(end) ╂You warm my heart╂ อุ่นไอของดิน สนพ.Deep publishing

ตอนที่ 10 : 09 - ไออุ่นกับเจ้าใจดี 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,871 ครั้ง
    19 ก.ค. 62












               สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีเวลาพ้น มนุษย์เราต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ เด็กต้องเรียนหนังสือ ผู้ใหญ่ต้องทำงาน อาจจะมีบ้างที่หลบมาพักเหนื่อย แต่อย่างไรก็ต้องกลับไป อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ปัจจุบันคือ ณ ขณะนี้ อนาคตนั่นเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ ดีร้ายอย่างไรต้องเผชิญ วินาทีนี้มีความสุข แต่ชั่วพริบตาเดียวมันจะกลายเป็นอดีต และเช่นกัน หากวินาทีนี้เป็นความทุกข์ สุดท้ายก็กลายเป็นอดีตที่ผ่านไป


               ธรณินไม่ได้พาน้องหนีปัญหา ที่เขาทำนั้นเพียงเพื่ออยากให้หลบพักจากเรื่องร้ายๆ สักครู่หนึ่งก็เท่านั้น


               งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา คำๆ นี้ใช้ได้เสมอเมื่อต้องทิ้งความสุขไว้ข้างหลังและก้าวเดินต่อไปโดยไม่รู้ว่าจะได้วนกลับมาพบเจออีกหรือไม่ ถ้าพรวิเศษมีจริง อนลคงอยากขอเพียงข้อเดียว คือหยุดเวลาเอาไว้ ณ ตรงนี้ กับข้าวต้มรสชาติธรรมดาๆ น้ำเปล่ายี่ห้อที่เขาไม่เคยได้ยิน เมล็ดพันธุ์ต้นไม้ แล้วก็คุณหนู...


               แต่เพราะโลกใบนี้ไม่มีพรวิเศษ สิ่งเหล่านั้นจึงไม่เป็นจริง ห้องแชท สปอร์ตเดย์ซู่ซ่าปาทังก้าปาทังกี้ที่เจ๊ซอโซ่เป็นคนสร้างขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ มีแจ้งเตือนว่าตอนเย็นให้ไปรวมพลกันที่สตูดิโอใหญ่ของคณะนิเทศศาสตร์อย่างพร้อมเพรียง ทั้งผู้ที่ทำกิจกรรม และนายแบบ นางแบบที่ถูกทาบทามให้ช่วยมาถ่ายโปรโมทเสื้อเชียร์ เพื่อทำการฟิตติ้งเสื้อผ้าหน้าผมก่อนวันเดินทางจริงซึ่งกำหนดการเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นั่นหมายความว่าไม่ใช่คฑากรของคณะคนเดียวที่ถูกเรียกตัว แต่รวมไปถึงหนึ่งในสามทหารเสือที่อยู่ด้วยกันตรงนี้


               นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเราต้องพากันกลับเพื่อไปให้ถึงได้ทันเวลานัด อนลโทรบอกเพื่อนๆ ว่าวันนี้คงไม่เข้าเรียนเนื่องจากติดธุระ ธรณินเองก็เช่นกันเขาส่งข้อความสั้นๆ ว่าวันนี้ไม่ไป ทิ้งเอาไว้ในห้องแชทกลุ่ม พร้อมกับปิดเสียงแจ้งเตือนในทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงการตอบคำถามที่พวกมันคงไม่พลาดอย่างแน่นอน


               เอาไว้มากางเต็นท์กันธรณินหันมองคนด้านข้างก่อนจะกลับมาสนใจถนนที่อยู่เบื้องหน้า ตั้งแต่ขับรถออกมาปลาการ์ตูนก็กลายร่างเป็นหมา แถมเป็นหมาหงอยด้วย


               จริงนะครับ


               ชอบที่นี่มากเลยหรือไง


               ครับ ชอบมากๆอันที่จริงเขาไม่มีตัวเลือกมากนักหรอก เพิ่งจะเคยมาเที่ยวต่างจังหวัดแบบนี้เป็นครั้งแรก ก็ต้องชอบที่สุดอยู่แล้ว เป็นที่หนึ่งในใจแบบไม่มีที่สองหรือสามเลยด้วยซ้ำ คุณหนูก็ชอบที่นี่ใช่มั้ยล่ะครับ ไม่งั้นไม่พาอุ่นมาหรอก


               อืม...ชอบชอบให้ยิ้มแบบนี้บ่อยๆ

              













               ยังพอมีเวลาเหลือสำหรับแวะทานอาหารเกือบๆ สองชั่วโมงเห็นจะได้ ทั้งคู่จึงตกลงเป็นร้านอาหารธรรมดาที่ตั้งอยู่ระหว่างทางกลับจะได้ไม่ต้องอ้อมไปให้เสียเวลา อนลยกหน้าที่สั่งอาหารให้คุณเขาเลือกได้เต็มที่ เพราะตัวเองนั้นทานได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่นานนักบริกรของร้านก็ยกอาหารมาเสิร์ฟ บนโต๊ะมีกับข้าวทั้งหมดสามอย่าง ปลากระพงทอดน้ำปลา แกงจืดลูกรอก และยอดฟักแม้วไฟแดง


               คุณหนูไม่ทานเผ็ดไม่ใช่เหรอครับ อันนี้มันมีพริกนะแถมเยอะมากด้วย ขนาดตอนนั้นพริกไทยในข้าวต้มยังสั่งว่าไม่ใส่ เจอแบบนี้เข้าไปมีหวังน้ำขวดลิตรก็ไม่พอหรอก


               จำได้ด้วยหรือไงเท่าที่พอนึกเคยบอกไปแค่ครั้งเดียว แล้วไม่ได้พูดกับเจ้าตัวตรงๆ ด้วย


               อ๋อ...ลืมไป เป็นปลาการ์ตูนไม่ใช่ปลาทอง ความจำเลยไม่สั้น


               จำได้สิครับ


               ก็สั่งมาให้ลำพังน่ะรู้ตัวเองดีว่ากินไม่ได้ แต่จะให้เห็นแก่ตัวสั่งตามใจปากทั้งหมดคงเสียมารยาท กลัวมันจะจืดไปหมด


