(end) ╂You warm my heart╂ อุ่นไอของดิน สนพ.Deep publishing

ตอนที่ 12 : 11 - ฟ้าหลังฝนของไออุ่น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,831 ครั้ง
    11 ส.ค. 62



















               เป็นเช้าวันแรกที่ตื่นขึ้นมาแล้วปลาการ์ตูนไม่หายตัว น้องยังนอนหลับอยู่บนแขนของเขาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ พร้อมกับอาการไข้ต่ำๆ สภาพจากเมื่อวานให้ตื่นเช้ามาแล้วแข็งแรงดีคงต้องเอาแป้งมาโรยแล้วขูดเลขขอหวยกันแล้ว ทั้งเปียกทั้งร้องไห้ ไหนจะความเครียดจากข้างในอีก ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ต้องหามส่งโรงพยาบาล


               ไม่รู้กับคนอื่นมองเป็นแบบไหน แล้วก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ธรณินคิดมันดูจะออกไปทางเห็นแก่ตัวหรือไม่ แต่เขายังยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันดีสำหรับน้อง คนเราป่วยต้องรักษาไม่ใช่อดทนสวดภาวนาจิตว่าสักวันมันจะหาย ที่ผ่านมาเท่าที่เห็นจากมุมคนนอกน้องไม่เคยแก้ปัญหา ไม่เคยเปิดอกพูดกับแม่อย่างจริงจังว่าแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว เอาแต่ก้มหน้ายอมรับ ปรับที่ตัวเอง สั่งว่าต้องทนให้ได้ ต้องทำให้ได้ แล้วอย่างที่เคยบอกเคยสอน ความเกรงใจเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามีมากเกินไปมันจะย้อนกลับมาบ่อนทำงายตัวเอง ร้ายแรงที่สุดคือกลายเป็นเครื่องมือของคนเห็นแก่ตัว พอฝ่ายหนึ่งยอมอีกฝ่ายก็ได้ใจ นานวันเข้าจากเป็นลูกก็เห็นเพียงเครื่องจักรสารพัดนึก เนื้อร้ายย่อมถูกตัดทิ้งก่อนมันจะลุกลาม เปรียบกับน้องก็เช่นกัน ในเมื่ออดทนแล้วยังเจ็บ ตัดทิ้งจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด


               บางครอบครัวอยู่ด้วยกันมีแต่จะทะเลาะเบาะแว้ง และหลายครอบครัวที่เลือกวิธีลดความสัมพันธ์ให้ความคิดถึงเป็นกาวสมาน ธรณินไม่ได้ดีใจที่น้องถูกแม่ทิ้ง และไม่ได้ยั่วยุให้เกลียดในสิ่งที่เธอทำ แม้มันจะร้ายแรงแต่เชื่อเถอะว่าทุกการกระทำของมนุษย์ล้วนแล้วแต่มีเหตุผลในตัวของมัน การห่างไปในครั้งนี้ไม่ใช่ล้มหายตายจาก แล้วสักวันเวลาจะช่วยรักษาทุกอย่าง เขาเชื่อแบบนั้น


               ป้านวลครับ แม่ตื่นหรือยัง


               ตื่นแล้วค่ะ น่าจะแต่งตัวใกล้เสร็จแล้วด้วย


               ให้แม่มาหาผมที่ห้องหน่อยนะครับ


               มาแล้วครับลีลาเปิดประตูออกมา ทันได้ยินลูกชายเรียกหา พี่ดินมีอะไรลูก


               แม่ น้องตัวร้อนทำยังไงดีครับ


               ...ร้อยวันพันปีตัวเองป่วยแทบไม่เคยร้องเรียก เกินไปแล้วลูกชายฉัน...


               ไปๆ เดี๋ยวแม่ไปดูให้เธอดันหลังลูกชายให้เดินไป นวลเช้านี้ขอเป็นโจ๊กแล้วกันนะ คนป่วยจะได้ทานด้วย


               ค่ะคุณผู้หญิง


              















               ลูกชายตัวโตเปิดประตูนำแม่เข้ามาในห้องนอนของตนที่ปิดม่าน ปิดไฟมืดทึบเพื่อไม่ให้แสงจากอะไรก็ตามเล็ดลอดไปรบกวนคนป่วยที่กำลังนอนหลับสนิท


               พี่ดิน! ทำอะไรน้องลูก


               คนป่วยบนเตียงถูกผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ หลายผืนพันทั้งแขนขา ไหนจะหน้าจะคออีก ไม่รู้ว่าใต้ชุดนอนมีอีกหรือเปล่า นี่ลูกชายเธอทำอะไรลงไปเนี่ย


               ก็ผมจำได้ตอนเป็นไข้แม่เอาผ้าชุบน้ำทำแบบนี้ให้ผมเขารีบเถียง แน่นอนว่าจำได้จริงๆ ไม่ใช่ทึกทักขึ้นมาเองลอยๆ หรอกนะ


               แต่แม่ทำแค่ตรงหน้าผากไงลูกคุณหญิงพูดพลางรีบแกะมัดผ้าออกจากตัวให้


               ก็น้องไม่ได้ร้อนแค่หน้าผากนี่ครับ น้องตัวร้อนทั้งตัวเลย


               ...แค่อยากให้ไข้ลดเร็วๆ ผิดด้วยหรือไงนะ...


               ไปเลย ไปปิดแอร์แล้วเปิดประตูระเบียงกว้างๆ ให้แม่เธอถอนหายใจ เลี้ยงให้โตมาแบบแมนๆ ลุยๆ แต่ดันลืมสอนเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ เดี๋ยวน้องได้หนาวตายพอดี


               ธรณินทำตามคำสั่ง เปิดประตูระเบียงให้ลมธรรมชาติเข้ามาในห้อง แสงสว่างจากภายนอกทำให้คนป่วยรู้สึกตัว อนลค่อยๆ ลืมตาสู้แสง เห็นเป็นเงาคนๆ หนึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง แวบแรกคิดว่าแม่กลับมา แต่พอปรับสายตาได้แล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่ นึกแล้วก็ขำ หากเป็นแม่จริงๆ คงไม่เข้ามานั่งใกล้กันขนาดนี้


               นอนเฉยๆ ก่อนครับ แม่เช็ดตัวให้แป๊บเดียวเธอรีบปราม


               ไม่เป็นไรครับ อุ่นทำเองได้อนลส่งมือไปหวังจะรับผ้ามาจัดการตัวเอง แต่ก็ถูกยื้อแย่งไป ให้อุ่นทำเองนะครับ


               ให้แม่ทำน่ะดีแล้ว ตัวเล็กแค่นี้แป๊บเดียวก็เสร็จนะครับลูก


               เกรงใจเหลือเกิน แต่ถ้าดื้อมากกว่านี้จะเป็นการเสียมารยาท อนลจึงเลือกที่จะไม่ทำ


               กี่โมงแล้วครับคุณหนู


               แปดครึ่งธรณินหันมองนาฬิกาบนโต๊ะก่อนจะตอบไป


               สายแล้ว อุ่นต้องไปทำงานครับไม่ได้ฝากงานไว้ให้ใครทำแทน ป่านนี้ต้องวุ่นวายไปทั้งตลาดเพราะแต่ละแผงไม่มีของขาย


               เมื่อเช้าป้านวลไปตลาด ฝากไปบอกแล้วว่าให้คนอื่นทำแทน


               แต่ว่าอุ่นก็ต้องรีบเตรียมตัวไปเรียนอยู่ดี


               วันนี้วันเสาร์


               จริงสิ ลืมไปเสียสนิทเลย


               แต่วันเสาร์เก้าโมงอุ่นก็ต้องไปล้างรถที่ปั๊มอยู่ดี เข้าสายจะโดนหักเงินครับที่นี่ทำงานกันเป็นระบบ มีเวลาเข้าเวลาออกเป๊ะๆ เข้าสายหักเงิน ออกช้ามีล่วงเวลาให้ มีโบนัสสิ้นปีสำหรับคนไม่เคยขาด ลา มาสาย ซึ่งอนลได้ทุกครั้ง สิ้นปีเมื่อไหร่ก็จะเอาเงินโบนัสมาซื้อของดีๆ กลับบ้านให้แม่ทาน


               ให้ลุงพจน์ไปลาให้แล้วเขาจัดการไปตั้งแต่เช้าเพราะจำได้ว่าเสาร์อาทิตย์น้องมีงานพิเศษ โชคดีที่ลุงพจน์เคยเอารถไปล้างเลยรู้จักกับคนที่นั่น


               อะไรกัน ตัวเล็กแค่นี้ธุระเยอะเชียวเธอหัวเราะ อดเอ็นดูไม่ได้จริงๆ แต่ที่สงสัยคือธุระเยอะขนาดนี้ แต่ลูกชายเธอดันรู้ไปหมดเลยเนี่ยนะ เห็นทีไม่ใช่เล่นๆ แล้วมั้ง ไปลูกไป ล้างหน้าแปรงฟัน ถ้าอยากอาบน้ำต้องเป็นน้ำอุ่นนะลูก แล้วเดี๋ยวให้นวลปรางค์ยกข้าวเช้าขึ้นมาให้


