[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 9 : Long fic : allkaga : กลับมารักกัน (มิโดริมะ ชินทาโร่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    15 มี.ค. 61

'คนสุดท้ายก็ยังดีกว่าไม่มีอันดับนะ ชินทาโร่...'




ผ่านมาแล้ว...

ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์หลังจากถูกคากามิบอกเลิก ได้ข่าวแว่วๆว่ามุราซากิบาระกลับไปคบกับคากามิแล้วโดยมีคุโรโกะและฮิมุโระคอยช่วย

น่าอิจฉา....



"ชินจัง! อย่าทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้นสิ"ทาคาโอะพูดกับคนผมเขียวที่ยืนอยู่ข้างๆ

ทาคาโอะก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามิโดริมะเป็นอะไรไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว

ถึงจะแปลกที่ทาคาโอะเลิกกับมิโดริมะแล้วยังทำตัวปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง ที่ต่างไปก็มีเพียงแต่ทั้งสองคนมีคนรักใหม่

ทาคาโอะก็อยากรักษามิตรภาพระหว่างมิโดริมะเอาไว้ไม่ให้มันจางหายเพียงเพราะการตัดสินใจผิดเพียงครั้งเดียว ถึงแม้จะรู้ว่ามิโดริมะยังลืมทาคาโอะไม่ได้ แต่ทาคาโอะก็ยังคงทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม

แต่หลังจากสัปดาห์ที่แล้วมิโดริมะก็ดูซึมๆจนผิดปกติแล้วยังชู้ตลูกสามแต้มพลาดตลอด แถมซึมมากกว่าตอนที่เลิกกับทาคาโอะสะอีก พอถามรุ่นพี่คนอื่นก็ได้ความว่ามิโดริมะเลิกกับคากามิแล้ว ซึ่งนั่นทำให้ทาคาโอะแปลกใจไม่น้อยเพราะคากามิดูรักมิโดริมะจะตาย

ถ้าจะบอกว่ามิโดริมะขอเลิกดูจากท่าทางก็รู้ว่าไม่น่าใช่...

น่าจะเป็นคากามิขอเลิกเสียมากกว่า...

"ทาคาโอะ ตอนนายคบกับฉัน นายรู้สึกยังไง"มิโดริมะถามเสียงเรียบ ความรู้สึกที่มิโดริมะกำลังรู้สึกตอนนี้คือสับสนและไม่เข้าใจ เพราะตอนเลิกกับทาคาโอะมิโดริมะไม่ได้รู้สึกแบบนี้ ไม่ได้เจ็บมากขนาดนี้ แต่พอเป็นคากามิ... ความรู้สึกมันก็รวนไปหมด....

"555อย่ามาถามอะไรบ้าๆน่ะชินจัง ก็รู้สึกแค่ว่าเหมือนเป็นเพื่อนปกติ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยสักนิด"

"แล้วตอนนายคบกับอิมาโยชิล่ะ"

ถูกแล้ว... ทาคาโอะกำลังคบกับกัปตันทีมโรงเรียนโทโออยู่

"ก็รู้สึกแบบว่า... คือ..."

"นายพูดดีๆจะได้ไหมทาคาโอะ?"มิโดริมะดันแว่นขึ้นเล็กน้อย แล้วปรายตาหันไปมองทาคาโอะที่อึกอักไม่ยอมตอบสักที

"มันอธิบายไม่ถูกหรอกชินจัง"

"ถ้าสมมติอิมาโยชิบอกเลิกนะ..."

"ไม่นะ! ไม่เอาเด็ดขาด!!!"มิโดริมะยังไม่ทันพูดจบทาคาโอะก็สวนขึ้นมาสะก่อน ใบหน้าทาคาโอะตอนนี้ดูโกรธจัดและเศร้าไปในเวลาเดียวกันเหมือนถูกอิมาโยชิบอกเลิกจริงๆ

"แล้วถ้าเลิกกันไปแล้วโดยที่ทำอะไรไม่ได้ล่ะ"มิโดริมะถามต่ออย่างไม่สนใจว่าทาคาโอะกำลังทำหน้ายังไงกับเรื่องที่ถูกสมมติขึ้นมา

"ก็เจ็บสิชินจัง ฉันคงรู้สึกไม่ดีและเสียใจมากแน่ๆ"

"งั้นหรอ..."