               ทีหลังไม่ต้องนะครับ อุ่นทานได้ทุกอย่างคุณหนูไม่ต้องห่วง


               ให้คนอื่นเขาอดทนเพื่อตัวเองบ้าง ไม่ใช่จะอดทนเพื่อคนอื่นไปทุกเรื่อง


               พี่ครับ ช่วยซื้อพวงกุญแจเพื่อเป็นทุนการศึกษาให้ผมหน่อยครับ


               เสียงเรียกจากด้านข้างโต๊ะทำให้ทั้งสองที่ยังไม่เริ่มลงมือทานสักคำต้องวางช้อนส้อมลงกับจานอีกครั้ง เด็กผู้ชายหนึ่งคนประเมินจากสายตาคงเรียนอยู่ไม่ประถมปลายก็มัธยมต้น ยืนนิ่งอย่างสุภาพพร้อมกับพวงกุญแจหลากหลายแบบในตะกร้า มันไม่ใช่ของฝากหรือของขึ้นชื่ออะไร อนลเคยเห็นของพวกนี้วางขายเป็นโหลๆ ที่กรุงเทพด้วยซ้ำ


               ขายยังไงครับ


               อันละสิบบาทครับ


               อนลพยักหน้าก่อนจะลงมือเลือกของในตระกร้า หยิบได้พวงกุญแจไหมพรมที่ถักออกมาเป็นดอกทานตะวันสองอัน ก่อนจะควักแบงก์ยี่สิบในกระเป๋ายื่นให้ ที่ช่วยก็เพราะมองไปแล้วเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็มีของมาแลกกับเงินไม่ได้เดินเร่ร่อนไปขอใครสุ่มสี่สุ่มห้า ถ้ามีมากกว่านี้ก็อยากจะให้ แต่แค่นี้ก็รู้แล้วว่าพ่อค้าตัวจิ๋วดีใจมากแค่ไหน


               คุณหนู อุ่นให้เป็นที่ระลึกครับอนลยื่นพวกกุญแจดอกทานตะวันอันหนึ่งให้ มาผาเก็บตะวันทั้งที ถ้าไม่ได้ตะวันกลับไปก็เหมือนมาไม่ถึง นี่คือเหตุผลที่เขาไม่ได้สนใจพวงกุญแจน่ารักๆ ลายอื่นเลย


               ไม่ซื้อต้นทานตะวันไปปลูกที่บ้านเลยล่ะธรณินประชดประชัน แต่ก็รับของที่ระลึกมาไว้ในมือ งั้นสรุปว่าไอ้ที่มาผาเก็บตะวันหลายครั้งหลายหนคือเสียเที่ยวหมด เพราะไม่ได้ตะวันกลับไปบ้านว่างั้น


               อยากอยู่นะครับ แต่ที่บ้านไม่มีที่อีกอย่างต้นนึงไม่ใช่หลักสิบยี่สิบบาทสักหน่อย ถ้าเลี้ยงแล้วตายเสียดายแย่เลย


               ชอบดอกทานตะวันเหรอเห็นแววตาเป็นประกรายตอนพูดถึงเลยถาม


               ครับเป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่ชอบมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ มันตื่นตอนเช้าแล้วก็เข้านอนตอนเย็น ไม่เหมือนอุ่นที่กว่าจะได้นอนก็เกือบจะเช้าของอีกวัน


               ชอบที่มันนอนตรงเวลา จะปลูกให้มันนอนแทนหรือไง


               เปล่าสักหน่อย อุ่นก็แค่ชอบอะครับ มันใช้ชีวิตเป็นปกติของคนอย่างที่อุ่นอยากทำแต่ไม่ได้ทำ


               ธรณินล้วงมือควานหาอะไรบางอย่างจากกระเป๋ากางเกง จำได้ว่าตอนได้รับมาหย่อนเอาไว้ตรงนี้ เหรียญสิบบาทที่ทอนมาจากค่าเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ถูกยื่นให้คนตรงข้าม


               ค่าอะไรครับ


               อันนี้ไออุ่นซื้อให้ฉัน เขาชูพวงกุญแจในมือขึ้นมา ส่วนอันนั้นฉันขอซื้อให้ก็แล้วกัน


               อนลยิ้มหวานพยักหน้า ขอบคุณครับ


               มีทานตะวันแล้วก็ขอให้มีชีวิตแบบคนปกติสักทีแล้วกันนะ


               สาธุอนลพนมมือโดยมีเจ้าทานตะวันอยู่ในนั้น แล้วยกขึ้นเหนือหัว อุ่นจะวางไว้ใต้หมอนแล้วสวดมนต์ขอพรทุกคืนเลยครับ


               จะบ้าหรือไง


               ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจเราเชื่อครับ คุณหนูไม่รู้หรอกว่าเจ้าใจดีน่ะศักดิ์สิทธิ์มากๆ เลยนะ


               เจ้าใจดี ไอ้กล่องดนตรีอันนั้นน่ะนะ...


               อุ่นขอพรจากเจ้าใจดีทุกคืนเลยกระตือรือร้นตอบออกไป เรื่องแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่เชียว อุ่นน่ะขอให้มีใครสักคนที่เข้าใจอุ่น อยู่ให้อุ่นได้มองเห็นเขา แล้วเขาก็มองเห็นอุ่นไม่ได้ต้องการไปมากกว่านี้เลย เพียงแค่อยู่ในสายตาของใครสักคน แค่คนเดียวก็เพียงพอแล้ว


               ...แล้ว?”


