[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 22 : Long fic : allkaga (Love of wolves) : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    4 เม.ย. 61

"งื้อ... ทำไมอึดอัดจังฟะ!?"คากามิปรือตาตื่นอย่างไม่ค่อยจะสบายตัวสักเท่าไหร่นัก ดวงตาเรียวสอดส่องมองหาต้นเหตุก่อนดวงตาทั้งสองจะเบิกกว้างแทบถลน

"พวกนายมานอนห้องฉันได้ยังไงเนี่ย!!!"ออกเสียงโวยวายยกใหญ่ แค่ดูท่าไม่มีใครสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

"ชู่ว... อย่าเสียงดัง"อาโอมิเนะที่นอนอยู่ข้างๆรวบตัวคากามิเข้ามากอดเอาไว้น่าตาเฉย คากามิทำหน้าเหลอหลาทำอะไรไม่ถูกตั้งแต่อาโอมิเนะเริ่มอ่อนโยนมากขึ้น รวมถึงมิโดริมะและคุโรโกะด้วย

เหตุการ์ณมันก็ผ่านมาสัปดาห์หนึ่งเต็มๆแล้วหลังจากที่มิโดริมะได้ลากเข้าขึ้นห้องในวันนั้น การกระทำทุกอย่างของทุกคนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ปกติมักจะออกไปทำงานนอกบ้าน แต่เดี๋ยวมักยกกลับมาทำที่บ้านเสียมากกว่า คุโรโกะที่ดูเงียบๆนิ่งๆก็ชอบแปลงเป็นหมาป่ามาซุกมาอ้อนเขาอยู่เรื่อยๆบ่อยครั้ง มิโดริมะเห็นเงียบๆก็ชอบตีเนียนมาหอมบ้างล่ะ จับนู่นจับนี่บ้างล่ะ อาโอมิเนะกับคิเสะไม่ต้องพูดถึงเลย สองคนนี้กะล่อนและหื่นสุดๆแล้ว ยังไม่นับคนหื่นเงียบเจ้าเล่ห์แบบอาคาชิอีก ดีหน่อยที่ยังมีมุราซากิบาระเป็นไม้กันหมาคอยช่วยไว้ได้อยู่ คิดไปคิดมาก็ปวดหัวจริงๆ

แถมเจ้าพวกนี้ก็ชอบวาร์ปมานอนห้องของเขาตลอดเหมือนห้องตัวเองไม่มีจะนอนสะงั้นแหละ

เฮ้อ...

"ปล่อยนะเจ้ามิเนะ!"คากามิดิ้นขลุกขลักหวังจะหลุดจากพันธนาการของเจ้าของวงแขนแกร่งนี้

"อืม... ก้นนายเบียดอาโอมิเนะน้อยอยู่นะ"พออาโอมิเนะพูดแบบนั้นคากามิก็หยุดกึกแทบจะทันที ไม่ได้ๆเขาจะไม่ยอมโดนกินเป็นครั้งที่สองแน่ๆ แล้วทำไมหน้ามันต้องร้อนๆด้วยล่ะเนี่ยยย

"กะ..ก็ปล่อยสิเฟ้ย!"พูดเสียงตะกุกตะกักด้วยความเขิน อาโอมิเนะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย ลำคอกลั้วหัวเราะเสียงทุ้มเข้มเบาๆ

"แปปนึงน่าา..."ซุกหน้าเข้ากับซอกคอเนียนอย่างเอาแต่ใจ จมูกสูดดมกลิ่นกายคากามิเข้าเสียเต็มปอด

"คุณได้มากเกินพอแล้วครับ"คุโรโกะที่ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ดึงร่างคากามิให้พ้นจากอาโอมิเนะ ได้กินอยู่คนเดียวยังจะมาเนียนอีก

"ขอบคุณนะคุโรโกะ"คากามิเอ่ยบอกเมื่อเท้าแตะพื้น คุโรโกะทำเพียงยิ้มบางตอบกลับให้เชิงว่าไม่เป็นไร

"ฉันไปหารุ่นพี่อิซึกิก่อนดีกว่า"

"รีบกลับมานะครับ....ผมคิดถึง"หยอดให้เขินไปหนึ่งดอก คากามิหน้าร้อนเห่อขึ้นสีแดงจางๆแล้วรีบเดินหนีออกจากห้องไปทันที










ก็อกๆๆ

"รุ่นพี่อิซึกิ"

ก็อกๆๆๆๆ

"รุ่นพี่อิซึกิตื่นหรือยัง!?"