"ชินจังโง่นะเรื่องแบบนี้น่ะ"

"ว่าไงนะ!?"

"ชินจังรักคากามิจังมากๆเลยนะ รักตั้งแต่คบกับฉันแล้วด้วยซ้ำ ไม่สิ... ก่อนคบอีกต่างหาก ใครๆก็ดูออก"ทาคาโอะไขความกระจ่างก่อนจะถูกมิโดริมะฆ่าเอาสะก่อน

"ฉันบอกเลิกชินจังเพราะความรู้สึกของเรามันแค่คิดไปเองต่างหากว่ารักกันมากกว่าเพื่อน ชินจังรักใครตัวชินจังเองยังไม่รู้เลย ฉันเลยบอกไงว่าชินจังน่ะโง่!"

"แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าฉันรักคากามิ"มิโดริมะถามต่อถึงจะแอบสงสัยว่าทาคาโอะหลอกว่าตัวเองว่าโง่หรือเปล่าก็เถอะ

"คากามิจังเกิดวันที่เท่าไหร่"

"2 สิงหาคม"

"ราศีอะไร"

"สิงห์"

"กรุ๊ปเลือด"

"A"

"อาหารที่ชอบล่ะ"

"ชีสเบอร์เกอร์"

"คากามิจังกลัวอะไร"

"ผีกับหมา แอบกลัวความมืดนิดหน่อย(ความมืดกับผีมักมาคู่กัน)"

"งานอดิเรกล่ะ"

"เล่นเซิร์ฟ"

"อืม... คากามิจังใส่รองเท้ารุ่นอะไร"

"Nike Air Jordan 1"

"555 ชินจังจำได้เยอะกว่าของฉันอีกนะ ชินจังไม่รู้กรุ๊ปเลือดฉัน อาหารที่ชอบก็ไม่รู้ งานอดิเรกก็ไม่รู้ ไม่รู้เกือบหมดเลย แต่ของคากามิชินจังกลับจำได้หมด"

"หมายความว่ายังไง?"

"คนพิเศษไม่ต้องทำอะไรมากยังไงก็พิเศษ เพราะเป็นคนพิเศษ ต่อให้ข้อมูลยากเกินจะจำก็จะจำให้ได้ เพราะเป็นคนพิเศษ ต่อให้เขาหายไปก็ยังคอยคิดถึงเขาอยู่เสมอ"ทาคาโอะพูดจบก็เดินแยกตัวไปซ้อมบาสต่อ

"เฮ้อ... พูดตรงๆจะตายหรือไงทาคาโอะ หึ"มิโดริมะกระตุกยิ้มมุมปากกับประโยคไขความกระจ่างขอทาคาโอะ

ก็เพราะเป็นคนพิเศษถึงมานั่งคิดมากขนาดนี้ ถ้าไม่รักแล้วจะคิดถึงทำไม?






"คากามิคุงครับ วันนี้ผมคงไม่ว่างพาคากามิคุงไปซื้อของ"คุโรโกะเดินมาบอกคากามิด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อยหลังจากซ้อมโปรแกรมมหาโหดของริโกะเสร็จ

"ยายนายป่วยนี่ ไม่เป็นไรหรอก"คากามิพูดอย่างไม่โวยวายแต่อย่างใด

"ครับ"

"งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"กลับดีๆนะครับ"หลังจากคุโรโกะพูดจบ คากามิเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาเพื่อเตรียมจะไปซื้อของเข้าตู้เย็นเนื่องจากตอนนี้แทบไม่มีอะไรเหลืออยู่ในตู้เย็นเลยสักอย่าง จะมีก็คงมีแค่น้ำเปล่าเท่านั้นแหละ





ซ่า!!!