               แล้วเจ้าใจดีก็ส่งเจ้าของของมันมาให้อุ่นไงครับ


 

 













               สี่โมงครึ่งอนลสวมรองเท้าฟองน้ำที่ซื้อมาจากร้านมินิมาร์ทระหว่างทางกลับเพราะธรณินกลัวว่าหากปล่อยให้ใส่ผ้าใบคู่เดิมของเขาแล้วต้องเดินไปเดินมาด้วยขนาดเท้าที่ต่างกันอยู่หลายเบอร์แล้วจะสะดุดล้มหัวทิ่มได้แผลมาเพิ่ม แต่ก็อีกนั่นแหละ พอไม่ใช่ผ้าใบราคาแพงของคุณเขามันก็ไม่ได้นุ่มสบายเท้าจนลืมเจ็บอย่างที่ผ่านมา ยิ่งเป็นฟองน้ำแข็งๆ ยิ่งเสียดสีกับแผลจนเกิดอาการแสบๆ ร้อนๆ ขึ้นมาอีก


               มากันแล้วเด็กๆ น้องอุ่นกับคุณชายเอาเสื้อเชียร์ไปเลี่ยนเลยนะลูกนะซอโซ่ยื่นเสื้อโปโลที่แพคอย่างดีอยู่ในถุงคู่กับกางเกงสแลคสีขาวล้วนสองชุดยื่นให้ แล้วเดี๋ยวคิวช่างแต่งหน้าว่างเจ๊จะมาเรียก


               ต้องแต่งหน้าด้วยเหรอครับ


               ใช่จ้ะลูก พอดีวันนี้อะไรๆ มันลงตัว ตากล้องเอย ทีมไฟทีมแสงเอย ช่างแต่งหน้าเอยคิวมันได้พอดี เจ๊เลยอยากลองชุดใหญ่ไฟกระพริบปิ๊บๆ


               ครับ


               ถ้างั้นเจ๊ไปดูตรงโน้นก่อนเนาะ เดี๋ยวรอพวกผู้หญิงถ่ายเสร็จเราก็ต่อเลย


               อนลโบกมือให้พระพายที่กำลังยืนอยู่หน้ากล้อง ทำท่าชูกำปั้นขึ้นแล้วบอกว่าสู้ๆ ปกติสวยอยู่แล้วพอแต่งแบบนี้ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ กลุ่มพวกผู้ชายข้างๆ มองกันตาไม่กระพริบ


               พี่ดินครับอนลเปลี่ยนสรรพนามกลับมาเป็นตามที่ตกลงกันไว้ว่าจะใช้เฉพาะที่ๆ คนเยอะๆ เขาเรียกก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นให้เสมอกับหูเจ้าของชื่อแล้วใช้มือป้องที่ปาก ไปหาที่อาบน้ำกันมั้ยครับ


               ฮะ!”


               อุ่นเหนียวตัวจะแย่ เราไม่ได้อาบน้ำกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะครับเกือบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ


               คนฟังได้แต่ส่ายหัวหน่ายๆ เรียกสติของตัวเองกลับคืนมา ถ้าเป็นคนอื่นพูดความหมายของมันคงไม่ใช่แค่อาบน้ำ แต่สำหรับเด็กคนนี้ อาบน้ำก็คืออาบน้ำ ใครคิดไปไกลกว่านั้นคือคนบาป


               จะไปอาบที่ไหน ห้องน้ำมหาลัยไม่มีฝักบัวให้หรอกนะเว้นแต่ว่าจะยอมเอาสายฉีดชำระมาใช้แทน แต่เขาคงขอบาย ยอมเหนียวตัวไปจนถึงบ้านยังดีกว่า


               อุ่นมีที่ลับครับ ตามมา


 












               ที่ลับที่ว่าคือสายยางหลังตึกคณะ คงเอาไว้สำหรับคนดูแลสวนใช้รดน้ำต้นไม้ แถมแถวนั้นก็ยังมีเก้าอี้ม้านั่งให้วางของอย่างเหมาะเจาะ


               อาบตรงนี้เลยเนี่ยนะ


               มืดแล้วไม่มีใครเห็นหรอกครับ พูดไปก็ถอดไปจนเหลือแค่เสื้อกล้ามตัวในกับบ๊อกเซอร์เท่านั้น เขาไม่ได้ต้องการอาบน้ำจริงจังอะไร แค่อยากล้างตัวให้ได้มากที่สุด ไม่ถึงขนาดแก้ผ้าล่อนจ้อนไม่อายฟ้าอายดินหรอก เร็วสิครับคุณหนู


               ธนณินเลิกเบือนหน้าหนีแล้วหันกลับมามองกันแบบไม่ขลาดเขิน คิดในใจว่าที่มีน่ะก็เหมือนๆ กันทั้งนั้น จะไปกลัวอะไร เขาถอดเสื้อออกบ้าง ต่างก็แค่ไม่ได้มีเสื้อกล้ามตัวในอย่างของน้อง ถอดแล้วคือถอดเลย ยื่นมือรองน้ำจากสายยางขึ้นลูบหน้าลูบตัวจนรู้สึกสบายจึงหยิบเสื้อตัวใหม่จากถุงขึ้นสวม และแทบจะในทันทีเสื้อกล้ามก็หลุดออกจากร่างเล็กๆ เผยให้เห็นแผ่นอกบาง ที่เขาได้เห็นเป็นครั้งแรก สมองสั่งให้หันหนี แต่จุดต่ำสุดของประสาทรับรู้บังคับให้ไม่สามารถขยับไปไหนได้แม้กระทั่งลูกตา น้องเป็นคนที่มีผิวขาวแต่จะคล้ำในจุดที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาไม่ว่าจะเป็นหน้า ไล่ลงมาที่คอและแขน ซึ่งก็คงเกิดจากการทำงานกลางแดดบ่อยๆ และไม่ยอมดูแลตัวเอง


               ฝั่งคนน้องก็ไม่สนใจอะไรจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองเรียบร้อย ไม่เห็นจะมีอะไรน่าอายตรงไหน เป็นผู้ชายก็เป็นเหมือนกัน อะไรๆ ก็มีเหมือนกัน เว้นแต่กล้ามเนื้อที่อาจจะมีน้อยกว่าคุณเขาหน่อยนึง...หน่อยนึงจริงๆ นะ


               มองอะไร


               อุ่นยกเข่งผักทุกวัน ทำไมอุ่นไม่เห็นจะมีกล้ามเหมือนคุณหนูเลยโคตรไม่ยุติธรรม


               เตี้ยขนาดนี้อยากจะมีกล้าม เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นถังแก๊ส


               บูลลี่เหรอครับ คนเตี้ยก็มีกล้ามได้เหมือนกันนะพูดแบบนี้แล้วมันเจ็บ ก็นมมันไม่อร่อยนี่!


