[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 7 : 4 ไม่ได้ตั้งใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 






4

ไม่ได้ตั้งใจ

 





            ปี 1 ห้อง A

 

            “เธอจะนอนที่นี่เลยไหม?”

            “นั่นมันคำถามของทางนี้ต่างหาก!

ฉันที่นอนฟุบโต๊ะอยู่ เพียงแต่ไม่ได้หลับ รีบผงกหัวขึ้นทันที หลังจากที่ได้ยินประโยคท่ามกลางความเงียบของหัวหน้ารีไวล์

คนตรงหน้าชายตามองพลางแสดงสีหน้ารำคาญ เขาลุกขึ้น จัดกองเอกสารรวมกัน พร้อมกับยกเอกสารทุกวิชาด้วยตัวเองคนเดียว

ฉันได้เห็นก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะแบมือทั้งสองข้างให้

            “ฉันช่วย”

            “กลับตัวเป็นคนดีได้แล้วหรอ”

            “อึก–!”  ฉันขมวดคิ้วแทบจะทันที ตั้งใจจะพูดอะไรออกไปบ้าง แต่หัวหน้ารีไวล์ไม่รอให้ฉันตอกกลับ พร้อมกันนั้นจึงยกเอกสารให้ฉันถือแค่สามเล่ม

            ฉันที่เริ่มอารมณ์ร้อนขึ้นมาอีกครั้งพยายามเปลี่ยนประเด็นมาที่เอกสารตรงหน้า หวังจะเพิกเฉยให้ความโมโหคลายลง


            “เอามาให้ฉันถืออีก”

            “ไม่ เธอถือแค่นั้นก็พอ”

            “อะไรกัน! พอฉันจะช่วยก็ไม่ให้ช่วย พอฉันไม่ช่วยก็โดนหาว่าไร้น้ำใจ จะเอายังไงกันแน่!?”  ฉันสาบานว่าพยายามควบคุมอารมณ์แล้ว แต่พอเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าก็อดโมโหไม่ได้ทุกที

            “ผู้หญิงอย่างเธอ...ไม่มีความระมัดระวังที่เพียงพอ มือหนาๆ นั่นอาจทำเอกสารยับได้”

อือหือ! พูดอย่างนี้ มีลิ้นไว้รับรสชาติอย่างเดียวใช่ไหม!? ใช้ไม่คุ้มเลยนี่! ตัดทิ้งซะดีกว่า!


ฉันขบริมฝีปากแรง กำเอกสารในมือแน่นจนแทบขาด ความเกลียดที่มีต่อเขาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว! คร้านจะเสวนาด้วย หัวหน้ารีไวล์สะพายกระเป๋าบนไหล่ และเดินออกจากห้องเรียนอย่างไม่แยแส

ฉันเดินตามหลังเขาเงียบๆ...ขานั่น–! อยากจะขัดให้ล้มจริงๆ! อยากจะขัดให้ล้มจนต้องนอนโรงพยาบาลเข้าเฝือกสักสามปี! ฉันจะได้เรียนจบพอดี ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าคนอย่างเขา!

 


ห้องพักครู

 

ครืด~


            “ขออนุญาต”

            “ข..ขออนุญาตค่ะ”  ฉันเดินตามหลังต้อยๆ ไปที่โต๊ะของคนที่กำลังนั่งอ่านเอกสารในมือด้วยใบหน้าค่อนข้างเครียด – ครูเอลวิน

 

ตุ้บ!


ครูเอลวินเงยหน้ามองฉันกับหัวหน้า สีหน้าเครียดเมื่อครู่จึงคลายหายไป เผยเป็นรอยยิ้มแทน

            “โอ้! ขอบคุณมากนะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ”  ฉันตอบแทนคนที่ยืนข้างๆ

 

            “มีอะไรจะพูดไหม?”  หัวหน้ารีไวล์ถามคนที่นั่งเงียบไป นั่นทำให้ใบหน้าครูเอลวินกลับมาเครียดดังเดิม

            “ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่อาจจะเป็นเร็วๆ นี้”

            “อาจจะ งั้นหรอ? ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ดี ก็รีบตัดสินใจซะ”

            “อืม”

เอ่อ.. คุย? คุยเรื่องอะไรกันหรอคะ?