"ห้ะ!? ฝนตก!"คากามิรีบวิ่งไปตรงทางม้าลายเพื่อจะได้วิ่งไปซุปเปอร์มาเก็ตเลยทีเดียวไม่ต้องวิ่งหลายรอบให้เสียเวลา

คนผมแดงดำก้าวขาวิ่งข้ามถนนโดยลืมดูไปเลยว่าไฟเปลี่ยนสีให้ข้ามถนนแล้วหรือยัง

ปี๊ด!!!

เสียงแตรรถดังสนั่นเมื่อคากามิวิ่งมาตัดหน้ารถคันหนึ่ง คากามิยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก อยากจะขยับหนีแต่เหมือนมีอะไรมาหยุดดึงเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน

"คากามิ!"มิโดริมะที่กำลังจะไปบ้านของคากามิเพื่อมาง้อคากามิโดยเฉพาะใจกระตุกวูบกับภาพที่เห็น

คนผมเขียวโยนลัคกี้ไอเท็มทิ้งทันที แล้วรีบวิ่งไปดึงร่างของคากามิให้ถอยหลังมาหาตัวเองอย่างรวดเร็ว

"มะ...มิโดริมะ"คากามิพูดเสียงสั่นตะกุกตะกักไม่หยุด มิโดริมะถอนหายใจโล่งออกออกมาเมื่อสำรวจดูแล้วคากามิไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน

"ก่อนข้ามถนนดูด้วยสิว่าข้ามได้หรือยัง"คนขับรถหันมาบอกคากามิซึ่งคากามิก็โน้มหัวขอบคุณและขอโทษยกใหญ่

"เอ่อ... ลัคกี้ไอเท็มนายใช่ไหมนั่น"พอคากามิสติกลับมาเต็มร้อยก็เอ่ยบอกพร้อมชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีแพนด้าเซรามิกที่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

"ใช่..."

"เอ่อ... ขอโทษนะ"คากามิบแกอย่างสำนึกผิดที่เป็นตัวต้นเหตุทำลัคกี้ไอเท็มมิโดริมะแตกแบบนั้น เห็นแบบนี้เขาก็รู้สึกผิดเป็นนะ!

"ไม่เป็นไร นายปลอดภัยก็ดีแล้ว"

"นาย... ไปบ้านฉันก่อนไหม?"ที่ชวนไม่ใช่อะไรหรอก เหตุผลก็เพราะเสื้อนักเรียนโรงเรียนชูโตคุของมิโดริมะเปียกไปหมดแล้วน่ะสิ เขาก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะปล่อยให้คนช่วยเหลือเขาเดินกลับทั้งๆแบบนี้หรอก

"หึ ขอบใจ"






"เอ้า!"คากามิยื่นผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดตาส่งให้มิโดริมะ มิโดริมะรับมาเช็ดหัวของตัวเอง ร่างสูงผมเขียวทำท่าจะถอดชุดโรงเรียนชูโตคุออกอย่างไม่อายสายตาคากามิเลยสักนิด

"เฮ้ย! ไปเปลี่ยนในห้องน้ำเลยนะเฟ้ย!!!"คากามิผลักร่างสูงกว่าตัวเองไม่กี่เซนเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว

มิโดริมะยกยิ้มเอ็นดูบนมุมปากเล็กน้อยกับการกระทำของคากามิ

"ทำไม?"หันไปถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว คากามิคิ้วกระตุกแล้วปิดประตูห้องน้ำใส่หน้ามิโดริมะก่อนตัวเองจะเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน






"ฝนหยุดแล้ว นายกลับไปได้แล้ว"คากามิเอ่ยปากไล่ตรงๆ มิโดริมะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

เรื่องอะไรจะยอมกลับ จะมาง้อเสือน้อยตัวนี้ทั้งทีนี่

"ไม่"

"นี่มันห้องฉันนะเฟ้ย!"