               ไม่ได้บูลลี่เขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะจิ้มนิ้วชี้ที่หน้าผากเล็กหนึ่งที พูดถึงคนเตี้ยคนนี้แค่คนเดียว


               โห่ คุณหนูอะ


               แล้วก็อย่าไปแก้ผ้าต่อหน้าใครแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นโดนดีแน่


 













               กลับเข้ามาในสตูฯ อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้แต่งหน้าอย่างที่เจ๊ซอโซ่บอก เพราะทั้งช่างหน้าช่างผมยังไปรุมอยู่กับพวกผู้หญิงหน้าเซ็ท ธรณินเลยเลือกเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวที่ว่างอยู่ พร้อมกับฉุดแขนอีกคนลงไปพร้อมกัน ใช้สองมือออกแรงดันหน้าขาของคนตัวเล็กให้เลื่อนไปชิดพนักวางแขนริมสุดก่อนจะทิ้งน้ำหนักศีรษะวางทับลงไปบนตัก ขยับนอนหงายมองปลายคางเจ้าของหมอนนิ่งๆ ยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนแถมยังขับรถทางไกลแทบไม่ได้พัก พอถึงเวลาร่างกายมันก็เริ่มแบตหมดเหมือนกัน


               อุ่นไปหาหมอนให้นอนดีๆ เอามั้ยครับถ้าเป็นที่ผาเก็บตะวันคงไม่เป็นไร แต่นี่คนรอบข้างเริ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย ถึงจะเป็นการแอบแบบเนียนๆ แต่อย่างไรคนถูกเพ่งเล็งก็รู้สึก คุณหนู มีคนถ่ายรูปนะครับ


               ก็ไหนบอกว่าชอบถ่ายรูปกับคุณหนูไง


               อุ่นไม่เป็นไรหรอกครับ แล้วคุณหนูชอบหรือไง


               จะนอนแล้ว อย่าพูดมากถ้าน้องไม่แคร์แล้วเขาจะแคร์ไปทำไม


               เจ้าของตักพอเห็นว่าคนตัวโตจะหลับจริงๆ เลยหยิบเป้ของตัวเองที่วางอยู่ตรงพื้นขึ้นมา ควานหาเสื้อกันหนาวของคุณเขาที่หยิบออกมาจากรถ สะบัดเบาๆ แล้วห่มให้ เพราะเสื้อเราทั้งสองคนค่อนข้างที่จะเปียกจากการอาบน้ำโดยลืมไปว่าทั้งคู่ไม่มีผ้าเช็ดตัว และด้วยวิถีลูกผู้ชายแมนๆ ก็สวมเสื้อทับกะให้แห้งไปเอง แต่ลืมคิดไปว่าแอร์ในสตูฯ มันเย็นกว่าปกติ


               พอได้เปิดกระเป๋าเลยเห็นพวงกุญแจดอกทานตะวันที่นอนอยู่ในนั้น อนลหยิบออกมาจัดการแขวนมันเข้ากับซิปเล็กด้านหน้าเป้ของตัวเอง


               ส่วนคนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นพอเห็นแบบนั้นเลยอยากทำบ้าง ธรณินคว้ากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงและพวงดอกทานตะวันเหมือนกันกับน้องมาถือไว้ในมือ จัดการคล้องมันลงไปตามที่ตั้งใจไว้


               แขวนทำไมครับ มันไม่เข้ากันเลยอนลรีบแย้ง กุญแจรีโมทราคาแพงพอเอาเจ้าทานตะวันไปคล้องมันดูคนละทิศละทางจริงๆ


               ทำไม...ทีตัวเองยังทำได้


               เสียราคารถคุณหนูหมดครับ ไม่เหมาะเลย


               แล้วถ้าฉันอยากแขวนพวงกุญแจอันนี้ต้องทำยังไง ต้องไปซื้อรถคันใหม่แบบถูกๆ จะได้เหมาะแบบนั้นน่ะเหรอ


               ...เจอคำถามแบบนี้ไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน


               เรื่องราคามันไม่เกี่ยวกันเลยนะไออุ่น เลิกเอาความเหมาะสม เอาไอโน่นไอ้นี่มาเปรียบเทียบให้อันนั้นสูงอันนี้ต่ำสักที


               ...


               มันเกี่ยวแค่ว่าเราชอบหรือไม่ชอบ


               ...


               ถ้าชอบก็คือชอบ ถ้ารักก็คือรัก


               เพราะถ้าต้องใช้เหตุผล...สำหรับเขานั่นไม่ใช่ความรัก






             50%






 

               ทิ้งเวลาไม่ถึงสิบวินาทีหลังจากพูดจบประโยค ธรณินขยับตัวเล็กน้อยหาท่าทางสบายตัวก่อนจะหันข้างเข้าหาเจ้าของตักเพื่อหลบแสงแฟลชจากกล้องที่กำลังถ่ายคนอื่นๆ อยู่หน้าเซ็ต และด้วยความอ่อนเพลียที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวานทำให้เขาหลับไปท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของคนทั้งสตูดิโอ


               อนลไม่กล้าขยับตัวอีกเลยแม้จะรู้สึกได้ว่าคุณเขาหลับสนิทไปแล้ว เมื่อคืนนี้ระหว่างทางตัวเขาเองยังได้นอนพัก แถมเมื่อเช้าก็ยังมีเวลาได้พักสายตาอีก เห็นใจก็แต่คนพี่ ขับรถทางไกลตั้งแต่เมื่อคืนถึงตอนนี้เพิ่งได้เอนหลัง สบายใจขึ้นมาหน่อยเมื่อใช้หลังมือทาบทับลงไปบนหน้าผากแล้วเป็นอุณหภูมิปกติ เพราะถ้าคุณเขาป่วยขึ้นมาคงรู้สึกผิดกันไปยาวๆ


               เคยอึดอัดเวลาต้องอยู่กับคนพี่เพียงลำพัง การพบเจอกันแต่ละครั้งของเราไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เดือดร้อนต้องรบกวนกันตั้งแต่ครั้งแรกและมันก็เป็นเช่นนั้นเรื่อยมา ไม่ใช่ว่าอนลไม่เกรงใจ แต่เพราะการกระทำที่แสดงออกถึงความเต็มใจจะช่วยเหลือ ทำให้ความรู้สึกที่คั่นกลางระหว่างเราค่อยๆ เจือจางไปอย่างไม่ทันตั้งตัว อย่างเมื่อคืนนี้ที่โรงพักเอาตามตรงอนลคิดถึงคุณหนูก่อนใครเพื่อน ก่อนคนที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดาเสียอีก แต่เพราะต้องการพึ่งพาคนในครอบครัวเป็นอันดับหนึ่งจึงได้ตัดสินใจรอ สุดท้ายก็จบแบบที่คิดไว้ในตอนต้น ว่าคนที่จะมาช่วยคงไม่ใช่แม่ของตน


               ความผิดหวังเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเจ็บจนชาไปทั้งหัวใจ ชินกับการถูกเมินเฉย ชินกับการไม่มีตัวตนในสายตาใคร ทำดีไม่มีคนชื่นชม ทำผิดก็ไม่มีใครตักเตือน อนลต้องลองผิดลองถูกมาตั้งแต่เด็ก พลาดก็เจ็บเอง หกล้มก็ลุกขึ้นใหม่ด้วยตัวเอง แต่พอได้รู้จักกับคุณหนู ทุกอย่างในชีวิตเริ่มมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการดำเนินชีวิต


               ...และความรู้สึกบางอย่างในใจที่ไม่สามารถอธิบายได้


               รู้แค่ว่าหากมองไปข้างๆ แล้วไม่เห็นคุณเขาในสายตาคงใจหายอยู่ไม่น้อย อนลเคยชินกับการเป็นนาฬิกาปลุก ได้ยินเสียงเนือยๆ ตอบรับกลับมาว่าตื่นแล้วในทุกเช้า มองหาใครบางคนในโรงอาหารเวลาพักกลางวัน ใส่เสื้อกันหนาวตัวใหญ่ๆ ที่ไม่ใช่ของตัวเองลงจากรถในวันเรียนวิชาถ่ายภาพที่สตูดิโอมีอุณหภูมิเย็นยะเยือก เคยชินกับการทานอาหารปราศจากรสเผ็ดทั้งที่แต่ก่อนปรุงก๋วยเตี๋ยวจนน้ำเปลี่ยนสี และอีกหลายๆ อย่างที่ทำมันจนกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิต


               ...ถ้าลองสังเกต ทุกเรื่องล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับคุณหนูทั้งหมด...


               สรุปเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่ ที่ต่อไปนี้อนลอาจจะลืมการใช้ชีวิตตัวคนเดียว และไม่สามารถอยู่อย่างโดดเดี่ยวเหมือนแต่ก่อนได้อีกแล้ว


               สงสัยตักอุ่นนิ่มเนอะ พี่ดินหลับสนิทเชียวเห็นแล้วอดแซวไม่ได้ เอาไว้ต้องให้พายยืมนอนบ้างนะ


               ถ่ายเสร็จแล้วเหรอพายเห็นว่าเพื่อนสนิทหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ใกล้ๆ จึงรีบทัก จะกลับแล้วเหรอ รถคุณอาอยู่ตรงไหน มืดแล้วให้เดินไปส่งมั้ย


               ไม่เสร็จก็ต้องเสร็จ อาวินท์ยืนตาเขียวปั้ดอยู่โน่นพารวีชี้ส่งไปตรงหน้าประตู ไม่กลับตอนนี้เดี๋ยวระเบิดลงแน่


               สองทุ่มสำหรับเขารวมไปถึงนักศึกษาคนอื่นๆ คงเป็นเวลาสำหรับการเริ่มทำงาน หรือออกไปท่องราตรี แต่สำหรับเพื่อนสนิทอย่างพระพายนั้น สองทุ่มคือเวลาเคอร์ฟิว ต้องมีเหตุผลเข้าท่าหรือเหตุจำเป็นจริงๆ ถึงจะอนุโลมให้ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่มีวันไหนที่เธอต้องเดินทางกลับบ้านด้วยตัวเอง และไม่ว่าจะเลิกเรียนช้าหรือเร็วก็จะมีรถหรูพร้อมกับคุณอาที่สลับสับเปลี่ยนกันมา หรือไม่ก็มาพร้อมกันทั้งคู่จอดรออยู่ที่ประจำ


               สำหรับเขามันเป็นเรื่องน่ารักมากๆ ให้พูดตามจริงนั้น อนลอิจฉาไม่น้อยเลย แต่ภูผาเองก็เคยหลุดปากถามว่าไม่อึดอัดบ้างหรือไง ทั้งที่เข้ามหาวิทยาลัยแล้วแต่ยังถูกปฏิบัติเหมือนเด็กประถม ไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ คนอื่นเลิกเรียนก็ไปเที่ยว แต่ตัวเองถึงขนาดต้องมารับกันหน้าตึกเรียน ไม่เคยสักครั้งที่จะออกนอกรั้วพร้อมเพื่อน ตอนแรกที่ได้ยินอนลกลัวว่าจะเป็นการไปจี้ปมเพื่อนหรือเปล่า แต่สุดท้ายคำอธิบายของเธอนั้นทำให้พวกเรายิ้มได้ ภูผาที่สงสัยกลายเป็นมาอยู่ฝ่ายอิจฉาด้วยกันกับเขา


               พระพายบอกว่าเธอไม่มีพ่อกับแม่แล้ว ในชีวิตมีแค่คุณอาทั้งสอง เธอไม่เคยอึดอัดเพราะเราต่างรู้ถึงเหตุผล ญาติแท้ๆ เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่คืออาเบลล์ และอาเบลล์ก็เหลือแค่เธอเหมือนกัน ไม่แปลกที่จะห่วงกันมากถึงขนาดนี้ เพราะถ้าเป็นเธอก็คงทำแบบที่คุณอาทำ คุณอาทั้งสองไม่ได้ห้ามหรือบีบบังคับให้เป็นให้ทำตามใจ ถ้าจะเที่ยวหรือไปไหนขอแค่บอกก็ทำได้ แต่เป็นเพราะเธอเองนั่นแหละที่ไม่ต้องการ เธออยู่กับคุณอาเหมือนเป็นเพื่อน มีเรื่องอะไรปรึกษาได้ทุกอย่าง อยากไปเที่ยวไหนก็ได้ไป อยากทำอะไรก็ได้ทำ จนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ในเมื่อที่บ้านมีความสุขรออยู่ แล้วทำไมต้องออกไปหาเพิ่มเติมที่ไหนอีก


