    #799
    0
  15. #795 gamgang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:03
    แหม แหม

    ว่าอีตาคุนพายหื่นแล้วนะ

    เจอลูกชาย

    เจ้าปายเข้าไปนี่

    โอ้โห...ลูกไม้หล่นใต้ต้นเลยนะเนี่ย

    อิอิ

    ไงก้อรีบๆๆๆอัพต่อนะคะ พี่ยุ้ย คนสวยยย

    รออ่านนนนนอยู่เน้อ!!! เจ้าค่า!!!
    #795
    0
  16. #789 skiiz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:29
    เข้าแผนอาพงษ์เลย นายปายซวยล่ะ อิอิ
    อาพงษ์เลวดีนะ นางเอกก็จะได้แต่งงานก็คราวนี้ล่ะ
    สนุกมากเลย เป็นกำลังใจให้คนแต่ง
    #789
    0
  17. #788 darakeeta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:20
    ชอบมากเลยค่า
    นายปายของเราหื่นได้อีก
    #788
    0
  18. #782 auyii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:02
    อัพต่อเร็วๆนะค๊าาา
    #782
    0
  19. #781 skiiz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:22
    ตอนนี้เนิ่นนานมาก สงสารพีชจัง จริงๆพระเอกตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย ==
    #781
    0
  20. #778 sornlove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:27
    พ่อกับลูกถอดแบบกันมาเลย
    #778
    0
  21. #772 zztanzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:10
    ปล้ำให้ได้นะน้องปาย

    55555+

    สู้ๆๆๆๆ

    อัพอีกนะ
    #772
    0
  22. #771 runtimai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:07
    รอร้อรออ่ะ

    มาลงน้อยจังเลย

    ฮือ ๆ
    #771
    0
  23. #769 หุหุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:58
    หุหุ พี่ยุ้ยจร้า



    ลงน้อยจัง



    น้องลุ้นจนจะขาดใจแล้วววววววววววว



    ลงเยอะหน่อยไม่ได้หรอค่า
    #769
    0
  24. #768 ตัวหนอน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:55
    ดุเดือดเลือดพล่านแน่ค่ะคู่นี้!!!!ตัวหนอนฟันธง!!!!ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #768
    0
  25. #90 jeabkiss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:36
    พ่อเลี้ยงน้องพีชเล่นตุกติกแน่เลย
    #90
    0