(end) ╂You warm my heart╂ อุ่นไอของดิน สนพ.Deep publishing

ตอนที่ 11 : 10 - ปลาการ์ตูนเหนือผิวน้ำ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,608 ครั้ง
    29 ก.ค. 62











               อนลยืนรอส่งจนรถของคุณเขาเลี้ยวออกจากซอยแคบ เสียบกุญแจไขลูกบิดประตูก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในบ้านที่ปิดไฟมืดทึบ ก้มเก็บข้าวของกระจัดกระจายบนพื้นให้เข้าที่เข้าทาง หยิบฉวยไม้กวาดปัดฝุ่นเป็นหน้าที่ เป็นเพราะเขาไม่ได้กลับมาสองวันเต็มๆ บ้านจึงรกมากกว่าทุกครั้ง ถังขยะในครัวล้นจนหล่นลงมาด้านข้างไม่มีใครเก็บ กว่าจะจัดการอะไรเสร็จสรรพก็ปาไปเกือบๆ ครึ่งชั่วโมง จึงอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวเข้านอน


               ความเงียบผิดปกติของบ้านทำให้รู้ว่ายังไม่มีใครกลับมา แม่คงอยู่บ้านเพื่อนไม่ไกลจากแถวนี้ ส่วนผู้ชายคนนั้นเขาไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว ไปจากบ้านเราให้ไกล ให้นานเท่าไหร่ได้ยิ่งดี


               อนลพาตัวเองกลับเข้าห้องนอนล็อคประตูลงกลอนอย่างที่ทำเป็นนิสัย ทิ้งตัวลงบนฟูกบางๆ กลางห้อง คว้าเอาเจ้าใจดีไขลานแล้วตั้งไว้กลางอก ปล่อยให้มันเล่นเพลงประจำตัว


               คุณหนูฝากบอกให้ใจดีดูแลอุ่นดีๆ นะ แต่ใจดีดูแลอุ่นดีอยู่แล้วนี่ไม่เห็นต้องบอกเลยเนอะ


               เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นมาขัดจังหวะเพื่อนซี้คุยกัน เดาไม่ผิดคงเป็นเจ้าของร่วมของเจ้าใจดีส่งมาบอกว่าถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว อนลเดาถูกเสมอ มีไม่กี่คนหรอกแบบนี้ ยิ่งในเวลาดึกดื่นมีคุณเขาคนเดียวเนี่ยแหละ


               อนลส่งสติ๊กเกอร์หมีนอนหลับตอบกลับไป ก่อนจะถ่ายรูปกล่องดนตรีบนอกพร้อมข้อความว่า ใจดีรับทราบฮะปลายทางขึ้นสัญลักษณ์อ่านในทันทีแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา พอดีกับเพลงหยุดลง อนลขยับเก็บของเล่นเข้าที่ สะบัดผ้าห่มคลุมกาย พลิกตัวหันหน้าเข้ากำแพงเตรียมนอน


               โครม!


               เสียงของตกกระทบกับพื้นด้านนอกดังโครมใหญ่เรียกให้คนเคลิ้มกำลังหลับรู้สึกตัว อนลควานหาสวิตซ์โคมไฟก่อนจะพาตัวเองออกไปนอกห้อง เขาไม่กลัวเรื่องโจรผู้ร้าย เพราะบ้านแบบเราคงไม่มีโจรที่ไหนคิดสั้นงัดแงะเข้ามาหรอก กลัวก็แต่แม่กลับมาดึกๆ แล้วสะดุดล้มน่ะสิ


               แม่ กลับมาแล้วเหรอจ๊ะอนลรีบเข้าไปช่วยเก็บเสื้อผ้าที่หล่นกระจัดกระจายอยู่นอกกล่องกระดาษ สาเหตุของเสียงดังเมื่อสักครู่ ของหนักๆ แม่ไม่เรียกอุ่นมาช่วยยกล่ะจ๊ะ


               ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะ


               อุ่นไม่ได้ไปทำงานที่ร้านเจ๊ออยแล้วแม่เรื่องนี้เขายังไม่มีเวลาบอกให้เธอรู้ แต่อุ่นกำลังหางานใหม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ


               ...เธอไม่ตอบอะไร ตั้งหน้าตั้งตาขนกล่องลังอีกสามสี่ใบจากห้องนอน


               แม่จะขนเสื้อผ้าไปไหนเหรอ เยอะแยะเลย


               เธอนิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบเสียงเบาว่าจะนำไปบริจาค


               ถ้างั้นเดี๋ยวอุ่นช่วยยกนะ


               ลังกระดาษอีกสามสี่ใบถูกขนถ่ายมากองไว้หน้าประตูบ้านโดยมีอนลเป็นธุระให้ แม่ทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ หิวมั้ยให้อุ่นทำอะไรให้กิน


               ไม่ต้องเธอหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าพร้อมกับเสื้อผ้า ปิดประตูห้องน้ำเสียงดัง


               อนลตัดสินใจไม่กลับเข้าไปในห้องของตัวเอง วันนี้มีอะไรบางอย่างแปลกไป แม่พูดกับเขามากกว่าทุกวัน แถมเรายังคุยกันได้นานโดยไม่ถูกต่อว่าหรือขึ้นเสียงใส่ มันทำให้อนลได้ใจ อยากต่อเวลาไปเรื่อยๆ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แม่จะอารมณ์ดีแบบนี้อีก


               อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ


               ทำไมไม่เข้าไปนอน นั่งรออะไร


               อนลลุกขึ้นจากเก้าอี้โต๊ะกินข้าว มือประสานกันไว้ด้านหน้า เขากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่เสี่ยงอันตรายว่าจะถูกโมโหใส่ หรือไล่ตะเพิด


               คือ...วันนี้เขาไม่กลับเหรอจ๊ะร้อยวันพันปีไม่เคยใส่ใจ หากแต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น


               ไอ้ชาติมันไปนอนบ้านเพื่อน ถามหามันทำไม


               พัดลมห้องอุ่นมันเสียน่ะแม่ ถ้าเขาไม่กลับมาอุ่นขอนอนกับแม่ได้มั้ยจ๊ะรู้ว่าเป็นคนโกหกไม่เนียน แต่ขอเถอะแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว


               เธอถอนหายใจ เริ่มรำคาญเต็มทีแล้ว


               นะจ๊ะแม่ อุ่นขอนอนแค่ตรงพื้นก็ได้


               จะทำอะไรก็ทำ!” เธอบอกปัดก่อนจะหายเข้าไปให้ห้อง


               ขอบคุณจ้ะ!”