หัวหน้ารีไวล์พูดจบแค่นั้น ก็เดินเลี่ยงตัวฉันออกนอกห้องไป ฉันเห็นดังนั้น จึงบอกลาครูเอลวินบ้าง

            “อ..เอ่อ ขอตัวนะคะ”  ฉันพูดพร้อมกับโค้งเล็กน้อย

            “อ่า”

 

ฉันเดินเงียบๆ หมายจะตามหาเอเลนกับอาร์มิน คาดว่าพวกเขาคงจะทำกิจกรรมชมรมเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยในหัวก็คิดไปถึงบทสนทนาแปลกๆ ของครูเอลวินกับหัวหน้ารีไวล์ สังเกตจากใบหน้าครูเอลวินแล้ว ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีสักเท่าไหร่...

 

ปึ้ก!


ฉันรีบถอยออกเล็กน้อยเพราะเผลอชนคนข้างหน้า – เหมือนได้หลุดออกจากภวังค์ความคิด

            “ตามมาทำไม?”

อ้าว ฉันเดินตามหัวหน้ามาตลอดทางเลยหรอ? สติสัมปชัญญะที่หายไปกลับมาอีกครั้ง ฉันเงยมองชื่อห้องที่เราทั้งคู่ยืนอยู่ข้างหน้า

ห..ห้องชมรมทีมสำรวจ!

นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่งั้นหรอ? แน่นอนว่าไม่! และฉันก็ไม่ได้อยากมาเท่าไหร่ด้วย ก่อนหน้านี้ฉันเคยถูกจับมาช่วยทำความสะอาดห้อง บอกตามตรงเลยว่ายังหลอนกลิ่นสารเคมีที่เคยระเบิดในห้องนี้ไม่หาย

 

ครืด~


            “นี่ไงล่ะ! ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงลูกพี่อยู่–! เอ๊ะ? มิคาสะ?...อยากมาเยี่ยมชมรมพวกเราหรอ!? เข้ามาสิๆ!”  อิซาเบลที่เปิดประตูพรวดออกมา หันมามองหน้า และรีบชักชวนฉันเข้าไปทันที

            “เอ่อ..ไม่ใช่อย่างนั้น–”

            “เข้าใจแล้ว! ฉันว่าจิตวิญญาณของเธอคงเลือกที่จะให้เธอมาห้องนี้แน่ๆ เข้ามาสิ! ไม่มีกลิ่นอะไรเน่าๆ แล้วล่ะ ไว้ใจได้~!”  คุณฮันจิที่ดันหัวของอิซาเบลลง โผล่หน้ามาเชิญชวนอีกเสียง

            “แต่ตอนนี้เธอควรจะเลิกขวางทางแล้วให้ฉันเข้าไปได้แล้ว ยัยสี่ตา!

            “อ่อ! โทษทีๆ”  คุณฮันจิเปิดทางให้หัวหน้ารีไวล์เข้าไปในห้อง เขาเดินเข้าไปแล้ว แต่ก็ยังมิวายตะโกนออกมา

            “เอามือสากๆ ของเธอออกจากหัวอิซาเบลซะ!”  คุณฮันจิรีบชักมือกลับทันทีเมื่อได้ยินคนในห้องว่ามาแบบนั้น ก่อนจะหันมาพูดกับฉันต่อ

            “เข้ามาเลยมิคาสะ คิดว่าอาทิตย์หน้าพวกเธออาจจะต้องเลือกสังกัดทหารที่จะอยู่แล้วล่ะ จะเข้ามาอ่านรายละเอียดอะไรเผื่อไว้ก่อนก็ได้นะ”

            “เอ่อ..ค่ะ”


ฉันเดินตามเข้าไปในห้องชมรม เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง ก็พบเฟอร์แลน คุณเพทรา คุณออรูโอ้ คุณเอิร์ด คุณกุนเธอร์ และรุ่นพี่มิเกะอยู่ด้วย

รุ่นพี่โมบลิทไม่ได้มาจริงๆ ด้วยสินะ

 

            “เอานี่ไปอ่านก่อนได้เลยนะ ฉันให้สิทธิ์เธอเป็นคนแรก”

คุณฮันจิพูดพร้อมกับยื่นกระดาษบางๆ ให้ ในนั้นมีข้อความเขียนเกี่ยวกับกองทหารทีมสำรวจอยู่ ทั้งหน้าที่ความรับผิดชอบ ภารกิจในปัจจุบัน และข้อมูลเบ็ดเตล็ด