               เดี๋ยวลงไปทานข้างล่างก็ได้ครับเขารีบปฏิเสธ


               เอางั้นเหรอลูก


               ครับอนลยิ้มน้อยๆ กระเถิบตัวลงจากเตียงหลังใหญ่


               เสื้อผ้าอยู่ในห้องน้ำ ถ้าใส่ไม่ได้ก็หาๆ เอาในตู้นะคนตัวสูงหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ยื่นให้ แล้วเดี๋ยวกลางวันนี้ถ้าหายดีแล้วจะพาไปเก็บของที่บ้าน


               เก็บของทำไมครับ


               จะอยู่บ้านนั้นกับมันสองคนหรือไง


               เรื่องนี้เขาลืมไปเสียสนิท แม่ไม่อยู่ด้วยกันแล้วเท่ากับว่าที่บ้านหลังนั้นจะเหลือเพียงแค่สองคน ไม่รู้ว่าที่เธอไปครั้งนี้นอกจากไม่บอกลูกอย่างเขาแล้ว คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีนั้นถูกปิดบังด้วยหรือเปล่า แต่อย่างไรก็คงต้องทำตามที่คุณหนูบอก ให้เก่งกาจสักแค่ไหนก็ไม่กล้าอยู่บ้านหลังนั้นโดยที่ไม่มีแม่หรอก


               ครับ ขอบคุณนะครับคุณหนู


               ไม่รู้คนฟังจะเบื่อหรือไม่ แต่นอกจากคำว่า ขอบคุณก็ไม่รู้จะพูดคำไหนแล้วกับผู้ชายคนนี้












 

               คนตัวเล็กเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ จังหวะเดียวกันกับที่ธรณินทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงข้ามมารดา เขามีเรื่องมากมายอยากพูด อยากปรึกษาแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี แต่ไหนแต่ไรมีเรื่องหนักใจเธอคนนี้ก็สามารถช่วยคลี่คลายจากหนักเป็นเบา จากเบาเป็นหายได้เสมอ โดยวิธีที่เขาเองคาดไม่ถึง แม่คือเพื่อนสนิท คือคนรู้ใจ คือคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจมาก แอบนึกอิจฉาพ่อหลายครั้งที่ได้ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่ชีวิต


               คิดไม่ออกใช่มั้ยว่าจะเริ่มไงดี


               ข้อเสียอย่างเดียวเลยคืออ่านใจกันออก ปิดบังอะไรรู้หมด


               ให้แม่ถามแล้วกัน


               กำลังหาวิธีดีๆ ช่วยเขาอยู่ แต่กลัวว่าเขาจะไม่รับความหวังดีถูกต้องมั้ยครับบรรทัดแรกจากภาษากายที่อ่านออก ขอเดาว่าน่าจะประมาณนี้


                เด็กที่ชื่ออนลทำลูกชายเขาเสียอาการไม่น้อยเลย ปกติตัดสินใจอะไรรวดเร็วไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลัง ได้คือได้ เสียก็ไม่เป็นไร แต่ไอ้อาการคิดมากแบบนี้ สงสัยคงเป็นเพราะไม่อยากเสียไปนั่นแหละ


               สำหรับแม่นะ เท่าที่เห็นน้องเป็นคนขี้เกรงใจมาก ไม่ยอมพึ่งพาใครง่ายๆ คนแบบนี้น่ะใช้เงินซื้อไม่ได้


               ตามนั้นเลยครับแม่ ใจจริงผมอยากพามาอยู่ที่บ้านเราด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอด ขอทุนอุปการะจากบริษัทพ่อสักทุนจ่ายสำหรับค่ากินค่าอยู่ เพราะทุนเรียนน้องมีอยู่แล้ว


               บริษัทของครอบครัวอุปการะเด็กด้อยโอกาสไว้เป็นร้อยคน ส่งเรียนจนจบปริญญาตรี มีเบี้ยเลี้ยงให้ ใครดูโดดเด่นก็จะจองตัวมาทำงานให้กับองค์กร เป็นการคัดกรองไปในตัว เห็นพฤติกรรมเห็นอะไรตั้งแต่แรกๆ และบุคคลเหล่านี้จะซื่อสัตย์ไม่ทรยศ


               ถามตรงๆ รักเขาแล้วใช่มั้ย


               ธรณินกลัวความรัก กลัวการสูญเสียคนรักไป เลยไม่คิดจะรักใครอีกตั้งแต่สูญเสียพิมพ์ดาว หลายปีที่กลายเป็นคนกลัวการพบปะผู้คน ปลีกตัวไม่ยุ่งกับใคร ไม่พูดคุย ไม่สุงสิง เพราะกลัวว่าจะต้องเป็นต้นเหตุให้คนผู้นั้นจากไป อุบัติเหตุในครั้งนั้นเป็นความผิดของคู่กรณีที่มาเฉี่ยวชนทำให้รถจักรยานยนต์ของเราเสียหลักพลิกคว่ำและหลบหนีไป แต่จากหลักฐานที่มีมากพอในเวลาต่อมาจึงเอาคนตัวคนผิดมารับโทษได้ ผู้ชายคนนั้นโดนข้อหาใหญ่ๆ คือขับรถโดยประมาททำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย และอื่นๆ อีกหลายข้อ


               อุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ธรณินไม่กล้าแตะต้องมอเตอร์ไซค์อีกเลยจนถึงปัจจุบัน เขากลัวจนไม่กล้าขับรถไปหนึ่งปีเต็ม และอีกสองปีที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้นั่งในรถคันที่เขาเป็นคนขับ โดยคำพูดฝังหัวของพี่สาวอดีตคนรักว่า จะตายก็ตายไปคนเดียว ทำไมต้องพาคนอื่นไปตายด้วยธรณินไม่อยากพาใครไปตายเขาจึงเลือกทำแบบนั้น การก้าวออกมาจากอดีตไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้


               ผมเคยบอกแม่ว่าจะไม่รักใครอีก


               ตอนนั้นดินไม่กล้าให้ใครนั่งรถ แต่ดินก็เอาชนะความกลัวยอมให้แม่นั่งเธอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ พอดินชนะมันได้ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก


               แต่แม่ครับ...ถ้าครั้งนี้ผมต้องสูญเสียเขาไปอีก...ผมไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้น


               ตอนเกิดเรื่องแม่มีห้าข้อที่จดเอาไว้ในใจ ดินไม่ใช่คนเดิม ลูกของแม่ไม่กล้าขี่มอเตอร์ไซค์ ไม่กล้าขับรถ ไม่ให้ใครนั่งรถ แล้วก็ไม่รักใคร


               เธอไล่เรียงเป็นลำดับ หัวอกคนเป็นแม่ในตอนนั้นเจ็บยิ่งกว่าลูกหลายเท่า แต่ถ้าหมดแรงล้มกันไปทุกคนแล้วใครจะเป็นคนฉุดให้ลุกขึ้นมา ช่วงนั้นเธอทิ้งงานทั้งหมดซึ่งสามีก็เข้าใจและเข้ามาช่วยตรงนี้แทน เพื่อให้เวลากับลูกอย่างเต็มที่ พิมพ์ดาวเป็นเด็กน่ารัก ยิ้มสวย มีสัมมาคารวะ เราเคยเจอและทานข้าวด้วยกันอยู่บ่อยๆ ดูท่าลูกชายของเธอก็รักและจริงจังไม่น้อย จนแอบมั่นใจแล้วว่าจะได้คนนี้เป็นลูกสะใภ้ แต่ก็ดันมาเกิดเหตุไม่คาดฝันเสียก่อน


               แม่พาดินกลับมาเป็นคนเดิมได้แล้วข้อนี้ใช้เวลาเป็นปี


               ...


               ดินกล้าขับรถครั้งนั้นเธอก็ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ไม่ห่างไปไหน


               ...


               ดินให้แม่นั่งรถเป็นเวลาอีกหนึ่งปีถัดมาจากข้อสอง ก็เธออีกที่ได้นั่งเป็นคนแรก


               ...


