[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 23 : Special Long fic : allkaga : ความวุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    7 เม.ย. 61

"ห้าววว คากามิ..."อาโอมิเนะที่พึ่งตื่นได้ไม่นานเดินออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางงวงเงีย มือหนายกขึ้นเกาพุงตัวเองภายใต้ร่มผ้า ส่วนดวงตาก็สอดส่องมองหาคนที่ตัวเองเรียกไปเมื่อสักครู่แต่ก็กลับไม่พบใครเลยสักนิด

"คากามิไปไหน?"

"แปลกนะครับที่อาโอมิเนะคุงตื่นเช้า"คุโรโกะเดินหัวฟูมาอยู่ตรงหน้าอาโอมิเนะ อาโอมิเนะมองอดีตเงาของตัวเองที่ชอบโผล่มาแบบนี้เป็นประจำ

"คากามิคุงล่ะครับ"นัยน์ตาสีฟ้าสอดส่องมองหาร่างสูงโปร่งของคากามิเช่นกันแต่กลับไม่พบ จึงหันมาถามอาโอมิเนะแทน

"ไม่รู้"อาโอมิเนะตอบแล้วเดินย้อนกลับไปเพื่อจะเคาะประตูห้องคากามิ แต่ห้องคากามิประตูกลับแง้มเอาไว้อยู่แล้ว

ภายในอกของอาโอมิเนะสั่นตึกตักขึ้นมาเสียเฉยๆ อาโอมิเนะรีบเปิดประตูพรวดเข้าไปก็พบเพียงแค่ความว่างเปล่าและหน้าต่างห้องคากามิที่เปิดโล่เอาไว้

"คากามิหาย!?"อาโอมิเนะตีตนไปก่อนไข้แล้วรีบบอกคุโรโกะ คุโรโกะตาโตกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะรีบเดินไปดูห้องของคากามิบ้างก็พบว่าหน้าต่างเปิดกว้างสะจนผ้าม่านปลิวผิวไหวไปข้างนอกแล้ว

"คากามิคุง!"คุโรโกะรีบวิ่งไปเคาะประตูห้องของอาคาชิรัวๆ กัปตันทีมราคุซันแอบหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนเขาทำงานตั้งดึกดื่น อีกอย่างนี่ก็เช้าเกินไปยังไม่ถึงเวลาอาหารเช้าด้วยซ้ำ จะมาปลุกเขาทำไม!

"มีอะไรเท็ตสึยะ"

"คากามิหาย!!!"อาโอมิเนะบอกแทนคุโรโกะ จากที่กำลังงัวเงียอาคาชิก็ตาเบิกโพล่งสว่างจ้าทันที

"ไทกะ!?"อาคาชิรีบเดินไปคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาเลขาของตัวเองทันที

"ตามหาไทกะ! ไทกะหายตัวไป!!!"อาคาชิตะคอกใส่โทรศัพท์เมื่อปลายสายกดรับโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว

"เกิดอะไรขึ้น?"มิโดริมะที่ได้ยินเสียงดังโวยวายลั่นบ้านออกมาจากห้องตัวเองเอ่ยถามด้วยความสงสัยกับใบหน้าเป็นกังวลของทั้งสามคนในตอนนี้

"คากามิคุง... หายไป"

"!!!"ดวงตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่คุโรโกะบอก

"ห้าว~~~ เน่~~~ ฉันจะนอนน้าาา"มุราซากิบาระเดินงัวเงียออกมาจากห้อง ตาสีม่วงสวยปรือลงเล็กน้อยเพราะความง่วงนอนเข้าครอบงำ

"มุราซากิบาระ...มันไม่ใช่เวลาจะมานอนนะ! คากามิหายไป!!!"มิโดริมะหันไปทำหน้าตาจริงจังใส่ มุราซากิบาระหลังจากที่ห้าวๆตาปรือๆก็สะดุ้งตื่นเต็มตาทันที

"คากาจินหาย! แจ้งตำรวจ!!!"

"ผมให้คนของผมตามหาแล้ว"อาคาชิเอ่ยปากบอก แววตาของคนผมแดงสว่างบัดนี้กำลังเต็มไปด้วยความกังวลอย่างหนัก ในมือกำลังกำโทรศัพท์แน่น

"คิเสะคุงล่ะครับ?"