            “ถ้าไม่ชอบสังกัดนี้ เธอก็อาจจะไปขอข้อมูลจากอีกสองสังกัดทหาร แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้นะ”  คุณเพทราพูดเสริม

ฉันพยักหน้าเบาๆ และก้มอ่านตัวอักษรต่อไป จำได้ว่าเอเลนมักจะพูดอยู่เสมอๆ ว่าต้องเข้าสังกัดกองทหารทีมสำรวจให้ได้ ถ้าอย่างนั้นคำตอบของฉันก็ชัดเจนแล้วล่ะ


            “ฉันจะเข้ากองทหารทีมสำรวจนั่นแหละค่ะ”

            “หา!? เร็วชะมัด!”  คุณออรูโอ้ถึงกับหน้าเหวอเล็กน้อยเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในห้อง เว้นไว้แต่หัวหน้ารีไวล์ ที่ฟังประโยคของฉันจบ ก็เดินเข้าไปในห้องฝ่ายวิจัยไททันเหมือนกับฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป

            “เอ่อ..ยังไงก็กว่าจะถึงอาทิตย์หน้า ลองคิดดูอีกทีก็ได้นะ...ที่พูดแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าดูถูกหรือไม่อยากให้เธอเข้าหรอก แต่พอมีคนมาพูดแบบนี้ แล้วถ้าเกิดสุดท้ายไม่ได้เข้าสังกัดกองทหารของเราจริงๆ มันก็น่าน้อยใจน่ะ”  คุณเอิร์ดพูดเสริมอย่างใจเย็น ทุกคนที่ได้ฟังก็พยักหน้าน้อยๆ

ฉันเผยรอยยิ้มบาง พลางพูดประโยคต่อไปอย่างมั่นใจ ทำเอากลุ่มคนที่ฟังยิ้มตามออกมาบ้างอย่างเชื่อใจในคำพูดของฉัน

            “ฉันจะเข้ากองทหารทีมสำรวจค่ะ ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวล่วงหน้าไว้ก่อนนะคะ”

 

.....

 

วันต่อมา

เวลา 13.05 น.

ลานฝึก


ฉันยืนปรับสายรัดตัวอยู่ไม่ให้แน่นจนเกินไป ก่อนจะจัดเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ติดอุปกรณ์ของมันให้เข้าที่เข้าทาง

ในที่สุด! พวกเราทหารฝึกหัดก็ได้มีโอกาสฝึกฟันท้ายทอยไททันจำลอง หลังจากที่ไม่ได้ฝึกมาเป็นสัปดาห์สักที

และก็นั่นแหละ! ฉันคิดแผนแกล้งหัวหน้ารีไวล์เล็กๆ น้อยๆ ออกแล้ว!

แผนที่วางไว้คือ ฉันจะจัดการแกล้งฟันท้ายทอยไททันจำลองทุกตัวที่เขาอยากจะฟันให้หมด! เพราะงั้นคาบนี้ หัวหน้ารีไวล์จงแปลงร่างเป็นแมลงหวี่ แมลงวัน บินเล่นไปเรื่อยๆ ซะเถอะ!

 

            “แยกย้ายได้!!!

สิ้นเสียงของครูฝึก ทหารฝึกหัดร่วมด้วยทหารทีมสำรวจจากปี 1 ห้อง A ก็เริ่มออกตัวเข้าไปในดงป่าต้นไม้ยักษ์ที่ขึ้นอยู่ในบริเวณโรงเรียน เว้นไว้แต่ฉันที่ยืนดูหัวหน้ารีไวล์อยู่ห่างๆ

เขาเริ่มออกตัวเมื่อไหร่ ฉันก็จะเริ่มแผนการแกล้งเขาเมื่อนั้นแหละ!

            “ลูกพี่ ฉันว่าจะถามตั้งนานแล้ว...ทำไมถึงจับดาบกลับหัวแบบนั้นล่ะ?”  อิซาเบลที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวหน้าถามขึ้น

            “ฉันถนัดแบบนี้น่ะ..เอาล่ะ ไปกันเถอะอิซาเบล”

            “อื้ม!

