[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 8 : Long fic : allkaga : กลับมารักกัน (มุราซากิบาระ อัตสึชิ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

"เน่~~ คุโรจิน ทำยังไงคากาจินถึงจะหายโกรธ"คนผมม่วงตัวโตสูงสองเมตรเดินมาหาคุโรโกะที่กำลังยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"ง้อครับมุราซากิบาระคุง วันนี้คากามิคุงอยู่บ้านทั้งวัน"เน้นคำว่าทั้งวันให้คนผมม่วงรู้ก่อนคุโรโกะจะเดินจากไป ที่เหลือก็ปล่อยให้มุราซากิบาระคิดเอาเองว่าจะง้อคากามิยังไง

ขึ้นอยู่กับมุราซากิบาระเองแล้วว่าจะทำสำเร็จหรือไม่





ก็อกๆๆ

"ใคร?"คากามิเลิกคิ้วแปลกใจที่จู่ๆก็มีคนมาเคาะประตูห้อง ถ้าจะบอกว่าเป็นคุโรโกะก็ไม่น่าใช่เพราะคุโรโกะมีกุญแจเปิดเข้ามาข้างในได้อยู่แล้ว

คากามิลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปเปิดประตูให้คนที่เคาะเมื่อสักครู่

"มุราซากิบาระ!?"คากามิทำท่าจะรีบปิดประตูหนีแต่คนผมม่วงใช้พละกำลังอันมหาศาลผลักประตูแล้วเดินเข้ามาจนได้

"นายมาที่นี่ทำไมฟะ!?"คากามิโวยวายยกใหญ่ มุราซากิบาระปลายตามองก่อนจะเบะปากออกมานิดๆ

"คิดถึงคากาจิน"

"อย่ามาตลกนะเฟ้ย! ออกไปเลย!!!"

"ไม่เอาา คิดถึงคากาจิน!"โวยวายพร้อมออกแรงอุ้มคนที่เตี้ยกว่าให้ลอยเหนือพื้นก่อนตัวเองจะนั่งลงบนโซฟาแล้วจับคากามิให้มานั่งลงระหว่างขา

ใบหน้าของคนผมม่วงยื่นหน้ามาวางลงบนบ่าของคากามิที่ทำตัวแข็งทื่อไม่ขยับ แขนยาวๆก็โอบกอดคากามิเอาไว้อย่างกับกลัวว่าคนคนนี้จะหายไป

"ปะ...ปล่อยนะมุราซากิบาระ"คากามิเมื่อเริ่มรู้สึกตัวออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของคนผมม่วงแต่ดูท่าคนผมม่วงจะไม่ขยับเลยสักนิดแถมออกแรงกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

"หอม~~~"สูดดมกลิ่นอ่อนๆที่ซอกคอเนียนสีน้ำผึ้งให้คากามิสยิวเล่นๆ คากามิหดคอหนีลมหายใจอุ่นร้อนของมุราซากิบาระ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีอมชมพูจางๆให้เห็น

"คากาจินน่ารัก..."

"อึก! ปล่อยฉันเถอะนะมุราซากิบาระ"คากามิพยายามงัดมือของมุราซากิบาระออกเพราะเริ่มอึดอัด แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม

"งื้อ~~~ คิดถึงคากาจิน รักคากาจินจริงๆน้าา"

"นายอย่ามาหลอกฉันนะ! ฉันไม่ตลกด้วยหรอก!"คากามิโวยวาย

ถ้ารักกันจริงๆทำไมไม่ใส่ใจกันตั้งแต่แรก มาตอนนี้มันก็สายไปแล้ว!