"โอ้ย!"ยังไม่ทันจะได้คำตอบแต่อย่างใด คนที่ถูกถามถึงก็ร้องเสียงดังลั่นออกมาจากในครัว ทั้งห้าคนรีบสาวเท้าเดินไปทางห้องครัวแทบจะทันที

ร่างของคิเสะที่เปียกน้ำสะจนชุ่มไปหมดกำลังนอนกุมหัวอยู่นั้นส่งผลให้ทั้งห้าคนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"เรียวตะ เป็นอะไร"

"เจ็บหัวน่ะสิฮะ! เพราะเขาคนเดียวแท้ๆ ฟาดมาได้"

"ใคร!?"ทั้งห้าประสานเสียงถามออกมาพร้อมกันจนคิเสะย้งอดตกใจไม่ได้

"ก็..."

ครืด~ ครืด~

ยังไม่ทันที่คิเสะจะพูด โทรศัพท์ในมืออาคาชิก็สั่นเสียงดังเสียจนโอเว่อร์ อาคาชิเลยเลิกสนใจคิเสะแล้วรับโทรศัพท์แทน

(มีคนบอกว่าเห็นคุณคากามิถูกผู้ชายใส่สูทพาขึ้นรถไปครับ)เลขาของอาคาชิเอ่ยบอกตามคำสั่งที่ได้รับมา(?)

"มันเป็นใคร!?"อาคาชิตะคอกใส่อย่างโกรธกริ้ว กล้าดียังไงมาเอาไทกะของเขาไป! อยากตายนักใช่ไหมหะ!?

(ไม่ทราบครับ)

"หามา! ถ้าหาไม่เจอผมจะเอาเรื่องให้หมด"

"เป็นยังไงครับ อาคาชิคุง"คุโรโกะถาม ถึงแม้สีหน้าของอาคาชิจะบอกคำตอบให้แล้วก็ตาม

"มีคนใส่ชุดสูทพาไทกะไป"

"มันเป็นใคร!"อาโอมิเนะคิ้วกระตุกทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ถ้าเจอหน้าพ่อจะตั้นให้กระดูกกลามบนหน้าเคลื่อนเลย!

"ไม่รู้ ถ้ารู้ว่าเป็นใคร ผมจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด!"อาคาชิกำลังโกรธ..

"ไปหาคากาจินกันเถอะ!"มุราซากิบาระเลิกพูดยานคางชั่วคราว ก่อนทั้งห้าคนจะรีบเดินออกจากบ้านไปทั้งๆที่ยังไม่อาบน้ำโดยลืมคิเสะไปเสียสนิท

"อ่าว ไหงทิ้งผมไว้แบบนี้ล่ะ! แล้วอาคาชิจจิจะไปเอาเรื่องพ่อตัวเองเลอะ!?"คิเสะตะโกนโวยวายตามหลังพร้อมคำเฉลย แต่ดูท่าจะไม่ทันเสียแล้ว








ย้อนไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ

"หืม... คิเสะ? แปลกแหะ วันนี้นายตื่นเร็วนะ"คากามิที่กำลังยืนมองของในตู้เย็นเงยหน้ามาพูดกับคนผมเหลืองที่เดินมาผมชี้โด่ชี้เด่ไม่เป็นทรง หมดมาดนายแบบสุดหล่อหมด

"ผมหิวน้ำน่ะฮะ"

"กินสิ"

"คากามิจจิจะทำอะไรฮะ?"คิเสะเอื้อมไปหยิบน้ำในตู้เย็นออกมากระดกดื่มด้วยความกระหาย นัยน์ตาสีเหลืองเหลือบมองคนผมแดงที่ยังคงนั่งคุกเข่าดูของอยู่หน้าตู้เย็น

"ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีน่ะ เลยลองมาดูของในตู้เย็นดู"

"แต่นี่มันพึ่งหกโมงเช้าเองนะฮะ"คิเสะชี้ไปที่นาฬิกาเรือนหรูของอาคาชิบนผนังห้องครัวแล้ววางขวดน้ำเอาไว้บนโต๊ะใกล้ๆกัน

"ก็..."