ให้ตายสิ! คุยกับอิซาเบลคนละอารมณ์กับที่คุยกับเอเลนเลย! สองมาตรฐานชัดๆ!

 

กึก

ฟึ่บ!


เมื่อทั้งสองคนออกตัวไปแล้ว ฉันจึงเริ่มออกตัวตามบ้าง

เพราะก่อนหน้านี้ยังมีเพื่อนๆ ยืนอยู่โดยรอบประปราย ดังนั้นการที่ฉันยืนแอบมองแอบฟังหัวหน้ารีไวล์พูด แล้วจึงค่อยออกตัวตามไป จึงไม่ทำให้เขาสงสัยหรือรู้ทันอะไร


เอาล่ะ! จากนี้ก็สะกดรอยตามไปเรื่อยๆ และ–!

นั่นไง! เล็งเจ้าไททันตัวนั้นสินะ!

เสร็จฉันล่ะ!


ฉันกัดการเร่งความเร็ว จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปฟันท้ายทอยของไททันตัดหน้าหัวหน้ารีไวล์ทันที

เขาดูเหมือนจะตกใจอยู่ไม่น้อยกับการกระทำของฉันเมื่อครู่ สุดท้ายหัวหน้าจึงขึ้นไปตั้งหลักบนกิ่งต้นไม้ยักษ์ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล เช่นเดียวกับฉันที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้อีกต้น

ฉันยืนจ้องหัวหน้ารีไวล์ เขาใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ มาหยุดอยู่บริเวณลำต้นไม้ยักษ์ที่ฉันยืนอยู่ เขาเกาะอยู่ตรงนั้น ไม่ลงมายืนบนกิ่งเดียวกับฉัน ก่อนจะถามคำถามออกมาด้วยแววตาที่คิดว่า เขาน่าจะเริ่มสงสัยฉันเข้าแล้ว


            “คิดจะทำอะไร?”

สิ้นประโยคคำถาม ฉันจึงตอบกลับไปด้วยใบหน้านิ่งๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง

            “นั่นมันอุบัติเหตุค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”  ฉันพูดจบก็ใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ เคลื่อนตัวออกไปจากตรงที่ยืนอยู่


รู้สึกสะใจชะมัด! มีความสุข! ถึงแม้จะแกล้งไปสำเร็จแค่ครั้งเดียว แต่ก็มีความสุข!

 

.....

 

เหตุการณ์เดิมๆ เกิดซ้ำไป 5 รอบ! ผลที่ออกมาก็คือหัวหน้ารีไวล์ยังไม่สามารถฟันท้ายทอยไททันตัวไหนสำเร็จสักตัว ถึงแม้จะไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมาให้ฉันเห็น แต่ก็คงจะเจ็บใจอยู่ไม่น้อยสินะ

ทำไมฉันถึงรู้สึกมีความสุข รู้สึกหัวใจชุ่มชื่น รู้สึกเลเวลอัพอะไรอย่างนี้นะ!!

ฉันยังคงใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ตามหัวหน้ารีไวล์ไปเรื่อยๆ

 

กึก

ฟึ่บ!


เข้าใจแล้วเขาเล็งตัวนั้นสินะ! เสร็จฉันแน่!

ในขณะที่กำลังจะพุ่งไปฟันท้ายทอยไททันตัดหน้าเขานั้น...

            “อ๊ะ–!


ฉันร้องตกใจออกมาเพราะเขาเปลี่ยนทิศทางการใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ เข้ามาที่ฉันแทน หัวหน้ารีไวล์เข้ามาใกล้ร่างของฉันมากขึ้น ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งโอบบริเวณเอว ลากฉันให้ลอยติดไปกับเขา

ฉันที่ทำอะไรไม่ได้ เพราะยังไม่ได้สติจึงทำได้แต่มองดูไททันจำลองตัวเมื่อกี้ที่ตั้งใจจะฟันท้ายทอยค่อยๆ ห่างไกลออกไป

 

            “สนุกพอรึยัง?”  หัวหน้ารีไวล์ถามเสียงเรียบ พร้อมกับชำเลืองมองฉันไปด้วย

            “หัวหน้า!”  ฉันพยายามหันกลับไปประจันหน้า ตั้งใจจะเถียงคนที่กำลังลากร่างที่ติดแหง็กเป็นปลาติดแหอย่างฉันไปกับเขา ทว่า..