คากามิจับลูกบิดก่อนจะหมุดเข้าไปก็ต้องแปลกใจไม่น้อยเมื่อมันไม่ได้ล็อค

ไม่รอช้ามือเรียวก็เปิดประตูเข้าไปข้างในแล้วเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ดวงตาเรียวสอดส่องมองหาคนที่ตัวเองอยากพบแต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเจอกับใครก็ไม่รู้ แถมยิ้มเจ้าเล่ห์ทักเขาแบบหน้าตาเฉยอีก!

"ไง"

"เห้ย!!! นายเป็นใคร!?"คากามิยกนิ้วชี้หน้าพร้อมมองตาแทบถลนเมื่อเห็นอิซึกิกำลังนอนหลับอยู่ภายใต้ผ้าห่ม

"ฉันเป็นคนรักของอิซึกิ"ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะก้มจุมพิตปาหคนหลับสนิทให้ดูเป็นขวัญตา

"ฉ้นจะบอกอาคาชิ!"คากามิทำท่าจะเดินกลับไปบอกอาคาชิจริงๆ อิมาโยชิมองลูกบิดประตูแล้วสั่งให้มันล็อกให้อย่างอัตโนมัติ

"ฉันเป็นแวมไพร์"

"หา!?"คากามิเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมามองอิมาโยชิทันควัน สมองเริ่มประมวลผลระหว่างมนุษย์หมาป่าและแวมไพร์

ในนวนิยายบอกว่าสองฝ่ายนี่ไม่ถูกกันไม่ใช่เลอะ แล้วไหงมาโผล่ในบ้านมนุษย์หมาป่าได้เนี่ยหะ!?

"นายก็น่าจะรู้นะ...ถ้านายไปบอกอาคาชิมันจะเป็นยังไง ถึงนวนิยายจะถูกแต่งขึ้นมาในมิติของนายแต่มันก็มีบางส่วนที่มันเป็นเรื่องจริง"

"เออๆ ไม่บอกก็ได้! แล้วนายมายุ่มย่ามอะไรกับรุ่นพี่อิซึกิฟะ!? เสื้อก็ไม่ใส่! ไอ้บ้า!!!"

"หึๆ ไม่แปลกเลย... ว่าทำไมอาคาชิ เซย์จูโร่สนใจนาย นายก็น่าสนใจจริงๆ"หัวเราะขำในลำคอเบาๆตามสไตล์ แต่ท่าทางน่าถีบมาก!

"แล้วตกลงนายเป็นใครฟะ!? อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะเฟ้ย!"คากามิถลึงตาขู่ฟ่อๆ หารู้ไม่ว่าการกระทำแบบนั้นมันไม่น่ากลัวเลยสักนิด

"ฉันชื่อ อิมาโยชิ โชอิจิ เป็นราชาแวมไพร์"พูดเสียงทุ้มหนักแน่นอย่างประกาศความมีอำนาจไปในตัว

"ฉันจะบอกอะไรให้นายรู้ไว้นะ คากามิ ไทกะ... ความจริงที่นายมาอยู่ที่นี่ในมิติเดิมตัวนายไม่ได้หายไป และวิธีออกจากที่นี่มันมีเยอะมากกว่าที่นายคิด"

"หมายความว่ายังไง!?"คากามิทำหน้างงไม่เข้าใจในสิ่งที่อิมาโยชิพูด

"ฉันสามารถมองเห็นอนาคตได้ และฉันรู้ทุกอย่ที่จะเกิดขึ้นกับนาย ถ้าอยากรู้.... คืนนี้นายมาหาฉันที่แม่น้ำที่อิซึกิเคยพานายไปครั้งแรกที่นายมาที่นี่ แต่ฉันไม่รู้นะว่านายจะมาหรือเปล่า..."

