(end) ╂You warm my heart╂ อุ่นไอของดิน สนพ.Deep publishing

ตอนที่ 6 : 05 - ไออุ่นที่ไม่โดดเดี่ยว 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,435 ครั้ง
    22 พ.ค. 62









               นับตั้งแต่วันนั้นอนลเลยต้องตั้งค่านาฬิกาปลุกเพิ่มอีกหนึ่งช่วงคือเจ็ดโมงเช้า เอาไว้สำหรับคุณเขา วันไหนไปล้างรถที่บ้านก็ต้องโทรขึ้นไปเหมือนกัน เคยลองถามไปแล้วว่าโทรศัพท์ราคาแพงขนาดนั้นไม่มีฟังก์ชันที่เอาไว้สำหรับตั้งปลุกเหรอ คุณเขาบอกว่ามีแต่เสียงมันเบา ก็เลยพยักหน้าเออออไปว่าเข้าใจ ทั้งที่ความจริงยังงงๆ ในเมื่อเสียงเตือนมันก็ดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องเดียวกัน จะเป็นแอปพลิเคชันนาฬิกาปลุก หรือว่าเป็นเขาที่โทรปลุก เสียงมันดังเบาไม่เท่ากันเหรอ ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ถามมากไปคุณเขาจะรำคาญ..


               และวันนี้ก็เป็นอีกวัน..


               คุณหนู ตื่นได้แล้วครับรอสายไม่นานเท่าไหร่หน้าจอก็ขึ้นเป็นตัวเลขเวลาเดินหน้า วางสายยางในมือลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เจ็ดโมงแล้วครับ


               [อือ]


               ตื่นแล้วใช่ไหมครับ อุ่นวางนะ


               ได้ยินเสียงขลุกขลักดังออกมาเหมือนว่าขยับตัวทำอะไรสักอย่างก่อนปลายสายจะถามย้อนกลับมาว่า อยู่ไหนมันดังออกมาจากลำคอ ยิ่งเพิ่งตื่นแบบนี้ยิ่งฟังยากเข้าไปใหญ่ แรกๆ ต้องพยายามอยู่หลายครั้งกว่าจะจับใจความประโยคที่คุณเขาต้องการจะสื่อสารด้วย แต่พอหลังๆ ก็เริ่มชิน


               อยู่ด้านล่างครับ กำลังจะล้างรถคันที่สองอนลกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์ที่ใช้หัวไหล่เหน็บเอาไว้ มือก็เทน้ำยาผสมลงกะละมัง


               [อยู่กินข้าวด้วยกันก่อน]


               อีกฝ่ายไม่ได้รอให้รับคำก็กดตัดสายไป เป็นแบบนี้จนชินเสียแล้ว คุณเขาอยากได้อะไรก็พูดๆ มาแล้วก็ไม่เคยรอให้รับปาก ส่วนอนลที่ไม่คิดอะไรมากก็ทำตามนั้นไปแบบงงๆ เคยแอบตำหนิว่าเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ แต่พอคิดไปคิดมา สังเกตว่าเรื่องที่ขอให้ทำกลับเป็นประโยชน์ต่อตัวเองล้วนๆ ทั้งให้อยู่กินข้าว ทั้งให้รอเพื่อไปส่ง ไหนจะรับกลับจากมหาวิทยาลัยไปร้านเจ๊ออยอีก


               จริงๆ แล้วคนที่ชื่อใจดีไม่ควรเป็นเจ้ากล่องดนตรีนั่นหรอก เจ้าของมันต่างหากที่ใจดี..


               วันนี้งานเบาหน่อย เพราะเป็นตาของรถแวนที่ไม่ค่อยได้ถูกนำมาใช้งาน เลยไม่มีคราบอะไรให้ต้องออกแรงขัดถู ตั้งแต่ล้างไปคราวก่อนลุงพจน์คนขับประจำของเจ้ายักษ์บอกว่าเพิ่งจะเอาออกมาขับครั้งเดียวตอนไปส่งคุณผู้หญิงที่สนามบินเมื่อวันก่อน แม้จะรู้จากป้านวลว่าคุณผู้หญิงกลับมาจากต่างประเทศแล้ว แต่ก็ไม่มีเวลาเหมาะๆ ให้เข้าไปสวัสดี กระทั่งรู้ว่าบินไปอีกแล้วเมื่อวันก่อน และยังไม่รู้ว่ากำหนดกลับคือวันไหน ก็เลยไม่ได้เจอสักที


               ส่วนที่ชื่อว่าเจ้ายักษ์ เขาเป็นคนตั้งให้เองเพราะคันมันใหญ่จริงๆ ตอนล้างด้านในเคยได้ลองนั่ง เบาะทั้งนุ่มแล้วก็กว้างขวาง ถึงตัวถังจะใหญ่เบอเริ่ม แต่ด้านในกลับมีเก้าอี้เพียงแค่ไม่กี่ที่ พื้นที่นอกเหนือจากนั้นถูกแปรสภาพเป็นโต๊ะสำหรับวางของ มีโทรทัศน์ขนาดดูได้สบายตา เรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังย่อมๆ เลยก็ได้   


               เพิ่งรู้จากคนที่บ้านว่าครอบครัวของคุณหนูทำธุรกิจนำเขาส่งออกพวกวัสดุก่อสร้างเป็นรายต้นๆ ของประเทศ พอพูดชื่อมาก็ร้องอ๋อ แถมยังมีธุรกิจเล็กๆ ที่พอฟังแล้วก็ไม่เล็กอย่างพวกหุ้นส่วนห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่เคยเดินอยู่บ่อยๆ ไหนจะโรงแรม รีสอร์ท ที่เป็นของคุณหญิงอีก เลยทำให้บ้านนี้ไม่ค่อยได้อยู่กันพร้อมหน้า ทั้งคุณผู้ชายคุณผู้หญิงต้องแวะเวียนกันไปดูสาขาต่างประเทศที่กำลังก่อร่างสร้างตัวด้วยตัวเองอยู่บ่อยครั้ง คนที่อยู่ติดบ้านจริงๆ จังๆ ก็มีแค่คุณหนู ลูกชายคนเดียวของบ้าน


               โทรหาใครเจ้าอุ่น หนีบอย่างนั้นเดี๋ยวได้หล่นลงน้ำกันพอดีนวลปรางค์ผ่านมาเห็น พอรู้ว่าวางสายไปแล้วจึงอาสาหยิบออกจากหูไปวางไว้โต๊ะใกล้ๆ


               โทรหาคุณหนูจ้ะ คุณเขาให้อุ่นโทรปลุก


               คุณหนูบ้านไหนล่ะ ไม่มีนาฬิกาหรือไง


               คุณหนูบ้านนี้แหละครับ คุณหนูของป้านวลพอฟังแล้วก็ขำ นั่นน่ะสิไม่มีนาฬิกาหรือไงกัน


               คุณหนูดินเนี่ยนะให้อุ่นโทรปลุกที่ตกใจก็เพราะคุณเขาตื่นได้เองเป็นกิจวัตรตั้งแต่ประถม หากไม่มีเหตุให้ต้องนอนดึกผิดเวลา หรือเหนื่อยเกินพิกัดก็ไม่เคยตื่นสาย แล้วยิ่งไปกว่านั้นคือหากใครเป็นเจ้าของเสียงโทรศัพท์ที่ดังขัดจังหวะการนอน คนนั้นเรียกได้ว่าเงาหัวขาด เลยแก้ปัญหาโดยการปิดเครื่องก่อนนอนทุกครั้ง


               แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น..