"ฮึก..."หยาดน้ำสีใสไหลออกมาเมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา มุราซากิบาระตาโตค้างอย่างทำอะไรไม่ถูก

"คากาจิน! ไม่ร้องงง อ่ะๆ ฉันซื้อขนมมาฝากด้วยน้าา"มุราซากิบาระคว้าถุงขนมที่ถือติดไม้ติดมือมาด้วยส่งให้คากามิรัวๆเผื่อคากามิจะหยุดร้องไห้ได้บ้าง

"ไม่เอา... ปล่อยฉันไปเถอะ... นะ... ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว"

"ไม่! รักคากาจิน ไม่ให้ไป ไม่เอา!"ปัดถุงขนมที่คว้ามาทิ้งไปกับพื้นแล้วออกแรงอุ้มคากามิให้มานั่งบนตักแกร่งของตัวเองแทน

"อยากให้คากาจินหายโกรธ~~ ไม่อยากให้คากาจินร้อง~~"พูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ ท่าทางของมุราซากิบาระตอนนี้ก็คงเปรียบเหมือนกับหมาหูลู่หางตก

"นะ...นายก็ปล่อยฉันสิ"คากามิพูดแล้วออกแรงดิ้นเพื่อจะลงจากตักแกร่งของมุราซากิบาระให้ได้ แต่คนผมม่วงก็ไม่ยอมอยู่ดี

"ไม่เอา!!! คากาจินจะหายไป ไม่ให้ไปแล้ว"

"มุราซากิบาระ..."คากามิเหลือบตามองคนตัวโตที่กำลังก้มหน้าซุกไหล่คากามิอยู่ไม่ยอมขยับ คากามิถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

สุดท้ายก็แพ้จนได้....

คากามิเอนหลังไปพิงอกแกร่งของมุราซากิบาระเอาไว้ มุราซากิบาระเงยหน้าขึ้นมาจากไหล่คากามิอย่างอึ้งๆที่คากามิยอมเอนพิงอกง่ายๆ

"คากาจิน..."

"นายรู้ไหม... ฉันน่ะเสียใจนะ เวลาที่พวกนายพร่ำเพ้อถึงคนรักเก่าแล้วเมินฉัน ฉันเสียใจมากๆเลย... แต่ก็ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ควรจะโกรธพวกนายให้มากๆแท้ ฉันกลับต้องมาแพ้ใจตัวเองตลอด..."

"คากาจิน..."มุราซากิบาระคิดตามที่คากามิพูดแล้วนึกโกรธตัวเองที่ทำร้ายคนบนตักได้ลง ทั้งๆที่คากามิพยายามทำดีให้ตั้งมากมาย สิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นความเสียใจแทนที่จะเป็นความสุข

ถึงมุราซากิจะไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับฮิมุโระอีกแต่ก็ยังลืมไม่ได้ ยังคงคิดถึงเสมอจนละเลยคนข้างๆอย่างคากามิไป

"พวกนายไม่ผิดหรอก... ถ้าไม่รักก็คือไม่รัก ฉันเข้าใจ... อื้อ!!!"คากามิเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆมือใหญ่ของมุราซากิบาระก็จับใบหน้าของคากามิให้หันมารับจูบที่ถูกมุราซากิบาระป้อนให้ด้วยความรวดเร็ว

มุราซากิบาระขบปากคากามิเบาๆเพื่อให้คากามิเปิดปากออก ซึ่งมันก็ได้ผล

พอคากามิเปิดปากออกเพียงเล็กน้อยมุราซากิบาระก็แทรกลิ้นร้อนของตัวเองเข้าไปในโพรงปากหวานทันที ลิ้นเรียวตวัดดูดดึงลิ้นคากามิที่ขยับไปมาอย่างไม่มีประสีประสาแต่ก็เรียกอารมณ์ความตื่นเต้นให้มุราซากิบาระได้ไม่น้อย

"อื้อ!!!"คากามิออกแรงทุบไหล่มุราซากิบาระเบาๆเมื่อตัวเองหายใจไม่ทัน

มุราซากิบาระจึงยอมผละออกอย่างอ้อยอิ่ง แถมมิวายเลียริมฝีปากตัวเองให้คากามิเขินหน้าแดงเล่นๆอีกด้วย

"หวานจัง~~~"มุราซากิบาระยื่นหน้าไปจุ๊บมุมปากคากามิเบาๆอีกครั้ง

"ปะ...ปล่อยเลยนะ"คากามิพูดเสียงตะกุกตะกัก ซึ่งครั้งนี้มุราซากิบาระก็ยอมปล่อยคนผมแดงดำอย่างว่าง่ายโดนไม่ต้องใช้กำลังออกแรงดิ้นเหมือนตอนแรก