               อนลยิ้มกว้าง ภายในใจเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก ความเสียใจและผิดหวังของเมื่อวานหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น อย่างไรเธอก็คือแม่ แม่ที่อนลทั้งรักทั้งหวง ทำทุกอย่างก็เพื่อเธอทั้งนั้น เข้าไปในห้องจัดการหอบชุดเครื่องนอนของตัวเองที่มีเพียงหมอนแบนๆ ใบเดียว ก้าวเข้าไปยังห้องนอนของแม่ที่ปิดไฟมืดสนิท ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นไม้ข้างเตียง คลานเข่าไปดึงพัดลมให้เปิดจ่อแล้วเลื่อนไปทางแม่ที่นอนหันหลังให้


               เธอขยับเล็กน้อยไม่เข้าในการกระทำ เมื่อครู่บอกว่าพัดลมเสียเธอจึงเปิดส่ายเพื่อให้เย็นทั่วทั้งห้อง แต่พอเข้ามาดันขยับจ่อให้เธอคนเดียว แล้วแบบนี้มันต่างกับนอนห้องตัวเองตรงไหน ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ไม่อยากพูดคุยมากไปกว่านี้ กลัวว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เธอไม่อยากใจอ่อน ไม่อยากรู้สึกแบบนั้น


               หลับแล้วเหรอแม่


               ...


               อนลทิ้งตัวนอนตะแคงข้างกับพื้นแข็งๆ มือข้างหนึ่งสอดใต้หมอนส่วนอีกข้างก็กอดตัวเองไว้ เสียงลมหายใจดังเข้าออกสม่ำเสมอจึงเดาว่าแม่คงหลับไปแล้ว เขามีเรื่องมากมายอยากพูดคุย อยากแชร์ อยากเล่าให้ฟัง ก็คงต้องเป็นโอกาสนี้ที่จะได้พูด แม้ว่าคนฟังอาจจะไม่รับรู้


               ที่มหาลัย อุ่นมีเพื่อนสนิทสองคน คนหนึ่งชื่อพระพาย เป็นผู้หญิงสวยมาก รวยมากด้วยนะแม่ คุณอาของพระพายขับเบนซ์มารับตลอดเลย แต่พระพายทำตัวไม่เหมือนคนรวยเลยแม่ กินอะไรก็ได้ ทำอะไรบางครั้งกล้ากว่าอุ่นอีกเขาพูดเสียงเบาพึมพำ ใจก็กลัวว่าจะทำให้คนฟังตื่นขึ้นมา อีกคนก็ภูผา แม่น่าจะจำได้ เพื่อนสนิทอุ่นตั้งแต่เด็กหรืออาจจะจำไม่ได้ก็ได้ เพราะเธอไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้


               ...


               อุ่นได้เป็นคฑากรของคณะด้วยนะแม่ ไม่รู้ว่าพี่เขาเลือกยังไง ครั้งแรกที่โยนไม้ มันตกใส่หัวอุ่นดังโป๊ก เห็นดาวเลยแม่พอคิดถึงก็อดขำไม่ได้ แต่ตอนนี้อุ่นโยนได้สบายมาก อยากให้แม่ไปดูวันจริงด้วยกัน


               ...


               แต่แม่คงไม่ว่าง ไม่เป็นไรครับอุ่นเข้าใจ เอาไว้จะให้เพื่อนถ่ายวีดีโอมาให้ดูก็ได้


               ...


               แม่...อุ่นเจอรุ่นพี่คนนึง เขาชื่อพี่ดิน ใจดีมากเลย เขาสอนอุ่น ดูแลอุ่นทุกอย่าง ดีจนอุ่นไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องดีกับอุ่นขนาดนี้ สงสัยคงเป็นโชคดีของอุ่นที่ได้เจอพี่เขา


               เรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตก็คงมีเท่านี้ที่อยากเล่า ส่วนเรื่องไม่ดีเก็บเอาไว้ในใจเป็นพอ


               เอ้อ! มีอีกเรื่อง สอบเก็บคะแนนที่ผ่านมาอุ่นได้ท็อปเซคด้วยนะ อุ่นเรียนเข้าใจทุกวิชาเลย แบนนี้จบไปต้องหางานทำดีๆ ได้แน่ ถึงตอนนั้นอุ่นจะให้แม่เลือกแบบบ้านเองเลย แค่เป็นทาวเฮาส์สองชั้นก็พอเราอยู่แล้วเนอะแม่เนอะ เอาใกล้ๆ แถวนี้ก็พอแม่จะได้ไปหาเพื่อนง่ายๆ อุ่นจะรีบเรียนให้จบเร็วๆ นะแม่นะ


               อนลพูดพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า วาดภาพความฝันในความมืด เห็นแม่นั่งอยู่หน้าบ้านจิบกาแฟตอนเช้ารอส่งเขาไปทำงาน รีบกลับบ้านแต่หัวค่ำเพื่อกลับมากินมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตา ในวันหยุดสุดสัปดาห์มีไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้าง ไม่ก็หยุดพักผ่อนดูโทรทัศน์หายใจทิ้งไปเฉยๆ แต่ภาพในอนาคตล้วนแล้วแต่มีแม่อยู่ในนั้นทั้งสิ้น


               คิดถึงพ่อเนอะแม่เนอะถ้ามีเขาอยู่ด้วยกันคงอบอุ่นกว่านี้มาก อุ่นง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะครับแม่


               อนลขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะผล็อยหลับไป


               คนที่เงียบอยู่ตลอดยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ใช้สมาธิอย่างมากไม่ให้หลุดเสียงสะอื้นออกมาเป็นพิรุธ สิ่งที่กลัวว่ามันจะเกิด ตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ได้แต่พูดกับตัวเองว่ามันถูกต้อง และดีที่สุด ไม่ว่าอย่างไรเธอตัดสินใจไปแล้ว และจะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงมันได้


               ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของชีวิตคือการมีเด็กที่นอนอยู่ตรงพื้นเกิดขึ้นมาในท้องของเธอ ที่กำลังสอบติดมหาวิทยาลัย มีอนาคตสวยงาม เป็นความผิดที่ไม่ยับยั้งชั่งใจ เป็นความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ และรักสนุก ในสมัยนั้นท้องก่อนแต่งเป็นเรื่องรุนแรง แล้วยิ่งอายุยังน้อยยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายไม่ยอมรับ ไล่ตะเพิดออกจากบ้าน เธอทำทุกวิธีทั้งยาขับเลือด ทั้งนอนกลิ้งตกบันไดลงมา แต่เด็กนี่มันหัวแข็งไม่มีวิธีไหนสำเร็จ


               กระทั่งตัดสินใจมาตั้งหลักที่กรุงเทพกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี มีเงินติดตัวรวมกันไม่ถึงห้าร้อย ตอนนั้นจำได้ว่าลำบากมาก ปราบทำหน้าที่สามีและพ่ออย่างสุดความสามารถ รับจ้างทำงานไปทั่วแต่ก็ได้ค่าแรงเพียงพอแค่ซื้อข้าวไปวันๆ ส่วนหนึ่งต้องสำรองไว้ตอนคลอด