"ก็ฉันจะกินตอนนี้ มีอะไรหรือเปล่าคิเสะ?"เสียงทุ้มดูมีอำนาจดังขึ้น คิเสะกลืนน้ำลายลงคอแทบจะทันที บรรยากาศการกดดันที่คล้ายๆอาคาชิแต่เหนือกว่าเป็นเท่าตัวกำลังลอยอบอวนอยู่ด้านหลัง

"เอ่อ... คุณอา สวัสดีครับ"คิเสะหันหลังกลับพร้อมเดินถอนหลังสองก้าวก่อนจะก้มหัวทักทายแทบจะเก้าสิบองศา

"คนอื่นยังไม่ตื่น?"คิเสะพยักหน้าตอบรัวๆ ถ้ามีคนบอกอาคาชิน่ากลัวแล้วได้โปรดหันกลับมามองผู้เป็นแม่พิมพ์ของอาคาชิด้วยว่าน่ากลัวมากกว่าขนาดไหน คนลูกว่าน่ากลัวแล้ว เจอพ่ออย่าง อาคาชิ เซย์โกะ เข้าไปนี่ตายตาเหลือกเลย

"ไม่เอาอ่าวกันเลย สมแล้วที่แพ้ให้กับไทกะ"

"ไทกะ?"สรรพนามกลายเรียกสนิทสนมส่งผลให้คิเสะต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ทราบว่าไปสนิทกันตอนไหนฮะ!?

"ไทกะ ฉันว่าเธอไปบ้านฉันดีกว่า ฉันจะดัดนิสัยเจ้าพวกนี้สักหน่อย"

"ครับ!?"คากามิทำหน้างุนงงไม่เข้าใจในสิ่งที่อาคาชิคนพ่อพูด ก่อนอาคาชิคนพ่อจะดึงคากามิที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นมาเข้าหาตัวเอง

คิเสะเบิกตากว้างรีบดึงตัวคากามิกลับมาแทบจะทันที ดวงตาสีเหลืองสวยหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว(เฉพาะเรื่องของคากามิ)

"จะทำอะไรครับ"ถามเสียงเรียบ แววตาที่มักจะขี้เล่นซุกซนกำลังฉายแววจริงจัง อาคาชิคนพ่อยิ้มกริ่มปกติไม่มีใครกล้าสบตาเขาตรงๆแบบนี้ยกเว้นอาคาชิกับอาโอมิเนะ แต่พอมีคากามิเข้ามาเกี่ยวก็มีความกล้าขึ้นมาเชียว

"ไม่จำเป็นต้องบอก"หยิบขวดน้ำที่คิเสะวางเอาไว้ก่อนหน้านี้มาถือไว้แล้วฟาดลงไปบนหัวของคิเสะจังๆ ด้วยความที่ขวดน้ำเป็นขวดพลาสติกแข็งไม่ยากที่จะทำให้สลบ เดิมทีคิเสะก็ง่วงอยู่แล้วด้วยเพียงแค่ทนความกระกายน้ำไม่ไหวตนต้องลุกขึ้นมาก็เท่านั้น

"เจ็บ..."คิเสะตาพล่าจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนจะหลับไปคือภาพของคากามิที่ถูกลากออกไปนอกห้องครัว ก่อนจะตื่นมาเจอทั้งห้าคนที่มาปลุกแล้วทิ้งเขาไปตามหาคากามิ











"คากาจิน~~~"มุราซากิบาระส่งเสียงเรียกร้องเสียงดังลั่นไม่อายคนที่เดินผ่านไปมาเลยสักนิด มิโดริมะส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายในมือกำลังถือตุ๊กตากบลัคกี้ไอเท็มประจำวันสีเขียวอื๋อเอาไว้

"นี่! ทุกคนฮะ ฉันรู้นะว่า..."คิเสะที่เดินตามมาที่หลังเอ่ยพูดยังไม่ทันจบอาโอมิเนะก็พูดแทรกสะก่อน

"นายอย่าพึ่งพูดอะไรตอนนี้ได้ไหมหะ!?"อาโอมิเนะหันไปบอกกับคนหัวเลืองด้วยความหัวเสีย คิเสะแอบสะอึกเล็กน้อย คนจะมาบอกข้อมูลดันโดนตะคอกใส่เฉยเลย

"แค่จะบอกว่า..."