               จ้ะ คุณหนูดินเนี่ยแหละ


 









              

               จากวันแรกๆ ที่ต้องกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วให้คุณเขาจอดรถรอที่หน้าตลาด เลยปรับเปลี่ยนโดยการพับเสื้อผ้าใส่เป้มาอาบน้ำที่นี่เสียเลยเป็นการประหยัดเวลา ป้านวลอนุญาตให้ใช้ห้องน้ำที่เรือนรับรองด้านหลังได้ เพราะเป็นห้องน้ำที่พี่ๆ เด็กรับใช้ในบ้านใช้กัน มีสบู่ ยาสระผมพร้อมให้หยิบใช้ การมาทำงานที่บ้านหลังนี้ไม่เหมือนเป็นลูกจ้างเลย ด้วยการต้อนรับ ไหนจะได้นั่งทานอาหาร นั่งรถไปเรียนพร้อมกับเจ้านายอีก แรกๆ ก็แปลก แต่หลังๆก็ชิน


               อย่างตอนนี้อนลก็นั่งอยู่ในรถด้วยกันกับคุณหนูเพื่อมุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัย สังเกตจากที่เดินทางด้วยกันบ่อยๆ คุณเขาชอบฟังเพลงฝรั่ง อนลแปลออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ดูท่าเจ้าของรถคงฟังออกทุกคำ หากสนิทกว่านี้หน่อยอาจจะขอให้ช่วยสอนภาษา


               คุณหนูครับ เป็นคฑากรต้องใช้เงินเยอะหรือเปล่าครับเรื่องนี้จะเอามาปรึกษาหลายครั้งแล้วก็ลืมตลอด ได้จังหวะนึกขึ้นได้พอดีเลยถาม


               ก็แล้วแต่ปี ปีไหนหาสปอนเซอร์ได้เยอะก็แทบไม่ต้องออกเองเลย


               แล้วถ้าหาไม่ได้เลยล่ะครับกันไว้ก่อน จะได้รู้ว่าต้องเก็บอย่างมากสุดแค่ไหน


               ตอบไม่ได้หรอก อยู่ที่ค่าชุดค่าของ..


               ธรณินหยุดพูดกลางคัน หันไปมองกระจกข้างด้านซ้ายที่มีสิ่งผิดปกติกระทบหางตา เป็นภาพของชาวบ้านกำลังมีเรื่อง คนมุงกันใหญ่โต เขาพยายามมองว่ามีอาวุธร้ายแรงหรือไม่ ถ้าเป็นทะเลาะตบตีกันก็คงปล่อยผ่านเพราะแถวตลาดก็มีเรื่องแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว


               แม่!!” อนลร้องเรียกก่อนจะใช้มือดันแกนล็อคที่ประตูรถทำท่าจะกระโดดลงทั้งที่อยู่กลางถนน


               ธรณินรีบเหยียบเบรกชะลอความเร็วให้ต่ำลง จะหยุดกะทันหันเลยก็กลัวจะเป็นอันตรายต่อคันหลัง ชั่วพริบตาเดียวคนตัวเล็กวิ่งตัดถนนสองเลนหายเข้าไปในกองมนุษย์ที่ชุลมุนกันอยู่ ทันท่วงทีเขารีบเปิดไฟเลี้ยวแล้วหาที่จอดรถให้เร็วที่สุด


 













               อย่าทำแม่นะ!!” อนลใช้แรงทั้งหมดยื้อด้ามไม้กวาดจากชายที่มีศักดิ์เป็นพ่อเลี้ยงก่อนมันจะกระแทกเข้ากับร่างของแม่ที่เสียหลักล้มนอนอยู่กับพื้น เป็นหมาบ้าหรือไง!!”


               บ่อยครั้งที่มีปากเสียง แต่ไม่ถึงขั้นหยิบฉวยอะไรมาลงไม้ลงมือกันเหมือนครั้งนี้


               ถ้ากูเป็นหมาบ้า แม่มึงก็หมาจรจัดที่กระดิกหางไปเอากับคนนั้นที คนนี้ทีมันขึ้นเสียงดังไม่อายคนในตลาด เป็นกะหรี่ไม่รู้จักพอ!”


               กูพอแน่! ถ้าไม่ใช่มึงที่วันๆ เอาแต่ผลาญเงินไม่ทำมาหาแดก!”


               อีทิพย์!!”


               แม้จะอายุห่างกันไม่มาก แต่ขนาดตัวที่ค่อนข้างต่างทำให้แรงยื้อเริ่มหดหาย คนในระแวกนั้นก็ไม่มีใครทำอะไรนอกจากยืนดูและร้องตะโกนห้าม ใครต่างก็รู้ว่าไอ้ชาติเป็นพวกแก๊งค์อันธพาลที่คอยหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว เรื่องต่อยตีขึ้นโรงพัก บ่อยจนตำรวจเบื่อขี้หน้า แถมตัวมันทั้งใหญ่ทั้งหนา ใครเข้ามาขวางเป็นอันต้องเจ็บตัว


               มึงไม่ต้องห่วง! กูไม่อยู่กับไอ้แมงดาอย่างมึงไปจนตายแน่ รีบหาบ่อเงินบ่อทองใหม่ไว้เลยไอ้แมงดา!!”


               แม่! หนีไปก่อนแม่..โอ๊ย!” จังหวะที่หันไปสนใจคนด้านหลัง ด้ามไม้กวาดถูกอีกฝ่ายแย่งไปได้ กระทั่งถูกฟาดลงมาแฉลบที่หางคิ้ว


               อนลรีบเอื้อมคว้าไว้อีกครั้งก่อนมันจะเข้าไปทำร้ายแม่ของตน ชั่วขณะเดียวมีใครบางคนแทรกกลางและช่วยไว้อีกแรง ไอ้ชาติจะถูกถีบเข้าที่ท้องจนหงายหลัง


               คุณหนู..อันตรายครับอย่าเข้ามาเลยอนลร้องห้าม


               รังแกผู้หญิงแบบนี้ กลับบ้านไปเอากระโปรงแม่มาใส่ไปธรณินโยนด้ามไม้กวาดออกไปไกลไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามฉวยหยิบกลับมาเป็นอาวุธได้ เพราะสำหรับเขาแค่มือก็พอแล้ว


               มึงเสือกอะไร!! อยากตายหรือไงวะ!!”


               แม่!”