               เธอที่กำลังอุ้มท้องอยู่บ้าน นอนร้องไห้ ตื่นก็ร้อง เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงความสะดวกสบายที่เคยได้รับ ไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาลำบากถึงเพียงนี้ เมื่อหาคนผิดไม่ได้ ด้วยความเห็นแก่ตัวเธอจึงโทษทั้งหมดว่าเป็นเพราะปราบ แน่นอนว่าเธอไม่ได้รักเขา ก็แค่อยากรู้อยากลองเท่านั้นแต่ทุกอย่างมันบานปลายเพราะเด็กในท้อง เธอเกลียดเขาเข้าใส้ ทำอะไรไม่ถูกใจสักอย่าง พอลูกคลอดออกมาเธอก็พาลรังเกียจ ปล่อยให้ดื่มนมชงตั้งแต่เกิด ไม่เคยอุ้มเลยสักครั้งเดียว


               เป็นไม้เบื่อไม้เมากับสามีมานาน เขาไม่ชอบอะไรเธอก็ทำแบบนั้น กระทั่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขามีความคิด และจากไปโดยทิ้งภาระต่างๆ เอาไว้ไม่ว่าจะเป็นลูกหรือหนี้สินที่ยังมีติดตัว นั่นทำให้เธอยิ่งโกรธแค้น และทั้งหมดก็ไปลงกับเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง คิดเพียงว่าต้องมีส่วนรับผิดชอบในสิ่งที่พ่อมันทิ้งไว้


               แต่ไม่รู้ทำไมทำตัวเลวใส่ไปเท่าไหร่เด็กมันก็แค่ยิ้มมา อยากได้เงินเท่าไหร่ก็หาให้ อยากกิน อยากได้อะไรถ้าไหวก็ทำให้หมด จนบางทีอดใจอ่อนไม่ได้ แต่เพราะทิฐิที่สูงทะลุหัวใจทุกอย่างจึงกลายเป็นแบบนี้


               ที่อยู่ก็เพราะห่วง แม้จะไม่ได้ดูแลอย่างแม่ทั่วๆ ไป เธอคิดจะสร้างครอบครัวใหม่มาโดยตลอด ยอมรับว่าเห็นแก่ตัว แต่ยี่สิบปีที่ผ่านมาเธอจมอยู่กับอดีตและความทุกข์มากเกินพอแล้ว วันนี้เด็กที่เกิดมาโดยไม่ได้ตั้งใจโตขึ้นมากจนสามารถดูแลตัวเองได้ เธอไม่เคยคาดหวังกับบ้านในฝันที่ได้รับฟังมาโดยตลอด ขอแค่ถึงวันที่ดูแลตัวเองได้เท่านั้น เธอต้องการแค่นั้นจริงๆ           


               ทิพย์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด ก้มลงมองใบหน้าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ยื่นมือไปลูบศีรษะแผ่วเบา นับครั้งได้ที่เราสัมผัสตัวกัน


               อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้ จะพูดว่าไม่ผูกพันเลยคงไม่ได้ มากมายเหลือเกินที่ได้รับโดยไม่เคยมอบกลับคืน ทำไมถึงไม่เหนื่อย ทำไมถึงไม่โมโหบ้าง เด็กคนนี้ได้เลือดพ่อไปเต็มตัว


               ขอให้โชคดี ขอให้มีอนาคตที่ดี ขอให้เป็นคนดีเธออวยพรให้ ก่อนจะบอกลาในใจ


               ไม่รู้ว่าพรจากแม่ที่ไม่เอาไหนจะศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ แต่อย่างน้อยก่อนจากกัน ก็อยากให้มีความทรงจำดีๆ เอาไว้ได้คิดถึง


              

 













               เช้ามืดของวันอนลรู้สึกตัวตื่นเป็นปกติ ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเพราะนอนบนพื้นกระดานตลอดคืน เขาลุกขึ้นมานั่งเห็นว่าแม่รู้สึกตัวจึงรีบบอก


               อุ่นไปเข็นผักก่อนนะแม่ เมื่อคืนแม่นอนดึกนอนต่ออีกสักหน่อยเดี๋ยวเช้านี้อุ่นจัดร้านให้เอง


               คนไม่ได้นอนทั้งคืนพยักหน้ารับ หันหากำแพงเพื่อหลบซ่อนดวงตาแดงก่ำ เอาเข้าจริงพอใกล้ถึงเวลา อดใจหายไม่ได้เหมือนกัน


               อุ่นไปนะแม่


 






               อนลไปหลังตลาดเพื่อหยิบอาวุธประจำตัว รถเข็นเหล็กคันใหญ่มุดไปมุดมาในตรอกซอยแคบๆ อย่างคล่องแคล่ว ไม่นานเข่งผักที่สูงท่วมหัวก็ทยอยขนถ่ายไปยังเจ้าของ อนลไหว้สวัสดีป้าๆ น้าๆ ทุกคนอย่างสดใส ก่อนจะรีบไปทำภารกิจอีกอย่างที่เพิ่มขึ้นมาในวันนี้


               เขาเข็นรถเข็นไปยังลานจอดขนของด้านหลัง สวัสดีทักทายอาแปะพ่อค้าคนกลางที่ขนเนื้อหมูมาขาย


               เอาเหมือนเดิมครับแปะ ที่แม่สั่งไว้


               วันนี้ไม่มีของแม่เอ็ง ก็ไหนเมื่อวานยกเลิกแล้วนี่


               ยกเลิกอะไรครับแปะ


               ก็แม่เอ็งบอกแปะว่าจะเลิกขายแล้ว คืนแผงในตลาดแล้วด้วย ยังบอกให้แปะช่วยหาคนมาเช่าแผงแทนเลย


               อุ่นไม่เข้าใจเรื่องนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อน มันอาจจะมีอะไรผิดพลาด


               ไม่เชื่อเอ็งก็ลองถามแผงข้างๆ ดูสิ


               อนลไม่อยู่รอฟังคนสูงอายุพูดจบประโยค เขาวิ่งข้ามถนนไปยังโซนของสดในตลาด เป็นทางที่คุ้นเคยถึงขนาดหลับตาเดินยังได้ แต่ตอนนี้ทุกก้าวกลับช้าเหลือเกิน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แม่เลิกขายทำไม มีปัญหาอะไรทำไมไม่บอกกัน


               ป้าแจงครับ แม่—” อนลเอ่ยปากตั้งใจถามป้าที่สนิทกัน พลันสายตาเข้าไปสบกับแผงที่คุ้นตา แต่บัดนี้มันไม่เหลืออะไรเลยนอกจากปูนที่ก่อขึ้น ข้าวของ เก้าอี้ ทุกอย่างหายไปหมด ลูกกรงไม่ได้ล็อคลงกลอนอย่างที่เคย


               อ้าวเจ้าอุ่น ไม่ได้ไปกับแม่เอ็งหรอกเหรอ


               ไป...ไปไหนครับ


               ก็ทิพย์มันบอกจะย้ายบ้าน ข้าก็นึกว่าไปด้วยกันหมด


               ย้ายบ้าน?”