"ยังไม่ถึงเวลาเรียวตะ"คิเสะต้องหยุดพูดอีกครั้งเมื่ออาคาชิพูดแทรก แล้วรู้หรอว่าเขาจะพูดอะไรหะ!?

"งั้นผมไม่บอกก็ได้ฮะ ว่าใครพาคากามิจจิไป"คิเสะเดินหันหลังกลับทำท่าจะกลับบ้านแต่โดนมุราซากิบาระคว้าแขนเอาไว้ก่อน

"บอกมา"แรงกดดันจากคนผมม่วงนั้นทำให้คิเสะต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างเสียงสันหลังวาปแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวมากขนาดนั้น

"ก็อาคาชิจจิบอกว่ายังไม่ถึงเวลานี่ฮะ ฉันเชื่อฟังอาคาชิจจิอยู่แล้ว"ยิ้มแป้นกวนๆเสียจนน่าถีบเล็กน้อยส่งให้

"งั้นก็เลือกมานะครับ ว่าคิเสะคุงจะนอนตายอยู่ตรงนี้หรือบอกผมมาว่าคากามิคุงอยู่ไหน"คุโรโกะพูดหน้าตายแต่เสียงนี่ชวนตายสุดๆ

"หว้า... คุโรโกจจิอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันเสียใจน้า"

"อยากตายหรอ...คิเสะ"มิโดริมะยกยิ้มขนลุกพร้อมกับตั้งท่าจะปาตุ๊กตากบในมือใส่หน้าหล่อๆของคิเสะเต็มที่

"โทรถามคุณอาสิฮะ อาคาชิจจิ"

"พ่อผม?"อาคาชิทำหน้างุนงงไม่เข้าใจ พ่อเขาไปดูงานที่อเมริกาจะกลับญี่ปุ่นสัปดาห์หน้าไม่ใช่หรอกหรอ?

"โทรสิอาคาชิ!"อาโอมิเนะโวยวาย ตอนนี้อาโอมิเนะเตรียมจะถล่มตึกแถวนี้ได้อยู่แล้ว

อาคาชิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพ่อของตัวเองก่อนจะกดเปิดลำโพงให้ได้ยินทั่วกัน

(หืม... มีอะไรเซย์จูโร่)เสียงทุ้มดูมีอำนาจดังขึ้นมาจากปลายสายโทรศัพท์

"คุณพ่อเอาไทกะของผมไปไว้ที่ไหน"เน้นคำว่าของผมชัดเจนจนอีกห้าคนหมั่นไส้ตะหงิดๆ

(ไทกะ? หมายถึงอะไร เสือหรอ...)คิเสะแทบอยากจะพุ่งเข้าไปเฟี้ยงขวดน้ำใส่คนพูดเสียเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่ออาคาชินะ...

"นี่! ลุง! เอาเมียผมคืนมานะเฟ้ย!!!"อาโอมิเนะที่ทนไม่ไหวตะคอกใส่โทรศัพท์เสียงดังบ่งบอกได้ถึงอารมณ์ที่กำลังหัวเสียได้เป็นอย่างดี

(หึหึ ไม่เจอนานนะอาโอมิเนะ)

"ไม่อยากจะเจอสักหน่อย เอาคากามิคืนมา!"

(หืม... ถ้าไม่ให้ล่ะ ไทกะอยากอยู่กับฉันจะตาย จริงไหม... /อือ...อ้ะ!)เสียงของคากามิที่เล็ดลอดเข้ามาทำเอาอาโอมิเนะเลือดขึ้นหน้า

"เห้ย!!! ทำบ้าอะไรฟะ!?"อาโอมิเนะเกือบจะหยิบโทรศัพท์เขวี้ยงลงพื้นแล้วถ้าไม่ติดอาคาชิที่ชักโทรศัพท์หลบก่อนน่ะนะ

"คุณพ่อ...."

(มีอะไรเซย์จูโร่...)

"อยากตายใช่ไหมครับ"

(โตขึ้นเยอะนี่)

"เตรียมโลงไว้ได้เลย"

นี่คือบทสนทนาของพ่อลูกจริงใช่ไหมเนี่ย!?