               ครั้งนี้ ดินเชื่อแม่มั้ยครับเป็นข้อที่สี่ ที่กำลังใกล้ความสำเร็จ ว่าน้องจะปลดล็อกหัวใจของดินได้ แล้วแม่ก็เชื่อว่าลูกของแม่จะดูแลน้องได้ดีมากๆ ไม่ต้องกลัวนะลูก แมช่วยเอง


               ขอบคุณครับแม่เขาลุกเดินไปนั่งข้างๆ สวมกอดคนเป็นแม่เอาไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เป็นเธอคนนี้ที่อยู่ข้างกายเสมอมา ขอบคุณจริงๆ ครับแม่


               และข้อแรกเลยที่แม่ไม่เห็นด้วย คือดินไม่ควรพาน้องมาอยู่ที่บ้านเรา


               ทำไมครับเขาถามอย่างไม่เข้าใจ


               ตอนนี้เป็นอะไรกันหรือยัง


               ...ยังครับเจ็บเลยคำถามนี้


               ดินลองคิดนะลูก จู่ๆ แม่หายไป มีคนอื่นมาสั่งให้ดินไปอยู่บ้านเขา เป็นลูกจะรู้สึกยังไงเธอยกตัวอย่างให้เห็นภาพ


               ถึงจะสนิทกันแล้วก็จริง แต่อย่างไรก็ยังมีกำแพงบางๆ ขั้น การที่คนเราอยู่ดีๆ ก็ถูกพาไปอยู่บ้านใครก็ไม่รู้ จะต้องทำตัวอย่างไร ถ้าเมื่อไหร่ทำตัวไม่ถูกใจเจ้าของบ้านแล้วโดนไล่ออกจะทำอย่างไร หากอยู่กันไปแล้วไม่ลงตัวจะมีวิธีบอกให้ออกอย่างไร ขนาดคู่สามีภรรยาบางคู่ตอนเป็นแฟนรักกันหวานแหวว แต่พอย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันจริงๆ กลายเป็นต้องหย่าร้าง แล้วนี่แฟนก็ยังไม่ใช่ อยู่ในช่วงดูกันไปดูกันมา จะย้ายมาอยู่ด้วยกันมันเร็วเกินไปหน่อย


               ถ้าดินมีนกหนึ่งตัว ดินอยากเลี้ยงมันในกรงคอยป้อนน้ำป้อนอาหารไปวันๆ หรือดินอยากได้นกที่รู้จักและรักเจ้าของ ปล่อยเอาไว้ก็ไม่บินหายไปไหน


               เข้าใจแล้วครับ


               ยังมีอีกหลายวิธีที่ดินช่วยน้องได้โดยไม่ต้องหนีบไว้กับตัวตลอดเวลา...คนนี้น่ะน่ารัก แม่เองก็ถูกชะตา เธอเอ่ยปากชมไม่ขาด ตาถึงเหมือนกันนะเราเนี่ย


               ชมได้แต่ห้ามแย่งนะแม่


               อะไรกัน กับแม่ยังจะหวงอีกเหรอ


               สองแม่ลูกกอดกันกลม ถึงจะตัวใหญ่แค่ไหน แต่ธรณินก็ยังเป็นเด็กชายน้อยๆ ของแม่อยู่เสมอ


               อ้าว อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับลีลาทักอีกคนที่เพิ่งออกจากห้องน้ำมา เช็ดผมให้แห้งลูก เดี๋ยวไข้ขึ้นกว่าเดิม...มาให้แม่เช็ดให้มั้ยครับ


               อนลส่ายหัวยิ้มๆ ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับที่ผมของตัวเอง ที่จริงยืนอยู่สักพักแล้ว ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันแต่ภาพที่แม่กับลูกกอดกัน ทำให้เขานึกย้อนกลับมาที่ตัวเอง สิบกว่าปีที่ผ่านมากอดจากบุพการีครั้งสุดท้ายคงเป็นตอนที่พ่อเข้ามาบอกลาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ส่วนกอดของแม่ไม่รู้ว่าก่อนจำความได้เคยบ้างไหม แต่ภาพจำในอดีตเขาไม่เคยมีเลย


               คุณผู้หญิงกับคุณหนูน่ารักจังเลยนะครับอดจะชมไม่ได้ เห็นคุณเขาตัวใหญ่แบบนี้ แต่พอเมื่อกี้เหมือนหดเหลือนิดเดียวเอง


               สองคนบนเตียงสบตากันเข้าใจถึงท่าทีที่เกิดขึ้น แม้ริมฝีปากนั้นจะปรากฏเป็นรอยยิ้ม ทว่านัยน์ตาของคนตัวเล็กนั้นตรงกันข้าม


               มานั่งนี่มา ให้แม่เช็ดผมให้แล้วเดี๋ยวจะได้ลงไปกินข้าวพร้อมกัน


               อนลเดินเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะนั่งลงพื้นข้างเตียงแต่ก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ พาให้ขึ้นมานั่งเสมอกัน คนที่เรียกตัวเองว่าแม่หยิบผ้าขนหนูจากมือค่อยๆ ซับไล่ความเปียกชื้น มันอาจจะเป็นคำติดปาก แต่เธอจะรู้หรือไม่ว่าทุกคำที่แทนตัวเองว่าแม่ มันทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นในใจเหลือเกิน


               แม่น่ะ ทำให้พี่ดินบ่อยๆ รายนี้ชอบนอนทั้งหัวเปียกๆ ตอนเด็กแม่ขู่พี่ดินว่าดอกเห็ดจะขึ้นหัว หวังจะให้เช็ดผมก่อนนอน แต่รู้มั้ยพี่เขาแก้ปัญหายังไงเธอเว้นจังหวะ พี่ดินไม่สระผมอีกเลยตั้งแต่วันที่แม่พูด เกือบเดือนจนกลิ่นโชยแม่ถึงได้รู้


               แม่ครับ ไว้หน้ากันบ้างเหอะรู้ว่าอยากสร้างบรรยากาศดีๆ แต่เรื่องอื่นก็มีให้เล่าเยอะแยะ


               อนลหัวเราะ เรื่องตลกของคุณผู้หญิงทำให้เขาลืมความเศร้าไปชั่วขณะ


               ไออุ่น แม่รู้นะว่าลูกกำลังไม่สบายใจนี่เป็นสิ่งที่เธอตั้งใจอยากจะพูด แม่ไม่ได้อยากแทนที่ใคร หรือทดแทนความรู้สึกอะไร แม่รู้ว่ามันแทนกันไม่ได้ แม่ไม่ได้บังคับนะลูก แต่ถ้าหนูสบายใจที่จะเรียกแม่ว่าแม่ ทำได้นะ


               เรียก...ได้เหรอครับอนลถามพลางเอื้อมไปจับมือที่อยู่บนศีรษะของตัวเอง


               ได้สิครับลูก ได้แน่นอน


               อนลหันกลับมา โผตัวเข้าหาสองแขนที่อ้ารอรับ เธอสวมกอดลูบแผ่นหลังเล็กขึ้นลงเบาๆ


               กินข้าวให้มันเยอะๆ หน่อยซิ กอดไปเจอแต่กระดูก...เทียบกับตอนกอดพี่ดินแม่เหมือนกอดรถถัง คนอะไรตัวแข็งโป๊ก


               ได้ลูกคนใหม่แล้วก็พูดได้แล้วใครล่ะที่คอยแต่จะหาอาหารดีๆ อร่อยๆ ให้กิน ที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ก็เพราะแม่นั่นแหละ


               ตกกระป๋องแล้วพี่ดิน น้องน่ารักกว่าลูกเยอะตัวเล็กบางเหมือนกอดตุ๊กตา อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ชิน ปกติกอดแต่กับรถถัง ไหน อนุญาตให้เรียกแล้วยังไม่เห็นเรียกให้ได้ยินเลย


               ขอบคุณครับ...คุณแม่คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นสบตา มองไปยังคนด้านหลัง ขอบคุณมากนะครับคุณหนู


               ธรณินพยักหน้าเบาๆ ส่งยิ้มให้ อยากเป็นอย่างอื่นน้องให้เป็นพี่ชาย นี่อุตส่าห์พาแม่มาช่วยแล้วเผื่อมีวิธีดีๆ ดึงเป็นสะใภ้ สรุปสุดท้ายข้ามขั้นเป็นลูกของแม่ไปเสียอย่างนั้น




               ...เจริญเถอะ เรียกแม่ว่าแม่ แต่เรียกพี่ชายอย่างเขาว่าคุณหนู...


               ...ขอคำว่าพอดีให้ธรณินที...


               ...พี่ชาย พูดเบาๆ ก็เจ็บ...               


               

  50%




               หลังจากมื้อกลางวันแสนอร่อยที่คุณผู้หญิงของบ้านลงมือทำด้วยตัวเอง ธรณินอาสาไปส่งมารดาที่สนามบินเพื่อกลับไปทำงานโดยมีลูกชายคนเล็กของบ้านติดสอยห้อยตามไปด้วย ที่น่าเจ็บใจคือเขาถูกทิ้งให้ทำหน้าที่คนรถอยู่ด้านหน้าเพียงลำพัง ส่วนคุณๆ ของบ้านทั้งสองนั่งด้านหลังคู่กันสบายใจเฉิบ


               ...นี่แม่ยังจำได้อยู่ใช่ไหม ว่าจะให้น้องเป็นสะใภ้ ไม่ใช่ลูกชายคนใหม่...