               ย้ายบ้านบ้าบออะไรกัน เมื่อเช้ายังนอนอยู่ห้องเดียวกันอยู่เลย


               ก็เห็นบอกว่าพ่อหนุ่มรถเก๋งคันนั้นเขาชวนไปอยู่ด้วย ข้าก็นึกว่าเอ็งจะได้พ่อใหม่ แต่พ่อหนุ่มคนนั้นดูดีนะ ดูดีกว่าขี้ยาอย่างไอ้ชาติตั้งเยอะ


               ฝนเริ่มตกปรอยๆ แต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคเลย อนลวิ่งกลับบ้าน ในใจภาวนาให้ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด แม่อาจจะแค่มีปัญหาเรื่องเงินจนเช่าแผงต่อไม่ได้ หรืออะไรอย่างอื่นที่ไม่ใช่การย้ายบ้านอย่างที่คนในตลาดเขาพูดกัน


               แม่!”


               อนลตะโกนเรียกจากปากซอย หอบหายใจถี่ กล่องกระดาษพวกนั้นที่เขาเป็นคนขนออกมา ใบสุดท้ายกำลังใส่ลงไปยังท้ายรถเก๋งคันหนึ่งที่ไม่คุ้นตา ฝากระโปรงปิดลงโดยผู้ชายคนหนึ่ง เขาใส่เสื้อเชิต กางเกงสแลคเข้ารูป และยังมองมาทางนี้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาสนใจมากกว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่อีกฝั่ง


               แม่อนลวิ่งเข้าหารถที่ขับสวนออกมา มือจับประตูพยายามกระชากให้เปิดออก พร้อมกับวิ่งไปตามความเร็วของรถ แม่จะไปไหน!”


               เธอไม่แม้แต่หันหน้ามองกันด้วยซ้ำ อนลไม่ปล่อยมือซ้ำยังจับเอาไว้แน่น กระทั่งรถออกถนนใหญ่ ความเร็วเร่งขึ้นจนเท้าทั้งสองข้างขยับตามไม่ไหว เขาล้มลงกลิ้งไปกับพื้นถนนจนได้แผล อนลลุกขึ้นออกแรงวิ่งตามพลางตะโกนเรียกไม่หยุดอยู่กลางถนนไม่สนใจเสียงบีบแตรเตือนอันตรายจากรถคันอื่นๆ


               แม่จ๋า! แม่กลับมาหาอุ่น...ฮึก...แม่!!”


               อนลล้มลง มองรถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไปไกลจนลับตา


50%







 

               เช้านี้ธรณินตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเคาะประตูจากป้านวล ตั้งแต่ที่มีคนโทรมาทุกเช้านาฬิกาหัวเตียงก็ถูกจับโยนทิ้งอยู่มุมไหนสักมุมหนึ่งในห้อง เขามั่นใจว่าไม่ได้หลับลึกถึงขนาดไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์แล้วก็เป็นจริงดังคาด เลยเวลาโทรปลุกมาเกือบหนึ่งชั่วโมง แถมไม่มีมิสคอลสักสาย


               ลืมกันว่างั้น?


               ครับป้านวล ตื่นแล้วครับพอขานรับ เสียงคุณป้าแม่บ้านจึงเงียบไป


               วันนี้ไม่ใช่วันล้างรถ ถึงไปยืนมองตรงระเบียงก็ไม่เจอหรอก อีกอย่างLocationในโทรศัพท์บ่งบอกว่าเจ้าตัวอยู่ที่บ้านคงไม่เกิดอันตรายอะไร ให้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงหากไม่ยอมโทรมารับผิด สงสัยต้องเตรียมบทลงโทษสำหรับปลาการ์ตูนความจำสั้นเสียแล้ว




              

               ข้าวต้มหมูสับพร้อมน้ำส้มคั้นหนึ่งแก้ววางรออยู่หัวโต๊ะ ทั้งที่ปกติเคยชินกับการทำอะไรคนเดียวแต่พอมองไปตรงเก้าอี้ว่างฝั่งซ้ายมือก็อดคิดถึงภาพของปลาการ์ตูนตัวจ้อยขี้เกรงใจไม่ได้ วันไหนเป็นกับข้าวหลายอย่างน้องจะทานแต่จานตรงหน้าตัวเอง ไม่กล้าเอื้อมมือข้ามไปตักอย่างอื่น วันไหนเป็นอาหารจานเดียวก็ไม่เคยร้องขอซอสหรือเครื่องปรุงอะไรเลย ให้แบบไหนกินแบบนั้น ให้แค่ไหนก็รับไปแค่นั้น ความเกรงใจเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามากเกินไปจะกลายเป็นเครื่องมือสำหรับคนเห็นแก่ตัว เขาพยายามสอนอยู่ตลอด และน้องก็สามารถเรียนรู้ได้มากทีเดียว


               คุณหนูคะ คุณผู้หญิงโทรมาค่ะนวลปรางค์เดินถือโทรศัพท์ที่คุณของเธอลืมไว้ในห้องรับแขก


               ธรณินค้อมหัวขอบคุณคนสูงอายุก่อนจะรับมา ครับคุณแม่


               [พี่ดิน~ แม่อยู่สนามบินแล้ว มารับหน่อยได้มั้ยครับลูก]


               แม่ไม่เห็นบอกว่าจะกลับวันนี้


               [เซอร์ไพรซ์ครับ] งานเสร็จเร็วกว่ากำหนด อะไรๆ ประจวบเหมาะพอดิบพอดีทั้งตั๋วเครื่องบินทั้งธุระหน้าที่ อีกอย่างเธอคิดถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะแย่อยู่แล้ว [ว่าแต่แม่ลืมถาม ถ้าพี่ดินมีเรียนให้ลุงพจน์มารับแทนก็ได้ครับ แล้วเดี๋ยวเราค่อยดินเนอร์กัน]


               ฟังจากน้ำเสียงดูรู้ว่าผิดหวัง ตั้งใจมาเซอร์ไพรซ์แบบนี้คงมีแผนการในหัวมากกว่าจะให้ไปรับ เผลอๆ โทรจองร้านอาหารไปแล้ว สำหรับธรณินแม่สำคัญยิ่งกว่าอะไร ขาดเรียนครั้งเดียวคงไม่โดนไล่ออกหรอก


               แม่หาร้านกาแฟนั่งไปก่อนนะครับ อีกไม่เกินชั่วโมงผมน่าจะถึง


               [ลูกใครหว่า น่ารักที่สุด] ถ้าอยู่ด้วยกันจะขอหอมสักสองฟอด [พี่ดินทานข้าวเช้าหรือยังครับ]


               ทานข้าวต้มไปแค่คำเดียวครับ


               [แม่โทรจองร้านอาหารไว้ เจ้าประจำของเรา งั้นออกมาทานพร้อมกันนะครับ]


               พูดผิดที่ไหน...