               ทิพย์ได้จังหวะลุกขึ้นวิ่งหนีไป อนลพยายามเรียกไว้แต่เธอไม่สนใจ ยังไม่ทันถามหาสาเหตุ ไม่รู้เลยว่าเจ็บตรงไหนหรือไม่ แม่ทิ้งเขาโดยไม่สนใจว่าจะเป็นยังไงต่อไป ไม่สนใจแม้กระทั่งว่าผู้ชายแปลกหน้าที่เข้ามาช่วยจะเป็นตายร้ายดีแค่ไหน  


               นักเลงก็มีดีแต่พละกำลัง ยิ่งอยู่ในอารมณ์โมโหขาดสติแบบนี้ ยิ่งเป็นเรื่องง่ายสำหรับเทควันโดสายดำอย่างเขา ธรณินยกขาถีบหน้าท้องของศัตรูซ้ำรอยเดิมในคราแรก ตอนมันเสียจังหวะเขาใช้ข้อเท้าเกี่ยวคอลงมาก่อนจะเตะเข้าที่หน้าเต็มแรง จนอีกฝ่ายล้มตัวลงไปร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น


               พอแล้วครับคุณหนู..พอแล้ว


               หากไม่ถูกรั้งไว้ ไอ้ขี้แพ้นั่นคงได้อีกสักแผลสองแผล


               ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!” มันลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลก่อนจะวิ่งหายไป


               คุณหนูเจ็บตรงไหนมั้ยครับ มันทำอะไรหรือเปล่า


               เขาส่ายหัว รีบเอาผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาห้ามเลือดให้ เป็นห่วงคนอื่นทั้งที่ใบหน้าซีกหนึ่งมีแต่เลือด ซื่อบื้อจริงๆ

 












               ธรณินพาน้องแวะคลินิกใกล้ๆ ให้แพทย์ได้ทำแผล โชคดีที่มันไม่ได้ลึกจึงไม่ต้องเย็บ แค่ใส่ยาแล้วก็ติดผ้าก๊อซ พร้อมกับยาแก้อักเสบแล้วก็ยาพาราเผื่อเอาไว้ แอบลอบมองคนด้านข้างเป็นระยะ ท่าทางจะเจ็บจริงถึงได้เงียบไปเลย ถึงขนาดที่ว่าไม่ได้จอดให้ลงที่ประจำก็ไม่ทักท้วง


               ปลาการ์ตูนเบลอไปแล้ว..


               ธรณินถอยจอดเข้าซองที่ค่อนข้างห่างไกลจากคันอื่นๆ อยู่ในที่ๆ มีอากาศค่อนข้างถ่ายเท และมีร่มเงาจากต้นไม้ใหญ่ เปิดท้ายรถหยิบน้ำที่ได้แถมจากการเติมน้ำมันกับกระเป๋าชุดกีฬาที่ป้านวลเปลี่ยนใหม่ให้ทุกวันมาวางไว้ตรงพื้นปูนด้านนอก


               ถึงแล้วเหรอครับ ทำไมคุณหนูไม่จอดให้อุ่นลงที่ตึกล่ะอนลรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนประตูถูกเปิดออกโดยคนด้านนอก ถึงรู้ว่าตอนนี้มาอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยเสียแล้ว


               ธรณินไม่พูดอะไรตอบ ดูเวลาแล้วยังเหลือเฟือกว่าจะถึงเวลาเรียนของคนตัวเล็ก เพราะสำหรับเขาวันนี้ความจริงมีเรียนบ่าย ที่รีบออกแต่เช้าก็เพราะต้องการมาส่งเท่านั้น คิดไม่ออกเลยหากว่าปล่อยมาคนเดียวแล้วเกิดเรื่องป่านนี้จะเป็นอย่างไร


               ตัวเท่าลูกหมา ทำใจกล้าเป็นพ่อเสือ..


               เขาหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ เทน้ำใส่จนชุ่มก่อนจะบิดหมาดแล้วลงมือเช็ดคราบเลือดจางๆ ที่ยังคงอยู่ตามลำคอในส่วนที่หมอไม่ได้ทำให้ ซึ่งคนเจ็บก็นั่งเฉยๆ เป็นตุ๊กตามองมาปริบๆ ไม่กล้าขยับเขยื้อน


               อย่าทำแบบวันนี้อีก


               ...


               มันบ้าเลือดขนาดนั้นถ้าไม่ใช่ไม้กวาด แล้วเป็นมีดหรือปืนตอนนี้จะเป็นยังไงขวัญเสียมากพอแล้ว หากเขาใช้น้ำเสียงที่รุนแรงกว่านี้มิวายคงน้ำตาล่วงเผาะ


               ...แต่ว่าแม่—”


               ถ้าเป็นแบบนั้นต้องมีอาวุธแล้วเข้าทางด้านหลัง ไม่ใช่เอาตัวเข้าไปขวางเข้าใจว่าขาดสติแต่ที่พูดก็อยากให้รู้เอาไว้ รู้ว่าตอนนั้นรีบช่วยแม่ แต่คราวหน้าต้องมีสติกว่านี้รู้มั้ย


               ..ครับ


               ...


               คุณหนู..อุ่นได้ยินแม่บอกเหมือนว่าจะไปพอพูดถึงตรงนี้น้ำตาก็รื้นขึ้นมา แม่จะไปไหนเหรอครับ


               ...


               ...อุ่นเหลือแค่แม่ คนเดียวแล้วนะ


               ทั้งครอบครัว..ไม่สิ ทั้งโลกใบนี้ เหลือแค่แม่คนเดียวเท่านั้น แต่ทำไมยังทำเหมือนว่าจะทิ้งกันไปอีก เขาเกิดมาเพื่อถูกทิ้งงั้นเหรอ เป็นคนที่ไม่มีค่าพอสำหรับได้รับความรักจากใคร พยายามแค่ไหน..ก็ไม่เคยถูกรัก


               ไม่มีอะไรหรอกธรณินนั่งชันเข่ากับพื้นเสมอคนในรถที่หันหน้ามามองกัน เธออาจจะพูดเพราะว่าโมโห


               ตอนพ่อก็แบบนี้ พ่อบอกว่าจะไป..แม่ไม่เชื่อ แม่คิดว่าพ่อพูดเพราะโมโหน้ำตาหยดแรกไหลรินเมื่อย้อนนึกถึงอดีตที่ไม่มีวันกลับไปแก้ไข อุ่นวิ่งตามไป แต่ไม่ทัน..ฮึก..อุ่นเห็น พ่อกระโดดลงไปในน้ำ พ่อหายไป..เจออีกทีตอนเช้า


               ...


               ..พ่อเหมือนคนหลับไป แต่อุ่นปลุกยังไงก็ไม่ตื่น


               ...


               ถ..ถ้าแม่ทิ้งอุ่นไปอีกคน..ฮือ


               ธรณินคว้าร่างอ่อนแอเข้ามากอด เด็กคนนี้กำลังหวาดกลัว การสูญเสียไม่เคยเป็นผลดีสำหรับใคร แค่หนึ่งครั้งก็มากเกินพอแล้ว และไม่ควรเกิดขึ้นซ้ำกับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะกับเด็กคนนี้ที่ไม่ได้มีใครมากมายในชีวิต


               ไม่ทิ้ง ไม่มีใครทิ้งใครทั้งนั้น


               จริงนะครับ..จริงนะ


               อืมเขาคลายอ้อมกอด ก่อนจะเชยคางเด็กน้อยให้สบตา ไม่ทิ้งหรอก


               ธรณินขยับตัวลุกขึ้น คว้าเอาแจ็คเก็ตตัวใหญ่ที่พาดหลังเบาะมาสวมให้คนตัวเล็กกว่าใส่เอาไว้


               ให้อุ่นใส่ทำไมครับ


               เสื้อมันเปื้อนรอยเลือด ไม่กลัวเพื่อนตกใจหรือไง


               แค่แผลที่คิ้วก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามภูผายังไงแล้ว ถ้ามีเลือดอีกคงเป็นเรื่องใหญ่แน่


               ขอบคุณครับ


               ไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวสายแล้วโทษฉันไม่ได้นะ


               อนลพยักหน้าเหยียดตัวยืนขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ รับกระเป๋าของตัวเองที่คุณหนูถือเตรียมมาสะพาย


               เขารู้สึกขอบคุณจนไม่รู้จะพูดออกมาเป็นคำไหน ทั้งที่เราไม่ได้มีบุญคุณอะไรต่อกัน เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานด้วยซ้ำ แต่ทำไมคุณหนูถึงดีกับเขาขนาดนี้ ดีมากเหลือเกิน..