               คำบอกเล่าของเพื่อนสนิทคือความหมายของคำว่า ครอบครัว โดยแท้จริง เป็นสิ่งที่อนลโหยหามาโดยตลอดแต่ไม่เคยได้รับ ถ้ามีโอกาสอยากจะลองพูดคุยกับคุณอาทั้งสองสักครั้ง อยากได้สัมผัสถึงความรักจริงๆ สักที


               อนลหันไปทางประตู ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะโบกมือลาเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มของพวกเรา


               น้องอุ่นเอาน้ำอะไรดีลูก พี่ๆ เขาจะออกไปซื้อข้าว อยากกินขนมนมเนยอะไรบอกได้ไม่อยากขัดจังหวะเท่าไหร่หรอก ไออุ่นจะรู้ตัวไหมนะว่าเวลาก้มมองคนพี่ที่หลับอยู่สายตามันหวานเยิ้มขนาดไหนกัน เจ๊ขอเวลาอีกหน่อยนะลูก หนูต้องรีบไปทำงานหรือเปล่า


               ไม่ครับ ไม่เป็นไรเลย


               นั่นเป็นอีกเรื่องที่กำลังหนักใจอย่างมาก เจ๊ออยเจ้าของร้านรู้สึกผิดกับทั้งเขาและไม้ ที่ไม่ได้ไปช่วยประกันตัวเพราะวุ่นๆ อยู่ที่ร้านไม่สามารถปลีกตัวไปได้ ซึ่งข้อนี้เขาเข้าใจดีไม่ได้โกรธ แต่ที่ทำให้คิดหนักคือช่วงนี้ตำรวจกำลังจับตา เจ๊ออยเลยให้เด็กที่อายุไม่ถึงพักงานไปอย่างไม่มีกำหนด สำหรับไม้ตั้งใจจะออกอยู่แล้วเลยไม่เดือดร้อน แต่สำหรับเขาการหางานใหม่ที่ช่วงเวลาลงตัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โชคดีที่เจ๊ออยใจดีให้เงินมาตั้งหลักก้อนหนึ่ง ระหว่างนี้จึงต้องประหยัดลงและรีบหางานใหม่ก่อนเงินจะหมด


               ตกลงเอาขนมเอาน้ำอะไรมั้ยจ๊ะ สั่งเผื่อคนพี่ด้วยก็ได้นะ


               เอาเป็นน้ำแดงโซดาแล้วกันครับสั่งให้คนหลับ เผื่อตื่นขึ้นมาจะอยากดื่มอะไรสดชื่นๆ


               โอเคจ้า~ เอ้อ กระเพราะหมูสับไข่ดาวกินได้เนอะเมนูเบสิกสุดๆ ที่เชื่อว่าทุกคนต้องทานได้ แต่ถามเผื่อเอาไว้ จริงๆ แค่อยากดึงเวลา ปกติเคยเห็นคุณชายตอนหลับใกล้ๆ แบบนี้ที่ไหน กำไรชีวิตล้วนๆ จ้า


               ได้ครับอนลพยักหน้าก่อนจะคิดขึ้นได้ เอ่อ...คละพวกหมูกระเทียมมาด้วยดีมั้ยครับ เผื่อคนไม่ทานเผ็ดน่ะ


               คนไม่ทานเผ็ดใครเหรอจ๊ะ


               ...อุตส่าห์พูดเลี่ยงเพราะไม่อยากเป็นประเด็น โดนถามจี้แบบนี้ตอบไม่ถูกเลย


               อ๋อ~ โอเคจ้า รู้กันเนอะเขินแล้วน่ารักเท่าโลก มิน่าคนพี่ถึงหลงจนจมตัก!


               ครับ
















               

               เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เกือบเที่ยงคืนถึงได้ทยอยกันกลับ เหลือแต่พี่ๆ สตาฟที่ต้องเก็บของเคลียสตูฯ อนลไหว้ลาทุกคนก่อนจะเดินมาขึ้นรถพร้อมกับคุณเขา


               เหนื่อยมั้ยครับคุณหนูอนลยื่นผ้าเย็นที่แอบหยิบมาจากถังน้ำแข็งของคณะ หรือจะให้อุ่นขับให้


               ไม่ต้องกดปุ่มสตาร์ท ก่อนจะออกรถในทันที มือไม่ว่าง เช็ดให้หน่อย


               น้องชักมือกลับแกะผ้าเย็นออกจากถุงพลาสติก ก่อนจะคลี่ออกและพับใหม่ให้พอดีมือ ขออนุญาตนะครับ


               ผ้าเย็นผืนบางไล่ซับไปตามกรอบหน้าและลำคอจนทั่วอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนสมาธิคนกำลังขับรถ เสร็จเรียบร้อยจึงกลับเข้าที่นั่งตัวเอง


               รถเคลื่อนตัวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยมาสักพัก ก็ถึงแยกเลี้ยวเข้าท้ายตลาดเป็นเส้นทางประจำที่เราทั้งคู่ชินตา โดยเฉพาะคนตัวเล็กที่นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ จะเรียกว่าผูกพันคงพูดได้ไม่เต็มปากเท่าไหร่ ชุมชนหลังตลาดแห่งนี้มีความทรงจำทั้งดีและร้าย ในบางครั้งที่เหนื่อยเต็มทีก็อยากจะหนีไปให้ไกล แต่สุดท้ายมันก็คือบ้าน


               ทำอะไรธรณินร้องทักเมื่อน้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอะไรบางอย่างริมกระจก


               ป้ายรับสมัครงานน่ะครับคนพูดถอนหายใจ ไปทำที่ร้านเจ๊ออยไม่ได้แล้ว อุ่นคงต้องรีบหางานใหม่


               คนพี่ก้มมองป้ายประกาศ มันติดอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อชื่อดังแห่งหนึ่ง เป็นป้ายรับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์ วุฒิมัธยมปีที่สามขึ้นไป แต่ไม่ได้ระบุเงินเดือน