"ไปสิ! ฉันไปแน่!"

"หึ แล้วเจอกัน"พูดจบร่างของอิมาโยชิก็ค่อยๆหายไป คากามิเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวยกขึ้นมาจับอกข้างซ้ายที่ใจเต้นไม่หยุดแต่มันไม่ได้เต้นเพราะอิมโยชิหายตัวไปเขามั่นใจ มันเต้นแรงเพราะเขารู้สึกว่ามันจะมีบางอย่างเกิดขึ้น...













"ไทกะ? เป็นอะไรไป"อาคาชิเอ่ยถามคนที่นั่งมองจานเสต็กไม่ยอมทานมันสักที แตกต่างจากปกติที่ยัดเอายัดเอาไม่หยุด

"คากามิ!"

"หา!?"คากามิสะดุ้งตัวมองอาโอมิเนะที่เรียกตัวเองเมื่อกี้ ทั้งหกคนกดหัวคิ้วลงแทบจะทันที คากามิแปลกไปตั้งแต่ไปหาอิซึกิเมื่อเช้า...

"เป็นอะไรหรือเปล่าฮะคากามิจจิ"

"ปะ...เปล่าๆ ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆไปหน่อย"

"คากาจินรีบกินเถอะน้า~~~"มุราซากิบาระยิ้มแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กลิ่นแปลกๆที่รอยเตะเข้าจมูกนั้นทำให้มุราซากิบาระต้องตาวาวอย่างช่วยไม่ได้

"อื้ม!"คากามิยิ้มแล้วรีบทานอาหารตรงหน้าเพื่อให้ทุกคนคลายความเป็นกังวลลง ทั้งหกคนเงยหน้ามามองกันสักพักก่อนจะเริ่มทานอาหารช้าๆ




"วันนี้พวกผมกลับดึกนะครับไทกะ"อาคาชิบอกพร้อมยิ้มให้เล็กน้อย

"อย่านอนดึกล่ะ"ส่วนมิโดริมะก็เดินมาจุมพิตหน้าผากมนเบาๆ

"อื้ม!"คากามิพยักหน้ารับเบาๆ พอทั้งหกคนเดินออกจากบ้านไป คากามิก็เดอนไปทรึดนั่งลงบนฌซฟาในห้องนั่งเล่น ดวงตาหลุบต่ำลงมองพื้นนิดๆ

"เฮ้อ..."

"เป็นอะไรหรือเปล่าคากามิ?"อิซึกิที่เดินตามมาห่างๆถามอย่างแปลกใจ เพราะปกติคากามิไม่เคยเป็นแบบนี้

"ผมมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"

"อะไรล่ะ"

"คือ... ผมมาอยู่ที่นี่แล้วอีกมิติหนึ่งตัวผมจะหายไปหรอ?"คากามิทำแววตาจริงจังจนอิซึกิต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"ก็ใช่..."

"แล้ววิธีที่ผมจะกลับไปได้... มันมีใช่ไหม"มองจ้องลึกลงไปในดวงตาสีดำอย่างคาดคั้น มันต้องมีแน่ๆคากามิมั่นใจ ถึงจะเคยถามแล้วถูกปฏิเสธมาก็เถอะ

"มะ...ไม่มี"อิซึกิพูดตะกุกตะกักก่อนจะเม้มปากหันหน้าหนี

"โกหก"

"ฉันบอกไม่ได้หรอก นี่... คากามิ นายรักท่านทั้งหกไหมล่ะ"อิซึกิเบี่ยงประเด็นแล้วเดินไปนั่งใกล้ๆคากามิก่อนจะจับมือเรียวมากุมเอาไว้

"ผมไม่รู้..."

"แล้วนายรู้สึกยังไงล่ะ?"