อาคาชิพูดจบก็กดตัดสายแล้วกดโทรหาเลขาของตัวเองต่อ

"คุณกล้ามากที่ขัดคำสั่งของผม คนที่ขัดคำสั่งผมได้มีแต่ไทกะเท่านั้น ถ้าคุณไม่บอกว่าไทกะอยู่ที่ไหน อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน"

(ยะ...อยู่บ้านใหญ่ครับ)เลขาอาคาชิพูดเสียงตะกุกตะกัก คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่ทำตามคำสั่งคุณเซย์โกะ แต่ถ้าให้วัดพ่อลูกก็น่ากลัวพอๆกันนั่นแหละ

อาคาชิเมื่อรู้ว่าคากามิอยู่ที่ไหนก็กดตัดสายเลขาตัวเองไปไป

"ไทกะอยู่บ้านผม ไปกันเลยไหม"

"ไปสิ... ฉันเตรียมพร้อมจะกระทืบพ่อนายแล้ว"อาโอมิเนะยิ้มเหี้ยม

"ขยี้ให้แหลก..."มุราซากิบาระกำมือแน่นไม่ยอมปล่อย อย่าหาว่าเด็กใจร้ายก็แล้วกัน

คนที่จะได้ยินเสียงไทกะร้องเสียงหวานแบบนั้นมีแค่พวกเขาเท่านั้น!!!










"หืม... มาเร็วดีนี่"พ่อของอาคาชินั่งไขว่ห้างมองคนทั้งหกคนที่เดินเข้าบ้านมาอย่างไร้มารยาทสุดๆเอ่ยบอกพร้อมยิ้มกริ่ม

"คากามิอยู่ไหน!?"

"อย่าเสียงดัง มันไร้มารยาท"พ่อของอาคาชิไม่สนใจคำถามแต่กลับสวนตอกกลับไปหนึ่งดอก

"ไทกะอยู่ไหนครับ"อาคาชิเอ่ยถามอีกครั้ง แววตานี่กดดันคนเป็นพ่อสุดๆ

"อยากรู้?"

"ไม่อยากรู้ไม่ถามหลอกฮะ"คิเสะตอบพร้อมทำหน้าไม่สบอารมณ์

"งั้นฉันไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอกสินะ"

"อย่ามาเล่นลิ้น"อาคาชิอีกคนกำลังจะมาแล้วววว

"หึๆ คนคนเดียวทำให้พวกนายเป็นได้ถึงขนาดนี้เชียว"

"จะเป็นมากกว่านี้อีกครับ ถ้าคุณไม่คืนคากามิคุงมา"คุโรโกะบอกหน้าตายอย่างไม่สบอารมณ์ถึงแม้หน้าจะแสดงมาแค่สีหน้าเดียวก็ตาม

"เอ๊ะ!? พวกนายมาได้ยังไง?"คากามิที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววเดินออกมาจากห้องครัวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"คากามิ! ใครให้ใส่ชุดแบบนี้ใส่ต่อหน้าคนอื่นที่ไม่ใช่พวกฉันหะ!?"อาโอมิเนะถลาตัวไปกระชากผ้ากันเปื้อนสะจนขาดติดมือแล้วส่งต่อให้มุราซากิบาระ

มุราซากิบาระโยนผ้ากันเปื้อนลงกับพื้นแล้วกระทืบเหมือนโมโหมันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนยังไงยังงั้น คนที่จะเห็นคากามิใส่ผ้ากันเปื้อนมีแค่พวกเขาเท่านั้น!

"อะไรของพวกนายเนี่ย!?"และคากามิก็ต้องงเป็นไก่ตาแตกเมื่อทั้งหกคนเข้ามากอดเขาเสียจนจะหายใจไม่ออกแบบนี้

"เขาทำอะไรคุณไหมครับคากามิคุง"คุโรโกะมองสำรวจไปรอบตัว คากามิก็ได้แต่ทำหน้างงว่าเขาที่คุโรโกะหมายถึงคือใคร

"พ่อผมทำอะไรไทกะหรือเปล่า"อาคาชิคลายความกระจ่างให้ว่าเขาที่คุโรโกะหมายถึงคือใคร

"เปล่านี่"

"แล้วเสียงของนายตอนนั้นล่ะ!?"มิโดริมะเขย่าไหล่คากามิอย่างพยายามเค้นคำตอบ

"เสียงอะไร"

"อือ อ้ะ ไงฮะ!"