               ครับผม เจอกันครับ


               มือหนาหยิบผ้ากับเปื้อนบนตักเช็ดปาก เห็นทีวันนี้คงต้องขอโทษป้านวลที่ทานข้าวต้มแสนอร่อยไปได้แค่คำเดียว


              










               ธรณินกดโทรออกไปยังเบอร์ล่าสุดเป็นครั้งที่ยี่สิบ หนนี้สัญญาณดังเพียงสองครั้งก่อนจะถูกตัดไปและไม่สามารถติดต่อได้อีก สาเหตุคงเป็นเพราะแบตเตอรี่ที่หมดลง น้องไม่เคยขาดการติดต่อนานขนาดนี้ ที่รู้เพราะเจ้าตัวเคยบอกว่าโทรศัพท์มันราคาแพงจนไม่กล้าวางทิ้งไว้ ขนาดใส่ในกระเป๋าสะพายยังหวาดผวาควานดูตลอดเวลาเลย


               ภูผา นี่พี่เองนะทว่านึกขึ้นมาได้ว่าเคยแลกเบอร์กับรุ่นน้องในชมรมควบตำแหน่งเพื่อนสนิทของนาฬิกาปลุกถ่านหมดเอาไว้


               [ครับพี่ดิน]


               ไออุ่นไปเรียนหรือเปล่า


               [วันนี้คลาสยกเลิกกะทันหันครับ อาจารย์แจ้งลงกรุ๊ปเมื่อคืนนี้เอง]


               อ๋อเพราะงั้นสัญญาณที่เช็คได้ว่าอยู่ที่บ้านก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย


               [แต่เห็นเมื่อคืนมันบอกสายๆ จะออกไปหางานนะครับ]


               ขอบใจ พี่ไม่กวนแล้ว


               ได้รับวันหยุดกะทันหันแบบนี้ น้องคงใช้เวลาไปกับการพักผ่อน ธรณินจึงเปลี่ยนใจจากการจะขับรถไปดูถึงบ้านให้เห็นกับตาว่าปลอดภัยดี เป็นส่งข้อความให้น้องโทรกลับทันทีที่เห็น แอบดุไปเล็กน้อยว่าจะริบเงินค่าแรงเพราะนาฬิกาปลุกทำงานไม่ได้เรื่อง


               เปลี่ยนใจหักพวงมาลัยเลี้ยวกลับก่อนถึงชุมชนท้ายตลาด และมุ่งตรงสู่สนานบินแทน


               










               นานทีปีหน ลีลา พิชญเดชา จะได้ทำหน้าที่แม่แบบที่ใฝ่ฝัน ก่อนแต่งงานวาดภาพไว้สวยหรูจะอยู่เป็นแม่บ้านเลี้ยงลูก ทำกับข้าวคอยสามีกลับมาหา แต่พอหลังคลอดลูกเธอทำแบบนั้นได้ไม่ถึงสองเดือนก็ร้องห่มร้องไห้ไร้สาเหตุจนสามีต้องพาไปพบจิตแพทย์ ได้ความว่าเป็นโรคซึมเศร้าหลังคลอด ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่างทั้งฮอร์โมน ทั้งสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงกะทันหัน ก่อนหน้าจะเป็นแม่คน เธอเป็นเลขาของสามี ทำงานและติดตามไปทุกที่ไม่ว่าจะในหรือนอกประเทศ เป็นคนกระฉับกระเฉง หัวไว และเก่งกาจ พอต้องอยู่บ้านเลี้ยงลูกไปวันๆ ก็เหมือนชีวิตไร้ค่า เช่นนั้นเธอจึงขอสามีกลับมาทำงานเหมือนเดิม


               สองสามีภรรยาเรียกได้ว่ามีเลือดนักธุรกิจอยู่เต็มตัว หยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปเสียหมด กล้าได้กล้าเสีย อยากลองทุกอย่าง จนตอนนี้มีธุรกิจทั้งหลัก และเป็นหุ้นส่วนอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า สังหาริมทรัพย์ อสังหาริมทรัพย์ แม้กระทั่งโรงเรียน หรือมหาวิทยาลัยที่ลูกชายของพวกเขาเรียนอยู่นั่นก็ใช่ ตอนนี้กำลังลุยตลาดใหม่ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้า มีโรงงานตั้งอยู่ที่ญี่ปุ่น จึงใช้ชีวิตอยู่ที่โน่นเป็นหลัก


               ทว่าถึงจะงานรัดตัวแค่ไหน แต่หน้าที่แม่ของลีลาก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง แม้จะมีเวลาว่างเพียงหนึ่งคืน เธอก็มักจะบินมาค้างกับลูกชายที่กรุงเทพเสมอ ด้วยสายสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นอย่างแน่นหนา ระยะทางจึงไม่มีผล ธรณินเติบโตขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งเรื่องสภาพแวดล้อมทางสังคม ฐานะการเงินที่คอยซัพพอร์ตทุกอย่าง โดยมีความอบอุ่นจากครอบครัวเป็นพื้นฐานของทั้งหมด


               พี่ดินแม่ว่าตัวนี้หล่อ สีนี้ก็ดีนะเธอยกเสื้อเชิตพาดเทียบบนตัวของลูกชาย แม่ว่าcollectionนี้เหมาะกับพี่ดินมาก เอาหมดเลยแล้วกันเนอะ


               ยังไม่ทันอ้าปากตอบ เสื้อบนราวทั้งหมดก็ตกไปอยู่ในมือพนักงานพร้อมกับบัตรเครดิตสีดำที่ไม่จำกัดวงเงิน


               ธรณินไม่เคยค้านหากว่านั่นเป็นความสุขของแม่ เช่นเดียวกับลีลาไม่เคยบังคับให้ลูกชายทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ อยากเรียน อยากเป็นอะไร เอาแค่มีความสุขแม่เห็นด้วยเสมอ


               เย็นแล้ว เราจะหาอะไรทานกันที่นี่หรือกลับบ้านดีครับออกมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้ตกดินเต็มที ไม่รู้คุณนายเธอชอปเก่งอะไรนักหนา