"มาง้อ"พูดพร้อมรวบตัวของคากามิเข้ามากอดเอาไว้

"มันสายเกินไปหรือเปล่ามิโดริมะ"คากามิพูดเสียงอ่อน จะมาให้ทำตัวเหมือนอยู่กับมุราซากิบาระก็ไม่ได้ เพราะมิโดริมะดูเป็นผู้ใหญ่สุขุมไม่ได้มีนิสัยเป็นเด็กประถมแบบมุราซากิบาระเลยสักนิด คากามิเลยต้องใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ของตัวเองนึดนึง

"ไม่ ความรักไม่มีคำว่าสายไปหรอก"

"ฮึก... นายรักทาคาโอะ นายจะมาโกหกฉันทำไม"คากามิซุกหน้าลงกับอกแกร่งของมิโดริมะแล้วปล่อยหยาดน้ำสีใสให้ไหลรินลงมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่

"ฉันไม่เคยโกหกนายนะคากามิ"

"นายตามสืบเรื่องทาคาโอะ"

"ดูหน้าอิมาโยชิด้วยสิ น่าไว้ใจสะที่ไหนกัน"ข้อนี้คากามิเห็นด้วย อิมาโยชิหน้ายิ่งกว่าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์สะอีก แถมนิสัยก็เจ้าเล่ห์สุดๆ

"ฮึก... แต่นายก็รักทาคาโอะอยู่ดี"เอาเหตุผลที่ทำให้ตัวเองต้องเจ็บมาพูดอีกครั้ง มิโดริมะยกมือขึ้นมาลูบหัวคนผมแดงดำเบาๆ

"ใช่... ฉันรักทาคาโอะ..."

"ไอ้บ้าเอ๊ย! ออกไปเลยนะ ปะ...ปล่อย!"คากามิพอได้ยินมิโดริมะบอกรักทาคาโอะก็ผลักมิโดริมะออกแต่คากามิก็พึ่งรู้ว่ามิโดริมะแรงเยอะมากขนาดดึงตัวเขาไปกอดอีกรอบทั้งๆที่ยื้อตัวเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว

"ฟังให้จบก่อน"

คากามิยอมยืนรับฟังนิ่งๆในอ้อมกอดของคนผมเขียว

"ฉันรักทาคาโอะก็จริงแต่ฉันรักในฐานะเพื่อน ทาคาโอะเป็นเพื่อนคนแรกของฉันตั้งแต่เข้าโรงเรียนชูโตคุ แล้วฉันกับทาคาโอะก็เข้าใจผิดไปเองว่ารักกันด้วย"

"แล้วนายตามสืบเรื่องทาคาโอะทำไม?"

"เพราะทาคาโอะเป็นเพื่อนคนแรก ถึงไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่นักแต่ฉันกลัวทาคาโอะจะเสียใจเพราะอิมาโยชิ พูดง่ายๆฉันแค่ห่วงเพื่อนเท่านั้น"

"นายห่วงมากเกินไปหรือเปล่า"คากามิสวนย้อนกลับแถมมิวายเหล่มองค้อนใส่มิโดริมะด้วย

"หึๆ หึง?"

"ไม่!"

"ฉันแคร์นายนะคากามิ ฉันไม่อยากให้นายหนีไปจากฉัน"ผละอ้อมกอดออกแล้วไร้นิ้วเรียวยาวพันเทปสีขาวตามโครงหน้าคากามิเบาๆ

"โกหก!"

"ฉันไม่ได้โกหก ทุกอย่างที่ฉันพูดออกมามันเป็นความจริง ถ้าฉันไม่รักนายทำไมฉันต้องมาง้อนายด้วย หืม... ทำไมฉันต้องชู้ตลูกสามแต้มพลาดทุกครั้งหลังจากถูกนายบอกเลิกด้วย ฉันแคร์นายจริงๆนะคากามิ"

"นายอย่ามาโกหกฉันจะได้ไหม.... ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ"คากามิพูดตอกกลับเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาสีดำแดงกำลังสั่นด้วยความสับสน

"ตอนนี้นายจะไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไรแต่สักวัน ฉันจะทำให้นายเห็น ว่าฉันรักนายจริงๆ..."