            “อึก–!


ฉันสะดุ้ง เมื่อพยายามหันไปได้เล็กน้อย ก็พบว่าใบหน้าของเราใกล้กันในระดับพอสมควร...ฉันเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ทั้งเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ปรกลงมาบนหน้าผาก ผิวหน้าที่ละเอียด นัยน์ตาคมสีมืด รวมถึงจมูกและริมฝีปากนั่น

ก...ใกล้กันกว่าตอนที่ฝึกต่อสู้ตัวต่อตัวกับเขาอีก!! ดังนั้น ฉันที่เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อครู่เลยต้องรีบหันหน้ากลับอย่างช่วยไม่ได้

 

            “ชิ! ให้ตายสิ! นี่เธอหนักกี่กิโลฯ กัน!?”

            “หา!?”  ฉันที่เพิ่งจะหันกลับไปเมื่อครู่ กลับต้องร้องเหวอออกมา เมื่อได้ยินหัวหน้ารีไวล์ถามแบบนั้น หยาบคายมาก! นี่เขากำลังสื่อว่าฉัน–

โอ๊ย!! ฉันจะฆ่าเขา เขาต้องตายด้วยน้ำมือมิคาสะ แอคเคอร์แมน คนนี้เนี่ยแหละ!!


            “พอที! ฉันเมื่อยแขนแล้ว ลงไปนอนเล่นกับขอมดำดินซะเถอะ!

            “อ๊ะ! เดี๋ยว–!

เขาพูดจบก็ปล่อยแขนออกทันที...ทันที? ทันทีเลยงั้นหรอ!?

เดี๋ยว! ให้ฉันได้คำนวณองศาความปลอดภัยก่อนสิ!!

 

กึก

ฟึ่บ!


ช..โชคดีแค่ไหนกัน!!? ที่ฉันบังคับทิศทางการดีดตัวของสลิงออกมาดี ทำให้ไม่ตกลงไปนอนเล่นกับขอมดำดินอย่างที่เขาแช่งเอาไว้!!

แต่มันก็เกือบจะทำให้ฉันเจ็บตัว!

            “หัวหน้ารีไวล์!!

ฉันเรียกชื่อเขาด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง ทั้งคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน แววตาของฉัน เขาน่าจะดูอารมณ์ของฉันในตอนนี้ออก


คนถูกเรียกชำเลืองมอง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

            “นั่นมันอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”



:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:



ก็แบบว่าไม่ได้ตั้งใจอ่ะนะ กร๊ากกก~

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามถึงตอนที่ 4 นะคะ!!

 

ยังไงก็ ถ้ามีอะไรอยากพูดคุย อยากคอมเมนต์ก็จัดไปโลดเลยนะคะ

ไรท์แค่เหงานิดหน่อยน่ะค่ะ 5555+

รู้สึกว่าถ้าได้อ่านคอมเมนต์จากรีดเดอร์บ้างก็คงจะดีน้า~ คิคิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #237 Cola so sweetie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:01
    ยัยน้องขี้แกล้งมาก
    #237
    0
  2. #204 Luna_l (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 05:53
    ขำคู่นี้55555 กัดกันไปมา
    #204
    0
  3. #127 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 14:37

    5555​ เดี๊ยวน่ะ​ หนูมิคาสะ​ แผนการเอาคืนของเธอนี่เด็กชะมัด​ แต่น่ารักอ่ะ
    #127
    0
  4. #61 Kam_Rerise (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 23:47
    ขะ เขิน
    #61
    1
  5. #10 CharidaNoisap (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 11:33

    โอ้ยกัดกันน่ารักมาก 5555 ฟินจิ้นแตก ไรต์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้จ้า ❤️

    #10
    1
  6. #7 CinnaraV2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:28

    Levi ถ้าหนูมิเป็นไรขึันมาแม่ไม่เก็บหนูไว้แน่

    #7
    0
  7. #5 sayashi2125Riho (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:14
    ปลากัดคู่นี้ ช่างดีจริงๆ ข้าล่ะฟินมากกก ความมิคาสะโดนแกล้งคืน ฮ่าๆๆๆ มีความขัน มิคาสะอยากแกล้งรีไวล์ตลอดเวลา /// งือออ~~~ ชอบมากเลย มาต่อนะคร้าาา
    #5
    1