               ที่บ้านแล้วกันครับ ฝากพี่ดินโทรบอกป้านวลว่าแม่อยากทานพล่ากุ้ง แล้วก็อะไรก็ได้เผ็ดๆ จัดมา


               ครับ


               ลูกชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายตามคำสั่ง เหลือบมองไปยังแจ้งเตือนกลับไม่มีข้อความของคนที่รออยู่ กดเข้าไปดูยังไม่ถูกเปิดอ่านด้วยซ้ำ หลายชั่วโมงเกินไปแล้ว หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น


               มีไรเปล่าครับพี่ดิน ทำไมหน้าบูด


               เปล่าครับ ไม่มีอะไร


              










               ภาพสุดท้ายคือรถคันนั้นเลี้ยวขึ้นไปบนทางด่วน อนลสุ่มขึ้นรถประจำทางสายที่น่าจะไปสุดทางลงของสะพานดังกล่าว เดินเท้าหาไร้จุดหมาย จำได้ขึ้นใจคือสีรถและเลขทะเบียน ช่วงสายตากฝนจนเปียกชุ่ม ตกบ่ายถูกแดดเผาจนเสื้อแห้ง เวลาผ่านไปนานจนเริ่มหมดหวัง อันที่จริงไม่มีหวังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไปเล่าให้ใครฟังคงโดนด่าว่าโง่ เพราะมันยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร


               อนลไม่ได้ต้องการบังคับให้แม่กลับมา หากว่าที่นั่นจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่า แต่เพียงอยากเจอเพื่อไถ่ถามว่าเรื่องมันเป็นอย่างไร ทิ้งกันแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่ สาเหตุมันเป็นเพราะทำให้ไม่ถูกใจตรงไหนก็พร้อมจะแก้ไข


               ...ไม่กลับมาไม่เป็นไร แต่อย่าหายไปแบบนี้... 


               แม้จะเคยเผื่อใจเอาไว้เล็กๆ ว่าสักวันเรื่องอาจจะเกิดขึ้น แต่เขาไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้


               ..ทำผิดอะไรนักหนา ถึงต้องถูกทิ้งอย่างไม่ใยดีถึงสองหน...


               อนลทิ้งตัวลงบนม้านั่งตัวเดิมที่เคยมากับพ่อ สายตาว่างเปล่าทอดมองไปยังผืนน้ำสงบนิ่ง ฝนตกลงมาอีกแล้ว เหมือนว่าเบื้องบนกำลังแสดงความเสียใจกับเด็กคนหนึ่งที่ถูกโยนไปโยนมาเหมือนผักเหมือนปลา สุนัขคาบลูกบอลมาคืนยังได้รับคำชื่นชม ต่างจากเขาที่ทำอะไรไม่มีใครมองเห็น


               แม่มองเห็นเขาเป็นอะไร เป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมาโดยตลอด วันนี้ได้รู้แล้ว แม่ไม่เคยมองเห็นลูกคนนี้เลยต่างหาก ทั้งที่รู้ว่าแก้วมันร้าวก็ยังเติมน้ำลงไปเพื่อหวังว่าสักวันมันอาจจะเต็มขึ้นมา ทว่ามันไม่มีวันนั้นจริงๆ


               พ่อจ๋า...ที่สัญญาไว้ว่าจะดูแลแม่ให้ดี อุ่นทำแล้วนะ


               ...


               พ่อเห็นแล้วใช่มั้ย อุ่นทำดีที่สุดแล้วนะ


               ...


               พอหรือยังครับ พอแล้วได้มั้ย...อุ่นอยากพอแล้ว


               ...


               อุ่นไป...ฮึก...หาพ่อได้หรือยังจ๊ะ...ฮือ


               ขอบคุณสายฝนช่วยอำพรางเสียงร้องไห้ที่ดังคล้ายคนเสียสติ ขอบคุณสายฝนที่ทำให้สวนสาธารณะแห่งนี้เงียบสงบปราศจากผู้คน


               อนลถอดรองเท้าวางไว้ใกล้เก้าอี้ ลุกขึ้นเดินตรงไปข้างหน้าจากพื้นดินเป็นผิวน้ำ ไกลออกไป และไกลออกไป...



               แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าชีวิตไม่ได้มีแค่แม่คนเดียว

               ยังมีลุงพจน์ มีป้านวล

               แล้วก็มีฉัน



               สองเท้าหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อมีเสียงของใครบางคนแว่วเข้ามาในหู น้ำตาที่เหือดแห้งไปรินไหลลงมาอีกหน



               ไม่รู้ว่ามีความคิดอะไรแบบนั้นอยู่หรือเปล่า แต่ถ้ามีขอได้มั้ยว่าอย่าทำ

               ชีวิตคนเรามีค่านะไออุ่น ใครจะมองไม่เห็นค่ายังไงตัวเราเองต้องมองเห็น



               ฮึก...ฮือ



               ถ้าไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร

               อย่างน้อยก็เพื่อฉันนะ     



               คุณหนู...ฮึก...คุณหนู

 







               ธรณินหาจังหวะปลีกตัวอยู่ตลอด แต่ก็ยังไม่ได้ จนดึงเวลาล่วงเลยไปถึงสองทุ่มเศษจึงวานป้านวลให้พาแม่ขึ้นไปส่งห้องนอน


               ดึกแล้วพี่ดินจะไปไหนอีกเหรอลูก


               นั่นเป็นคำถามที่พยายามหลีกเลี่ยง เพราะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร


               คือ—”


               นวล! นวล! มาช่วยหน่อย


               อะไรตาพจน์ เสียงดังโวยวาว๊าย! เจ้าอุ่น


               ธรณินหันไปตามเสียง หน้าประตูห้องอาหาร คนที่ลุงพจน์กำลังประคองอยู่คือคนเดียวกับที่เขากระวนกระวายจะตามหาอยู่เกือบทั้งวัน น้องเปียกโชกไปทั่วร่าง ตามเนื้อตัวมีบาดแผลถลอกทั้งแขนขา ดวงตาบวมช้ำเปลี่ยนสี


               คุณหนู


               ธรณินอ้าแขนรอรับ วิ่งเข้าหากอดร่างบอบบางเอาไว้แนบอก ผิวกายของน้องร้อนผ่าวทะลุความเปียกของเสื้อผ้า ไม่รู้ว่าไปเจออะไรมา แต่ทั้งหมดเขาขอยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว ทั้งที่สัญญาว่าจะดูแลให้ดี พูดเอาไว้แล้วแท้ๆ กลับทำไม่ได้


               พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง...พี่ผิดเองทั้งหมดเขาเองที่เป็นคนผิด