"คากาจินน่ารักก~~"คนผมม่วงอมยิ้มแปลกตาเล่นเอาคากามิเขินตัวแทบบิดตัวม้วนอีกรอบ คากามิหยิบถุงขนมบนพื้นของมุราซากิบาระที่ถูกปัดออกมาโยนใส่คนผมม่วงแล้วรีบเดินหนี

"เขินรุนแรง... จังน้าา"






"ทำไมต้องเขินด้วยฟะ!"คากามิโวยวายกับตัวเอง มือยกขึ้นมาทาบอกข้างซ้ายที่ภายในกำลังออกแรงเต้นรัวเร็วไม่หยุด

"ต้องใจแข็งสิเฟ้ย!"พูดกับตัวเองพร้อมตบหน้าเพื่อเรียกสติแรงๆหนึ่งที

"คากาจิน... ทิ้ง"มุราซากิบาระหยิบกล่องของขวัญบรรจุน้ำหอม6กลิ่นที่อาคาชิเคยให้คากามิเดินออกมาทิ้งข้างนอกหน้าตาเฉย

"มันแพงนะเฟ้ย!!!"

"เดี๋ยวคากาจิน... ร้องไห้"คากามิแอบสะอึกเบาๆกับประโยคของมุราซากิบาระ

คากามิรู้ดีว่ามุราซากิบาระหมายถึงอะไร ถ้าอยากจะลืมก็ควรจะตัดให้ขาด ไม่ใช่มาเก็บของไม่ควรจะเก็บไว้แบบนี้

"หิวอ่า~~~ คากาจิน"

"แล้วนายมาบอกฉันทำไมหะ?"

"อยากกินฝีมือคากาจิน~~~"

"ไม่!"

"ง่ะ! คากาจิน... น้าาาา ไปทำอาหารกัน"มุราซากิบาระออกแรงดึงคากามิให้เดินตามมายังห้องครัว

คนผมม่วงหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกให้คากามิเสร็งศัพท์ แล้วเดินไปหยิบของในตู้เย็นมามั่วๆซั่วๆเพื่อเอามาให้คากามิทำอาหาร

"นี่นายจะเอาออกมาหมดทำไมฟะ!!! ถอยไปเลย ฉันทำเอง! นายอยากกินอะไร"

คากามิก็ยังคงเป็นคากามิอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ

ทำเป็นจะไม่ทำให้แต่ก็ห่วงจนทำให้ตลอด

"ครีมสตูว์"

"เอาพาสต้าเส้นหมึกดำด้วยไหม"

"อื้อ!"มุราซากิบาระเหลือบมองคากามิที่รู้อาหารโปรดของเขา แถมคากามิก็เก็บผักเข้าตู้เย็นไปหมดเพราะมุราซากิบาระไม่ชอบผัก!

มองข้ามคนคนนี้ไปได้ยังไงกันนะ....

"ไปรอข้างนอกนะ อย่าเกะกะ!"ชี้นิ้วสิ่งคนตัวโตกว่า ซึ่งมุราซากิบาระก็ยอมเดินไปนั่งรออย่างว่าง่าย






"อร่อย"มุราซากิบานะกินพาสต้าไม่ยอมหยุดเหมือนกลัวคนแย่ง จนคากามิแอบกลัวว่าเส้นมันจะไปติดคอคนผมม่วงเอาสะก่อน ก็เล่นตักเอาตักเอาแทบจะไม่ได้เคี้ยวเลยนี่

"กินช้าๆสิเฟ้ย!"พูดพร้อมกับรินน้ำเปล่าใส่แก้วแล้ววางเอาไว้ข้างๆ

"คากาจิน... กลับมานะ"

"หะ!? อะ...อะไร?"คากามิทำตัวไม่ถูกเมื่อจู่ๆมุราซากิบาระโยงเข้าเรื่องนี้อีกครั้ง

"ไม่อยากให้ไป... รักคากาจิน..."คนผมม่วงวางส้อม(กินพาสต้าคงต้องใช้ส้อมใช่ไหม?)ลงแล้วยื่นมือมาจับมือคากามิเอาไว้แทน

"นายโกหก"

"คากาจิน..."มุราซากิบานะเบะปากจะร้องไห้ออกมาเมื่อคากามิไม่ยอมเชื่อ"รักคากาจินจริงนะ... ไม่รักมุโระจินแล้ว"

หยาดน้ำตาเริ่มคลอออกมาในดวงตาสีม่วงของมุราซากิบาระ คากามิรู้สึกใจหายวาบขึ้นมาแปลกๆเมื่อเห็นมุราซากิกำลังร้องไห้เพราะเขา...