               เราทั้งคู่ไม่ได้เข้าไปส่งถึงด้านในเพราะถูกสั่งห้าม ลีลาบอกว่าการวนหาที่จอดรถนั้นเป็นผลเสียต่อสุขภาพจิตอย่างมาก สนามบินนี่เธอเข้าออกเหมือนบ้านหลังที่สอง ขึ้นเครื่องบินบ่อยกว่าวินมอเตอร์ไซค์ ร่ำลากันในรถจอดส่งแค่ด้านหน้าประตูก็พอแล้ว ดูจากตารางงานอีกสองอาทิตย์มีวันว่างเดี๋ยวก็บินกลับมาใหม่ ความสามารถพิเศษของเธอคือทำให้ญี่ปุ่นกับกรุงเทพใกล้เหมือนเดินไปร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย


               เดินทางปลอดภัยนะครับคุณแม่ อนลช่วยยกกระเป๋าเดินทางสองใบขึ้นรถเข็น ใจหายหน่อยๆ ยังอยากอยู่ด้วยกันต่ออีกสักพัก ผิดกับลูกชายแท้ๆ ที่ชิวเหมือนแค่ส่งแม่ไปชอปปิ้ง


               ครับลูก เดี๋ยวอีกสองอาทิตย์เจอกันนะเธอดึงลูกชายคนเล็กเข้าไปกอด หอมแก้มฟอดใหญ่ เดี๋ยวแม่ซื้อขนมอร่อยๆ มาฝาก


               แม่ธรณินอ้าแขนรอ กลายมาเป็นที่สองตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ


               เธอหัวเราะให้กับท่าทีของลูกชายที่ไม่รู้จักโต นี่มันหวงแม่หรือหวงว่าที่แฟนกันแน่ล่ะเนี่ย


               กอดแม่เบาๆ นะ เดี๋ยวหายใจไม่ออกตาย


               ใช่สิครับ เดี๋ยวนี้เลือกได้แล้วนี่ธรณินแกล้งรัดแรงๆ แล้วยกให้ขาลอยจากพื้น ก่อนหน้าไม่เห็นจะมีบ่นอะไร ตอนนี้ทำมาเป็นโน่นนี่ คนตัวใหญ่ทำอะไรก็ผิด


               พี่ดิน! ปล่อยแม่!!”


               กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนพอใจคนตัวโตถึงได้ยอมปล่อย อนลยืนมองสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้ม รู้แล้วว่าทำไมคุณหนูของเขาถึงได้เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เล่นถอดแบบผู้เป็นแม่ออกมาขนาดนี้ ทั้งความอบอุ่น ไหนจะเอาใจใส่เก่งเป็นที่หนึ่ง ตั้งแต่เกิดมาการได้รู้จักกับครอบครัวนี้นี่แหละที่อนลเรียกได้เต็มปากว่ามันคือโชคดี


               แม่ไปนะ...คนเล็กมีอะไรบอกพี่ดินได้ทุกอย่าง ให้พี่ดินเขาช่วยดูแลนะก่อนจะไปขอชงสักนิด แต่ถ้าพี่ดินแกล้งก็ให้คนเล็กมาฟ้องแม่ เดี๋ยวจัดการให้


               คุณแม่เริ่มเรียกเขาว่าคนเล็กตั้งแต่อยู่บนรถ ไม่รู้เกิดขึ้นจากอะไรเหมือนกัน ตอนแรกเรียกชื่อ ไปๆ มาๆ เป็นตัวเล็ก สุดท้ายกลายเป็นคนเล็ก คำก็ลูกสองคำก็คนเล็ก เคยโหยหาความรักความเมตตาจากคนในครอบครัว มาวันนี้ได้รับมันมาจริงๆ ทำตัวไม่ถูกจนอยากจะร้องไห้


               ธรณินพาน้องกลับขึ้นมาบนรถเพื่อไปจัดการธุระที่ตั้งใจไว้ให้เสร็จ ไม่นานเท่าไหร่ก็วนเข้ามาชุมชนท้ายตลาด จอดสนิทตรงหน้าบ้านที่อนลอยู่มาตั้งแต่จำความได้ สถานที่แห่งนี้ไม่ได้สะดวกสบาย อยู่กันอย่างแออัดไม่เป็นระเบียบ เพื่อนบ้านเสียงดังโวยวายแทบทั้งคืน เป็นแหล่งมั่วสุมของขี้ยา และโจรผู้ร้าย ตำรวจเบื่อจะเข้าออกเพราะจับเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที


               แต่อนลโตมาที่นี่ เชื่อหมดใจกับคำที่ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจากตัวเรา มีหลายโอกาสที่ทำให้หลุดเข้าไปในวงโคจรชั่วร้าย แต่เขาก็สามารถพาตัวเองกลับมาบนถนนสายหลักได้ทุกครั้ง เป้าหมายในชีวิตคือการพาแม่ก้าวออกไปจากสภาพแวดล้อมพวกนี้ โดยเงินที่หามาอย่างสุจริต มันกำลังจะสำเร็จแล้ว เพียงแต่ว่าเราสองคนไม่ได้ก้าวออกไปพร้อมกันเท่านั้นเอง


               มันอยู่หรือเปล่าธรณินถามขึ้น หากว่าอยู่อาจจะต้องเตรียมรับมือ


               ไม่อยู่นะครับอนลเอื้อมคอมอง เห็นว่าแม่กุญแจล็อคอยู่ด้านนอก ล็อคแบบนั้นไม่มีใครอยู่บ้าน


               ก็ดี รีบเก็บของแล้วรีบไปกันดีกว่า


               คุณหนูรอในรถได้มั้ยครับ บ้านอุ่นไม่มีโซฟาให้คุณหนูนั่งรออย่าว่าแต่โซฟาเลย เก้าอีดีๆ สักตัวยังหายาก


               ก็ลงไปช่วยกันเก็บ จะได้เสร็จเร็วๆเขาพูดก่อนจะชิงลงจากรถ


               เป็นครั้งแรกที่ธรณินได้เข้ามาเหยียบที่นี่หลังจากไปรับไปส่งคนในบ้านอยู่หลายหน ภายในก็เหมือนบ้านทั่วไป มีโต๊ะกินข้าวไม่ใหญ่มากที่วางของระเกะระกะคล้ายเป็นโต๊ะเอนกประสงค์ไปในตัว เก้าอี้เข้าชุดตัวหนึ่งอยู่ในครัวด้านหลังใช้วางของ อีกสองตัวพนักพิงใช้แทนที่แขวนเสื้อผ้า ใกล้ๆ กันมีประตูสองบานซึ่งให้เดาคงเป็นห้องนอน


               อนลไขกุญแจจากด้านนอก เปิดประตูกว้างเชิญให้แขกเดินเข้าไปก่อน


               คุณหนูนั่งบนที่นอนก็ได้ครับ


               แทบจะคนละโลก ห้องนอนของน้องสะอาดเป็นระเบียบต่างจากด้านนอกอย่างมาก ประเมินด้วยสายตาดูแล้วความกว้างน่าจะราวๆ แปดถึงสิบตารางเมตร มีฟูกบางๆ ขนาดสามฟุตวางชิดกำแพง ตู้หนังสือไม้เก่าๆ ใช้วางของจุกจิกอยู่ด้านบน ราวเหล็กสำหรับแขวนเสื้อผ้า และข้าวของบนพื้นอีกนิดหน่อย


               เอาอะไร ไม่เอาอะไรบ้าง จะได้ช่วยเก็บถูก


               อนลลากกล่องพลาสติกที่เคยได้มาจากงานจับฉลากรางวัลอะไรสักอย่างเข้ามาในห้อง มันน่าจะใหญ่พอสำหรับยัดข้าวของทั้งหมดลงไป ก่อนจะปิดประตูล็อคตามความเคยชิน


               คุณหนูช่วยอุ่นเก็บเสื้อผ้าก็ได้ครับ เดี๋ยวอย่างอื่นอุ่นดูเอง


               ของสำคัญมีไม่มาก เป็นพวกเอกสารต่างๆ กับชีทเรียนนิดหน่อย อนลนั่งขัดสมาธิบนพื้น เก็บเจ้าใจดีลงกล่องของมันพร้อมกับรูปพ่อที่อยู่ใต้หมอน สำคัญสุดๆ ก็สองอย่างนี้ที่ลืมไม่ได้เลย


               แล้วคิดยังว่าจะย้ายไปอยู่ที่ไหนคนตัวสูงถามพลางปลดเสื้อผ้าจากไม้แขวน พับให้เล็กเพื่อประหยัดพื้นที่


               คงต้องรบกวนคุณหนูพาไปหาอพาร์ทเม้นท์แถวนี้อะครับ ใกล้มหาลัยฯ น่าจะมีที่ไม่แพงมาก


               ธรณินพยักหน้ารับไปส่งๆ เขามีแผนในหัว แค่รอจังหวะโน้มน้าว ปล่อยให้พึ่งพาตัวเองไปจนพอใจก่อน ถึงเวลาเดี๋ยวค่อยจับใส่ตู้ปลาทีเดียว


               กระปุกออมสินเป็นอย่างสุดท้ายที่วางลงไปในกล่องและปิดฝาล็อคได้พอดี ส่วนพวกรองเท้า ถุงเท้าอนลแยกไว้ในถุงกระดาษข้างๆ กัน จังหวะที่จะเปิดประตูห้องเตรียมขนย้ายข้าวของ เสียงดังโครมครามก็ดังขึ้นมาให้ได้ยินก่อน


               คลานกลับมากันได้แล้วเหรอ!! แม่มึงอยู่ไหน!!’


               โครม!