               ฮือออ


               พี่ดิน แม่ว่าพาเขาไปทำแผลก่อนดีมั้ยลูก


 









               อนลเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง เล่าได้เท่าที่ไหว เพราะบางคำมันยากเกินกว่าจะให้พูดออกมาในเวลาแบบนี้ นอนพิงกับไหล่หนาของคนพี่ให้ช่วยเช็ดน้ำตา ปล่อยสองแขนและขาเป็นหน้าที่ผู้ใหญ่ให้จัดการ บาดแผลตามเนื้อตัวคงเกิดจากตอนวิ่งตามรถและล้มลงกับพื้นถนน ส่วนรอยช้ำรอยแดงก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าตอนไหน


               อุ่นเป็นคนช่วยแม่ยกกล่องเสื้อผ้าออกมาด้วยซ้ำโกรธตัวเองที่ไม่สงสัย นึกย้อนกลับไปของเยอะแยะมากมายขนาดนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะนำไปบริจาคทั้งหมด แม่ไม่บอก...ฮึก...สักคำเดียว


               ที่ผ่านมาทำดีที่สุดแล้วนี่ ไม่มีอะไรน่าเสียดายธรณินบอก น้องทำให้แม่อย่างสุดความสามารถที่เด็กอายุแค่นี้จะทำได้


               โถลูก ไม่ร้องนะครับ ไม่ต้องร้องแล้วลีลาช่วยปลอบ พอรู้จักมาบ้างจากคำบอกเล่าของนวลปรางค์ รู้ว่าเล็กพริกขี้หนู สั่งอะไรทำได้ทุกอย่าง นึกว่าเป็นฉายาที่ไหนได้ตัวเล็กจริงๆ หากไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าเรียนอยู่มัธยมปลายด้วยซ้ำ


               นี่แม่ฉันธรณินแนะนำ


               อนลได้สติรีบลุกขึ้นนั่งหลังตรง ยกมือไหว้สวัสดี เสียมารยาทเหลือเกินนานขนาดนี้เพิ่งทักผู้ใหญ่ อยากเจอมานานแล้วคุณผู้หญิงของป้านวล อยากขอบคุณที่เมตตาให้งานทำ ไม่นึกเลยว่าเอาเข้าจริงจะได้เจอกันในสถานการณ์น่าอึดอัดเช่นนี้


               หวัดดีครับลูกเธอลูบศีรษะน้อยๆ อย่างเอ็นดู ไม่เป็นไรอยู่ที่นี่ไม่มีอะไรต้องกลัว หิวมั้ยครับนมร้อนสักแก้วมั้ย ให้ป้านวลอุ่นให้


               ผมขอพาน้องขึ้นไปนอนพักดีกว่า ขอตัวนะครับแม่


               เอางั้นเหรอ ห้องแขกเรียบร้อยดีหรือเปล่านวล


               ไม่เป็นไรครับ น้องนอนห้องผม


               ลีลามองตามหลังลูกชายพร้อมแขกที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกอย่างงุนงง แต่บอกก่อนเลยว่าถูกชะตาอย่างมากจนอยากอุปการะรับเลี้ยงไว้เป็นลูกบุญธรรมอีกคน ทว่ามันมีอะไรแปลกๆ อยู่หน่อย


               คุณผู้หญิงไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เจ้าอุ่นน่ะเคยนอนห้องคุณหนูแล้ว


               นวล ฉันเลี้ยงของฉันมา ฉันว่าฉันดูออก...ใช่มั้ย


 









               เป็นครั้งที่ธรณินอาบน้ำเร็วที่สุดในรอบหลายปี เขาไม่อยากทิ้งให้น้องอยู่คนเดียวเท่าไหร่นัก พอออกมาจึงเห็นว่าร่างน้อยๆ นอนขดอยู่บนโซฟาตัวประจำ ดวงตาบวมช้ำแทบปิด แต่มั่นใจว่ายังไม่หลับ


               มานอนบนเตียงมา


               คนฟังส่ายหัวมุดตัวซุกผ้านวมผืนหนา


               ธรณินไม่พูดให้มากความ ใช้สองแขนโกยทั้งคนทั้งก้อนผ้าย้ายไปวางบนเตียง สงสัยคงเหนื่อยมากถึงได้ไม่ขัดขืน นอนนิ่งยอมเป็นตุ๊กตาให้ดัดแขนดัดขา จนสมใจแล้วคนตัวสูงจึงแทรกตัวเองเข้าไปในผ้านวมผืนเดียวกัน


               อนลพลิกตัวขยับนอนทับต้นแขนของคุณเขาแทนหมอน ซุกเข้าหากลิ่นกายแสนคุ้นเคย เจ้าของเสียงเรียกสติให้เขากลับมาเป็นผู้เป็นคน


               อุ่นขอโทษ อุ่นขอโทษ


               เรื่องอะไรเขาถามพลางกอดตอบ


               อุ่นเกือบทำแบบนั้น...ทั้งที่สัญญากับคุณหนูไว้แล้วว่าจะไม่ทำ


               ...ทำแบบนั้น ความชะล่าใจของเขาในวันนี้เกือบทำให้เกิดการสูญเสียงั้นเหรอ


               ตอนนั้นอุ่นไม่มีสติ แค่คิดถึงพ่อ


               แต่อุ่นก็ไม่ได้ทำมัน


               น้องพยักหน้า อุ่นได้ยินเสียงคุณหนูบอกให้อยู่


               ในความเลวร้ายทั้งหมด ก็ยังมีสิ่งที่ดีปรากฏขึ้น อย่างน้อยน้องก็จำได้ในสิ่งที่พูด ว่าบนโลกยังมีเขา และที่นี่คือบ้านอีกหลัง


               ...ยินดีเหลือเกิน ที่ตัดสินใจกลับมาหากัน...