"อ๋อ... คุณพ่อเซย์โกะแค่เอาเสี้ยนที่ตำมือออกให้เฉยๆ"

"หา!? แล้วทำไมเสียงสยิวแบบนั้นฟะ!?"อาโอมิเนะยังคงไม่ยอมแถมโวยวายถามเสียงดังอีก

"ก็มันเจ็บ!"

"แล้ว...เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นายเรียกลุงนั่นว่าคุณพ่อเลอะ!?"อาโอมิเนะชี้นิ้วไปที่พ่ออาคาชิโดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

"อื้อ ก็คุณพ่อเซย์โกะให้เรียกแบบนั้น"

"นี่มันอะไรกันครับ"อาคาชิกันไปถามพ่อตัวเองที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่หุบ

"ฉันก็แค่อยากมาดูตัวลูกสะใภ้ก็แค่นั้น"

"ดูตัวแบบคนปกติทั่วไปไม่เป็นหรือไงฟะ!?"อาโอมิเนะยังคงโวยวายไม่หยุด

"ทำไม นายโกรธฉันหรือไงอาโอมิเนะ"

"คุณเล่นเปิดหน้าต่างห้องคากามิคุงไว้แบบนั้น เป็นผม ผมโกรธครับ"คุโรโกะตอบหน้าตายแทนอย่างไม่มีแววเล่นด้วยเลยสักนิด

"นั่นมันก็เรื่องของฉัน ฉันต้องไปแล้ว อีกสามสิบนาทีเครื่องขึ้น"

"หา! จะมาก่อเรื่องแล้วกลับแบบนี่เนี่ยนะ~~~"มุราซากิบาระคิ้วกระตุก

"ใช่ พวกผมไม่ยอมนะฮะ"

"อะไรของพวกนายเนี่ย?"คากามิอดทำหน้างงไม่ได้ แค่คุณพ่อเซย์โกะขอให้มาทำอาหารให้ชิมเฉยๆเอง ทำไมเรื่องมันใหญ่โตขนาดนี้นะ...?

"นั่นก็เรื่องของฉัน"แล้วคุณพ่อเซย์โกะก็เดินจากไปโดยไม่รับฟังพวกนี้โวยวายเลยสักนิด

"คากามิ!"อาโอมิเนะเมื่อเห็นพ่ออาคาชิขึ้นรถจนรถขับออกไปจนลับตาแล้วก็รีบพุ่งตัวมากอดคากามิทันที

"ฉันห่วงนายมากแค่ไหน นายรู้ไหม ตื่นมาไม่เจอนายฉันแทบขาดใจตายเลยนะ"คำพูดหวานเลี่ยนของอาโอมิเนะทำเอาคากามิอดหน้าแดงไม่ได้

"เว่อร์!"คากามิบีบจมูกโด่งของอาโอมิเนะด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ

"ไม่เว่อร์เลยครับไทกะ"อาคาชิจับมือเรียวขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ตอนที่รู้ว่าเสือแดงหายไปอาคาชิใจหายมากแค่ไหนใครจะไปรู้ ความกลัวมันมีเต็มไปหมด

กลัว...

กลัวว่าคากามิจะหายไปอีกครั้ง....

"ฉันห่วงคากาจินมากเลยน้า~~~ ห่วงจนลืมหิวข้าวเลย~~~"มุราซากิบาระคุกเข่าลงเอาหน้าคลอเคลียแถวๆเอวคากามิเบาๆ

"ผมคิดว่าคุณจะหายไปจริงๆ"คุโรโกะจับมืออีกข้างของกามิมากุมเอาไว้แล้วเอามาแนบไว้กับแก้มตัวเอง

"ผมแทบฆ่าพ่ออาคาชิจจิเลยนะฮะ ที่จู่ๆก็พาคากามิจจิไปแบบนั้นน่ะ"คิเสะเดินไปซ้อนด้านหลังฝั่งขวาแล้ววางคางไว้บนไหล่คากามิ

"ไม่ใช่เพราะนายโดนฟาดหัวหรอ"คากามิพูดแซวเล็กๆ

"ไม่ใช่เลยฮะ"