               ประตูถูกคนด้านนอกกระแทกอย่างแรง อนลรีบดันกลอนทั้งบนและล่างที่ติดเสริมด้วยตัวเองเพื่อความปลอดภัย ดันตู้ไม้ชิดประตูขัดไว้ แล้ววิ่งไปลงกลอนหน้าต่างอย่างแน่นหนา


               คล่องเชียว ทำแบบนี้ประจำเหรอธรณินนั่งมองคนตัวเล็กวิ่งไปวิ่งมา ล็อคตรงนั้นทีตรงนี้ที


               บ้านไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับทุกคน เขาเชื่อก็วันนี้ มีอย่างที่ไหนในห้องนอนมีกลอนประตูกับหน้าต่างรวมกันเกือบสิบตัว


               เวลาเขาเมาก็เป็นแบบนี้ตลอดครับอนลทิ้งตัวนั่งบนฟูกข้างๆ เดี๋ยวไม่ได้ดั่งใจเขาก็ไปแล้ว


               แล้วต้องหลบอยู่ในนี้เนี่ยนะ


               อุ่นไม่อยากให้มีเรื่องกันแน่นอนว่าถ้าปล่อยให้เผชิญหน้า การเจรจาคงไม่พอ ร้อนหน่อยนะครับคุณหนูพูดพลางเอื้อมไปเร่งเบอร์พัดลมหันจ่อให้คนพี่


               แบบนี้แสดงว่าแม่เราไม่ได้บอกเขาเหมือนกันถูกมั้ย


               คำก่นด่าจากด้านนอกดังให้ได้ยินเป็นระยะสลับกับเสียงของแข็งกระแทกประตู ธรณินนับหนึ่งถึงร้อยในใจถ้ายังไม่เงียบคงต้องจัดการ


               น่าจะมั้งครับก็ยังดี ถ้าแม่บอกทุกคนรอบตัวยกเว้นเขาคงเสียใจมากกว่านี้ อุ่นไม่อยากคุยกับคนแบบนั้น คิดว่าจะเอากุญแจบ้านไปคืนเจ้าของ ถ้าเขาอยากอยู่ต่อก็ปล่อยให้ไปติดต่อกันเอง


               ทำเพื่อคนอื่นมามากแล้ว คงต้องพอแค่นี้


               เก้าสิบแล้ว


               อะไรเก้าสิบครับ


               ไปหลบตรงมุมห้องธรณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พับแขนเสื้อเชิตร่นถึงข้อศอก


               คุณหนู ไม่เอานะครับ


               อนลเคยขัดใจคุณเขาได้ที่ไหน โดนตวัดตามองทีเดียวก็กลายเป็นลูกสุนัขเชื่องๆ ที่ถูกเจ้านายฝึกมาอย่างดี คนตัวเล็กเดินไปหลบอยู่มุมห้องตามคำสั่ง ยืนมองคุณเขาเลื่อนตู้ที่ใช้บังประตู ปลดกลอนทั้งบนและล่างเหลือเพียงลูกบิดเท่านั้น ตอนนี้คนข้างสนามอย่างเขาจะทำอะไรได้มากไปกว่าสวดมนต์


               ธรณินจับจังหวะแรงกระแทกสักครู่หนึ่ง ฟังดูคล้ายไม่ใช่ของแข็งแต่เป็นแรงเท้าถีบ เขาหลบอยู่ด้านข้างรอจังหวะแล้วเปิดประตูอย่างแรงไม่ให้คนด้านนอกตั้งตัวทัน มันล้มหน้าคะมำคว่ำไปกับพื้น ธรณินกระแทกเท้าลงกลางหลังสามที ก่อนจะเหยียบเอาไว้ไม่ให้ลุก


               ปล่อยกู!! ปล่อยกู..อั่ก!!”


               มึงจะเอาอะไร มึงพูดดีๆ


               ไอ้สัตว์! แม่มึงอยู่ไหน!! โอ๊ย!!”


               มึงพูดเบาๆ เป็นมั้ยวะธรณินออกแรงกระแทกเท้าให้หุบปาก


               ผมไม่รู้ว่าแม่ไปไหน


               อย่ามาตอแหล! เขารู้กันทั้งตลาดว่าหนีตามผู้ชายไป มึงบอกมาเลยนะกูจะไปลากหัวกลับมา


               คนตัวสูงหันไปมองน้องที่ยืนอยู่มุมห้อง เป็นเชิงให้รีบพูดธุระ เคลียๆ กันไปตั้งแต่วันนี้จะได้ไม่เป็นปัญหาในอนาคต


               ผมจะคืนบ้านนี้ให้กับเจ้าของนะครับ ถ้าจะอยู่ต่อก็ไปติดต่อเอาเอง


               ไอ้ฉิบหาย! พูดจาหมาๆ แล้วกูจะไปอยู่ที่ไหน


               นั่นมันก็เรื่องของมึง


               คุณหนู!”


               ธรณินปล่อยเท้าออกจากกลางหลัง อาศัยจังหวะที่มันกำลังตั้งหลัก เตะเสยเข้าที่คางอย่างแรงจนแน่นิ่งไป บุญแค่ไหนที่ไม่เรียกตำรวจมาจับ อย่างน้อยๆ จากสภาพคงได้ข้อหายาเสพติดไปหนึ่งกระทง ก่อนจะหันมายกกล่องพลาสติกเดินข้ามร่างที่นอนสลบอยู่กับพื้น


               ไม่ตายหรอกแค่นี้ เดี๋ยวก็ฟื้นทำหน้าตกใจอย่างกับเขาใช้มีดจ้วง ถือถุงแล้วตามมาเร็วๆ


               ครับๆๆ


 











               อพาร์ทเม้นท์แถวมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่เต็มทุกที่ เพราะนี่ก็เปิดเทอมมาได้สักระยะหนึ่ง ผ่านช่วงฤดูหาหอพักมาแล้ว บางที่เหลือห้องค่ามัดจำก็แสนแพง คอนโดใกล้ๆ ยิ่งแล้วใหญ่ ต้องทำสัญญาและชำระมัดจำล่วงหน้าสามเดือน คิดแล้วตกหมื่นกว่าบาท ซึ่งเงินในส่วนนี้อนลมีไม่ถึงหรอก


               เป็นไง


               เหลือที่สุดท้ายครับ


               ...


               ท้ายตลาดมีห้องแบ่งให้เช่าอยู่ อุ่นรู้จักกับเจ้าของอาจจะคุยเรื่องราคาได้หน่อย


               ไหนบอกไม่อยากอยู่แถวตลาดแล้วไง


               แค่ชั่วคราวน่ะครับ ทำงานเก็บเงินให้พอค่าสัญญาค่อยย้ายออก


               ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาเลยสักนิด แข็งแกร่งเกินไปแล้วมั้งปลาการ์ตูน


               ธรณินตามใจทุกอย่าง พาขับรถวนกลับมายังที่ๆ คนตัวเล็กต้องการ เขาเรียกไม่ถูกว่าสถานที่แบบนี้มันคืออะไร เป็นห้องแถวยาวๆ ชั้นเดียว เรียงติดๆ กันหลายห้องโดยไม่มีอะไรกั้นอาณาเขต ดีกว่าที่พักในไซต์ก่อสร้างตรงเป็นปูนแทนสังกะสี เขาสังเกตสีหน้าของน้องอยู่ตลอด เจื่อนลงไปไม่น้อยกับภาพที่เห็น แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ


               เขาปล่อยน้องไปคุยกับเจ้าของที่สักพักก็ได้กุญแจมาพวงหนึ่ง จึงลงจากรถเดินไปหา


               ป้าแกบอกว่ามีห้องว่างเหลืออยู่เท่านี้ ให้เลือกเอาได้เลยครับ


               อนลสุ่มเดินเข้าไปห้องหนึ่ง ด้านในเป็นห้องสี่เหลี่ยมเปล่าๆ ไม่มีแม้แต่ฟูกนอนไว้ให้ ถ้าจะอยู่จริงๆ คงต้องทำความสะอาดเสียหน่อยซึ่งเรื่องนั้นเขาไม่ติดอะไร แต่นี่เย็นมากแล้วจะไปหาพวกไม้กวาดไม่ถูมาจากไหนยังคิดไม่ออก


               ห้องน้ำล่ะธรณินเอ่ยถามถึงสิ่งจำเป็นอันดับแรก


               เป็นห้องรวมอยู่ด้านโน้นครับ


               ดึกๆ ดื่นๆ เดินไปเข้ามันไม่อันตรายเหรอ


               ไม่หรอกมั้งครับ ห้องน้ำของตลาดอุ่นใช้บ่อยๆ


               ธรณิเดินสำรวจรอบๆ สาบานว่านี่ให้คนอยู่ได้จริงๆ มันเหมือนกับเป็นโกดังสำหรับเก็บของเท่านั้น ทว่าเสียงพูดคุยจอแจจากข้างห้องดังถูกจังหวะ มันดังจนคิดว่าผนังนี่ทำด้วยกระดาษหรือเปล่าถึงได้บางจนเหมือนว่านั่งอยู่ข้างกัน แต่เสียงพวกนั้นก็มาการันตีให้เห็นว่าห้องนี้ทำให้คนอยู่จริงๆ


               ไฟไม่ติดนี่นี่แค่สำรวจคร่าวๆ ยังไม่เจออะไรที่สมบูรณ์เลยสักอย่าง


               เหรอครับ งั้นเดี๋ยวต้องซื้อหลอดมาเปลี่ยน


               ลูกบิดนี่ไม่แน่นหนาเลยนะ—” ไม่ทันขาดคำกระชากนิดหน่อยก็หลุดออกมาทั้งยวง     


               พังซะแล้ว สงสัยต้องเปลี่ยนห้องท้ายประโยคอนลหัวเราะเบาๆ


               ธรณินโยนของในมือลงพื้น คว้าสองแขนเล็กให้หันมายืนมองหน้ากัน น้องกำลังพยายามปกปิดความอ่อนแอข้างใน ใบหน้าเปื้อนยิ้มจางๆ ไม่ได้สดใสอย่างที่แสดงออกมา บ้านใหม่หลังนี้ไม่มีอะไรเลยที่ทำให้อยากอยู่ มีแต่จะอยากออกไปโดยเร็ว เขารู้ว่าน้องก็รู้สึกแบบนั้น แต่ที่แกล้งทำเป็นเฉยก็เพราะไม่มีทางเลือก


               พอได้ยังธรณินถามขึ้น


               ...พอ อะไรครับคนตัวเล็กตอบด้วยน้ำเสียงติดสั่นน้อยๆ ก้มหน้าไม่กล้าสู้


               รู้ว่าเก่ง รู้ว่าดูแลตัวเองได้


               ...