"ขอฉันทำใจสักพักนะ นายจะอยู่ต่อก็ได้ไม่เป็นไร"คากามิลุกขึ้นเดินไปห้องนอนของตัวเอง

มุราซากิบาระมองอาหารที่คากามิทำก่อนจะรวบมันมากินเองให้หมดอย่างกับกลัวว่ามันจะหายไปจากโต๊ะ กินอย่างกับกลัวว่าจะไม่มีให้กินอีกแล้ว...

"มุโระจิน..."จู่ๆความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของคนผมม่วงเหมือนโชคชะตาเข้าข้าง

มุราซากิบาระคว้าโทรศัพท์กดโทรหาฮิมุโระด้วยความรวดเร็ว

(แปลกนะที่นายกล้าโทรมาหาฉันอัตสึชิ)

"มุโระจิน... ทำยังไงคากาจินถึงหายโกรธ"

(หืม... ไทกะน่ะหรอ นายถามทำไม?)ปลายสายอดแปลกใจไม่ได้ที่จู่ๆก็มาถามถึงคากามิทั้งๆที่ปกติไม่คิดจะถามเลยสักนิด

"คากาจินจะไป... ไม่ให้ไป รักคากาจิน"

(หา?)ฮิมุโระร้องออกมาด้วยความแปลกใจที่คนอย่างมุราซากิบาระมาบอกรักคากามิให้เขาฟัง ไหนมีคนบอกว่ามุราซากิบาระลืมฮิมุโระไม่ได้ไง ถ้าลืมไม่ได้จริงๆคงไม่โทรมาบอกรักคากามิแบบนี้หรอกมั้ง

(หึๆ แล้วฉันจะบอกคราวหลังก็แล้วกัน)

ฮิมุโระตัดสายมุราซากิบาระไปดื้อๆ มุราซากิบาระมองโทรศัพม์ของตัวเองก่อนจะปาลงบนโซฟาด้วยความโมโหใครอีกคนที่ตัดสายแถมหรอกถามโดยไม่ให้คำปรึกษาอะไรอีกด้วย

"มุโระจินปีศาจ!"








"มุราซากิบาระ..."

"หือ..."

"นายมานอนอะไรตรงนี้"

"คากาจิน... คากาจิน!"คากามิสะดุ้งตกใจเมื่อคนผมม่วงที่นอนหลับอยู่พุ่งตัวมากอดเขาเอาไว้เสียแน่นราวกับติดกาวเชียว

"ทำอะไรของนายฟะ!?"คากามิถามพร้อมออกแรงผลักคนผมม่วงให้ปล่อยตัวเองออกจากอ้อมกอด

"คากาจินยังไม่ไป..."

"นายจะให้ฉันไปไหนหะ!? นี่บ้านฉันนะเฟ้ย!"

"คากาจิน..."

"เลิกทำเสียงแบบนั้นได้แล้วนะมุราซากิบาระ"คากามิยกยิ้มอ่อนโยนส่งให้ มุราซากิบาระเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็นในตอนนี้

"เมื่อวาน ทัตสึยะบอกฉันแล้วว่านายโทรไปขอวิธีทำให้ฉันหายโกรธ... ขอบคุณนะ..."คากามิยกมือขึ้นมาลูบหัวคนผมม่วงเบาๆซึ่งมุราซากิบาระก็นั่งนิ่งยอมให้ทำโดยไม่คิดขัดขืน

"คากาจินหายโกรธแล้ว?"