               ทำไมมองแบบนั้น


               ..ขอบคุณนะครับคุณหนู..ทุกอย่างเลย


               แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าชีวิตไม่ได้มีแค่แม่คนเดียว


               ...


               ยังมีลุงพจน์ มีป้านวล


               ...




               แล้วก็มีฉัน    

 



50%








 

               อนลเข้าเรียนวิชาเช้าทันเวลาเฉียดฉิว ไม่ได้เล่ารายละเอียดมากมายว่าแผลที่หางคิ้วนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร แค่บอกไปว่าทะเล่อทะล่าเดินไม่ดูไปชนประตูเท่านั้น ดูจากสายตาของภูผาเขารู้ว่าเพื่อนยังไม่เชื่อสนิทใจ ใจจริงไม่ได้อยากโกหก แต่จะให้เล่าทั้งหมดตอนนี้คงยังไม่พร้อม


               ระหว่างพักเบรกสิบนาทีเพื่อปล่อยนักศึกษาไปจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะเข้าเรียนในช่วงท้าย ทั้งสามคนไม่มีใครลุกออกไปไหน อนลกระชับแจ็คเก็ตที่ใส่คลุมอยู่ จัดการรูดซิปจนถึงคอ เมื่อถูกความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องค่อยๆ เล่นงาน ทั้งที่ทานยาแก้ไข้เข้าไปดัก แต่อาการครั่นเนื้อครั่นตัวที่เป็นๆ หายๆ ก็เริ่มหนักขึ้น จนผล็อยหลับไปบนแขนของตัวเอง กระทั่งแรงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงปลุกให้ตื่น


               T.Din : เป็นยังไงบ้าง


               อนลท้าวแขนข้างหนึ่งกับโต๊ะให้ช่วยแบ่งรับน้ำหนักของศีรษะที่กำลังหนักอึ้ง มืออีกข้างพิมพ์ตอบข้อความกลับไป ว่าดีขึ้นมากแล้วทั้งที่ความเป็นจริงค่อนข้างจะตรงกันข้าม คุณเขาบอกว่าหากไม่ไหวให้ขอไปพักที่ห้องพยาบาล เป็นเวลาเดียวกับที่อาจารย์กำลังจะเริ่มสอนบทต่อไป


               ตัวร้อนจี๋เลยอุ่น ไปห้องพยาบาลเถอะนะพารวีตั้งใจจะสะกิดแขนเพื่อนหลังจากที่เห็นว่าจู่ๆ ก็ฟุบหลับไปกลางคัน เห็นว่าทำงานพิเศษถึงดึกดื่นจึงปล่อยให้นอนไป เพราะเนื้อหาวันนี้ไม่ได้มีอะไรมาก อีกอย่างก็เลคเชอร์เผื่อไว้แล้ว แต่พอสัมผัสโดนตัวถึงรู้สาเหตุว่าแท้ที่จริงไออุ่นกำลังป่วย


               อุ่นเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย


               ไม่สบายทำไมไม่บอกวะ เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ


               ผาอย่าดุสิ อุ่นคิดว่าไม่ได้เป็นอะไรมากเลยไม่ได้บอก


               ไปพักห้องพยาบาลนะ เดี๋ยววิชาบ่ายพายจะบอกอาจารย์แล้วก็จดเลคเชอร์ให้ไม่ต้องห่วง


               อนลพยักหน้าเบาๆ ขืนให้ไปนั่งเรียนตอนนี้ก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี ได้กินยาอีกรอบ นอนพักสักหน่อยอาจจะดีขึ้น

 














               โรงอาหารช่วงเที่ยงเป็นสถานที่ถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็อยากจะทำ แม้ทางมหาวิทยาลัยจะปรับปรุงให้พื้นที่กว้างขวางตีหลังคาสูงเพื่ออากาศจะได้ถ่ายเท แต่กลับไม่เพียงพอต่อจำนวนคน บ่อยครั้งเราทั้งสามจะเลือกซื้ออะไรง่ายๆ ทานรองท้องใต้หอสมุดแล้วรอจนคนเริ่มซาถึงจะเข้าไปหาอะไรหนักๆ ทาน เว้นเสียแต่วันนี้ที่จำเป็นต้องไปเบียดเสียดกับคนอื่นเขา


               ภูผาและพระพายเลือกร้านข้าวราดแกงง่ายๆ ระหว่างนั้นก็สั่งข้าวต้มหมูสับใส่ถุงร้านข้างกันเตรียมเอาไว้ มีเวลาพักระหว่างคาบเรียนไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจึงรอช้าไม่ได้


               พี่ดิน สวัสดีครับหันกลับมาเจอรุ่นพี่ที่รู้จักจึงทักขึ้น 


               ธรณินยิ้มให้ก่อนจะยกมือรับไหว้ทั้งสองคนที่ยืนอยู่ ทว่าพยายามสอดส่ายสายตาก็เห็นเพียงแค่สอง แล้วคนที่เขาต้องการจะมาพบ อยู่ไหนกัน.. 


               ผมขอตัวก่อนนะพี่ ต้องรีบเอาข้าวไปให้เพื่อนเดี๋ยวไปเรียนไม่ทันภูผาชูถุงข้าวต้มให้ดู ก่อนจะขอตัว


               ทำไมต้องเอาไปให้


               ไอ้อุ่นมันไข้ขึ้น นอนอยู่ห้องพยาบาลน่ะพี่


               ไออุ่น..นอนห้องพยาบาลแล้วที่บอกว่าดีขึ้นมากแล้วเมื่อชั่วโมงก่อนคืออะไร


               ใช่ค่ะ ตัวร้อนเป็นไฟเลยพารวีช่วยเสริม


               ถ้างั้นเดี๋ยวพี่เอาข้าวไปให้เอง รีบไปเรียนกันไม่ใช่เหรอ เขาอาสา ต้องจัดการเด็กเลี้ยงแกะสักหน่อยแล้ว


               ได้เหรอพี่


               ฝากด้วยนะคะพี่ดินพารวีหยิบถุงข้าวต้มส่งให้รุ่นพี่ มันมีอะไรบางอย่างระหว่างเพื่อนสนิทของพวกเรากับเขาคนนี้ และเธอกำลังพิสูจน์


               อืม

 