               แต่เหนื่อยมากใช่มั้ย


               อนลกัดริมฝีปากของตัวเอง หลับตาลงไม่ให้หยดน้ำที่กำลังเอ่อคลอรินไหลลงมาตอกย้ำว่าสิ่งที่คุณหนูพูดมันถูกต้องทั้งหมด


               เหนื่อยมาตลอดเลยใช่มั้ย


               ...ฮึก


               ตลอดมาไม่เคยถูกถามด้วยคำๆ นี้ เหนื่อยงั้นเหรอ ชีวิตของอนลเลยคำนั้นมาไกลมากแล้ว เหนื่อยจนร้องไห้ เหนื่อยจนไม่อยากอยู่ เหนื่อยจนอยากล้มเลิกทุกสิ่ง เหนื่อย...จนไร้ความรู้สึก


               ธรณินปล่อยมือจากต้นแขนทั้งสองข้าง คว้าร่างบอบบางเข้ามากอดเอาไว้ ขอได้ไหมให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นน้ำตา


               พึ่งพาพี่ได้มั้ยไออุ่น ให้พี่ดูแลเราหน่อยเถอะนะ


              









               อนลนั่งเงียบมาตลอดทาง เขามีเรื่องให้คิดมากมายจะว่ารู้สึกผิดก็ไม่ใช่ ดีใจก็ไม่เชิง สองวันมานี้พูดได้ว่ามีความสุขอย่างมาก ได้เจอคนดีๆ ได้กินอาหารอร่อยๆ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมข้างในกลับมีกำแพง ใจอยากเข้าหา แต่พอเดินไปใกล้ก็รู้สึกต้องถอยหลังกลับ


               ...คงเป็นกลไกร่างกายที่สร้างอะไรบางอย่างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากการผิดหวัง...


               ถึงแล้ว


               เสียงเรียกจากคนข้างกายดึงให้หลุดออกจากภวังค์


               คุณหนูอนลปลดเข็มขัดนิรภัย มองไปรอบๆ ที่นี่เป็นคอนโดราคาแพง เคยเดินผ่านอยู่หลายหน ทำเลดีติดถนนใหญ่ ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยด้วย ที่นี่คอนโดของใครเหรอครับ


               ธรณินไม่ตอบ เดินลงจากรถพร้อมคีย์การ์ดในลิ้นชักด้านหน้า คอนโดนี้เขาได้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วจากคุณพ่อ เพราะท่านบอกว่าลูกผู้ชายอาจจะอยากมีชีวิตส่วนตัวบ้าง ลองนับจริงๆ เจ้าของห้องเคยมานอนเพียงไม่กี่ครั้ง ธรณินไม่ชอบกินอาหารถุง รวมไปถึงจำพวกแช่แข็ง เพราะงั้นเลยต้องหิ้วท้องกลับไปหาป้านวลตลอด อีกอย่างที่บ้านก็ไม่ค่อยมีใครอยู่ จะบ้านจะคอนโดฯ ที่ไหนก็ส่วนตัวสำหรับเขาทั้งนั้น


               ด้านในแยกออกเป็นสองห้องนอน สองห้องน้ำ มีห้องรับแขก และครัวขนาดพอเหมาะจัดแบ่งเป็นสัดส่วน เพราะซื้อพร้อมเฟอร์นิเจอร์ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างจึงครบครันเกินไป มีแผนทำห้องนอนเล็กให้กลายเป็นโรงหนังส่วนตัวคิดว่าคงไม่มีใครมาใช้ แต่ตอนนี้ต้องเปลี่ยนจากห้องดูหนังเป็นตู้ปลาแทน


               เดือนละพันรวมน้ำรวมไฟธรณินพูดขึ้นลอยๆ เขาคิดมานานแล้ว อยากพามาที่นี่ตั้งแต่ออกจากสนามบิน แต่ถ้าไม่สุดจริงๆ มีหรือรายนั้นจะยอมอยู่แต่โดยดี อยากพึ่งพาตัวเองนักก็ไม่ขัด เอาให้จนมุมจะได้ไม่มีข้อปฏิเสธ


               คุณหนู!” ราคานี้ถูกกว่าห้องเช่าท้ายตลาดอีก คิดแบบโง่ๆ เลย แค่แจกันตรงมุมนั้นก็แพงกว่าค่าเช่าทั้งเดือนแล้ว


               ไม่ได้ให้เช่าทั้งห้องนะ โน่น ให้แค่ห้องนอนเล็กห้องเดียว


               ห้องนอนเล็กที่คุณเขาว่า ใหญ่กว่าบ้านของอนลทั้งหลัง มีเตียงขนาดคิงไซส์วางตรงกลาง โต๊ะหนังสือบิวท์อินเข้าชุดกับตู้เสื้อผ้าและโคมหัวเตียง สวยเหมือนหลุดออกมาจากฉากละคร


               อุ่นว่ามันใหญ่เกินไป


               งั้นเดี๋ยวลงไปข้างล่าง เห็นว่าห้องเล็กยังพอมีเหลือ ซื้อใหม่เลยเป็นไง


               คุณหนู!” พูดเป็นเล่น คอนโดฯนะ ไม่ใช่ผักใช่ปลา ถึงจะหยิบซื้อเอาได้สบายใจ


               เดี๋ยวลงไปขนของขึ้นมาเก็บ แล้วยังไงต่อค่อยว่ากัน


               แต่ว่าอุ่น—”


               พูดอีกคำเดียวจะลดค่าเช่า


               เห้ย! ไม่ได้นะเคยได้ยินแต่เจ้าของแผงตลาดขู่ขึ้นค่าเช่า นี่อะไรมีอย่างที่ไหนมาขู่ว่าจะลดลง


               เร็วๆ จะขนมั้ยของน่ะ












 

               อนลใช้เวลาจัดข้าวของส่วนตัวอันน้อยนิดให้เข้าที่เข้าทาง เสื้อผ้าที่มีไม่เหมาะกับตู้เลยสักนิด ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าพอแขวนขึ้นไปแล้วเหมือนกับว่าเป็นผ้าขี้ริ้วรอทำความสะอาดยังไงอย่างงั้น เดินสำรวจรอบห้องหยิบเจ้าใจดีและรูปของพ่อวางคู่กันบนโต๊ะข้างเตียงก็เสร็จเรียบร้อย มือเล็กวางลงไปเบาๆ บนเตียงนอน มันนุ่มจนอยากทิ้งตัวลงไปแรงๆ แต่อย่างไรคงต้องขออาบน้ำอาบท่าให้สะอาดก่อน ชีวิตนี้อนลไม่เคยมีเตียงกับเขาหรอก แค่ฟูกบางๆ ก็ดีมากแล้ว


               ไม่รู้สิ ตอนนี้ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองสักเท่าไหร่ มันดีแต่ก็ไม่ดี เมื่อวานเหมือนถูกจับกดน้ำจนแทบขาดใจตาย แต่พอรู้สึกตัวอีกที เงยหน้าขึ้นมาก็กลายเป็นอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สวยงาม โชคดีที่จะมีชีวิตดีขึ้น แต่ก็กลายเป็นเด็กกำพร้าเพียงชั่วข้ามคืน ถ้าถามหาความรู้สึกจริงๆ ในตอนนี้ เขาตอบไม่ได้เลย


               ธรณินยืนกอดอกพิงกรอบประตู เคาะเบาๆ สามทีเป็นมารยาท ถึงห้องนี้จะเป็นคอนโดของเขาก็จริง แต่ในเมื่อแบ่งให้เช่าไปแล้วก็ต้องเคารพพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน


               ขาดเหลืออะไรหรือเปล่า


               ไม่ครับมีแต่จะเกินน่ะสิ


               ห้องน้ำด้านนอกยกให้นะ...แต่มันยังไม่มีของใช้อะไรเลย คืนนี้ไปอาบน้ำในห้องนอนใหญ่ก่อนแล้วกันห้องน้ำด้านนอกมีไว้สำรองสำหรับแขก แต่เป็นเพราะที่นี่ไม่เคยถูกใช้ต้อนรับใคร จึงไม่มีสิ่งของเครื่องใช้อำนวยความสะดวก