"555ชินจัง อุ๊บ! 555"ทาคาโอะอดหัวเราะไม่ได้กับมิโดริมะในตอนนี้ที่กำลังเดินไปต่อคิวซื้อชีสเบอร์เกอร์เป็นกองภูเขาให้ใครบางคนอยู่

"เงียบไปเลยหน่า ทาคาโอะ"

นี่ก็ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้วที่มิโดริมะทำตามทุกอย่างตามคำสั่งคากามิ ไม่ว่าจะซื้อของ ถูกสั่งให้เลิกพกลัคกี้ไอเท็มก็มี ซึ่งบางทีมิโดริมะก็แอบพกบ้างนิดหน่อย แล้วยังถูกสั่งให้ทำความสะอาดห้องของคากามิเกือบทุกวันอีกเรียกได้ว่าแทบจะเป็นคนรับใช้ให้เลยก็ว่าได้

ทาคาโอะหัวเราะไม่หยุดแต่ก็แอบสงสารมิโดริมะนิดหนึ่งที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้คนทั้งคู่เป็นแบบนี้

ทาคาโอะหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาใครบางคนที่ทาคาโอะขโมยเบอร์มาจากโทรศัพท์มิโดริมะ

"นี่ชินจัง ไม่เหนื่อยหรอที่ต้องมาทำตามใจคากามิจังแบบนี้"

"เหนื่อยสิ... แต่ฉันก็ทำร้ายคากามิมาเยอะ แค่นี้มันยังน้อยมากสำหรับสิ่งที่คากามิได้รับ ฉันจะพิสูจน์ให้คากามิเห็นว่าฉันรักคากามิจริงๆไม่ใช่โกหกอย่างที่คากามิคิด"

ทาคาโอะยกยิ้มเล็กน้อยแล้วกดวางสายไป

ช่วยได้แค่นี้นะชินจัง....






"คากามิคุง คากามิคุงครับ?"

"หะ!? เอ่อ... ว่าไงคุโรโกะ"

"จะไม่หายโกรธมิโดริมะคุงจริงๆหรอครับ?"คุโรโกะที่แอบยืนฟังเมื่อสักครู่เอ่ยถาม คุโรโกะมั่นใจว่าวันนี้มิโดริมะได้คืนดีกับคากามิแน่ๆ แค่ดูก็รู้แล้ว

"ฉัน..."

"ทำตามที่หัวใจคุณบอกเถอะครับ"

"คุโรโกะ..."






"คากามิ! ฉันซื้อชีสเบอร์เกอร์มาให้แล้ว"

ฟุบ!

"คากามิ! ใครทำอะไรนาย!? ร้องไห้ทำไม"มิโดริมะทำท่าทางเลิ่กลั่กอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ๆคนผมแดงดำก็เดินมาฟุบหน้าซบอกเขาแล้วปล่อยน้ำตาออกมาเสียเฉยๆ

"พอแล้ว..."

"มะ...หมายความว่าไง?"

"พอแล้ว ไม่ต้องทำแล้ว"คากามิพูดย้ำอีกครั้งให้ชัดเจน ดวงตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างแล้วจับไหล่คากามิมาจับเอาไว้แทน

"ไม่เอา! นายให้โอกาสฉันนะ คากามิ... ฉันขอครั้งสุดท้าย ให้โอกาสฉันเถอะ..."มิโดริมะแทบจะคุกเข่าทรุดลงไปกับพื้นแต่คากามิกลับจับไหล่มิโดริมะไว้ก่อนพร้อมส่ายหัวเบาๆ

"ไม่ต้อง... ฉัน... หายโกรธนายแล้ว"

"หายโกรธ? นาย..."มิโดริมะยกยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาเสียเฉยๆ กลับกลายเป็นคากามิเสียเองที่ลนลานทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ๆคนสุขุมแบบมิโดริมะมาร้องไห้ต่อหน้าแบบนี้

"อื้อ!!!"ยังไม่ทันที่คากามิจะทำอะไร มิโดริมะก็คว้าใบหน้าของคากามิให้เงยขึ้นเพื่อรับจูบอันเอาแต่ใจของตัวเอง

ลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปภายในโพรงปากพร้อมตวัดลิ้นที่ขยับอย่างไม่มีประสีประสาแล้วดูดดุนมันเบาๆ ความหอมหวานที่คิดถึง ความหอมหวานที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

"เน่~~~ มิโดจิน นานเกินไปแล้วน้า~~~"มุราซากิบาระดึงร่างคากามิออกมาจากคนผมเขียว

"แฮ่ก... มุราซากิบาระ นายมาได้ยังไง?"คากามิถามพร้อมหอบหายใจเบาๆ ก็มิโดริมะเล่นสะเอาหายใจไม่ออกเลยนี่!