"คราวหลังจะไปไหนบอกหน่อยสิ พวกฉันเป็นห่วงนายนะ"มิโดริมะที่ถือตุ๊กตากบอยู่โยนตุ๊กตากบลงพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วเดินมาด้านหลังฝั่งซ้ายก่อนจะซุกหน้าลงกับซอกคอเนียนสีน้ำผึ้ง

"อื้ม... ขอบคุณนะที่เป็นห่วง"

"ไม่ให้ห่วงนายแล้วจะไปห่วงใครล่ะบากะ"อาโอมิเนะหอมแก้มคากามิไปหนึ่งฟอดแรงๆ

"อื้อ... ฉันรักพวกนายนะ..."

"รักเหมือนกันครับ..."ประสานเสียงทุ้มออกมาให้ได้รับรู้ เมดสาวบ้านอาคาชิที่ยืนมองอยู่บิดตัวเขินจนจะเป็นเกลียวได้อยู่แล้ว

หวานออกหน้าออกตาจริงๆ ความอ่อนโยน ความห่วงใย ความดื้อด้าน ความขี้เล่นและความน่ารักที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นก็แสดงออกมาจนหมดเพียงเพราะคนๆเดียวที่ชื่อว่า...







คากามิ ไทกะ...

ผู้สยบรุ่นปฏิหาริย์










เย้!!! ในที่สุดเราก็มีตอนพิเศษเรื่องแรกล้าวววว

เป็นตอนพิเศษที่พ่ออาคาชิกวนและแสบมาก555 เอาคากามิไปจนเกิดเรื่องเลย หกหน่อนี่แทบจะเข้าไปกระทืบนี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อของอาคาชินะ คงเละไม่เหลือซาก555 ความเคารพผู้ใหญ่ในตอนนี้ขอบอกเลยว่าไม่มีนะ แถมหกหน่อดูท่าจะหวงคากามิมากๆด้วย ใส่ผ้ากันเปื้อนยังโดนมิเนะฉีกขาดแล้วยังส่งต่อให้มุราซากิบาระกระทืบอีก บ่งบอกได้ถึงความวุ่นวายเลยทีเดียว5555 แล้วอาคาชิก็มีการขู่พ่อตัวเองด้วย เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเป็นอย่างมากถ้าไม่ใช่อาคาชิ เซย์จูโร่ทำไม่ได้นะขอบอก




**หากมีคำผิดจะพยายามาแก้ให้น้าา**




ขอบคุณที่ติดตามและกำลังใจที่ให้มามากๆเลยน้าาา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

853 ความคิดเห็น

  1. #577 RIN-14623 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 15:30
    นั่นพ่อไงนายน้อย ใจเย๊นนนนนนน
    #577
    0
  2. #576 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 21:48
    ขอตอนพิเศษแบบนี้อีกหลายๆตอนเลย555นี่เราวนอ่านมาหลายรอบล่ะ ชอบมากๆเลย
    #576
    0
  3. #84 oor1827 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 22:52
    ชอบความอยู่ด้วยกันแบบครอบครัวมากค่ะ มีความห่วงไทกะแรงอ่ะ แม้แต่ท่านพ่อยังโดนโกรธสุดๆเลย555
    ไรต์สู้ๆนะคะ
    #84
    0
  4. #79 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 18:31
    ขำพ่ออาคาชิมาก 5555  ตอนนี้แอบสงสารคิเสะเป็นคนรู้เรื่องทุกอย่างแต่ก็ไม่มีใครสนใจเลย 555
    คางามิเสียงเจ็บชวนเข้าใจผิดมาก... เราก็คิดไปในทางนั้นเหมือนกัน
    (จะรอคู่พ่ออาคาชิและคางามินะคะ---แค่ก)//ล้อเล่น555
    #79
    0
  5. #76 SayuriTaiga (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 06:59
    คือนายน้อยคะนั่นพ่อนะคะแหม่พูดอย่างกับจะฆ่ากันเลยไทจังนี่คือคนที่สามารถทำให้นายน้อยเป็นแบบนี้ได้คนเดียวนะเนี่ย ฟินนนมากค่ะไรท์! รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #76
    0