"ก็...ดีใจที่พวกนั้นอยู่ใกล้ๆ ถึงจะน่ารำคาญบ้าง แต่พวกนั้นก็คอยเติมเต็มบางสิ่งบางอย่างให้ผม ชอบทำให้ผมเขิน อยู่กับพวกนั้นแล้วมันมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"

"ถ้าฉันให้นายเลือกใครสักคนหนึ่งมาล่ะ"

"ผม....เลือกไม่ได้หรอก"

"แล้วทำไมนายถึงอยากจากพวกท่านไปล่ะ"คากามิเม้มปาก ไม่ได้อยากจะจากไปสักหน่อย แค่ถามเฉยๆต่างหาก

"ผมไม่ได้อยากจากไปสักหน่อย ผมแค่อยากรู้วิธีออกจากมิตินี้"

"เฮ้อ... ฉันบอกก็ได้ ความจริงมันก็มีทางกลับหรอกนะ... แต่ถ้านายออกไป นายจะกลับมาที่นี่ไม่ได้อีก"

"ทำไม?"คากามิทำหน้างงไม่เข้าใจในสิ่งที่อิซึกิพูดเลยสักนิด

"มันเป็นกฎต้องห้ามน่ะสิ ที่นายมาที่นี่ได้ก็เพราะพวกท่านทั้งหกเป็นราชา เป็นคนพิเศษเลยทำได้ ซึ่งถ้าทำเรื่องแบบนี้มิติมันจะบิดเบี้ยว พอมิติบิดเบี้ยวถ้านายกลับไปมิติเดิมแล้วคิดอยากจะมามิตินี้อีก มันจะยากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเพราะมันจะมีการป้องกันไม่ให้มิติบิดเบี้ยวเป็นครั้งที่สอง ต่อให้ท่านทั้งหกเป็นราชาก็ไม่อาจฝืนเป็นครั้งที่สองได้หรอกนะ"

"งั้นเองหรอกหรอ..."

"นายรู้ทั้งหมดเพราะนายเจอโชอิจิแล้วสินะ"อิซึกิส่ายหน้าไปมาเบาๆ ถ้าอิมาโยชิอยู่ใกล้ๆนะจะตบให้แว่นหลุดเลย! บอกอะไรไม่เข้าเรื่อง

"ใช่... ผมเจอเขา"

"โชน่ะมองเห็นอนาคตได้ เขาคงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเลยมามอบทางเลือกให้นาย ว่านายจะกลับหรือจะอยู่"

"วันนี้ตอนกลางคืน เขาบอกว่าถ้าผมอยากรู้ให้ไปเจอที่แม่น้ำกลั้นระหว่างเมือง"คากามิเอ่ยบอกสิ่งที่อิมาโยชิบอกเมื่อเช้าไป อิซึกิทำเพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ

"มันก็ขึ้นอยู่กับนาย ว่านายจะไปหรือไม่ไป"

"ผมว่า....

"..."

"ผมจะไป..."












"ไม่คิดว่านายจะมาจริงๆ"อิมาโยชิเอ่ยบอกพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนิดๆ

"ฉันอยากรู้"

"อืม...ฉันก็พูดเยอะไม่ได้หรอกนะ แต่มิตินี้ตัวนายน่ะมาแค่จิต ส่วนในมิติเดิมของนาย นายกำลังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล"

"หา!?"คากามิทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจ

"เรื่องนี้ฉันบอกนายหมดไม่ได้หรอกนะ แต่วิธีที่นายจะออกไปได้ นิจิมูระ ชูโซจะเป็นคนบอกนายเอง"

"รุ่นพี่นิจิมูระเนี่ยนะ!?เขาหายไปจนฉันจำไม่ได้แล้วว่าเขาอยู่กับพวกอาคาชิด้วย"

"ฉันบอกได้แค่นี้แหละ แต่ถ้านายไม่กลับมิติเดิมก็ฝากดูแลชุนด้วย"

"อะไรอีกฟะ?"คากามิเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อิมาโยชิพูด

"เดี๋ยวนายก็รู้ ฉันไปก่อนนะ"พูดจบแล้วก็หายไปเฉยๆ...