"คิดถึงคากาจินน้า~~~"โน้มหน้ามาหอมแก้มนุ่มของคากามิเบาๆ

"วันนี้ผมกับมุราซากิบาระคุงจะมานอนด้วยน่ะครับ"คุโรโกะเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะหันไปมองมิโดริมะ

"เอาด้วยไหมครับ?"

"หึ แน่นอนอยู่แล้ว"




ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันคากามิ....














มาแล้วววววว

มิโดริมะคืนดีกับคากามิแล้ววว การคืนดีของแต่ละคนจะหนักขึ้นเรื่อยๆตามเลเวลและการกระทำ555

จะอธิบายเกี่ยวกับตอนนี้สักหน่อย เราแต่งให้มิโดริมะรักคากามิตั้งนานแล้วแต่ไม่รู้ตัว ที่คบกับทาคาโอะแล้วตามสืบนู่นนี่เพราะอาการหวงเพื่อนเฉยๆไม่ได้มีอะไรเกินเลยมากกว่านั้น ทาคาโอะเลยยื่นมือเข้ามาช่วยกระตุ้นสักหน่อยแถมช่วยให้เขาทั้งสองคืนดีกันด้วย555
ตอนนี้ก็เริ่มยาวขึ้นมานิดหน่อย แล้วทั้งสองคนก็กลับมาคืนดีกันอย่างงงๆ555 ส่วนใครจะเป็นคนต่อไปก็รอดูน้าาา



*หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้า*



ฝากติดตามด้วยจ้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #832 MartiniLubik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:56
    จริงๆนี่คิดว่ามิโดริมะจะเป็นคนที่สองด้วยซ้ำ555 เพราะเป็นคนมีเหตุผลสุดละ เมื่อไรพวกนี้จะได้กินคากามิคะ อยากอ่าน5555
    #832
    0
  2. #582 จริ๊บๆ~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:41

    ผ่านมาเเว้วอีกคู่ รอๆค่ะ อีอาโฮ่หนักสุดเเน่ ต่อยเขาปากเเตก ก๊ากๆ 5555

    #582
    0
  3. #550 B.TEm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:24
    มุคคุงงง ขัดจังหวะชินจังงงงงง
    #550
    0
  4. #433 fxxkthisfeeling (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 00:09
    อ้อเป็นห่วงทาคาโอะนี่เอง เราเข้าใจนะมิโดริมะท่าทางอิมาโยชิไม่น่าวางใจจริงๆนั้นแหละ /ตบบ่า
    #433
    1
    • #433-1 narmatpooh(จากตอนที่ 9)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 00:12

      อย่านอนดึกมากน้าาา ขอบคุณที่เม้นให้มากๆเลย555
      #433-1
  5. #389 lucida2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 16:52
    ฉันเข้าใจนะที่เป็นห่วงเพื่อน เพราะมันน่าตาไม่น่าไว้ใจจริงๆ
    #389
    0
  6. #181 kim_undershine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 17:22
    เออเป็นมิโดนี่ก็ไม่ไว้ใจอิมาโยชิอ่ะ5555555
    #181
    0
  7. #20 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 09:41
    เพราะห่วงเพื่อนนี่เอง 555 โถมิโดริมะะ คู่นี้ต้องหันหน้าคุยกันเนี่ยแหละถึงจะเข้าใจ 555
    แต่เข้าใจนะเพราะแฟนทาคาโอะเป็นอิมาโยชิ จะไม่ไว้ใจก็ไม่แปลก555
    #20
    0