               ธรณินถอดรองเท้าไว้ด้านนอกก่อนจะเปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ด้านในมีเตียงอยู่ทั้งหมดหกเตียงด้วยกัน และมันถูกใช้งานไปเพียงแค่หนึ่ง นั่นคือปลาการ์ตูนที่กำลังนอนขดเลียนแบบม้าน้ำ ทั้งที่อากาศด้านในไม่ได้เย็นมากขนาดนั้นแท้ๆ พอมองเข้าไปใกล้ๆ กลับเห็นว่ามีบางอย่างตรงกันข้าม ขมับของน้องมีเหงื่อผลุดซึม ทั้งที่ร่างกายกอดตัวเองแน่นเหมือนว่าหนาวมาก ที่หน้าผากมีความร้อนให้สัมผัสโดนแต่ไม่ได้เหมือนไฟอย่างที่รุ่นน้องคนนั้นบอก สงสัยคงทานยาลดไข้เข้าไปแล้ว


               มาดูเพื่อนเหรอจ๊ะเจ้าหน้าที่ห้องพยาบาลที่เดินผ่านทักขึ้นมา


               ครับเขาขานรับ


               ที่มหาวิทยาลับมีแพทย์อยู่ประจำคอยดูแลนักศึกษาอยู่แล้ว ไม่ได้เหมือนกับโรงเรียนมัธยมที่จะมีแค่อาจารย์ผลัดเวรกันมาเฝ้า เรียกได้ว่าเป็นโรงพยาบาลขนาดย่อมๆ ที่สามารถรักษาอาการป่วยเบื้องต้น ทำแผลปฐมพยาบาลเล็กน้อยก็ได้ หากว่าเป็นหนักถึงขั้นต้องผ่าตัด อันนั้นถึงต้องส่งไปโรงพยาบาล เขาพอรู้มาแต่ก็ไม่เคยได้เข้ามาใช้จนจะเรียนจบอยู่แล้ว


               เมื่อกี๊ให้ทานยาลดไข้ไปแล้วอีกสักเดี๋ยวน่าจะดีขึ้น แต่มียาหลังอาหารยังไงปลุกเพื่อนขึ้นมาทานข้าวทานยาด้วยนะ


               ธรณินพยักหน้าก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ด้านข้าง รอจนเจ้าหน้าที่เดินกลับออกไป ใจจริงไม่อยากปลุกขึ้นมาเท่าไหร่ เห็นว่ากำลังหลับสบาย แต่ถึงอย่างไรก็ต้องขึ้นมาทานยา เพียงแค่สะกิดที่แขนเบาๆ คนป่วยก็รู้สึกตัว น้องลืมตามองหน้างงๆ เป็นนาที


               คุณหนู มาที่นี่ทำไมครับ


               มาดูคนที่บอกว่าดีขึ้นมากแล้ว ว่าสภาพเป็นยังไงไม่อยากดุนักหรอก แต่มันอดไม่ได้


               อุ่นเห็นหลังไวๆ อยู่ตรงนั้น เขาวิ่งไปนู่นแล้วมั้งครับ..อะ!” ยกมือขึ้นลูบสันจมูกป้อยๆ ป่วยอยู่แท้ๆ ยังดีดเข้ามาได้ คุณหนูขี้แกล้ง!


               ไม่ตลกเลยนะคนตัวสูงยืนขึ้น จัดการเทข้าวต้มในถุงลงชามที่ขอยืมจากโรงอาหาร แบบนี้คือดีขึ้นเหรอแล้วหันมาสบตาปลานีโม่ที่กำลังทำหน้าสลด


               คือ..ตอนแรกไม่ได้เป็นหนักขนาดนี้ครับก้มหน้ามองมือตัวเองที่จิกกันไปมา เมื่อกี๊ที่หมอมาดูเขาบอกว่าแผลอักเสบเลยมีไข้ อุ่นไม่ได้โกหกนะครับ แต่ตอนที่บอกคุณหนูอุ่นยังไม่เป็นอะไรเลย


               ไม่เชื่อหรอกพูดจบก็หันไปเลื่อนโต๊ะมาวางไว้ด้านข้างพร้อมกับชามข้าวต้มและน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง


               จริงๆ นะครับอนลพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง


               ไม่ชอบให้คุณหนูทำหน้าดุแบบนี้เลย..


               กินข้าวจะได้กินยา


               ข้าวแพงมั้ยครับเนี่ยยังฝังใจกับมื้อเย็นราคาหลายพันบาทครั้งนั้นอยู่


               ฟรีเขาทิ้งตัวนั่งลงที่เดิม เห็นป้าเขาใส่ถุงวางอยู่เลยวิ่งไปหยิบมา


               ...


               พอใจยัง


               อุ่นขอไม่กินนะครับ เดี๋ยวโดนข้อหารับของโจร


               สองคนมองหน้ากันก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่ได้นัด เห็นว่าทำขรึมอยู่ตลอดเวลา เอาเข้าจริงคุณเขาก็มีมุมตลกอยู่เหมือนกันนะ


               เพื่อนฝากมา สองคนนั้นต้องรีบไปเรียน


               อ๋อ ครับพอมองดูนาฬิกาที่ฝาผนังก็เข้าใจ นี่เลยเวลาเรียนมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว หากสองคนนั้นต้องมาดูแลเขา คงไปเช็คชื่อไม่ทัน


               อนลลงมือทานอาหารตรงหน้า กลิ่นของมันหอมเรียกให้ชิม แต่พอเข้าปากจริงๆ กลับไม่รู้รส เบื่อมาก ป่วยทีไรกินอะไรไม่อร่อยทุกที


               อยากกลับไปพักที่บ้านมั้ย เดี๋ยวไปส่ง


               ต้องไปซ้อมคฑากรครับ วันนี้เจ๊ซอโซ่บอกว่าจะลองจัดขบวน ขอความร่วมมือไม่ขาดซ้อมครับ


               ไหวหรือไง


               ไหวครับ แค่ซ้อมจัดแถวเอง เจ๊ซอโซ่บอกว่าวันนี้แป๊บเดียวก็เสร็จ


               ...


               แต่ๆ แต่ว่าอุ่นโทรไปลางานร้านเจ๊ออยแล้วนะครับพอเห็นว่ารังสีความดุเริ่มแผ่ออกมาผ่านทางสายตาก็รีบหาเรื่องดีๆ มาลดทอนลงไป พอซ้อมเสร็จปุ๊บก็กลับบ้าน กินยา นอนพักเลย


               ก็ดี


               ครับ


               แล้วจะไปซ้อมกี่โมง


               สี่โมงครับ


               หลังมอใช่มั้ย


               คนป่วยพยักหน้า มือหนึ่งวางช้อนลงเมื่อพร่องไปกว่าครึ่งชาม ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะดันโต๊ะไปอีกฝั่งโดยได้รับความช่วยเหลือจากคุณเขา


               รอที่นี่ เดี๋ยวสามโมงครึ่งมารับ


               นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยรอเวลาสิบห้านาที ถึงได้ทานยาหลังอาหารสองเม็ด ก่อนจะถูกบังคับให้หลับตานอนลงไป ด้วยความอ่อนเพลียจากพิษไข้ทำให้หลับไปโดยไม่ยาก


               คนตัวสูงจัดแจงผ้าห่มให้เข้าที่เข้าทาง รูดม่านกั้นปิดไว้หนึ่งฝั่งเพื่อความเป็นส่วนตัว ก่อนจะพาตัวเองกลับออกมา โชคดีที่วิชาเรียนเช็คชื่อท้ายคาบเลยไม่เสียคะแนน แต่ถึงต้องเสียเขาก็ไม่ได้แคร์อะไรอยู่แล้ว