               ร้านแบบนี้ถ้าเข้ากะดึกออกอีกทีคงเช้า แล้วจะไปเรียนไหวได้ยังไงเป็นพื้นฐานที่พอรู้มาบ้าง เข้างานเป็นกะ วันหนึ่งสามเวลา แต่สำหรับนักศึกษาภาคปกติคงไม่มีเวลามากพอ


               ทำไมคนเราถึงต้องนอนด้วยครับคุณหนูน่าจะเอาเวลาสำหรับพักผ่อนไปทำอะไรให้เกิดประโยชน์กว่านี้ สงสัยต้องไปหาตามร้านอาหารกลางคืนน่ะครับ


               อนลก้มหน้ามองมือตัวเอง ในหัวก็พลางคิดจัดสรรปันส่วนเงินในบัญชีที่มีอยู่ให้เพียงพอ รายได้หลักหายไปหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องตลก จะไปขอเพิ่มวันทำที่ร้านล้างรถก็ไม่สะดวก จะรับจ้างทั่วไปก็ไม่มั่นคง มืดแปดด้านจริงๆ


               ทางด้านคนขับถือโอกาสตอนรถชะลอตัวคว้ามือเล็กๆ ที่กำลังกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ย้ายมือขวาของน้องมาวางบนตักของตัวเอง          


               ชีวิตมีอะไรให้เจออีกเยอะไออุ่น


               ...


               แต่ละคนมีเรื่องยากลำบากเป็นของตัวเองเขาพูดพลางคิดย้อนกลับไป แต่เดี๋ยวทุกอย่างมันจะดีขึ้น


               รู้ว่าน้องกำลังเผชิญอยู่กับอะไร ทุกสิ่งไม่เป็นไปตามอย่างที่คาดหวัง ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่ต้องพบเจอกับอุปสรรค อยู่ที่ว่าเราจะก้าวผ่านมันไปได้ช้าหรือเร็วแค่ไหน


               ฉันพูดได้ เพราะฉันผ่านมันมาแล้ว


               ธรณินก้าวข้ามมันมาด้วยตัวเอง มันยากแล้วก็เหนื่อยจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดได้อย่างไร ในช่วงเวลานั้นหากมีใครสักคนคอยอยู่เคียงข้าง คอยให้กำลังใจ ดูแลและช่วยเหลือ คงจะดีกว่านี้ แต่เป็นเพราะตัวเขาคอยแต่จะปิดกั้น จมอยู่กับอดีตไม่เปิดรับใครเข้ามาแม้กระทั่งครอบครัว ทุกอย่างจึงยากขึ้นไปเป็นเท่าทวีคูณ มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์ ในตอนนี้เขาจึงอยากเป็นใครคนนั้น ที่จะอยู่เคียงข้างและพาน้องก้าวออกมา


               ที่ทำอยู่น่ะ เก่งมากแล้วนะ เก่งกว่าใครหลายๆ คนด้วยซ้ำ


               เก่งเหรอครับ อุ่นเก่งแล้วใช่มั้ยเป็นคำที่ต้องการได้ยินมาโดยตลอด


               ธรณินเลี้ยวรถจอดลงที่หน้าบ้านของน้อง ใจเขาไม่อยากปล่อยกลับไปเลยสักนิด แต่อย่างไรคนเราก็ต้องกลับบ้าน กลับไปหาครอบครัวของตัวเอง


               มากที่สุดแล้วครับ...เก่งมากที่สุดแล้วเขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กเบาๆ แต่ไม่คิดเลยว่าการกระทำเช่นนี้จะเป็นการเร่งให้แรงโน้มถ่วงดึงหยดน้ำที่คลอหน่วยให้ไหลลงมาที่แก้มของน้อง


               คุณหนู กอดอุ่นได้มั้ยครับ


               แทบจะในทันที อนลจมหายเข้าไปในอ้อมกอด นานเท่าไหร่ที่ไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นมากมายขนาดนี้ นานแค่ไหนแล้วนะ...


               อย่าหายไปนะครับคุณหนู อย่าหายไปเหมือนพ่อเพราะกอดครั้งสุดท้ายเป็นพ่อที่มอบให้ เขาไม่อยากให้มันเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าจะไปไหน บอกกันให้เตรียมตัวก่อนนะครับ


               อนลไม่กล้าเห็นแก่ตัวขนาดนั้น ชีวิตของเขาไม่มีคุณค่าพอจะรั้งใครเอาไว้ แต่อย่างน้อยก่อนไปอยากขอเวลาสักหน่อย ให้ได้เตรียมตัวเตรียมใจ


               เพราะครั้งนี้ทุ่มไปหมดใจจริงๆ ไม่เหลือพื้นที่เผื่อไว้สำหรับความผิดหวังหรือสูญเสียใครไปอีก โดยเฉพาะคนๆ นี้ คุณเขาเข้ามา เป็นเหมือนลมหายใจต่อชีวิต เป็นเหมือนพระอาทิตย์ดวงใหม่ เป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ เป็นทุกอย่าง


               ไม่ทิ้งไปไหนหรอกเดินมาด้วยกันตั้งไกล จะทิ้งไปง่ายๆ ได้อย่างไร


               ...ถ้าไปแล้วใครจะคอยเปลี่ยนน้ำในตู้ให้ล่ะ...


               ให้กอดครั้งสุดท้ายแล้วนะ


               ...ปลาการ์ตูนตัวนี้ร้องไห้เก่งที่สุดในทะเลแล้วมั้ง...


               ทำไมครับอนลรีบผละตัวออก แต่มือยังดึงรั้งชายเสื้อของคนพี่ไว้ เขาทำอะไรผิดไปหรือไม่ชอบใจตรงไหนหรือเปล่า ไหนบอกจะไม่ทิ้งกันไง


               กอดคราวหน้าต้องไม่ร้องไห้ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตา ถ้าร้องไห้จะไม่ให้กอดแล้ว


               ครับ ไม่ทำแล้ว


               ไม่กอด?”


               ไม่ร้องไห้แล้วครับรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา


               ...ดีมากแสดงว่าอยากให้กอดอีกสินะ...


               คุณหนูครับ อุ่นมีเรื่องจะถาม


               คนตัวเล็กลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดออกมา


               ...