"ไอ้บ้า!"







อีกด้าน

"โชคชะตานี่น่าตลกนะฮะ"คิเสะเอ่ยบอกพร้อมมองคากามิอยู่ห่างๆ

พวกเขาทั้งหกคนรู้ทุกอย่าง... รู้ตั้งแต่เรื่องของชุน แต่พวกเขาแค่ปล่อยเอาไว้เฉยๆ ดูเหมือนอิมาโยชิก็จะรู้เหมือนกัน

"ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่คากามิแล้วล่ะ"มิโดริมะดันแว่นขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าหากพวกเราเปลี่ยนกฎ จะเป็นอะไรไหมครับ?"คุโรโกะเสนอความคิดเห็น

"ก็อาจจะมีการขัดแย้งเกิดขึ้น"

"ก็ขยี้ความขัดแย้งพวกนั้นก็สิ้นเรื่อง~~~"มุราซากิบาระบอกเสียงยานคาง

"เฮ้อ... มันอาจจะเกิดเรื่องดีๆตามมาก็ได้"

"ตัดสินใจแล้วใช่ไหม"นิจิมุระเอ่ยถาม

"ครับ"

"เพื่ออนาคต เราควรเปลี่ยนเสียตั้งแต่ตอนนี้"อาคาชิบอกแล้วหันไปมองคากามิที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"ถ้าคากามิคิดจะกลับไปล่ะ"

"หึ...ถ้าพวกเราเป็นกลุ่มที่โชคชะตาลิขิตให้คู่กันจริงๆ มันก็ไม่มีทางแคล้วคลาดกันอยู่แล้ว..."

"สักวันคงได้เจอ...."














มาล้าวววว

งงหรือเปล่าเอ่ย??? ตอนนี้ก็เริ่มมีเรื่องเข้ามานิดหนึ่งนะเออ นิจิมูระที่ไม่มีบทก็มีแล้วนิดหนึ่ง มาลุ้นกันน้าา ว่าคากามิจะกลับโลกเดิมไหม แล้วนิจิมูระจะช่วยยังไง
ส่วนเรื่องอิซิกิกับอิมาโยชิก็ใกล้ๆถึงจุดจากลาแล้วด้วย คู่นี้ก็ส่อแววจะจบไม่จบแต่แรกอยู่แล้วเนอะ ยังถือว่าทั้งหกคนใจดีมากเลยที่รู้เรื่องแต่ก็ปล่อยเอาไว้

งงไม่งงยังไงก็บอกหน่อยน้าาา


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ที่หลังน้า**



ขอบคุณที่ติดตามเจ้าค่าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #594 SARO1997 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 15:01

    ดีมากเลย


    #594
    0
  2. #82 snow97 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 21:05
    เป็น2ตัวเลือกที่ตัดสินใจยากมากๆ อิซึกิก็น่าสงสาร ยิ่งมาอ่านตอนท้ายนี่ แวดดราม่ามากๆเด้อ รอน้าาาาา
    #82
    0
  3. #70 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 14:00
    โห.. เป็นทางเลือกที่ตัดสินใจยากนะ.. คือถ้ายังมีคนเกลียดคางามิอยู่แบบตอนแรก ๆ ก็คงอยากกลับแหละ อยู่ไปก็อึดอัดเปล่า ๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วไง...
    ทางอิซึกิก็น่าสงสาร ;   ;
    ไม่งงมากค่ะ แต่ต้องอ่านทวนนิดนึงค่ะถึงจะไม่งง
    #70
    0
  4. #69 SayuriTaiga (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 09:33
    ม่ายน้าาาาาไทจังห้ามไปเด็ดขาดเพราะว่าคิเซกิและไทจังเป็นเนื้อคู่กันถ้าไทจังไปหล่ะก็เราจะตามไปฆ่าอิมาโยชิเลย!!!
    #69
    0