 














               สามโมงห้าสิบท่อไอเสียรถของคุณหนูขูดฟุตบาทหลังแสตนดังครืด ที่บอกว่ามารับตอนแรกคิดว่าคงเดินมารับแล้วไปหลังมหาลัยด้วยกัน ไม่ใช่ขับรถมาจอดด้านหน้าแล้ววนเข้ามาส่งถึงสนาม เท่านั้นไม่พอ ยังขับปีนฟุตบาทขึ้นไปจอดหลังแสตนที่ไม่ได้ทำไว้สำหรับให้รถขึ้นไปอีก


               เป็นรอยเลยครับคุณหนูพอลงจากรถได้อนลก็รีบวิ่งมาดูต้นเหตุเสียงขูดที่ดังเข้าไปถึงในรถ รอยใหญ่ด้วยก้มตัวลงไปเอามือลูบดู


               ..ถึงไม่ใช่เจ้าของแต่ก็อาบน้ำให้อยู่บ่อยๆ แผลใหญ่ขนาดนี้น้องเจ็บแย่เลย..


               ช่างมันเถอะ


               เดี๋ยวมะรืนอุ่นเอาน้ำยาขัดให้ น่าจะดีขึ้นครับ


               ธรณินส่ายหัวรั้งแขนให้ยืนขึ้น ถ้าไม่ดึงออกมาคงมุดเข้าไปอยู่ใต้ท้องรถแล้วมั้ง


               น้องอุ่นลูก~ ว้าย! คุณชาย มาด้วยเหรอคะซอโซ่ตกใจวี๊ดว๊าย ไม่คิดว่าจะได้เจอช็อตเด็ด ตายแล้ว! หัวไปโดนอะไรมาลูกแม่


               อุบัติเหตุนิดหน่อยครับอนลอ้อมแอ้มตอบ


               ไปลูกไปเพื่อนๆ รอ ขอตัวน้องไปซ้อมแล้วเดี๋ยวซอโซ่จะรีบเอามาคืนนะคะ


               ธรณินไม่ได้ตอบ เขาพาตัวเองไปนั่งหลบมุมที่แสตนริมสุด ไม่มีคนพลุกพล่าน วันนี้ไม่มีอารมณ์เตะบอล ขอนั่งมองอยู่เฉยๆ ก็แล้วกัน แดดกลางสนามก็แรงไม่เกรงใจฝนที่ตกเมื่อเช้าเลยสักนิด ไม่รู้ว่าปลาการ์ตูนจะทนไหวได้แค่ไหน ชอบอวดเก่งแบบนี้ก็ขอให้เก่งจริงเหมือนที่ชอบอวดก็แล้วกัน


              











               ผ่านไปชั่วโมงกับอีกไม่กี่สิบนาที แม้ตอนนี้แสงจากดวงอาทิตย์จะเริ่มหายไปแล้ว แต่ความร้อนอบอ้าวก็ยังมีอยู่ ขบวนนิเทศศาสตร์ซ้อมกันอย่างขยันขันแข็ง ส่วนปลาการ์ตูนที่ตอนแรกยิ้มสู้ พอเวลาผ่านไปก็เริ่มยิ้มไม่ออก เคลื่อนไหวช้าลง มีบางจังหวะต้องนั่งยองพักกับพื้น เขาต้องบังคับตัวเองแค่ไหนไม่ให้ไปลากน้องกลับบ้าน กระทั่งผู้คุมขบวนเดินเข้าไปพูดอะไรบางอย่าง อนลจึงกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากสนาม แล้วนั่งลงข้างๆ เขา


               กลับได้ยัง


               ยังครับน้องฟุบหน้าลงกับตักตัวเอง พี่เขาให้อุ่นมาพักครึ่งชั่วโมง


               ธรณินแตะที่บ่าเล็กก่อนจะค่อยๆ พยุงให้ขึ้นมานั่ง ทำแบบนั้นนานๆ เลือดตกหัวหน้ามืดไปจะทำยังไง แต่พอเห็นว่าโงนเงนจะหลับกลางอากาศ เลยประคองให้มาพิงที่ไหล่ของเขาแทน อีกฝ่ายก็คงหมดแรงจะฝืนเลยปล่อยให้ดัดแขนดัดขาเป็นตุ๊กตา แป๊บเดียวก็หลับไป ธรณินขยับตัวนั่งตะแคงข้างเข้าหา ก่อนจะปรับให้ซีกหน้าด้านหนึ่งของน้องพักอยู่ที่อกของเขาจนแก้มยู่


               เจ๊ขอตัวน้องอีกแป๊บเดียวนะคะคุณชาย


               เสียงตะโกนจากทางด้านหลังทำให้เขาต้องหยุดจากการเล่นผมของคนที่มายืมหน้าอกเป็นหมอน แถมยังหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว


               มันใช่เวลามาอวดผัวตอนนี้มั้ยวะ! เพื่อนยืนร้อนอยู่กลางสนามรอคนๆ เดียวแบบนี้มันใช่เหรอ!!’


               ธรณินหันไปมองต้นเสียง เห็นไกลๆ ว่าน่าจะเป็นสตาฟผู้ชายคนหนึ่งที่ตะโกนมาทางนี้ ก่อนจะเบนสายตามาหาสาวสองที่น่าจะเป็นคนที่น้องเรียกว่าเจ๊ซอโซ่


               เขาเป็นใคร


               ค..คือ..คือ เป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วค่ะ มาช่วยดูเรื่องการจัดขบวนตอนนี้มือไม้เกะกะไปหมด ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดี


               ไปเรียกเขามาคุยกับผม


               ต..แต่ แต่ว่า—”


               ถ้าไม่มาผมจะพาน้องกลับ แล้วเตรียมหาคฑากรใหม่เลย..ผมไม่ให้เป็นแล้ว


               ใจเย็นค่ะ! ใจเย็นก่อนค่ะคุณชาย~ฉิบหายแล้วอีโซ่! “เดี๋ยวไปตามมาให้นะคะ รอสักครู่นะคะ~~


               ต่อเวลาให้นอนพักได้เกือบสิบนาที ฝ่ายสตาฟก็ยกโขยงกันมาสี่ห้าคน ธรณินสังเกตอยู่จากตรงนี้ ตอนแรกเจ้าของคำพูดที่ทำให้เขาไม่พอใจดูท่าทางจะไม่ยอม แต่ไม่รู้ว่าพูดกันยังไงอีกฝ่ายถึงมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด


               เห็นโซ่บอกว่าน้องมีเรื่องจะคุยกับพี่เหรอครับ


               เบาเสียงหน่อยครับเขาเตือน เมื่อสักครู่ได้ยินไม่ค่อยถนัด พูดถึงผมหรือเปล่าครับ


               เข้าใจผิดกันนิดหน่อย อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ดิน้อง


               ถ้าเป็นผม ผมผิดผมจะขอโทษ


               ...


               คนดีชอบแก้ไขน่ะครับ


               ปากดีนี่หว่า!”