"อื้ม"คากามิพยักหน้ารับ มุราซากิบาระยิ้มกว้างแล้วรวบตัวคากามิมากอดเอาไว้แน่น ริมฝีปากกดจูบลงบนแก้มนิ่มของคากามิหนึ่งที

"รักคากาจินที่สุดเลย~~~"

"นายจะไม่หลอกฉันใช่ไหม"

"อื้อ! รักคากาจิน รักคากาจิน"มุราซากิบาระขยับตัวโยกเยกไปมา ปากก็พร่ำบอกรักไม่หยุดไม่หย่อนทำเอาคากามิอดเขินกับการกระทำเด็กๆของมุราซากิบาระไม่ได้เลยจริงๆ





ขอบคุณนะ....

ที่นายบอกรักฉันให้คนรักเก่าอย่างทัตสึยะฟัง...













เลโฮ!!! เรามาต่อให้แล้วววว^^

คนที่2 ที่คากามิยอมให้อภัย>< ต้องขอบคุณทั้งคุโรโกะและฮิมุโระเลยนะเนี่ยยย
มุราซากิบาระคืนดีง่ายหน่อยเพราะคดีไม่ค่อยเยอะเท่าคนอื่น ส่วนคนอื่นๆก็รอดูต่อไปว่าจะโดนอะไรกันบ้าง
ส่วนคนที่โดนหนักสุดเราสปอยไว้ก่อนเลยนะว่าจะเป็นใครไม่ได้นอกจากคนคิดแผน ส่วนใครจะคืนดีกับคากามิต่อจากมุราซากิบาระก็ไปลุ้นกันเน้ออออ



*หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ทีหลังน้า*



สุดท้ายก็ฝากติดตามเช่นเดิมไม่มีเพิ่มเติมจ้าาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

849 ความคิดเห็น

  1. #831 MartiniLubik (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:45
    5555 ทำไมง่ายงี้ง่าคากามิ ยังไม่สะใจเลยยย ขอหนักๆๆ
    #831
    0
  2. #788 aarstuwbg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 02:18

    เขินจริงไ
    #788
    0
  3. #778 SalinthipMimi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 16:57
    ฮื่อ มันเป็นหนุบหนับใจ
    #778
    0
  4. #772 Shipnielong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 07:56
    โง้ยยยยย อั่ยต้าวหมาาา
    #772
    0
  5. #581 จริ๊บๆ~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:38

    - *กัดโทรศัพท์หนักมาก*

    เเง้งงง โอ๊ยไอเด็กน้อยเอ้ยยยย ใครไม่ใจอ่อนก็ปล่อยมันไป เรานี่ใจอ่อนตั้งเเต่บุกบ้าน- *ทัชหน้าอกหนักมาก-(?)*

    #581
    0
  6. #549 B.TEm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:17
    มุคคุงงง เด่กน้อยของหม่ามี๊ เก่งที่สุดเลยค้าบ
    #549
    0
  7. #432 fxxkthisfeeling (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 00:00
    ง้อน่ารักมาก เอาขนมมาง้อเขาสมเป็นมุคคุงจริงๆ
    #432
    0
  8. #94 คิมดงจุน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:02
    ทุ่มสุดตัวเลย น่ารักกก
    #94
    0
  9. #19 oor1827 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 20:55
    ง้อได้น่ารักมากค่า~~~
    รอดูว่าต่อไปคนอื่นจะง้ออย่างไง
    #19
    1
  10. #18 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 14:40
    เอาขนมมาง้อ... วิธีง้อมุคคุงสมเป็นมุคคุงมาก..
    ตอนมุคคุงทิ้งน้ำหอมนี่ได้ใจมาก ฮะฮาา
    นี่สินะพอเห็นคุณค่าก็เห็นความสำคัญมากขึ้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่สนใจเหมือนตอนนี้หรอก
    #18
    0
  11. #17 Phana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:55
    กรี๊ดดดดดด !! งื้ออออ เขาคืนดีกันแล้วววววววว

    ขออีกสัก 10 ตอนได้ไหมคะะะะ ค้างงงงงงงอ่ะ อยากอ่านต่ออออออออ 😙😙

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ -/\-
    #17
    1