               เมื่อกี้ที่อุ่นกอดคุณหนู ใจอุ่นเต้นแปลกๆ มันน่ากลัว...อุ่นไม่เคยเป็นแบบนั้นเลยรีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกของตัวเอง จนตอนนี้มันยังเต้นเร็วอยู่เลย เมื่อกี้คุณหนูเป็นมั้ยครับ


               ไม่ไม่เหลือน่ะสิ ให้ตายเพิ่งจะมารู้สึกตอนนี้งั้นเหรอ เอาเปรียบกันชัดๆ


               ไม่เหรอครับ


               ไม่รู้สิ สงสัยต้องลองอีกที


               พ...พอแล้วครับรีบยกมือขึ้นกันไว้ ขืนปล่อยให้ทำแล้วหัวใจวายตายไปจะทำอย่างไร ขนาดทิ้งช่วงมาสักครู่ยังไม่กลับไปเป็นปกติเลย


               ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงอะไรหรอก ไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดแบบนั้น


               อุ่นไม่เคยเป็นแบบนี้ มันหายใจติดขัดด้วยนะครับ


               ดีแล้ว


               ดีที่อุ่นป่วยเหรอครับ ดีตรงไหน


               ดีแล้วที่ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครเขายิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้จนจมูกของเราแทบจะชนกัน แล้วก็ดีแล้ว ที่เป็นแบบนี้กับฉัน


               อุ่นงงไปหมดแล้ว


               ไม่ต้องงงหรอก อีกไม่นานก็จะเข้าใจไม่นานหรอกเจ้าปลาการ์ตูน เข้าบ้านได้แล้ว อาบน้ำแล้วก็นอนซะ


               กลับบ้านดีๆ นะครับคุณหนูอนลเปิดประตูก้าวขาข้างหนึ่งลงจากรถ ถึงแล้วไลน์บอกอุ่นด้วยนะ


               อืม


               ...


               ฝากบอกเจ้าใจดีด้วยนะ ว่าคืนนี้เจ้านายคนที่หนึ่งสั่งให้มันดูแลเจ้านายคนที่สองให้ดีๆ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาดูแลต่อเอง


               ...


               ราตรีสวัสดิ์ครับ...ไออุ่น







100%

#อุ่นไอของดิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.871K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,134 ความคิดเห็น

  1. #8103 iLoVeUeIeI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 21:17
    ทำไมมังดีอย่างงี้ อบอุ่นมากกกก อุ่นนนนนนนน
    #8,103
    0
  2. #8072 YanisaCH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 03:57
    พี่ดินนนนนน
    #8,072
    0
  3. #8011 Oill1478 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 19:16
    อบอุ่นมากเลยคุณดินนนนนน
    #8,011
    0
  4. #7920 pcy921 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 13:29
    คุณหนูดินอบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ
    #7,920
    0
  5. #7879 Sujin.K (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:31
    ตะหมูกบานนน
    #7,879
    0
  6. #7878 Sujin.K (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:31
    ตะหมูกบานนน
    #7,878
    0
  7. #7863 priyatida_tt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:30

    อร้ายยยยยยยยยยยยยเขินโว้ย
    #7,863
    0
  8. #7856 NNNNNNNNK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 12:06
    อยากนอนตักน้องอุ่นบ้างจังเล้ยยยย
    #7,856
    0
  9. #7835 momomay79 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 03:23
    ขอพี่ดินมาทางนี้1ที่ค่ะ ต้องการกำลังใจ / ไม่ได้สินะ ไม่ได้ชื่อ ไออุ่น 😁
    #7,835
    0
  10. #7821 kinnkinny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:25
    พ่อไมโครเวฟของน้อง
    #7,821
    0
  11. #7770 Spices_smile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 14:07
    น่ารักกกกก
    #7,770
    0
  12. #7721 Kannaporn_M (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:32
    พี่ดินมีอีกมั้ยคะ ฮือออออ
    #7,721
    0
  13. #7697 CallistoJpt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:15
    คนพี่อยู่กับคนน้องเป็นอะไรที่อบอุ่นใจมากค่ะ
    #7,697
    0
  14. #7668 FDB88 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:45

    ทำไมแสนดีแบบนี้ เป็นสัญญาณที่ดี พี่ดินคงไม่ได้เป็นพ่อน้องแล้วแหละ ฮือออ 55555

    #7,668
    0
  15. #7664 HaeMay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:00
    โชคดีของอุ่นที่ได้มาเจอพี่ดิน เซฟโซนของเจ้าปลาการ์ตูน
    #7,664
    0
  16. #7630 R38912122 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:59
    น้ำตาซึมทุกตอนที่น้องอุ่นร้องไห้เลย อยากให้น้องอุ่นเจอเรื่องดีๆบ้าง อยากให้น้องอุ่นยิ้มได้มากขึ้น น้องน่ารักหวังให้น้องมีความสุขมากขึ้น
    #7,630
    0
  17. #7569 Nuthathai Por (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:06

    ร้องไห้มากี่ตอนแล้วเนี่ยฉัน หวังว่าต่อไปจะยิ้มแทนการร้องไห้ให้น้องไออุ่นนะ

    #7,569
    0
  18. #7564 0980450547 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:48
    พี่ดินอบอุ่นมากกกก
    #7,564
    0
  19. #7515 xkun1411 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:58
    กอดกันน้า~~ -3-
    #7,515
    0
  20. #7249 IIISKY__ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 09:37
    เขินมากแม่ เขินไปหมด พี่ดินเป็นเซฟโซนของน้องงงง แล้วก็ภาวนาให้น้องผ่านเรื่องแบบนี้ไปได้เร็วๆ
    #7,249
    0
  21. #7210 Captain02 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 16:58
    แงงงงงงงงงง พี่ดินขาาาาา
    #7,210
    0
  22. #6597 Nattharika_Nut (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 14:41
    อยากมีคุณหนูเป็นของตัวเองงง
    #6,597
    0
  23. #6151 whitelava blue (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 14:48
    เขินน ละมุนมากก แงง พ่ายแพ้สุดๆ
    #6,151
    0
  24. #5865 ppvs_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 21:14
    แงแง แฮปปี้ๆๆๆ
    #5,865
    0
  25. #5753 HEART A. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 10:08
    อบอุ่นใจเหลือเกิน
    #5,753
    0