               ธรณินเบนสายตาไปยังสตาฟคนอื่นเพราะไม่อยากจะพูดกับคนแบบนี้ เขาเองไม่ได้เป็นคนอารมณ์เย็นสักเท่าไหร่ หากไม่ติดว่ามีน้องกำลังหลับอยู่ คงได้ประจันหน้ากันแล้ว


               เท่าที่รู้..มหาวิทยาลัยไม่ได้มีนโยบายให้คนนอกเข้ามาร่วมกิจกรรมนี่ครับ


               เอ่อ..ค..ค่ะ


               โทษคือตัดสิทธิ์ทุกรางวัล


               ค..คุณชาย อย่าใจร้ายสิคะซอโซ่ลมจะจับอยู่แล้ว โหดน่ะก็โหดอยู่ แต่อย่าเกรี้ยวกราดแบบนี้ เจ๊ช๊อบชอบ..


               แต่ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ แค่มีทางเลือกมาเสนอ


               ...


               ถ้ายังอยากได้น้องเป็นคฑากร ต้องไม่มีคนๆ นี้เป็นสตาฟ


               มึงเป็นใคร! มีสิทธิ์อะไรมาไล่กู!!”


               เด็กๆ พาพี่เขาออกไปก่อนไปลูก เจ๊ไม่อยากมีปัญหา


               บทสรุปสุดท้ายคนที่ถูกเลือกอย่างไรเสียก็ต้องเป็นนีโม่ของคุณชายวิศวะฯ อยู่แล้ว ซอโซ่มาเฉลยความจริงกับคุณชายว่ารุ่นพี่คนนั้นจริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยมีใครชอบสักเท่าไหร่ ด้วยคำพูดขวานผ่าซาก ชอบทำร้ายน้ำใจของน้องๆ อีก แต่เพราะว่าอาสามาช่วยจึงขัดไม่ได้ พอมีเหตุผลแบบนี้แล้วก็สบายใจ อยากไล่มานานแล้ว


               ขอบคุณคุณชายนะคะ ในทีมมีแต่คนลำไยเขาทั้งนั้น


               แล้วนี่อีกนานมั้ยครับกว่าจะเสร็จ


               เหลืออีกแค่นิดเดียวเองค่ะ ไม่เกินสิบนาที


               ครับ น้องไม่ค่อยสบายยังไงรีบให้ผมหน่อย


               ด๊ายยยเลยค่ะ!”


               ธรณินสะกิดที่แขนเบาๆ แต่ก็ไม่รู้สึกตัว สงสัยคงหลับลึกขนาดว่าคนทะเลาะกันข้ามหัวไปมายังไม่ตื่นขึ้นมาเลย อุ่น..ไออุ่น ไออุ่นครับตื่นก่อนนะ


               น้ำเสียงนุ่มนวลของคุณชายบาดใจเจ๊โซ่จนแทบลงไปนอนแดดิ้น ใครก็ได้เอาไม้มาฟาดหัวเจ๊ที ถ้าเจ๊หัวแตกจะได้นอนซบอกคุณชายเหมือนน้องหนูไออุ่นไหม!!


               คนป่วยรู้สึกตัว เพราะหลับไปนานสายตาเลยยังสู้แสงจ้ากลางสนามไม่ค่อยไหว แต่ก็เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้น เพราะมีมือใหญ่ๆ มาบังกันไว้ให้ สักพักหนึ่งมองเห็นได้เป็นปกติคุณเขาถึงลดมือลง

              








               อีปิ๋มความใส่ใจของคุณชาย ฮือ กูไม่ไหว๊!”


               เขาใส่ใจคนของเขา เจ๊เกี่ยวไร


               ที่บ้านมึงนี่ตูดหม้อขาวสะอาดทุกใบเลยมั้ย


               ทำไมเจ๊


               ขัดเก่ง!!”










 

 

               เป็นไปตามคำพูด สิบนาทีให้หลังซอโซ่แทบจะอุ้มอนลมาคืนสู่อ้อมอก เขาพาน้องขึ้นรถแล้วขับออกมา ดูท่ายังงงๆ กับสายตาที่ได้รับจากรอบข้าง แต่ยังไม่อธิบายให้ฟังตอนนี้หรอกเรื่องมันยาว ขี้เกียจ..


               แม่จ๋า แม่อยู่ไหน..จ้ะ..บอกอุ่นได้มั้ยว่าแม่จะไปนอนที่ไหน จ้ะ.ดูแลตัวเองดีๆนะจ๊ะแม่อนลเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง


               เธอบอกว่าวันนี้คงไม่กลับ แล้วก็ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่ พอย้อนถามว่านอนที่ไหนก็ถูกตะคอกใส่ว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องรู้


               ฉันไม่ให้กลับไปอยู่ที่บ้านกับมันแค่สองคนหรอกนะไม่ได้แอบฟัง แต่มันได้ยินเองต่างหาก


               แล้วอุ่นจะไปนอนที่ไหนล่ะครับ

 
















 

               ป้านวล


               เจ้าอุ่น ไปโดนอะไรมาล่ะนั่นนวลปรางค์ปรี่เข้าไปหา ไหนจะแผลที่หางคิ้ว ไหนจะสภาพซีดเซียว ไม่ให้ห่วงได้อย่างไร


               ฝากป้านวลดูทีนะครับ หาเสื้อผ้าให้เปลี่ยนด้วย..คืนนี้ผมให้ค้างที่นี่


               ค้างที่นี่เหรอครับเผลอหลับไปแป๊บเดียว ตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่บ้านของคุณหนูแล้ว


               ได้ค่ะได้ ไปลูกไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะได้นอนนะ


               อาหารเย็นถูกจัดสำหรับสองที่ อนลร่วมโต๊ะกับคุณหนูเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็ไม่ได้นับ รู้แค่ว่าหลังๆ มานี้เริ่มบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนไม่ได้เกร็งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ป้านวลจัดยาที่พกมาด้วยใส่ถาดแล้วพาขึ้นไปส่งที่ห้องรับรองด้านบน แค่ห้องนี้ห้องเดียวมันใหญ่กว่าบ้านของเขาทั้งหลังอีก รู้สึกเกรงใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่อยากมากเรื่อง ใจจริงถ้ากล้าพูดคงขอลงไปนอนกับป้านวลข้างล่างแล้ว


               กินยาเสร็จแล้วก็นอนนะลูกนะ พวกเสื้อผ้าเดี๋ยวป้าซักแล้วรีดเตรียมไว้ให้ พรุ่งนี้จะได้ใส่ไปเรียน


               อุ่นขอลงไปซักเองได้มั้ยครับเกรงใจจะตายอยู่แล้ว


               ป่วยอยู่ก็นอนพักไปเลย เดี๋ยวโดนคุณหนูดุนะ


               แต่ว่า—”


               ไม่ต้องเกรงใจ ป้ารักอุ่นเหมือนลูกเหมือนหลาน คุณหนูเองก็คงรู้สึกแบบนั้น


               เหรอครับ


               ใช่สิ คุณหนูไม่เคยพาใครมานอนที่บ้านเลยนะ ป้าจะเล่าให้ฟัง..แรกๆ น่ะคุณหนูคิดว่าอุ่นเปนมิจฉาชีพจะมาหลอกป้า


               ฮะ!”