               ครับ


               เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำ จะได้ออกมากินข้าวกัน


               ให้อุ่นทำกับข้าวให้กินมั้ยครับ อุ่นทำได้นะอย่างน้อยก็เพื่อตอบแทนบ้าง


               โทรสั่งไปแล้ว


               อ้าว...เหรอครับ อนลหลุบตามองพื้นนึกเสียดาย


               ถ้าอยากทำก็พรุ่งนี้ แต่ถ้าไม่อร่อยโดนนะน้องจะรู้ตัวไหมว่าเป็นคนที่อ่านสีหน้าได้ง่ายดายเหลือเกิน แค่ไม่ได้ทำอาหารให้เขาทาน ทำเศร้าอย่างกับดอกไม้ทะเลใกล้สูญพันธุ์


               ครับ!” คนตัวเล็กขานรับด้วยใบหน้าที่ต่างกับเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว


               พอได้อย่างใจก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ถึงบอกไงว่าน้องเป็นคนมีความสุขกับอะไรง่ายๆ แท้ๆ แต่กลับไม่ค่อยเห็นรอยยิ้มสักเท่าไหร่


               แต่หลังจากนี้เชื่อเถอะ ว่าธรณินจะสร้างความสุขให้ปลาการ์ตูนเพื่อทดแทนเวลาที่ผ่านมาด้วยตัวเขาเอง


 










               อาหารมื้อเย็นเป็นข้าวกล่องง่ายๆ จากร้านดังในระแวกนี้ แม้ใจจะอยากจัดชุดใหญ่เพื่อเลี้ยงฉลองต้อนรับเข้าบ้านใหม่ แต่พอคิดอีกทีกลัวจะถูกงอนตุ๊บป่องหากว่าราคามันแพงเกินไป เข็ดแล้วเรื่องนี้ไม่เสี่ยงดีกว่า อันที่จริงจะถูกจะแพงมันก็กินอิ่มเหมือนอย่างที่น้องเคยบอก สำคัญตรงกินกับใครมากกว่า ส่วนพวกอาหารน่ะเรื่องรองลงมา


               คุณหนูคนตัวเล็กเดินกลับออกมาจากห้องครัวหลังทำความสะอาดเสร็จสิ้น


               ว่าทำอะไร ลุกขึ้นมาธรณินโยนรีโมททีวีในมือทิ้ง รีบเอื้อมไปคว้าแขนเล็กเอาไว้


               อนลทิ้งตัวนั่งกับพื้นด้านข้างโซฟาที่คุณเขานั่งอยู่ ยกมือไหว้วางลงบนหน้าขาคนพี่ คุณหนูอย่าเพิ่งรำคาญนะครับ แต่อุ่นไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนนอกจากขอบคุณแล้ว


               ...


               ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับพูดพลางก้มศีรษะแนบกับปลายนิ้วโป้งของตัวเอง


               พูดจนรำคาญตัวเอง แต่จะให้ทำอย่างไรถึงจะตอบแทนให้มากพอกับสิ่งที่ได้รับมา


               นี่กราบเลยเหรอ อายุห่างกันไม่กี่ปีเองนะเขาพูดพลางใช้สองมือดึงน้องให้ขึ้นมานั่งข้างกัน ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้


               คุณหนู...อุ่นเกิดมาไม่เคยได้รับความหวังดีจากใครขนาดนี้


               คำบอกเล่าของเขาไม่มีตรงไหนเกินจริง หลายคนบอกว่าไม่มีใครหวังดีกับเราเท่าครอบครัว ไม่มีใครห่วงใยเราเท่ากับพ่อแม่ ไม่มีใครพร้อมช่วยเหลือเราเท่าพี่น้อง อนลไม่ได้ขวางโลกหรือเถียงว่าคำบอกกล่าวพวกนั้นไม่มีจริง เพียงแต่เขาไม่เคยเจอกับตัวเองก็เท่านั้น ครอบครัวที่หวังดีหมายความว่าอย่างไร พ่อแม่ที่คนอื่นบอกว่าห่วงใยทิ้งเขาไปทั้งคู่


               ...โลกใบนี้ใจร้ายกับเขามากเหลือเกิน...


               จนคิดว่าตอนนี้อุ่นกำลังฝันอยู่หรือเปล่าถ้าเป็นความฝันจริงๆ ก็ขออย่าได้ตื่นขึ้นมาอีกเลยได้ไหม ถ้าคุณหนูมีอะไรให้อุ่นช่วยบอกเลยนะครับ ให้อุ่นได้ตอบแทนคุณหนูบ้างก็ยังดี


               อย่างที่บอกอนลไม่เคยได้รับอะไรมาง่ายๆ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีการแลกเปลี่ยน ถูกเอาเปรียบบ้างเป็นส่วนใหญ่ กว่าจะได้อะไรมาสักอย่างก็ยากกว่าคนอื่นเขา


               ช่วยรับความหวังดีจากพี่ให้มากๆ แล้วก็ช่วยรักตัวเองเยอะๆเป็นสองข้อที่เขาทำให้น้องไม่ได้ ทำได้มั้ย


               อนลพยักหน้าเบาๆ ตวัดแขนโอบรัดเอวของคนพี่ ใบหน้าหวานซุกลงไปกับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามยืมมันเป็นที่ซับน้ำตา แต่ก่อนแต่ไรคิดว่าตัวเองเข้มแข็งมาโดยตลอด เพิ่งรู้ตัวว่าบ่อน้ำตาตื้นก็ตอนได้มารู้จักกับคุณเขา ไม่รู้ทำไมถึงอยากร้องไห้อยู่ตลอดเวลา หรือบางทีลึกๆ แล้วอนลที่เข้มแข็งเป็นเพียงตัวตนที่สร้างขึ้นมาเท่านั้น


               อุ่นชอบเวลาคุณหนูเรียกตัวเองว่าพี่มีหลายคนแทนตัวเองด้วยคำๆ นี้ แต่ไม่มีใครทำให้อนลรู้สึกอบอุ่นใจได้เท่าคุณหนูเลย


               ธรณินใช้สรรพนามนี้ในเวลาที่รู้สึกว่าน้องต้องการใครสักคน คิดเอาเองว่าอย่างน้อยคำพูดที่ใกล้ชิดเสมือนเป็นคนในครอบครัวจะช่วยคลายความโดดเดี่ยวลงไปได้บ้าง ดีใจที่คนตัวเล็กเองก็รับรู้ในสิ่งที่เขาต้องการสื่อ


               ดึกแล้ว เดี๋ยวพาไปนอน


               คุณหนูจะกลับแล้วเหรอครับเป็นอีกสิ่งที่อนลกลัว ว่าต่อไปนี้จะอยู่คนเดียวอย่างที่ผ่านมาไม่ได้


               กลัวผีหรือไง


               เปล่านะครับกลัวไม่มีคุณหนูต่างหาก


               เปล่าก็ไปนอน


               ธรณินลุกขึ้นยืน ดันแผ่นหลังเล็กเดินไปยังห้องที่เขาเพิ่งยกให้ไปสดๆ ร้อนๆ ต่อไปนี้จะแทนห้องนอนเล็กในคอนโดฯ ว่าตู้ปลาก็แล้วกัน


               อนลเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยมีคนตัวสูงเดินตามหลังไม่ห่าง ธรณินจับน้องนอนบนเตียงห่มผ้าให้ถึงอก ตั้งอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศเพิ่มเป็นยี่สิบเจ็ดองศาฯ จำได้ว่าตัวเล็กไม่ถูกกับความเย็นสักเท่าไหร่ อีกอย่างน้องเพิ่งหายจากไข้ ถึงเขาจะชอบมองแก้มแดงๆ ที่เกิดจากความร้อนในร่างกาย แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดอยากให้ป่วยตลอดเวลาหรอก


               พรุ่งนี้คุณหนูจะมามั้ย


               นอนอยู่ห้องข้างๆ นี่แหละเขาไม่คิดจะกลับตั้งแต่แรกอยู่แล้ว


               ถ้างั้นพรุ่งนี้เช้ากลับจากตลาดอุ่นจะซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยมาให้นะครับพอรู้ว่าคืนนี้ไม่ต้องอยู่คนเดียว ตาก็เป็นประกายขึ้นมา


               ไม่ต้องไปตลาด ไม่ต้องไปล้างรถ ไม่ต้องหางานทำแล้ว


               ไม่ทำงานแล้วอุ่นจะเอาค่าเช่าที่ไหนมาจ่ายล่ะครับมีที่อยู่ที่กินใช่ว่าจะไม่ต้องใช้เงิน ถ้าในความหวังดีของคุณเขาที่อนลรับปากว่าจะไม่ปฏิเสธ มันรวมไปถึงเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัวต่างๆ ด้วย คงต้องมานั่งคุยกันใหม่แล้วว่าขอเป็นข้อยกเว้นที่รับไว้ไม่ได้จริงๆ


               หยุดทำหน้าทำตาหาเรื่องแบบนั้นเลยนะธรณินรู้ว่าน้องกำลังคิดอะไร จึงรีบปรามก่อนเจ้านีโม่จะแปลงร่างเป็นปักเป้า ไม่ได้จะให้เงินใช้ฟรีๆ สักหน่อย เอาเป็นว่ามีวิธีก็แล้วกัน แต่ดึกแล้วพรุ่งนี้ค่อยคุย