               ขอโทษเหมือนกัน ที่ไม่ได้อยู่ช่วยปล่อยให้ผ่านความยากลำบากด้วยตัวเอง จนเกือบจะพังลง แต่เก่งมากที่เข้มแข็งขนาดนี้


               อื้มอนลกัดริมฝีปาก ขบเม้มจนรู้สึกเจ็บ ถ้าไม่มีคุณหนู—"


               ชู่วเขาห้ามไม่ให้พูด ไม่ต้องคิดเผื่อเลยเพราะมันจะไม่เกิดขึ้นแน่


               แม่ไม่รักอุ่นจริงๆ ฮึก...ไม่รักจริงๆครั้งนี้มั่นใจมากแล้ว ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรอีก


               ไม่คิดเรื่องนี้แล้ว นอนได้แล้วพูดพลางกระชับอ้อมกอด ทานตะวันตื่นเช้าตรงเวลา ถ้าทานตะวันดอกนี้ยังไม่นอนพรุ่งนี้เช้าต้องตื่นสายกว่าเพื่อนแน่


               อนลสูดหายใจเข้าพยายามลบเรื่องต่างๆ ออกจากหัว อุ่นคิดถึงใจดี อุ่นอยากฟังใจดี


               งอแงเอาป่านนี้คงขับรถไปเอามาให้ไม่ได้ ธรณินควานหาบางอย่างที่น่าจะเคยมีเก็บไว้ในลิ้นชักหัวเตียง เขาได้Harmonica เครื่องดนตรีชิ้นเล็กที่พ่อเคยสอนเล่นตอนเด็กๆ มักจะหยิบมาเป่าตอนนอนไม่หลับ แต่พักหลังมานี้เกือบลืมไปเหมือนกันว่ามีเจ้านี่อยู่


               Little star คือเพลงที่ถูกเลือก ความหมายของเพลงคือการเล่าเรื่องโดยผู้ชายคนหนึ่งถึงครั้งแรกที่ได้เจอคนรักของเขา เปรียบให้เธอเป็นเสมือนดวงดาว เป็นเหมือนพรจากสวรรค์ จะทะนุถนอมเธอ และจะเฝ้ามองให้เธอหลับฝันดีตลอดค่ำคืนในอ้อมกอดของเขา


               ...เพราะจังครับ


               ก่อนจบท่อนสุดท้าย คนตัวเล็กในอ้อมกอดขยับเล็กน้อย หลับตาลงจมหายไปกับเสียงเพลง


               ฝันดีครับไออุ่นเขาจะอวยพรน้องด้วยคำๆ นี้ทุกคืนจนกว่ามันจะเป็นจริง


               ...ขอให้พรุ่งนี้ดวงดาวของเขากลับมาส่องประกายอีกครั้ง เป็นดวงดาวที่สว่างสดใสและมีความสุข...     


               ไม่เป็นไร...ไม่มีใครรักก็ไม่เป็นไร


               ...


               พี่รักเราเอง


               จะรักให้มากที่สุด...สัญญาด้วยหัวใจ    


100%

#อุ่นไอของดิน

ฝนหยุดตกแล้วจ้าแม่ๆ

อยากมีคุณหนูเป็นของตัวเองซักคน ยอมล้างรถให้ตลอดชีวิตเลยเอาจริง ฟรีด้วยไม่เอาค่าแรง


เพลง little star - standing egg

ปล.ช่วงนี้ไม่ค่อยแท็กในทวิตกันเลย เค้าจะงอแงแล้วนะ



twitter : @nareeneeranan

facebook fanpage : neeranan


                

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.608K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,134 ความคิดเห็น

  1. #8134 DawPornnaphat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 14:50
    สงสารไออุ่นรัองให้เลยเรา
    #8,134
    0
  2. #8128 KanjanaUpaphan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 12:36
    อ่านไปร้องไห้ไปไรท์ใหนบอกฟีลกู้ดงายยย
    #8,128
    0
  3. #8126 kre345678 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 23:08

    อ่านไปน้ำตาใหลไปแงงงงงสงสารน้อง
    #8,126
    0
  4. #8104 iLoVeUeIeI (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 21:29
    แงงงง ทำไมน้ำตาเราถึงไหลนะ
    #8,104
    0
  5. #8100 binary_cd (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 16:44
    ขนาดเราอยากให้แม่ไปตั้งแต่บทแรกๆ ยังใจหายเลย สงสารน้อง
    #8,100
    0
  6. #8077 mo_Ok_rfc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 01:55
    แงงงงงงงงงงงงง ร้องไห้ ไม่ไหวววว
    #8,077
    0
  7. #8073 YanisaCH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 04:08
    ฮืออออออออ
    #8,073
    0
  8. #8056 annylycan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 04:40
    ร้องให้ตามน้องอีกแล้วเรา
    #8,056
    0
  9. #8012 Oill1478 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 19:48
    ร้องไห้เลยเเงงงงงงงงง คุณดินรักน้องเยอะๆเลยนะคะ
    #8,012
    0
  10. #8009 แม่เองลูก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 18:09

    เศร้าอะสงสารน้องงงงง

    #8,009
    0
  11. #8001 JJWXYZZ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 09:52
    น้ำตาไหลไม่หยุดเลยค่ะ
    #8,001
    0
  12. #7991 cupcake_love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:48
    สงสารอุ่น ก็ยังดีที่ไม่แต่งแบบโลกสวยว่าไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูก เพราะมันมีจริงๆ
    #7,991
    0
  13. #7987 KRX_N (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:17

    ตอนนี้แบบฮืออ ร้างห้ายเลยยย สงสารน้องสุดใจ
    #7,987
    0
  14. #7975 kookmin312537 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 03:48
    ฮือร้องไห้จนจุกไปหมด
    #7,975
    0
  15. #7955 mz24 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 11:32
    ฮือ ใจฉันไม่ไหว หนูยังมีพี่ดินนะครับคนเก่ง แค่นี่ก็เก่งมากแล้ว
    #7,955
    0
  16. #7933 Minkikee★ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:59
    ฮือสงสารน้องงงงงง
    #7,933
    0
  17. #7921 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 13:42
    แม่คือแบบ.... แต่อีกใจแม่ไปก็ดีค่ะมันดีต่อตัวอุ่น
    #7,921
    0
  18. #7904 lookkmhee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:38
    เอาหมอนเปียกไปเป็นใบเลยนะไออุ่น หนูเจออะไรมาเยอะมากลูก เข้มแข็งมากคนเก่ง
    #7,904
    0
  19. #7888 Kamobee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:42

    อุ่นลูกกกกกกก
    แม่ก็รักนะคร้าาาาาา
    แงๆๆๆๆๆ น้ำคงตาท้วมแล้วว
    #7,888
    0
  20. #7886 Chathai25 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:18
    ร้องไห้จนปวดหัว น้องเก่งมากๆเลยนะเนี่ย
    #7,886
    0
  21. #7880 Sujin.K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:54
    ร้องไห้ตามน้องเลย. แต่เก่งมากๆแล้วนะครับ
    #7,880
    0
  22. #7864 priyatida_tt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:11
    ตาเราก็บวมค่าร้องไห้ตามน้องหนักมาก
    #7,864
    0
  23. #7822 kinnkinny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:44
    ร้องไห้แล้ว เปียกปอน ฮือๆๆๆ
    #7,822
    0
  24. #7814 oomjirat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 20:21
    สงสารอุ่นมากฮือ คนนึงต้องมาทนอะไรแบบนี้อะ
    #7,814
    0
  25. #7804 DDDoubleD (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 02:09
    สงสารน้องง่าาา คุณแม่ใจร๊ายยยยยยย
    #7,804
    0