               เขาบอกว่าคนอะไรชีวิตจะเหมือนละครขนาดนั้น แต่เห็นมั้ยว่าความดีที่หนูทำน่ะไม่ใช่ไม่มีใครเห็นนะ อย่างคุณหนูของป้า ดูสิ..ดูแลดียิ่งกว่าใครเลยเธอจัดผ้าห่มให้คลุมถึงอก หรี่โคมไฟเบาลง


               คุณหนูใจดีมากเลยครับป้านวล


               ไม่ใช่ทุกคนนะที่คุณหนูจะใจดีด้วย


               เรื่องนี้เขาเองก็พอทราบ เพราะคุณเขาเป็นคนบอกเอง..


               นอนเถอะลูก..บ้านนี้ต้อนรับหนูเสมอ ไม่ต้องคิดมาก


               ขอบคุณนะครับป้านวล


 












               ธรณินอาบน้ำเสร็จตั้งแต่หัวค่ำ เขาทำอะไรอยู่ในห้องสักพักก่อนจะทิ้งตัวลงนอน พลิกไปพลิกมากี่ทีก็ไม่ยอมหลับเหมือนว่ามีอะไรค้างคาใจ ทั้งที่ฝากป้านวลดูแล้วแท้ๆ ก็ยังอยากเห็นกับตาว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี จึงพาตัวเองมาที่ห้องข้างๆ ที่แทบจะไม่เคยเปิดใช้งาน สัมผัสได้ถึงความเย็นพอดีๆ จากภายในห้อง และเสียงสะอื้นเบาๆ


               รีบสาวเท้าเข้าไปดูกลับพบว่าคนดีของป้านวลหลับสนิท แต่ริมฝีปากเบะคว่ำพร้อมน้ำตาที่เปื้อนเลอะหมอน


               ร้องไห้ทำไมถามไปทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยิน


               เขาทิ้งตัวนั่งริมขอบเตียง มือหนึ่งลูบเบาๆ ที่ศีรษะของคนที่หลับอยู่ ส่วนอีกข้างวางไว้บนอกตบเบาๆ ผ่านผ้านวมผืนหนา อย่างที่แม่ชอบทำให้ตอนยังเป็นเด็ก


               เคยปลอบใครที่ไหนกัน ต้องทำอย่างไร ปลุกขึ้นมาเลยดีไหมนะ


               ไม่เอาไม่ร้องแล้ว..ไม่ร้องนะ


               ...


               ใช้แขนเสื้อชุดนอนซับบริเวณหางตาให้ ก้มลงไปกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู


               อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้องได้ยินมั้ย


               ได้ผล อนลขยับตัวเปลี่ยนท่าตะแคงข้างกอดแขนเขาเอาไว้


               ฝันดีนะ


               โดนล็อคไว้แบบนี้ เห็นทีคงไม่ได้กลับห้องแล้ว..








120%


#อุ่นไอของดิน


ตีหัวฉันที..ฉันอยากซบอกคุณชาย...


Twitter : @nareeneeranan

          

                  

              

              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.435K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,134 ความคิดเห็น

  1. #8113 jhakanjana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 10:59
    คุณหนูของอุ่นใจดีเหลือเกินนนนน
    #8,113
    0
  2. #8102 iLoVeUeIeI (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 19:42
    อุหู้หหหหหห
    #8,102
    0
  3. #8066 YanisaCH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 12:57
    อื้อหือออออ
    #8,066
    0
  4. #8053 Kasalongkham (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 23:00
    อบอุ่นมากกก
    #8,053
    0
  5. #8028 onlyyellow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:28
    คุณดินดีเหลือเกินนนนนน
    #8,028
    0
  6. #8006 Oill1478 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 14:14
    อบอุ่นมากเเงงงง
    #8,006
    0
  7. #7973 kookmin312537 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 19:55
    ใจบางแล้ว
    #7,973
    0
  8. #7916 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 10:57
    อะไรคือดีขนาดนั้นคะคุณหนูดิน ใจบางไปหมดดดดด
    #7,916
    0
  9. #7902 lookkmhee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 15:29
    อยากมีคุณหนูดินเป็นของตัวเองเลยจ้า
    #7,902
    0
  10. #7832 momomay79 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 00:22
    ถามคุณชายก่อนไหมเค้าจะให้ซบหรือป่าว ไรท์ คือเจ้โซ่ถูกไหม 555
    #7,832
    0
  11. #7831 momomay79 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 00:21
    โอ้ยหลากหลายอารมณ์ พี่ดินหรือไมโครเวฟ อบอุ่นเกินไปแล้วพ่อ แต่ๆๆพี่ค่ะน้องกอดแขนไม่มีแรงดึงออกถึงขนาดกลับห้องไม่ได้เลยหรา
    / เอออเจ้โซ่มันใช่เวลาหวีดผู้ไหม ถามจริง เอาจริงเจ้นีเป็นตัวแทนหมู่บ้านเลยนะ 5555
    #7,831
    0
  12. #7818 kinnkinny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 16:17
    น้องลูกกกกกก
    #7,818
    0
  13. #7800 DDDoubleD (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:26
    อบอุ่นบอยยย ใจดีแบบนี้ไปนานๆเลยนะคุณชาย
    #7,800
    0
  14. #7766 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 13:22
    พี่จ๋าาาาาาา อองงงง
    #7,766
    0
  15. #7739 EaVantana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:44
    อยากเป็นน้องอุ่น
    #7,739
    0
  16. #7735 PeachieKim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:44
    ตีหัวชั้นด้วย เอาแรงๆ
    #7,735
    0
  17. #7719 Kannaporn_M (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:10
    กลับไม่ได้เพราะโดนล็อค หรือใจมันไม่ไปตั้งแต่แรกคะคุณช๊ายยยย
    #7,719
    0
  18. #7716 mareeone (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:30

    ฟินๆๆๆ
    #7,716
    0
  19. #7693 CallistoJpt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:57
    พี่ดินคืออบอุ่นมากๆ ชอบความดูแลห่วงใยที่มีให้น้องอะ อ่อนโยนที่สุด
    #7,693
    0
  20. #7661 FDB88 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:21

    คุณชายอบอุ่นเหลือเกิน นี่ถ้าเป็นเจ๊โซ่คงฟินมาก

    #7,661
    0
  21. #7648 HaeMay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:18
    เจ๊โซ่หนูกะมั่ยหวั่ยกับความอ่อนโยนของคุณชายเค้าแร้วเหมียนกันข่าาา
    #7,648
    0
  22. #7626 R38912122 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:32
    จากน้ำตาซึมเพราะสงสารน้องอุ่น ก็มาหลุดหัวเราะขำเจ๊ซอโซ่หนักมากกก5555 เราเข้าใจเจ๊นะเราก็อิจน้องเหมือนกัน แงงงง อยากมีคุณหนูมาดูแลแบบนี้บ้างอ่ะ
    #7,626
    0
  23. #7607 คุณแดนน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:49

    ฆ่าฉัน ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า

    #7,607
    0
  24. #7604 loveseriesY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:26
    น้อนนนน พี่ดินดุได้ใจหนูมากค่ะ แงๆๆ
    #7,604
    0
  25. #7572 DN.K.TEN25 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:50
    เจ๊ซอโซ่คือตัวแทนของเรา55555 พี่ดินคนดีอยากมีพี่ดินเป็นของตัวเอง
    #7,572
    0