               ความหวังดีของคุณหนู ไม่รวมเรื่องเงินนะครับ


               หลับตาได้แล้วธรณินเอื้อมเอาเจ้าใจดีมาไขลานเปิดเพลงกล่อมให้เด็กนอน


               จังหวะเอื้อมไปวางกลับที่หางตาเหลือบไปเห็นรูปเก่าๆ หนึ่งใบอยู่ในถุงร้อนขนาดเกือบพอดี มีเทปใสแปะอยู่ด้านหลังและมุมทั้งสี่ เป็นภาพของเด็กตัวน้อยๆ คนหนึ่งนั่งอยู่บนตักของผู้ชายที่กำลังยิ้มให้กล้อง ที่แท้รอยยิ้มของน้องเหมือนกับพ่อนี่เอง


               ธรณินรอจนคนตัวเล็กเคลิ้มหลับถึงเดินออกมาเพื่อหาอะไรบางอย่างที่คิดว่าน่าจะยังเก็บไว้อยู่ กรอบรูปขนาดมาตรฐานได้มาตอนซื้อห้องใหม่ๆ เป็นหนึ่งในของตกแต่งที่ทางคอนโดฯ จัดไว้ให้ เขากลับเข้าไปในตู้ปลาอีกครั้ง นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นข้างเตียง ค่อยๆ แกะรูปถ่ายใบเก่าออกจากถุงอย่างเบามือ เปลี่ยนให้มันเข้าไปอยู่ในกรอบอย่างดี สิ่งสำคัญของน้องก็สำคัญสำหรับเขาเหมือนกัน เสร็จแล้วจึงตั้งคืนที่วางไว้ข้างเจ้าใจดีเหมือนเดิม


               ...คุณหนู


               ธรณินหันไปตามเสียงเรียก ขยับตัวขึ้นนั่งตรงที่ว่างข้างเตียง กุมสองมือเล็กที่กำลังละเมอไขว่คว้าหาอะไรบางอย่าง น้องบีบมือของเขาแน่นดึงรั้งไปวางไว้บนหมอน แนบแก้มข้างหนึ่งกับหลังมือ พลิกตัวตะแคงกอดแขนเขาเอาไว้ก่อนจะนิ่งไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


               แสงจากไฟถนนอันน้อยนิดไม่ได้ทำให้ความน่ารักของน้องลดน้อยตามลงไป ธรณินเกลี่ยปลายนิ้วไปมาหยอกล้อกับแก้มใส ไม่ได้อยากฉวยโอกาสแต่เขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่อิฐใช่ปูนที่แข็งทื่อไร้ความรู้สึก ขอโทษคุณพ่อในรูปถ่าย สลัดทิ้งความเป็นสุภาพบุรุษที่ครอบครัวสั่งสอนมา


               ธรณินท้าวแขนข้างที่ไม่ได้ถูกแปรสภาพเป็นหมอนข้างลงเพื่อผ่อนน้ำหนัก กดจูบเบาๆ ข้างขมับของคนหลับสนิท ไล่ลงมาที่แก้ม ค้างอยู่นานจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของน้อง ปลาการ์ตูนที่ถูกกวนใจขยับยุกยิกเปลี่ยนท่าเป็นนอนหงาย ปลายจมูกที่วางเกยค้างอยู่จึงถูกเปลี่ยนตำแหน่งไปอย่างไม่ตั้งใจ ธรณินกลั้นหายใจแต่ไม่ขยับหนี ปล่อยให้ริมฝีปากของเราทั้งคู่สัมผัสกันอยู่อย่างนั้นหลายวินาที ขบเม้มเบาๆ ก่อนจะล่าถอย


               ต่อจากนี้ให้พี่ดูแลเรานะ


               ไปอควาเรียมมาหลายที่ ดำน้ำมาก็หลายหน แต่ไม่เคยเจอปลาการ์ตูนตัวไหนน่ารักเท่านี้มาก่อน


               ราตรีสวัสดิ์ครับคนเล็ก     


100%

#อุ่นไอของดิน

มากกว่านี้ยังไม่ได้นะพี่ดิน แม่หวง!


twitter : nareeneeranan

facebook fanpage : neeranan



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.831K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,134 ความคิดเห็น

  1. #8121 Darin56 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 21:08
    โถถถถถ กับวิธีขู่ของคุณเค้า //จะลดค่าเช่า// 55555
    #8,121
    0
  2. #8114 jhakanjana (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 17:19
    พี่ดินจะเอาผ้าเปียกไปพันตัวน้องแบบนั้นมั่ยด้ายยยยยย

    เอ็นดูพี่ดินของไออุ่น
    #8,114
    0
  3. #8111 พันพัสสา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 15:41
    อ่านเมื่อคืน เช้ามากดซื้อหนังสือเลยจ้า ^^ สนุกมากค่ะ พี่ดินอบอุ่นมากจริงๆ น้องอุ่นนี่ อยากกอดนู๋เหลือเกินลูกเอ้ย ตอนนี้กำลังเป็นชิปเปอร์เหมือนเจ๊ ซอ โซ่
    #8,111
    0
  4. #8110 。ikz♡ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 11:30
    แล้วคือ คุณหนู คุณจะเอาผ้าเช็ดตัวมาพันตัวน้องไม่ได้5555555
    #8,110
    0
  5. #8109 。ikz♡ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 08:35
    ชั้นต้อฃซื้อจริงๆละ5555เห้อออออ
    #8,109
    0
  6. #8084 YanisaCH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:45
    คุณคนเล็กกกกก
    #8,084
    0
  7. #8040 Jjiny_zzz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 20:27
    ไรท์ปิดตอนนนทะไมมมมม อยากอ่านใจจะขาดแล้ววมีขายอ่านออนไลน์ไหมนะ
    #8,040
    0
  8. #8013 Oill1478 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:16
    น่ารักจังเลยยส
    #8,013
    0
  9. #7988 KRX_N (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:24
    ชอบที่พี่เรียกน้องว่าคนเล็กกก
    #7,988
    0
  10. #7956 mz24 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:10
    คนเล็กว่ะ ฮือ คำเรียกใดของคนพี่ก็ทำให้น้วยได้หมดจริงๆ
    #7,956
    0
  11. #7945 New_Chanakan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    อยากเป็นปลาการ์ตูนของคนพี่เขานะคะเสียดายเป็นได้แค่ตัวเงินตัวทองเศร้าาา
    #7,945
    0
  12. #7922 pcy921 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 15:25
    โอ้ยยยยอีกหน่อยคือเอาผ้าสามสีมาผูกแล้วนะคะ ร่มโพธิ์ร่มไทรของน้องง
    #7,922
    0
  13. #7909 tongtammm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 14:43
    ตอนน้องกราบตักนี่คือน้องเทิดทูนคุณหนูสุดๆอะ น้ำตาไหลเลยตอนอ่าน
    #7,909
    0
  14. #7889 Kamobee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 02:32

    ละมุนและอุ่นหัวใจสุดๆ
    #7,889
    0
  15. #7865 priyatida_tt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 18:01

    เจ้คนเล็กของพี่ต่อไปนี้มีความสุขมากๆนะหนูลูก
    #7,865
    0
  16. #7849 Ploipoiz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 01:22
    คนเล็กของพี่ดิน น่ารักที่สุดเลยลูก
    #7,849
    0
  17. #7836 momomay79 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 04:41
    จะเอาพี่ดิน แย่งคนเล็กได้ไหม
    #7,836
    0
  18. #7823 kinnkinny (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 19:12
    กอดๆคนเล็กน้าาาา
    #7,823
    0
  19. #7805 DDDoubleD (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 02:28
    อบอุ่นมากกกกพี่ดิน พี่ดินดีที่สุดดดด
    #7,805
    0
  20. #7772 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 15:45
    เเงงงงงงงง
    #7,772
    0
  21. #7699 CallistoJpt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:02
    พี่ดินพาเราอุ่นไปทั้งใจเลยค่ะ ดูแลใส่ใจน้องดีมากๆ คุณแม่ก็น่ารักๆมาก เขินเวลาคนพี่แทนตัวเองว่าพี่กับคนน้อง ใจบาง~~
    #7,699
    0
  22. #7671 FDB88 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:32

    อบอุ่นหัวใจเหลือเกิน คุณคนเล็กของพี่ดินมีที่พักพิงหัวใจแล้วนะ

    #7,671
    0
  23. #7669 HaeMay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:02
    ชอบวิธีการของพี่ดินที่ทำให้น้องรับความช่วยเหลือ คือเข้าใจนิสัยน้องมากๆๆ น้องก็ไม่เสียจุดยืนของตัวเอง และคุณแม่ของพี่ดินน่ารักมากๆเหมือนมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดให้น้องด้วยเลย มันดีจริงๆ
    #7,669
    0
  24. #7633 R38912122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:50
    อบอุ่นใจกับการเทคแคร์น้องของพี่ดินจังเลย
    #7,633
    0
  25. #7595 TopSunGG (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:49
    อ่านมาถึงตอนนี้แล้วคืออบอุ่นหัวใจมากๆๆๆๆ จากที่ร้องไห้กับชีวิตน้องมานาน พี่ดินอบอุ่นเหลือเกินนนตนตต
    #7,595
    0